VII SA/Wa 2788/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2018 r. sprawy ze skargi A. C., A. C., D. O., D. P., E. S. i Z. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym oddala skargę A. C., A. C., D. O., E. S., Z. S. i D. P. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2017 r. (znak: [...]). Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Starosta [...] decyzją z [...] października 2016 r. (nr [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. K. pozwolenia na budowę bezdotykowej myjni samochodowej z kontenerem na działce przy ul. [...] (nr ew. [...]) w Gminie [...] (powiat [...], województwo [...]). Organ podał, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji (art. 3 pkt 20 ustawy z 7 lipca 1994 r- Prawo budowlane, Dz.U. z 2016 r., poz.290) zamknie się na działce przeznaczonej pod zabudowę, stanowiącej współwłasność inwestora i M. K.. Skarżący A. C. i A. C. (współwłaściciele nieruchomości nr [...]), D.O. (współwłaścicielka działki nr [...]), E. i Z. S. (współwłaściciele działki nr [...]), D. P. (współwłaściciel nieruchomości nr [...]) wnieśli odwołanie od tej decyzji organu I instancji. Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2016 r. (znak: [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane przez skarżących od decyzji Starosty [...] z [...] października 2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy stwierdził, że projektowana myjnia bezdotykowa (trzy stanowiska myjące) nie będzie oddziaływać na nieruchomości odwołujących się, w sposób uniemożliwiający ich zagospodarowanie. Organ odwoławczy dodał, że do sporej inwestycji, nie będącej obiektem budowlanym, nie ma zastosowania § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Z akt sprawy wynika, że decyzja organu odwoławczego została doręczona pełnomocnikowi skarżących w dniu [...] listopada 2016 r. A.C., A. C., D.O., E.S., Z. S. i D. P. w dniu [...] grudnia 2016 r. (data nadania pisma w urzędzie operatora pocztowego) złożyli do Starosty [...] wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego organu z [...] października 2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu D.K. pozwolenia na budowę myjni samochodowej, z przyczyn wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku podali n. in., że posiadają przymiot strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji, ponieważ będzie ona oddziaływać na ich nieruchomości, a bez własnej winy nie brali udziału w tym postępowaniu. Skarżący stwierdzili, że myjnia samochodowa będzie "generować uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich" w postaci hałasu, wibracji, emisji zanieczyszczeń ("areozoli czy też zapachów użytej chemii"). Sporna inwestycja niesie ze sobą ponadnormatywne uciążliwości związane z trzepaniem dywanów samochodowych, odkurzaniem, hałasem, głośną muzyką, emisją oparów ze środków myjących, spalin samochodowych. Wnioskodawcy podnieśli, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że stronami w sprawie pozwolenia na budowę powinny być nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany (biorąc pod uwagę jego indywidualne cechy i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora) może potencjalnie oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów prawa budowlanego oraz przepisów odrębnych. Przyjmuje się również, że właściciel nieruchomości sąsiadującej z działką inwestycyjną powinien być stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, chyba że organ jednoznaczne ustali, że granice obszaru oddziaływania tego obiektu budowlanego zamykają się na działce przeznaczonej pod zabudowę. W uzasadnieniu wniosku w części dotyczącej art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. skarżący powołali się na "opinię dotyczącą projektu budowlanego" sporządzoną w dniu [...] grudnia 2016 r. (a więc po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy) przez mgr inż. W. D. posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. W piśmie z [...] lutego 2017 r. wnioskodawcy "rozszerzyli" tę podstawę, powołując się na dokumentację przetargową [...] Spółki [...] sp. z o.o. w [...] w sprawie sprzedaży działki [...], z której wynika, że na nieruchomości na której znajduje się sieć gazowa. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] marca 2017 r. wznowił postępowanie administracyjne "dotyczące decyzji Starosty [...] (...) z [...] października 2016 r. (...), zakończone ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r. (...) o umorzeniu postępowania odwoławczego (...)". Organ I instancji decyzją z [...] czerwca 2017 r. wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a., odmówił skarżącym uchylenia decyzji Starosty [...] z [...] października 2016 r. o udzieleniu D. K. pozwolenia na budowę bezdotykowej myjni samochodowej z kontenerem na działce nr ew. [...] w [...]