II SA/Op 228/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik –spr. po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 9 marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe postanawia odrzucić skargę. Skarżący K. C. wniósł m.in. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 9 marca 2018 r., nr [...], odmawiające wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 18 grudnia 2017 r., nr [...]. Opisanym rozkazem personalnym z dnia 18 grudnia 2017 r. skarżący zwolniony został z dniem 31 grudnia 2017 r. z zajmowanego stanowiska specjalisty [...] KPP w [...] i z dniem 1 stycznia 2018 r. mianowany na stanowisko specjalisty [...] ww. Komendy. W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik organu wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r. poz. 1302) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i 3 P.p.s.a.). Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowi zaskarżone postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 3 marca 2018 r., którym odmówiono wstrzymania wykonania rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 18 grudnia 2017 r., od którego skarżący wniósł odwołanie. Jako podstawę prawną wydanego orzeczenia organ drugiej instancji wskazał art. 123 § 1 w związku z art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.) – zwany dalej: "K.p.a.". Z treści kwestionowanego postanowienia wynika, że Komendant Wojewódzki Policji w Opolu odmówił wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego z dnia 18 grudnia 2017 r., nr [...]. Stąd też uwzględniając przedmiot postanowienia, podstawy materialno-prawnej do jego wydania należy upatrywać w art. 135 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać natychmiastowe wykonanie decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i piśmiennictwie utrwalił się pogląd, że orzeczenie organu w przedmiocie wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji następuje w formie postanowienia w oparciu o art. 123 K.p.a., w myśl którego w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia dotyczące poszczególnych kwestii wynikających z toku postępowania, nie rozstrzygając jednakże o istocie sprawy (por. np. postanowienie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 245/13, por. także: J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz", Wydawnictwo C.H. Beck 2005 r., s. 594). Jak przewiduje natomiast art. 141 § 1 K.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia stronie służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przy czym, nie ma w takim przypadku znaczenia ranga rozstrzyganej sprawy procesowej, czy wola podmiotu, który jest adresatem postanowienia, skoro ustawodawca nie uznał tego postanowienia na tyle istotne, aby stworzyć możliwość jego kontroli w toku postępowania. Prawo zażalenia wynika bowiem z elementu obiektywnego w postaci istnienia normy prawnej przewidującej takie prawo i w żaden sposób uprawienia tego nie można domniemywać (por. G. Łaszczyca, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 141 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX). Sąd zważył zatem, że na postanowienie rozstrzygające kwestię wstrzymania wykonalności decyzji organu I instancji, zażalenie nie przysługuje. Postanowienie to jest aktem niezaskarżalnym, ale ze względu na jego skutki podlega doręczeniu (ogłoszeniu). Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, ani rozstrzygające sprawę co do istoty. Orzecznictwo sądowe w tym zakresie jest ugruntowane i sąd w pełni je aprobuje (por. postanowienia WSA w Warszawie z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2605/15; z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3996/14; z dnia 20 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 3014/15; z dnia 20 maja 2013 r., sygn. akt VI SA/ Wa 907/13; postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/SZ 1428/17 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak już wyżej wskazano, stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Uwzględniając powyższe należało uznać, że zaskarżone postanowienie, którego podstawę materialno-prawną stanowił art. 135 K.p.a. i które dotyczyło kwestii wstrzymania wykonalności decyzji, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. O powyższym prawidłowo został zresztą pouczony przez organ skarżący w zaskarżonym postanowieniu z dnia 9 marca 2018 r. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne, orzekł jak w sentencji.