II OZ 1107/18

 POSTANOWIENIE Dnia 14 listopada 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1712/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 11 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił na wniosek skarżącej Spółki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], nakazującej rozbiórkę wolnostojącego, trwale związanego z gruntem nośnika reklamowego (ekran LED) wraz z towarzyszącą mu instalacją elektryczną i telekomunikacyjną, [...], posadowionego na płycie parkingowej nad torami kolejowymi WKD i zakotwionego do niej za pomocą śrub stalowych. W uzasadnieniu Sąd, powołując się na treść art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne, wskazał, że choć skarżąca przedstawiła we wniosku kosztorys demontażu przedmiotowego nośnika, to jednak nie przedstawiła w sposób wyczerpujący swojej sytuacji majątkowej (w szczególności bilansu, zestawienia miesięcznych dochodów i wydatków, wyciągów z kont bankowych), co pozwoliłoby ocenić, czy faktycznie demontaż jednego nośnika reklamowego wyrządzi skarżącej znaczną szkodę. Brak informacji odnośnie ilości posiadanych nośników oraz wysokości miesięcznych i rocznych dochodów pochodzących z ich zakontraktowań reklamowych nie pozwala na dokonanie oceny, czy istotnie zachodzi przesłanka wyrządzenia skarżącej znacznej szkody. Z załączonego do skargi odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że kapitał zakładowy spółki, wykazany w rubryce 8 tego odpisu, wynosi ponad 5 milionów złotych, zaś z nadesłanego do skargi raportu zysków i strat za 2017 r. nie wyłania się sytuacja spółki jako tej, której – w kontekście argumentacji zawartej we wniosku – grozi znaczna szkoda i niepowetowane straty. Oceny takiej dokonuje się zawsze indywidualnie, w odniesieniu do możliwości finansowych skarżącej. Choć wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, to jednak nie oznacza to, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Zażalenie na ww. postanowienie wniosła skarżąca Spółka, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia: - art. 61 § 3 p.p.s.a. przez niezasadne uznanie, że powołane przez Spółkę konsekwencje w sferze finansowej nie uprawniają do stwierdzenia znacznej szkody; niezasadne uznanie, że Spółka nie przedstawiła wyczerpująco swojej sytuacji majątkowej; demontaż urządzenia reklamowego nie powoduje niebezpieczeństwa powstania trudnych do odwrócenia skutków; niezasadne przyjęcie, że koszty rozbiórki urządzenia reklamowego nie mogą stanowić znacznej szkody dla spółki; niezasadne uznanie, że przedłożone dokumenty oraz podniesione we wniosku okoliczności nie uprawdopodobniają niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i w konsekwencji niezasadne wydanie postanowienia o odmowie wykonania zaskarżonej decyzji; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 6 oraz art. 8 K.p.a. przez oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji, mimo że skarżący uprawdopodobnił przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyżej wymieniony przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). W tej zaś sprawie skarżąca Spółka nie przywołała takiej argumentacji, która uprawniałaby do stwierdzenia, że wykonanie nakazu rozbiórki może spowodować po jej stronie znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Nie wykazała tym samym, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Wynika to z tego, że argumentacja strony skarżącej przede wszystkim akcentuje skutki finansowe nakazu rozbiórki, jednak, jak trafnie ocenił Sąd I instancji, we wniosku nie wykazano aby skutki te miały wpływ na zaistnienie nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody. Sąd prawidłowo ocenił, że we wniosku nie przedstawiono żadnych danych, które pozwalałyby na dokonanie oceny, czy istotnie zachodzi przesłanka wyrządzenia skarżącej znacznej szkody. Poza tym z reguły skutki finansowe nie mają charakteru nieodwracalnego, ponieważ w związku z wykonaniem wadliwych decyzji administracyjnych przysługuje roszczenie odszkodowawcze. Ponadto skarżąca Spółka nie wykazała, że jest spółką zależną działającą w ramach i na rzecz Grupy Kapitałowej [...]. W zażaleniu nie odniosła się także do aktualnej sytuacji finansowej za 2017 rok (fakt powszechnie znany), wynikającej ze sprawozdania finansowego na dzień i za rok obrotowy zakończony 31 grudnia 2017 r. (informacja ze strony internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości – https://ekrs.ms.gov.pl), z którego wynika, że skarżąca Spółka osiągnęła dochód netto 2294095,45 zł. Także wskazywane w zażaleniu okoliczności związane z faktycznym sposobem rozbiórki urządzenia reklamowego typu ekran LED nie mieszczą się w zakresie przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutki te nie tyle tkwią w zaskarżonej decyzji, ile zależą od odpowiedniego faktycznego wykonania prac demontażowych – a więc nie należą do normalnych skutków decyzji. Poza tym z charakteru obiektu budowlanego objętego w tej sprawie nakazem rozbiórki wynika, że jego ponowne zainstalowanie nie jest niemożliwe (por. postanowienie NSA z 17 sierpnia 2012 r., II OZ 664/12). Składa się bowiem z gotowych elementów jak stopa fundamentowa, do której za pomocą śrub następuje montaż słupa, na którym umieszczona jest tablica reklamowa LED. Mając powyższe na względnie należy wskazać, że argumentacja podnoszona przez skarżącą Spółkę de facto dotyczyła konsekwencji finansowych, a w świetle przedstawionego powyżej wywodu jej przywołanie w takim zakresie nie świadczyło o wykazaniu zaistnienia przesłanej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można tym samym uznać aby ocena Sądu I instancji zawierała takie wady, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca Spółka nie uzasadniła, że wstrzymanie wykonania decyzji rozbiórkowej jest uzasadnione, a brak wykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. w okolicznościach tej sprawy, przy uwzględnieniu jej przedmiotu, tj. rozbiórki urządzenia reklamowego, jest decydujące dla odmowy wstrzymania ww. decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.