. Wojewoda stwierdził, że skarżący nie posiadają przymiotu strony w sprawie zatwierdzenia spornego projektu budowalnego, a zatem nie została spełniona określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. podstawa wznowienia postępowania. Nieruchomości wnioskodawców mogą być bez przeszkód zagospodarowane zgodnie z przepisami prawa. Uciążliwości związane z funkcjonowaniem obiektu (np. oddziaływanie akustyczne) nie można utożsamiać z oddziaływaniem w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Z projektu budowlanego wynika, że myjnia samochodowa nie wytwarza zjawiska wibracji (pkt 8.1.4), nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Ścieki z myjni będą odprowadzane przez kratki ściekowe do kanalizacji wyposażonej w separator piasku oraz separator tłuszczów i olejów, a następnie do miejskiej kanalizacji sanitarnej. Odnosząc się do wniosku o wznowienie postępowania, organ I instancji powołał się na wyrok WSA w Poznaniu z 26 sierpnia 2015 r., IV SA/Po 271/15, w którym przyjęto, że jeżeli wniosek o wznowienie postępowania (np. na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.) złożył podmiot nie będący stroną postępowania, tak wniosek należy pozostawić bez rozpoznania. Organ ocenił jednak merytorycznie wniosek w tym zakresie i stwierdził, że nie ma podstaw do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę ponieważ opinia na którą powołują się wnioskodawcy została sporządzona po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, a więc nie stanowi nowej okoliczności w sprawie. Wojewoda dodał, że Starosta [...] wydający pozwolenie na budowę miał wiedzę o lokalizacji sieci gazowej na nieruchomości inwestora (została ona naniesiona na mapę dla celów projektowych). Skarżący wnieśli odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r. zarzucając jej naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 136, art. 138 § 2, art. 140 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy i w konsekwencji niezasadną odmowę uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. W obszernym uzasadnieniu odwołania strona sformułowała zarzuty odnośnie decyzji o warunkach zabudowy (podniosła, ze inwestycja narusza ład urbanistyczny okolicy), podkreśliła, że po oddaniu inwestycji do użytkowania (w maju 2017 r.) inwestor oświetlił myjnię oraz zamontował kamery obrotowe wraz z reflektorem świetlnym na słupie, co w istotny sposób "narusza dobra osobiste sąsiadujących nieruchomości". Odwołujący się podkreślili, że okoliczni mieszkańcy są narażeni na uciążliwości związane z pracą kompresorów, ciągłym oświetleniem myjni, zwiększonym ruchem samochodowym, hałasem i zapachem środków chemicznych. Po rozpoznaniu odwołania skarżących, GINB decyzją z [...] października 2017 r. : 1) uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie dotyczącym postępowania wznowionego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie; 2) w pozostałym zakresie, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę ma zastosowanie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, stronami w sprawach pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że skarżący nie wykazali, że planowana inwestycja będzie wpływać na ich nieruchomości i godzić w konkretne uprawnienia do zagospodarowania nieruchomości, a w związku z tym nie została spełniona, określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przesłanka wznowienia postępowania. GINB podał, że inwestycja (projektowana na działce nr [...]) sąsiaduje z działką nr [...] stanowiącą współwłasność A. i A.C.. Myjnia została jednak zaprojektowana 10 m od granicy ich nieruchomości, miejsca postojowe zostały zaprojektowane w odległości 7 m od granicy działki, separator tłuszczów - 27 m od tej granicy. Nieruchomości D. P. (nr ew. [...]) i D.O. (o nr [...]), nie graniczą bezpośrednio z terenem inwestycji (ale przez działkę drogową nr [...]). Miejsca postojowe na działce inwestycyjnej są oddalone od granicy nieruchomości D. P. ok. 24 m, a od granicy nieruchomości D.O. ok. 18 m, pojemnik na odpady odpowiednio 20 m i 12 m, separator tłuszczów odpowiednio 40 m i 13 m. Nieruchomość nr [...] należąca do E. i Z. S. również jest oddzielona od działki inwestycyjnej działką drogową (nr [...]). Od granicy tej nieruchomości myjnia jest oddalona o ponad 25 m, zaś miejsca postojowe w odległości ponad 35 m, separator tłuszczów - 40 m, pojemniki na odpady - 50m. Z powyższego wynika więc, że nie ma przeszkód do zagospodarowania nieruchomości skarżących zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W szczególności ograniczenie w zagospodarowaniu działek nie wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.). Imisje pośrednie, na które powołują się skarżący (wzmożony hałas, wibracje, uciążliwe zapady) nie mogą być źródłem ich interesu prawnego w niniejszym postępowaniu. Organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji w części dotyczącej odmowy uchylenia decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podał, że warunkiem koniecznym do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest złożenie tego wniosku przez podmiot będący stroną postępowania. A. C., A. C., D. O., E. S., Z.S. i D. P. w skardze na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2017 r. wnieśli o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucili naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a. przez przyjęcie, że skarżący nie są stroną postępowania w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę spornej myjni, art. 136 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie "wizji w terenie, naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa zapisanej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym", art. 61 w zw. z art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez "wąskie wyznaczenie przez organy administracyjne kręgu stron postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę", § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu a także art. 7 i art. 77 k.p.a. Skarżący w obszernym uzasadnieniu skargi stwierdzili, że "w niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia (...) stanowią przepisy ustawy (....) o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" i zarzucili, że sporna inwestycja narusza tzw. ład przestrzenny (urbanistyczny) otoczenia. Skarżący wnieśli o "przeprowadzenie i dopuszczenie dowodu na okoliczność wytwarzanego hałasu". Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W piśmie z [...]marca 2018 r. skarżący wnieśli o dopuszczenie dowodu - sprawozdania z badań pomiaru hałasu myjni, przeprowadzonych na zlecenie organu ochrony środowiska, z których wynika, że poziom hałasu z myjni w porze dziennej i nocnej przekracza dopuszczalne normy, określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2012 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy przypomnieć, że z okoliczności rozpatrywanej sprawy wynika, że Starosta decyzją z [...] października 2016 r. zatwierdził projekt budowalny i udzielił D. K. pozwolenia na budowę bezdotykowej myjni samochodowej z kontenerem na działce przy ul. [...] (nr ew. [...]) w Gminie [...] (powiat [...], województwo [...]). Od tej decyzji skarżący wnieśli odwołanie, niemniej jednak organ odwoławczy (Wojewoda) umorzył postępowanie odwoławcze ponieważ uznał, że odwołującym się nie przysługuje status strony postępowania. Po doręczeniu skarżącym tej decyzji, złożyli oni wniosek o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej spornej inwestycji. Zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. organem właściwym do wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Z art. 150 § 1 k.p.a. nie wynika, że decyzja organu orzekającego w ostatniej instancji musi być decyzją co do istoty sprawy. W każdym więc wypadku, gdy w sprawie orzekał organ wyższego stopnia jako organ II instancji, niezależnie od rodzaju tego orzeczenia, to do niego (organu wyższego stopnia) należy rozstrzygnięcie w I instancji wniosku o wznowienie postępowania (por. np. postanowienia NSA 21 stycznia 2014 r., II OW 131/13 i z 18 stycznia 2018 r., II OW 128/17). Kierując się tym zapatrywaniem należy przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie nie naruszono przepisów o właściwości organów. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy na wstępie należy przypomnieć, że zdaniem organów, wnioskodawcy nie posiadają przymiotu strony w sprawie zakończonej decyzją o pozwoleniu na budowę, a zatem nie została spełniona określona w art. 145 § 1 pkt 4 podstawa wznowienia postępowania. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę interes prawny strony postępowania ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a nie na podstawie art. 28 k.p.a. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Z definicji tej wynika zatem, że chodzi to o ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiadującego z obiektem terenu wynikające z tych odrębny przepisów, przy czym w orzecznictwie przyjmuje się, że właściciele sąsiednich nieruchomości winni mieć prawo do wzięcia udziału w postępowaniu i możliwość ustosunkowania się do przedstawionych przez inwestora okoliczności faktycznych odnośnie zakresu wpływu inwestycji na ich nieruchomość, w sytuacjach, gdy położenie obiektu wskazuje na możliwość takiego wpływu. Innymi słowy, stronami w sprawie pozwolenia na budowę powinny być nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany (biorąc pod uwagę jego indywidualne cechy i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora) może potencjalnie oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów prawa budowlanego oraz przepisów odrębnych. Niemniej samo subiektywne odczucie w właściciela nieruchomości, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość. Sąd