II SAB/Po 62/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 września 2018 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Dyrektora [...] w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora [...] w S. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2018 roku w części dotyczącej protokołu z posiedzenia Komisji Świadczeń Socjalnych z dnia [...] grudnia 2017 roku w terminie 14 (czternastu) dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałym zakresie skargę oddala, IV. zasądza od Dyrektora [...] w S. na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Pismem z dnia 4 stycznia 2018 r. K. J. (dalej jako strona lub skarżący) skierował do Centrum Usług Wspólnych w S. (dalej CUW) wniosek o udostępnienie informacji publicznej , będący przedmiotem niniejszej skargi. Skarżący wystąpił w nim o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie na adres domowy w formie zanonimizowanych kopii protokołów z posiedzeń Komisji Świadczeń Socjalnych z okresu od 18 stycznia 2017 r. do 4 stycznia 2018 r. Pismem z dnia 12 stycznia 2018 r. przesłano zanonimizowane kopie protokołów z posiedzeń Komisji Świadczeń Socjalnych. Do pisma dołączono trzy zanonimizowane protokoły posiedzeń komisji socjalnej z dni: 7.12.2017r., 16.05.2017r. i 18.09.2017r,. Pismo skierowano do J. J. (małżonki skarżącego). Następnie skarżący dnia 17 stycznia 2018 r. wniósł o uzupełnienie w/w informacji publicznej poprzez udostępnienie protokołu z posiedzenia komisji z dnia 7 grudnia 2017 r. zanonimizowanego w ten sposób , aby można zapoznać się z jego treścią ( karta nr 3 akt sprawy). Podał, że ten protokół został tak zanonimizowany, że w pkt 1 protokołu brak jego treści. W załączniku nr 2 przesłał kopię tego protokołu z zaznaczonym korektorem zanonimizowanym punktem 1 na str. 1 i i tekstem na str. 2 tego protokołu. Pismem z dnia 23 stycznia 2018 r. organ wskazał, że kopia protokołu z dnia 7 grudnia 2017 r. została w ocenie organu zanonimizowana w sposób prawidłowy, tj. w taki sposób aby nie naruszyć dóbr osobistych osoby fizycznej, której dotyczy pkt 1 oraz zgodnie z zawartymi wytycznymi w wyroku WSA w Olsztynie sygn. akt II SAS/OI 82/16. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. J. wniósł o zobowiązanie CUW w S. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, wymierzenie kary grzywny w maksymalnej wysokości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podał, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, iż przedstawienie informacji zupełnie innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Podkreślił, że protokół z posiedzenia Komisji Świadczeń Socjalnych z 7.12.2017r. został nieprawidłowo zanonimizowany, gdyż większość treści punktu 1 została zamazana i nie można zapoznać się z jego treścią. Zaznaczył, że ze struktury dokumentu można wysnuć wniosek, że przedmiotowa anonimizacja części protokołu nie zawierała wyłącznie danych osobowych lecz zawierała treści, które nie powinny być anonimizowane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i stwierdził, że nie dopuścił się bezczynności, ponieważ w świetle obowiązujących przepisów nie jest zobowiązany do udostępniania dokumentów, które nie mają charakteru publicznego. Wniosek skarżącego dotyczył informacji o udostępnieniu protokołu posiedzenia komisji socjalnej CUW w dniu 07.12.2017 r. i to w taki sposób zanonimizowanego, aby można zapoznać się z jego pełną treścią. W piśmie z dnia 23 stycznia 2018 r. r. Dyrektor CUW podał , że protokół został zanonimizowany prawidłowo ze względu na ochronę dóbr osobistych osoby fizycznej i powołał się na wytyczne zawarte w wyroku WSA w Olsztynie sygn. II SAB/Ol [...]. Organ stwierdził, iż ze względu na to, że dane dotyczące indywidualnych zapomóg z funduszu świadczeń socjalnych nie mają charakteru informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w ramach stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro zaś żądane przez skarżącego dane, w części dotyczącej wysokości indywidualnych zapomóg wypłacanych pracownikom szkoły z funduszu socjalnego, nie stanowiły informacji publicznej to organ nie pozostawał w bezczynności udzielając informacji, iż nie przekaże tych informacji, to jest protokołu z posiedzenia komisji w całości bez "zamazywania" wrażliwych danych. Przekazanie protokołu posiedzenia komisji w sposób jakiego żąda Skarżący umożliwiłby zapoznanie się z indywidualną sytuacją rodzinną, zdrowotną i materialną pracowników CUW oraz pracowników poszczególnych szkół. W sytuacji, gdy żądane przez wnioskodawcę dane nie są informacją publiczną brak jest podstaw do wydawania decyzji i należy jedynie wnioskodawcę o tym fakcie poinformować, co organ uczynił w piśmie z dnia 23 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Instytucja skargi na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Ustawodawca dopuszczając możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej, zaniechał jednakże zdefiniowania pojęcia "bezczynność". W orzecznictwie podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych przepisami prawa, organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Gl 3/12, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjąć czynność oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań (P. Daniel, Skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania – zakres kontroli, Kontrola państwowa 2013, Nr 3, s. 94). Oznacza to, że sam brak działania przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia przesądza o bezczynności organu. Niniejsza sprawa dotyczy złożonego przez skarżącego zapytania w trybie dostępu do informacji publicznej, regulowanego ustawą z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330, dalej: u.d.i.p.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w formie decyzji administracyjnej. Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. Co warte podkreślenia, w sytuacji gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA/Lu 507/02, dostępny j.w.). Dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej, czego dotyczy niniejsze postępowanie, istotne znaczenie ma ustalenie, czy dysponuje on informacją, która jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. oraz, czy jest on podmiotem zobowiązanym do udostępnienia tej informacji, przy czym, stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p., podmioty określone w ust. 1 i 2 tego artykułu są zobowiązane do udzielenia informacji, jeśli są w jej posiadaniu. W dalszej kolejności ustaleniu podlega, czy organ udostępnił żądaną informację (lub podjął inne ustawą określone czynności) we wskazanym ustawą terminie (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Nie było sporne, że Dyrektor Centrum Usług Wspólnych w S. obowiązany jest do udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo. Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że pojęcie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej nie jest tożsame z pojęciem organu administracji publicznej, ale jest ono zdecydowanie szersze zakresowo. Oznacza to, że o tym, czy dany podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej decyduje każdorazowo publiczny charakter wykonywanych przez ten podmiot zadań. Nie ulega jednocześnie wątpliwości, że do wskazanego powyżej katalogu podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej należy również zaliczyć jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, czy też podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publiczny. Centrum Usług Wspólnych jest jednostką organizacyjną gminy S.. Jak wynika ze strony internetowej podmiotu- CUW zapewnia obsługę finansową, rachunkową, prawną oraz administracyjną i organizacyjną jednostkom Miasta i Gminy S. zaliczanym do sektora finansów publicznych, realizuje zadania własne i inne zadania będące zadaniami organu prowadzącego, a zlecone do prowadzenia (źródło: [...]). Oceniając z kolei, czy żądana w niniejszej sprawie informacja ma charakter informacji publicznej, przypomnieć należy, że na gruncie art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 2904/12, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Rz 48/12 – orzeczenia dostępne jw.). Udostępnieniu podlega więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. W pojęciu informacji publicznej mieści się zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Jednocześnie zauważyć należy, że przykładowy katalog informacji publicznych zawiera art. 6 u.d.i.p. Użycie słów "w szczególności" w treści przedmiotowego przepisu wskazuje, że nie jest to katalog zamknięty. Zgodnie z jego treścią udostępnieniu podlega między innymi informacja o podmiotach obowiązanych do udostępniania informacji publicznej, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach oraz majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i lit. f u.d.i.p.); o zasadach ich funkcjonowania, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.); jak również o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). W przedmiotowej sprawie skarżący zakwestionował niepełne udzielenie informacji publicznej w zakresie zanonimizowania zbyt wielkiej ilości danych w protokole z posiedzenia Komisji Świadczeń Socjalnych CUW w S. z dnia 7 grudnia 2017 r. Zanonimizowanie informacji w pkt 1 na str. 1 protokołu spowodowało, że brak jest jej treści, a fragment tekstu na str. 2 protokołu został całkowicie zakreślony. W piśmie z 23 stycznia 2018r. organ podał, że zanonimizowanie nastąpiło prawidłowo, tj. w taki sposób aby nie naruszyć dóbr osobistych osoby fizycznej której pkt 1 dotyczy oraz zgodnie z wytycznymi wyroku WSA w Olsztynie sygn II SAB/Ol 82/16. W wyroku tym, z którym Sąd rozpoznający sprawę niniejszą się zgadza, uznano, że nauczyciel jest osobą pełniącą funkcje publiczne (wyrok WSA w Olszynie z 25.10.2016r, II SAB/Ol 82/16) i powołane w nim orzecznictwo), osobami takimi natomiast nie są pozostali pracownicy szkoły, czy nauczyciele emerytowani. Z dokumentów nadesłanych przez organ nie wynika czy zakreślone informacje w kwestionowanym protokole z 7.12. 2017r. dotyczyły nauczyciela, innego pracownika szkoły czy CUW, czy dotyczyły indywidualnej zapomogi czy też innych kwestii. Informacje dotyczące ogólnej wielkości środków przeznaczonych na fundusz socjalny w poszczególnych latach, wskazanie ogólnych kwot wypłacanych na poszczególne cele określone w regulaminie mają charakter publiczny ze względu na finansowanie ich, w przypadku jednostek organizacyjnych gminy ze środków publicznych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 4 marca 1994r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t.j. Dz.U. 2018.1316) zakładowy fundusz tych świadczeń tworzy się z corocznego odpisu podstawowego, naliczanego w stosunku do przeciętnej liczby zatrudnionych. Sposoby zwiększania środków funduszu wskazano w art. 7 ust. 1 tej ustawy. Z uwagi na brak wskazania przez Dyrektora CUW, że w odniesieniu do tego konkretnego funduszu obowiązują inne zasady finansowania funduszu przyjąć należało, że pochodził on ze środków publicznych. Tym samym informacje dotyczące dysponowania środkami z funduszu socjalnego, ilość osób korzystających z niego, ogólna wysokość przyznawanej pomocy na określone cele, cele pomocy, itp. jako dotyczące wydatkowania ze środków publicznych stanowią informację publiczną. Skoro wynikają z treści protokołów posiedzeń komisji socjalnej protokoły te stanowią informacje publiczne. Środki wypłacane z funduszu świadczeń socjalnych nie są związane z wykonywaniem zadań publicznych przez osoby, które pełnią funkcje publiczne ale świadczeniami przysługującymi w ramach uprawnień pracowniczych i związane są z zaspakajaniem przez pracodawcę bytowych, socjalnych i kulturalnych potrzeb pracowników. Świadczenia socjalne nie mają charakteru wynagrodzenia za pracę, są związane z faktem zatrudnienia a nie ze sprawowaniem określonej funkcji. Przyznawane są na wniosek rozpatrywany indywidualne na podstawie przyjętych kryteriów socjalnych, tzn. po przeanalizowaniu każdorazowo sytuacji życiowej ubiegającego się o świadczenie. Jedynym kryterium przyznawania świadczeń z funduszu świadczeń socjalnych jest zatem kryterium socjalne. ( art. 2 ust. 1 ustawy o zakładowym funduszu socjalnym, art. 53 ust. 5 Karta Nauczyciela, art. 16 Kodeksu pracy, art. 94 ust. 8 kodeksu pracy , cytowany przez organ wyrok WSA w Olsztynie). Informacjami publicznymi nie są imienne dane osób korzystających z tej pomocy. Konstytucyjne prawo do prywatności w tym wypadku wyprzedza prawo do informacji publicznej. Jak już bowiem wyżej wskazano świadczenia te wypłacane są na podstawie kryteriów socjalnych i pozostają bez związku z pełnioną (np. przez nauczycieli) funkcją publiczną a dotycząc innych niż nauczyciele pracownicy, w ogóle nie dotyczy osób pełniących funkcje publiczne. Możliwość otrzymania świadczenia z funduszu uzależniona jest bowiem tylko od osobistej, bytowej sytuacji osoby pełniącej funkcje publiczne, a nie od jego aktywności zawodowej. Tym samym, udzielenie informacji o danych osobowych nauczyciela korzystającego z funduszu oraz przyznanych mu świadczeń stanowiłaby naruszenie art. 5 ust. 2 ww. ustawy. Zasadne jest w takiej sytuacji przesyłanie protokołów zanonimizowanych w w/w zakresie, tj. umożliwiających zidentyfikowanie konkretnej osoby fizycznej z wysokością i rodzajem udzielonej pomocy socjalnej. Anonimizowanie protokołów celem zachowania prawa do prywatności tych osób następuje na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p w odniesieniu do osób pełniących funkcje publiczne. A w odniesieniu do innych osób stanowi stwierdzenie, że informacja ta nie stanowi informacji publicznej, a tym samym nie wymaga wydania decyzji odmownej. Organ powołując się na wyrok WSA w Olszynie (II SAB/OL 82/16) nie zwrócił jednak uwagi, że skarżący w przedmiotowej sprawie (inaczej niż w tej, która była przedmiotem rozpoznania przez WSA w Olsztynie) nie domagał się podania imiennego wykazu pracowników, którzy otrzymali świadczenia z funduszu świadczeń socjalnych z podaniem wysokości tych świadczeń i uzasadnienia ich przyznania i nie kwestionował braku danych osobowych tych osób. Kwestionował sposób anonimizacji danych w protokole z 7.12.2017r. w pkt 1 na str. 1 i na str. 2. uniemożliwiający zapoznanie się z rodzajem informacji w nim zawartych. Należało zgodzić się ze skarżącym, że w ten sposób zanonimizowany fragment tekstu nie pozwala na ustalenie czego w ogóle fragment tekstu dotyczy. Nie jest możliwe odkodowanie jakiejkolwiek treści, czy kontekstu albowiem zostały zakreślone całe fragmenty (zdania) tekstu. W ocenie Sądu taką formę anonimizacji uznać należy za nieprawidłową. Z treści protokołu z 7.12.2017r. nie wynika, że całkowicie zakreślone fragmenty dotyczą danych nie podlegających udostępnieniu (takich jak imię i nazwisko, inne dane dotyczące sytuacji osobistej, materialnej konkretnej osoby czy osób, czy też informacji pozwalających je zidentyfikować). Nie wynika jakiego typu informacje w zakreślonych fragmentach się znajdują. Tym samym w ocenie Sądu nie zostało przez organ wyjaśnione, że zakreślone informacje nie są w ogóle informacjami publicznymi i uniemożliwiło taką ocenę, tym bardziej, że i w piśmie z 23 stycznia 2018r. organ powołał się bardzo ogólnie na ochronę dóbr osobistych osoby fizycznej i wyrok WSA w Olsztynie, który dotyczył innej sprawy i inaczej redagowanego wniosku nadto nie musiał być skarżącemu znany i nie wiązał w niniejszej sprawie. Powyższe wskazuje, że udzielona skarżącemu informacja jest niepełna, a tym samym zasadny jest zarzut bezczynności w tym zakresie. Podkreślić należy, że Sąd uwzględniając zarzut bezczynności w części dotyczącej protokołu z posiedzenia Komisji Świadczeń Socjalnych z 7.12.2017r. akcentuje brak pozostawienia choćby minimalnej treści pozwalającej na uznanie, że zakreślony tekst nie jest, jak twierdzi organ, informacją publiczną i brak pisemnego wyjaśnienia wnioskującemu, czy zakreślone dane dotyczą pracownika/ów, indywidualnej zapomogi tak skonkretyzowanej, że nawet wskazanie jej rodzaju czy wysokości naruszy prywatność danej osoby. Sąd uznając udzieloną informację za niepełną nie przesądza, że w zakreślonych fragmentach znajduje się informacja publiczna, która winna być udzielona skarżącemu przez odkodowanie w całości zakreślonych danych. I zgadza się z tym, że wszelkie dane umożliwiające zidentyfikowanie konkretnej osoby z wysokością i rodzajem udzielonej pomocy o charakterze socjalnym podlegają anonimizacji z uwagi na ochronę prywatności. To, że są to tego typu dane winno jednak wynikać z treści nadesłanych wnioskującemu dokumentów, co w niniejszej sprawie odnośnie zakwestionowanej części protokołu z 7.12.2017r. nie nastąpiło. Dokonując anonimizacji organ winien uczynić to w takiej formie, by z treści doręczanego protokołu wynikało jakiego typu informacje się tam znajdują. Informacją publiczną jest bowiem dysponowanie środkami z funduszu socjalnego na określone w regulaminie cele i z protokołu winno wynikać czy na takie cele fundusze pochodzące ze środków publicznych są przeznaczane; nie są nią jednak dane dotyczące wysokości indywidualnych zapomóg wypłacanych uprawnionym, czy te, które pozwoliłyby na ujawnienie prywatności konkretnych beneficjentów świadczeń socjalnych. Mając to na uwadze Sąd w pkt I wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Dyrektora CUW do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 4 stycznia 2018 r. w części dotyczącej protokołu z posiedzenia Komisji Świadczeń Socjalnych z dnia 7 grudnia 2017 r., co organ uczyni biorąc pod uwagę powyższe rozważania. Dalej należy wskazać, że sąd stwierdzając bezczynność we wskazanej części (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a), o czym Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku. Przede wszystkim żądane protokoły zostały skarżącemu udostępnione w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Następnie skarżącemu już po kilku dniach organ udzielił odpowiedzi na wniosek o uzupełnienie żądanej informacji. Niepełna informacja dotyczyła jedynie części jednego z trzech protokołów, przy czym nie można w działaniu organu dopatrzeć się rażącego, jawnego lekceważenia prawa. Z powyższych względów Sąd nie znalazł również podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. i w tym zakresie oddalił skargę (pkt III wyroku). Wymieniony środek prawny pełni trzy główne funkcje, tj. (1) funkcję represyjną, (2) funkcję prewencyjną i (3) funkcję kompensacyjną. Należy także zauważyć, że ustawodawca używa w art. 149 § 2 p.p.s.a. wyrazu "może", pozostawiając tym samym sądowi swobodę oceny zasadności wymierzenie organowi grzywny. W ocenie Sądu obciążenie organu grzywną powinno dotyczyć przypadków, szczególnie nagannego, zasługującego na dodatkowe napiętnowanie naruszenia prawa, co miejsca w niniejszej sprawie nie miało. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. na które składał się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w wysokości [...] zł.