III SA/Wa 3995/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz T. S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z [...] października 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., po rozpatrzeniu zażalenia T. S. (dalej: "Skarżący" lub "Zobowiązany") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] lipca 2017 r. w sprawie oddalenia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne – utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach sprawy: Naczelnik Urzędu Skarbowego W. na podstawie tytułu wykonawczego z 15 lutego 2016 r. wystawionego przez Pocztę Polską S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej (dalej jako: "Wierzyciel" lub "Poczta Polska") wszczął postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącego. Przedmiotowy tytuł wykonawczy obejmował zaległości z tytułu opłaty abonamentowej rtv za okres od stycznia 2011r. do października 2015 r., w łącznej kwocie należności głównej 1.099,40 zł. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zawiadomieniem z 17 marca 2016 r. dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Pismem z 30 marca 2016 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, podnosząc: - niewłaściwość trybu i organu do prowadzenia postępowania w związku z faktem, że procedura związana ze ściąganiem opłat jest inicjowana tylko na podstawie wezwania, które nie ma formy decyzji administracyjnej, - bezprzedmiotowość sprawy albowiem Poczta Polska, ani KRRiT nie wydała decyzji administracyjnej, ani nie udowodniła roszczenia w trybie administracyjnym, ani w trybie cywilnoprawnym i nie wniosła pozwu o zapłatę, - przedawnienie roszczenia, - nieistnienie zobowiązania z uwagi na fakt, iż Poczta Polska nie dopełniła obowiązku nadania posiadaczowi odbiornika rtv nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia go o tym. - bezprawne wszczęcie i prowadzenie egzekucji administracyjnej, ze względu na to, że ustawa abonamentowa nie przewiduje możliwości wydania przez Pocztę Polską decyzji określającej wysokości opłat abonamentowych. - brak podstaw prawnych do wystawiania przez Pocztę Polską tytułów wykonawczych, - niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy egzekucyjnej poprzez brak upoważnienia dla osoby podpisującej tytuł wykonawczy, - brak uprzedniego doręczenia Zobowiązanemu upomnienia, - posługiwanie się przez Pocztę Polską kserokopiami dokumentów z faksymilami/kserokopiami podpisów oraz dokumentami poświadczonymi za zgodność z oryginałem przez osoby, które nie mają do tego ustawowych kompetencji. Pełnomocnik Zobowiązanego wniósł jednocześnie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wynikających z art. 6-9, art. 10 § 1 i 3. art. 14 § 3. art. 67 § 1, art, 68 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 76a § 2 i 3, art. 104 § 1 i 2, art. 107 § 1 i 3 oraz art. 109 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz zarzuty naruszenia "przepisów konstytucyjnych w związku z brakiem rozwiązań ustawowych". Postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Postanowieniem z 10 stycznia 2017 r. wierzyciel uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego wierzyciel zauważył, że kwestia dopuszczalności egzekucji opłat abonamentowych za używanie odbiornika rtv, prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Pocztę Polską S.A., była przedmiotem badań Trybunału Konstytucyjnego, pod kątem zgodności tej procedury z ustawą zasadniczą. W wyroku z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt K 24/08 Trybunał Konstytucyjny podkreślił też, że wybór Poczty jako podmiotu odpowiedzialnego za rejestrację odbiorników i egzekwowanie abonamentu nie rodzi zastrzeżeń, bo ustawodawca w wielu przypadkach przewiduje różnoraką współpracę organów i instytucji państwowych z podmiotami prawa prywatnego, a przekazanie Poczcie określonych kompetencji to typowy przykład tzw. zlecania funkcji administracyjnych. Art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych, uprawnia Pocztę Polską S.A. do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku zgłoszenia rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej oraz opłaty pobieranej w przypadku stwierdzenia niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, przy zastosowaniu wprost przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie obowiązków o charakterze pieniężnym. Ponadto zgodnie z treścią art. 2 ust, 3 cyt. ustawy, nakłada się na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych jednoznaczny obowiązek rejestrowania używanych odbiorników oraz uiszczania opłaty abonamentowej począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym dopełniono w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych, bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa na podstawie ustawy o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 23 lipca 2015 r. Jednocześnie wierzyciel wskazał, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta [...] (wraz ze spersonalizowanymi blankietami wpłat) stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników rtv i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej [...], zostało skierowane do Skarżącego 5 grudnia 2008 r. i nie odnotowano zwrotu wysłanej korespondencji. Wierzyciel nie zgodził się również ze stanowiskiem Skarżącego, że do przedawnienia opłaty abonamentowej zastosowanie ma 3-letni okres przedawnienia wynikający z treści art. 118 kodeksu cywilnego. Jak wskazał wierzyciel, w kwestii terminu przedawnienia zaległości w opłatach abonamentowych powstałych od 16 czerwca 2005 r. (dnia wejścia w życie ustawy o opłatach abonamentowych) zastosowanie mają przepisy Ordynacji podatkowej. Wierzyciel nie uznając zarzutu Strony dotyczącego braku uprzedniego doręczenia Zobowiązanemu upomnienia podkreślił, że do Zobowiązanego zostało skierowane 4 listopada 2015 r. upomnienie wzywające do zapłaty w terminie 7 dni, zaległych opłat abonamentowych, pod groźbą skierowania sprawy na drogę egzekucji administracyjnej. Przedmiotowe upomnienie uznano za doręczone, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. w dniu 24 listopada 2015 r. Odnosząc się do zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201, dalej: "u.p.e.a."). tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. wierzyciel stwierdził, iż ww. tytuł wykonawczy zawiera wszystkie wymagane elementy, uznając jednocześnie za niezasadny podniesiony przez pełnomocnika Zobowiązanego argument, że "wszystkie tytuły wykonawcze nie są podpisane przez właściwy organ Poczty Polskiej, i nie spełnia wymogów formalnych adnotacja na tytułach "z upoważnienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej - Asystent". Wierzyciel zauważył, że stosownie do treści art. 268a k.p.a., w zw. z art. 18 u.p.e.a., Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej SA. będąc wierzycielem, może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki administracyjnej do załatwienia spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie a w tym do wydawania postanowień w egzekucyjnym postępowaniu administracyjnym w sprawach przekazanych do rozstrzygnięcia. Postanowieniem z [...] lipca 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. uznał zarzuty Skarżącego, za niezasadne. Wskutek wniesionego zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., wymienionym na wstępie postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. powołał się na art. 33 § 1 pkt 7, 9 i 10, art. 34 § 1 u.p.e.a. Organ stwierdził, że w zakresie zarzutów nieistnienia oraz przedawnienia obowiązku, a także braku uprzedniego doręczenia Skarżącemu upomnienia, mieszczą się w kategorii zarzutów art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., wiążące jest stanowisko wierzyciela. Zatem organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się z kolei do zarzutu niedopuszczalności egzekucji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że kwestia dopuszczalności egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych za używanie odbiornika rtv, prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Pocztę Polską SA. była przedmiotem badań Trybunału Konstytucyjnego, pod kątem zgodności tejże procedury z ustawą zasadniczą. W wyroku z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt K 24/08 Trybunał Konstytucyjny podkreślił też, że wybór Poczty jako podmiotu odpowiedzialnego za rejestrację odbiorników i egzekwowanie abonamentu nie rodzi zastrzeżeń, ponieważ ustawodawca w wielu przypadkach przewiduje różnoraką współpracę organów i instytucji państwowych z podmiotami prawa prywatnego, a przekazanie Poczcie Polskiej S.A. określonych kompetencji to typowy przykład tzw. zlecania funkcji administracyjnych. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające uznanie za zasadny zarzutu niedopuszczalności egzekucji. Odnosząc się do zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, organ egzekucyjny powołując się na stanowisko wierzyciela stwierdził, iż ww. tytuł wykonawczy zawiera wszystkie wymagane elementy, uznając jednocześnie, za niezasadny podniesiony przez pełnomocnika Zobowiązanego argument, że "wszystkie tytuły wykonawcze nie są podpisane przez właściwy organ Poczty Polskiej, i nie spełnia wymogów formalnych adnotacja na tytułach "z upoważnienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej - Asystent." Jak zauważył organ egzekucyjny, w tytule wykonawczym, w części F pozycja nr 7 znajduje się podpis odręczny oraz pieczątka "Z UPOWAŻNIENIA DYREKTORA CENTRUM OBSŁUGI FINANSOWEJ ASYSTENT- K. M.". Powyższe spełnia więc przesłankę wymaganego podpisu tytułu wykonawczego, o której mowa w art. 27 § 1 pkt 7 u.p.e.a.. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, że wierzyciel nie ma obowiązku dołączania do tytułu wykonawczego upoważnień, z których wynika uprawnienie do podpisywania w jego imieniu tytułu wykonawczego. Na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie ustalono, że Pani K. M. posiada upoważnienie do występowania w imieniu Poczty Polskiej S.A. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia; uchylenie postanowienia wierzyciela jako wadliwego i nieodnoszącego się do istoty zarzutów, zasądzenie kosztów tj. opłaty sądowej w kwocie 100 zł, a także wskazanie przez Sąd wytycznych organom obu instancji oraz wierzycielowi w zakresie wad postępowania oraz w jakim zakresie ma zostać uzupełniony materiał dowodowy. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów formalno-prawnych poprzez: - podpisywanie tytułu wykonawczego przez osobę nieuprawnioną; - brak dowodu pierwotnej rejestracji odbiornika, wobec tego brak jest podstaw do uznania Skarżącego za abonenta RTV; - posługiwanie się przez Pocztę Polską S.A. kserokopiami z faksymilami, a tym samym dokumentami, które nie są dokumentami urzędowymi oraz dokumentami poświadczanymi za zgodność przez pracowników Poczty Polskiej S.A., którzy nie mają do tego ustawowych kompetencji; Ponadto Skarżący zarzucił: naruszenie art. 6 - 9, art. 10 § 1 i 3, art. 14 § 1, art. 67 § 1. art 68 § l i 2, art. 77 § 1, art. 104 § 1 i 2. art. 107 § 1 i 3 oraz art. 109 § 1 k.p.a.; - naruszenie § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187 z 2007 r. Nr 187, poz. 1342) poprzez niedopełnienie obowiązku nadania posiadaczom odbiorników rtv nowego numeru identyfikacyjnego, w związku z czym zobowiązanie nie istnieje w świetle przepisów prawa, a więc nie może być prowadzone żadne postępowanie egzekucyjne; - naruszenie art. 76a § 2 i 3 k.p.a. poprzez poświadczanie dokumentów za zgodność z oryginałem przez pracowników Poczty Polskiej S.A. nieuprawnionych do tego; - brak podstaw do wydania decyzji określającej wysokość zaległości z tytułu opłat abonamentowych powoduje, że w rzeczywistości egzekucja administracyjna nie może być prowadzona, a wszczęcie jej jest bezprawne; - naruszenie przepisów prawa materialnego w zw. z utraceniem przez wszelkie zarejestrowane odbiorniki tv możliwości natychmiastowego odbioru programu z uwagi na wprowadzenie cyfrowego sygnału naziemnego; - brak podpisu na tytułach wykonawczych osoby upoważnionej do reprezentowania wierzyciela, co powinno skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego; - przedawnienie zobowiązania wobec niewystąpienia przerwy biegu tego terminu wskutek braków formalnych dokumentów wierzyciela. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie zarzuty w niej podniesione zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej jako: u.p.e.a.), podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. W myśl § 2 tego artykułu, w egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w: 1) art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f - zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § 1 pkt 6, 8 i 9; 2) art. 2 § 1 pkt 8 lit. g i pkt 9 - zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § 1 pkt 6 i 8-10. Zgodnie natomiast z treścią art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Organu II Instancji wynika, że podtrzymał on stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego W., przy czym w odniesieniu do części zarzutów - z uwagi na związanie stanowiskiem wierzyciela, o którym to związaniu jest mowa w powołanym wyżej przepisie art. 34 u.p.e.a.. Takie związanie organów rozpoznających zarzuty nie budzi wątpliwości w świetle powołanego przepisu. Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie Sąd miał jednak na uwadze okoliczność, że przedmiotowe związanie stanowiskiem wierzyciela, nie wiąże Sądu. Analogiczne stanowisko zostało wyrażone przez naczelny Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu wyroku z 18 marca 2011 roku (II FSK 1904/09). Sąd ten stwierdził, że wiążący dla organu egzekucyjnego charakter wypowiedzi (...) wierzyciela, w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów (art. 34 § 1 u.p.e.a.) nie pozbawia wojewódzkiego sądu administracyjnego możliwości dokonywania oceny tej wypowiedzi przy rozpoznawaniu skargi na postanowienie dyrektora Izby Skarbowej, na mocy art. 134 § 1 i 1art. 135 p.p.s.a.. Analogiczne stanowisko zostało wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 28 października 2008 roku (II FSK 1006/07), w którym zostało wskazane, że w przypadku przyjęcia koncepcji przeciwnej, sądowa kontrola postanowienia organu egzekucyjnego wydanego w sprawie zarzutów egzekucyjnych na skutek wiążącego stanowiska wierzyciela (...) byłaby iluzoryczna. Niezależnie bowiem od tego, czy zarzuty byłyby zasadne, czy nie, sąd administracyjny ograniczyłby się w tego typu sprawach do stwierdzenia, że organ egzekucyjny zastosował się do wiążącego orzeczenia wierzyciela, a więc nie naruszył prawa. Takiemu ograniczeniu kognicji sądowej – wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w omawianym orzeczeniu – sprzeciwia się nie tylko treść art. 1 § 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych, ale także art. 7, art. 45 ust. 1 i art. 184 Konstytucji. Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd rozpoznając skargę w niniejszej sprawie dokonał oceny podniesionych zarzutów, oceniając również wyrażone przez wierzyciela stanowisko. W ocenie Sądu, tak jak to zostało na wstępie zasygnalizowane, nie sposób podzielić wszystkie zarzuty podniesione w skardze. Z uwagi na obszerność skargi i dość chaotyczne przedstawienie w niej argumentacji Skarżącego, Sąd odniesie się do najistotniejszych (w jego ocenie) zarzutów podniesionych w skardze. W pierwszej kolejności należy wskazać, że niezasadny jest zarzut podpisania tytułu wykonawczego przez osobę nieuprawnioną oraz braku podpisu na tytule osoby upoważnionej do reprezentowania wierzyciela. Sąd podziela stanowisko Wierzyciela, że na mocy art. 268a k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., mógł on w formie pisemnej upoważnić pracownika kierowanej jednostki, do załatwienia spraw w jego imieniu. Dodatkowo należy zauważyć, że upoważnienie dla osoby, która podpisała tytuł egzekucyjny zostało przesłane do akt sprawy przez Wierzyciela. Zdaniem Sądu nie jest również zasadny podniesiony w skardze zarzut w myśl którego egzekucja nie może być prowadzona, z uwagi na brak podstaw do wydania decyzji określającej wysokość zaległości z tytułu opłat abonamentowych. Podzielić należy stanowisko Wierzyciela i organów rozpoznających zarzuty zgłoszone przez Skarżącego, że uprawnienia Poczty Polskiej do wystawiania tytułów wykonawczych i egzekwowania realizacji obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych wynikają wprost z przepisu art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej, a zatem opierają się na ustawowym obowiązku prowadzenia przez Pocztę Polską egzekucji. Za Wierzycielem i organami egzekucyjnymi należy przypomnieć stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 marca 2010 roku (sygn. akt: K 24/08) stwierdził, że mimo, iż obowiązek uiszczenia abonamentu nie należy do zakresu administracji rządowej, przepis art. 3 u.p.e.a nie stanowi przeszkody prowadzenia egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych. Poczta Polska jest wierzycielem i egzekucja nieuiszczonego abonamentu jest prawnie możliwa, gdyż ustawa o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 roku jako lex specialis ma pierwszeństwo przed przepisami ustawy o postepowaniu egzekucyjnym. Poczta Polska – wskazał Trybunał Konstytucyjny – nie ustala wysokości należności z tytułu niezapłaconego abonamentu, bo wysokość ta i obowiązek zapłaty wynikają wprost z przepisów ustawy. Zdaniem Sądu do przedawnienia roszczeń z tytułu opłat abonamentowych ma zastosowanie termin przedawnienia określony w ordynacji podatkowej, a nie przepis art. 118 kodeksu cywilnego. Zatem niezasadny jest podniesiony w skardze zarzut przedawnienia roszczeń objętych spornych tytułem. Zdaniem Sądu zasadny jest podniesiony przez Skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku z tytułu nieuiszczenia opłaty abonamentowej za wskazany okres. Dla oceny tego zarzutu, postawionego w oparciu o przepis art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., należy odwołać się do przepisów ustawy abonamentowej. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 tej ustawy, odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. W toku postępowania w sprawie, przy piśmie z przy piśmie z dnia 28 września 2017 roku Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej nadesłał część żądanych dokumentów. Przy piśmie została przesłana potwierdzona kserokopia wniosku o rejestrację odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego. Jednakże należy zauważyć, że zgodnie z treścią § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Natomiast w myśl ust. 1 tego artykułu rozporządzenia, z upływem ww. terminu, dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej przestawały stanowić dowód zarejestrowania odbiornika. Mając na uwadze, że rozporządzenie weszło w życie po upływie dwóch miesięcy od dnia jego ogłoszenia, co miało miejsce 12 października 2007 roku, imienna książeczka abonamentowa stanowiła dowód zarejestrowania odbiornika na nazwisko Skarżącego tylko do 13 grudnia 2008 roku. Zatem kopia książeczki abonamentowej złożona przy piśmie wierzyciela z 28 września 2017 roku nie stanowi dowodu zarejestrowania odbiornika na nazwisko skarżącego. Zgodnie z treścią § 3 przedmiotowego rozporządzenia dowodem zarejestrowania odbiorników, z zastrzeżeniem § 5, jest: 1) wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2, lub 2) zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 4. W ocenie Sądu, ponieważ obowiązek wnoszenia opłat został powiązany z obowiązkiem rejestracji – to rolą wierzyciela jest wykazanie tego faktu w sposób nie budzący wątpliwości. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie fakt ten nie został wykazany. Dla jego wykazania wierzyciel winien był przedstawić dowód zawiadomienia abonenta (skarżącego) o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Jak to wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (w sprawie I SA/Sz 73/18), wierzyciel nie ma co prawda obowiązku takiego zawiadomienia listem poleconym lub za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, ale powinien przedstawić jakikolwiek dowód nadania pisma, gdyż w przeciwnym razie nie można uznać, że je wysłano. Przy powołanym już piśmie z 28 września 2017 roku wierzyciel złożył duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru użytkownika odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych [...] z 5 grudnia 2008 roku. Nie został jednak przedłożony jakikolwiek dowód wysłania tego pisma Skarżącemu. Na związany z tym brak wykazania zarejestrowania odbiornika na nazwisko Skarżącego wskazano w skardze (str. 10 i 11 skargi). Wobec powyższego jako w pełni zasadny należy uznać zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym, skoro obowiązek ten jest ściśle związany z rejestracją odbiornika, czego w tym postępowaniu wierzyciel nie wykazał. Dodać należy, że złożona przez wierzyciela kopia wniosku o rejestrację nie może stanowić dowodu rejestracji odbiornika na nazwisko Skarżącego, bowiem pochodzi z lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, zaś w powołanym wyżej § 3 pkt 1 rozporządzenia, chodzi o wnioski złożone w okresie obowiązywania tego rozporządzenia. W ocenie Sądu dla oceny zasadności skargi ma znaczenie jeszcze jedna okoliczność. Zgodnie z treścią art. 15 § 1 u.p.e.a., egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu takiego upomnienia może stanowić podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 33 § pkt 7) u.p.e.a.). W świetle art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a., zbadaniu tej okoliczności podnoszonej przez Skarżącego na etapie postepowania przedsądowego nie sprzeciwia się okoliczność niepowołania go w skardze wniesionej do Sądu. W toku postępowania w sprawie nie zostało wykazane, aby upomnienie, o którym mowa w art. 15 § 1 u.pe.a., zostało doręczone skarżącemu. Należy zwrócić uwagę, że rozpoznając zażalenie Skarżącego na postanowienie organu I instancji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej pismem z dnia 30 sierpnia 2017 roku wezwał Wierzyciela do przesłania upomnienia nr UPZ [...] wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. W piśmie zakreślono termin 7 dni na przesłanie żądanych dokumentów. Następnie, przy piśmie z dnia 28 września 2017 roku Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej nadesłał m. in. kserokopię upomnienia z 4 listopada 2015 roku nr up z [...]. Jednocześnie poinformował, że kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru upomnienia z 4 listopada 2015 roku o wskazanym numerze zostanie dosłana niezwłocznie po jej otrzymaniu. Jak wynika z załączonych akt administracyjnych zwrotne potwierdzenie odbioru upomnienia z 4 listopada 2015 roku nie zostało nadesłane do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Pomimo to, zaskarżanym postanowieniem z [...] października 2017 roku Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Organu I instancji. Zdaniem Sądu takie działanie stanowi naruszenie art. 15 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 7) u.p.e.a.. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a.. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.. Kwotę zasądzoną na rzecz Skarżącego z tego tytułu stanowi wpis sądowy w kwocie 100 zł.