podziela zapatrywanie organów, że skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w sprawie dotyczącej spornej inwestycji, ponieważ ich nieruchomości nie znajdują się w zasięgu jej oddziaływania. Myjnia samochodowa, ze względu na sposób zagospodarowania terenu, nie będzie nawet potencjalnie oddziaływać na nieruchomości skarżących. Z projektu budowlanego wynika, na nieruchomości nr [...], sąsiadującej z nieruchomością [...] A. i A. C. została zaprojektowana myjnia (3 stanowiska) i 6 miejsc postojowych. Myjnia została usytuowana w odległości ok. 10 m od granicy nieruchomości skarżącej a miejsca postojowe zostały w odległości 7 m od granicy działki, separator tłuszczów - 27 m od tej granicy. Na nieruchomości inwestycyjnej od strony działki drogowej została zaprojektowana zieleń. Nieruchomości pozostałych skarżących sąsiadują z terenem inwestycji przez drogę. Sporna inwestycja, w świetle § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń w możliwości zagospodarowania działek skarżących, nie wpłynie niekorzystnie na możliwość dostępu do drogi publicznej, nie ograniczy dostępu do wody, kanalizacji ani - jak wynika z projektu budowlanego, nie przekroczy dopuszczalnych norm hałasu. Należy zresztą zauważyć, że nie można uciążliwości związanych ze zwiększonym hałasem utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, że Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...], do którego kompetencji należy wydawanie decyzji o których mowa w art. 115 a ustawy Prawo ochrony środowiska, tj. o dopuszczalnym poziomie hałasu, dysponuje sprawozdaniem z pomiaru poziomu hałasu wytwarzanego przez myjnię, które skarżący przedstawili w tym postępowaniu). Można dodać, że przekroczenie dopuszczalnego poziomu immisji rodzi, określone roszczenia cywilnoprawne, lecz nie daje praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., II OSK 12/08). Sąd podkreśla, że w tej sprawie organ, oceniając legitymację skarżących, badał inwestycję w jej projektowanym, a nie zrealizowanym kształcie. W odniesieniu do zarzutów powołanych w skardze, należy zauważyć, że przedmiotem tej sprawy jest decyzja o pozwoleniu na budowę a nie o ustaleniu warunków zabudowy. Są to dwa odrębne postępowania prowadzone na różnych etapach procesu inwestycyjnego i dlatego zarzuty skargi dotyczące naruszenia zasady tzw. dobrego sąsiedztwa nie mogą podlegać ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu. Zdaniem Sądu, argumentacja skarżących na rzecz ich interesu prawnego w tej sprawie sprowadza się w istocie do wyrażenia zawodu, że sąsiedztwo ulega niekorzystnym z ich punktu widzenia przeobrażeniom. Teren do tej pory zielony staje się terenem budowlanym. Ten sposób "oddziaływania" planowanej inwestycji na nieruchomości skarżących nie legitymuje ich, w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego do udziału w charakterze strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia budowlanego. To oddziaływanie ma bowiem mieć charakter obiektywny, dotyczyć nieruchomości sąsiedzkich, nie zaś subiektywnych oczekiwań lub odczuć ich właścicieli. Z tego wynika, że organ odwoławczy zasadnie uznał, że skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia budowlanego, nie zaistniała więc podana przez nich podstawa wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 kpa), co uzasadniało wydanie na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja w części uchylającej decyzję organu I instancji również nie narusza prawa. Organ odwoławczy prawidłowo umorzył postępowanie o wznowienie w tej części przyjmując, że z wnioskiem o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 kpa może wystąpić tylko strona postępowania. Należy na koniec wyjaśnić, że sąd administracyjny nie ma kompetencji do merytorycznego rozstrzygania spraw administracyjnych, co oznacza, że nie może zastępować ani wyręczać organów administracji publicznej w realizacji powierzonych im zadań w tym zakresie. To do organów administracyjnych (w tym wypadku nadzoru budowlanego) należy prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i zastosowanie prawidłowo zinterpretowanego przepisu prawnego. Postępowanie sądowoadministracyjne nie jest kontynuacją postępowania administracyjnego. W tym postępowaniu sąd administracyjny jedynie kontroluje działania organu administracji i opiera się na materiale dowodowym gromadzonym przez organy. Co do zasady, nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym. Według art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, a taka sytuacja w sprawie nie zachodzi. Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona przez A. C., A. C., D.O., E. S., Z. S. i D.P. decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest zgodna z prawem i dlatego na podstawie art. 151 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji.