II OSK 470/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 20/18 w sprawie ze skargi W.D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 18 września 2018 r. VII SA/Wa 20/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...], Starosta [...] Wschodni zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. S. i R. S. (dalej jako "Inwestorzy") pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, polegających na przebudowie budynku garażowo-gospodarczego na budynek usługowy z przeznaczeniem na warsztat elektryki i elektroniki pojazdowej na działce o nr ewid. [...], obr. [...], m. K., przy ul. K. w K. Decyzja ta stała się ostateczna. Wnioskiem z dnia 22 marca 2017 r., doprecyzowanym pismem z dnia 20 kwietnia 2017 r., W.D. (dalej jako "Skarżący") wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Starosty [...] Wschodniego z powodu wydania jej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, rozstrzygnięcia tej sprawy inną decyzją ostateczną, nakazującą przywrócenie do poprzedniego stanu użytkowania. Skarżący wyjaśnił, iż jest właścicielem działki ewid. nr [...], przy ul. K., która usytuowana jest naprzeciwko działki inwestycyjnej, objętej kwestionowaną decyzją. Przedstawił dowody dokumentujące działalność Inwestorów od 2010 r. do chwili obecnej, w szczególności obrazujące wyjątkowo uciążliwą dla niego działalność warsztatu samochodowego, zlokalizowanego na działce inwestycyjnej. Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania, Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem Skarżącego, przyjmując że Skarżącemu nie przysługuje w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] października 2015 r. przymiot strony. Zdaniem organu obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje swym zakresem działki Skarżącego. Zaś sam fakt uciążliwości wynikających ze zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczego nie powoduje ograniczenia nieruchomości skarżącego w zakresie możliwości jej zagospodarowania, a to jest natomiast niezbędnym warunkiem uznania, iż określona nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332, aktualny t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202). Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Skarżący. Następnie zaskarżoną w tej sprawie decyzją z dnia 30 października 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm.), Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Po przeprowadzeniu postępowania organ odwoławczy uznał, że rację ma Wojewoda [...], iż postępowanie podlegało umorzeniu, z uwagi na brak legitymacji po stronie Skarżącego. W skardze na powyższą decyzję z dnia [...] października 2017 r. Skarżący domagał się uchylenia decyzji zaskarżonej i uznania go za stronę postępowania dotyczącego zmiany sposobu użytkowania budynku garażowo-gospodarczego na budynek usługowy, na działce nr [...]. Wskazał, że inwestycja oddziałuje fizycznie na jego nieruchomość poprzez drgania, hałasy i zanieczyszczenia powietrza. Wskazał przy tym szereg przepisów, które jego zdaniem zostały przez organ naruszone. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga podlegała oddaleniu. Podstawę prawną wyroku stanowił art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a.". W ocenie Sądu Skarżący nie mógł zostać uznany za stronę. Organy prawidłowo wskazały, iż żaden przepis prawa - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422) i ustaw regulujących ochronę środowiska nie został przez inwestycję, na którą zgodę wyrażono decyzją Starosty z dnia [...] października 2015 r., naruszony. W szczególności nie uchybiono przepisom odnoszącym się do: odległości budynków od siebie nawzajem (§ 12), przesłaniania pomieszczeń (§ 13), odległości wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych (§ 19), odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe (§ 23), spływu wód (§ 29), odległości pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych (§ 36), nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 57) oraz nasłonecznienia pokoi mieszkalnych (§ 60 ust. 1). A zatem, zdaniem Sądu, postępowanie wszczęte wnioskiem podlegało umorzeniu na zasadzie art. 105 § 1 k.p.a. Natomiast wskazywane przez stronę Skarżącą niedogodności, oddziałujące na jej nieruchomość, a płynące z działki inwestycyjnej, nie wynikają z udzielonego pozwolenia na budowę i zmianę sposobu użytkowania, a z rzeczywistego, wadliwego wykorzystywania tak zaadaptowanego budynku, jak i terenu całej nieruchomości przez inwestorów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Skarżący, zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia oraz uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, rozpoznania niniejszej skargi na rozprawie i orzeczenia o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa prawnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1/ art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię polegającą na odmowie uznania skarżącego za stronę postępowania administracyjnego z powołaniem się na zgodność inwestycji z normami technicznymi prawa budowlanego, pomimo że nieruchomość będąca jego własnością znajduje się w obszarze faktycznego oddziaływania nieruchomości, której dotyczy decyzja zaskarżona, a Skarżący wykazał występowanie uciążliwości działalności warsztatu samochodowego w postaci zanieczyszczeń powietrza, drgań oraz hałasu; oraz przepisów postępowania tj.: 2/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (w skardze wskazano przepis "art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a." co uznano za oczywistą omyłkę pisarską – wyjaśnienie Sądu) poprzez jego niezastosowanie polegające na odmowie uchylenia decyzji zaskarżonej i stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem postępowania nadzwyczajnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., chociaż pozostaje ona w sprzeczności z § 11 ust. 3, § 21 ust. 2 pkt 8, § 21 ust. 2 pkt 11 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] kwietnia 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., mimo że obiekt, na który uzyskano pozwolenia na budowę, w chwili wydania tej decyzji był już wzniesiony zgodnie ze zgłoszonymi do wykonania robotami budowlanymi; 3/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez odmowę uwzględnienia skargi na zasadzie art. 6 k.p.a. oraz art. 16 § 1 k.p.a., pomimo że decyzja Starosty [...] Wschodniego z dnia [...] października 2015 r. o pozwoleniu na budowę służyła do uchylenia się przez stronę wnioskującą o jej wydanie od wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Budowlanego dla Powiatu [...] Wschodniego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku; 4/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez odmowę uwzględnienia skargi w oparciu o przepis art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. ze względu na zaniechanie przeprowadzenia przez organ czynności mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego, w tym postępowania dowodowego, które mogłoby wyjaśnić skalę uciążliwości działalności Inwestora dla mieszkańców w obszarze jego oddziaływania, wyjaśnić czy istotnie wszystkie normy prawne zostały zachowane oraz ujawnić faktyczny zamiar inwestora, jakim było kontynuowanie nielegalnej działalności warsztatu mechaniki pojazdowej, mimo wydania wcześniej decyzji administracyjnych nakazujących mu przywrócenie stanu poprzedniego przez zaprzestanie działalności; Zdaniem Skarżącego wpływ naruszonych przepisów postępowania na treść orzeczenia przejawia się w tym, że gdyby organ zebrał pełny materiał dowodowy we wskazanym zakresie, istniałyby podstawy do uznania, że Skarżący ma status strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, a wobec decyzji którą on kwestionuje, powinna zapaść decyzja stwierdzająca nieważność. Jednocześnie skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii prywatnej z dnia 22 listopada 2018 r. dla stwierdzenia, że działalność warsztatu wykonującego usługi napraw samochodów w zakresie elektryki i elektroniki samochodowej powoduje podobne uciążliwości jak prowadzenie działalności w zakresie warsztatu naprawczego w zakresie mechaniki samochodowej. Zarządzeniem z dnia 29 października 2021 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym (k. 269). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do tego, czy Skarżącemu przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie decyzji Starosty [...] Wschodniego z dnia [...] października 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie budynku garażowo-gospodarczego na budynek usługowy z przeznaczeniem na warsztat elektryki i elektroniki pojazdowej na działce nr [...]. W tym zakresie skarga kasacyjna postawiła zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 3 pkt 20 tej ustawy, polegającego na wadliwej odmowie uznania skarżącego za stronę postępowania, z powołaniem się na zgodność inwestycji z normami technicznymi prawa budowlanego, mimo że nieruchomość Skarżącego znajduje się w obszarze faktycznego oddziaływania inwestycji, a Skarżący wykazał występowanie uciążliwości działalności warsztatu samochodowego w postaci zanieczyszczeń powietrza, drgań i hałasu. Odmowa przyznania jednostce statusu strony, a w następstwie odmowa przyznania jej ochrony prawnej może nastąpić tylko w przypadkach, gdy przepisy obowiązujące nie dają podstaw prawnych do jej udzielenia. Odmowa przyznania jednostce statusu strony wymaga wyprowadzenia z obowiązujących przepisów prawa, przy ustaleniu, że istniejący w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotetycznemu zapisanemu w normie prawnej, wykluczenia podstaw prawnych udzielenia tej ochrony. Podstawą wyprowadzenia interesu prawnego są normy materialnego prawa administracyjnego. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane "stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Przyjęta regulacja art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane ustanawia przesłankę przyznania statusu strony właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu, zarządcy nieruchomości, o ile nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Ustalenie czy nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, zdefiniowanym w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, wymaga podjęcia szeregu czynności, które mogą być dokonane w każdym jego stadium. Przez obszar oddziaływania obiektu rozumie się teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Do przepisów odrębnych w rozumieniu ww. art. 3 pkt 20 należą niewątpliwie uregulowania z różnych dziedzin prawa, nie tylko administracyjnego. Są to także przepisy prawa cywilnego które gwarantują właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo do korzystania z jego nieruchomości oraz zakazują naruszania jego własności (art. 140, art., 144, art. 222 k.c.). Jeżeli obiekt jest tego rodzaju, że może oddziaływać na prawa właściciela innej nieruchomości, a także na sposób jej zagospodarowania i korzystania, to nieruchomość taka znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu i jej właściciel powinien być stroną w sprawie dotyczącej tego obiektu. Skład orzekający w tej sprawie podziela stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 3 grudnia 2014 r. II OSK 1204/14, że ustalając czy jednostka posiada interes prawny w zakresie realizowanych inwestycji należy uwzględnić nie tylko sposób zagospodarowania wywołany planowaną inwestycją, ale i charakter danej inwestycji. W zależności od rodzaju inwestycji wykonywana tam działalność będzie mogła powodować oddziaływanie nie tylko na nieruchomości sąsiednie, ale i na nieruchomości położonej dalej, niegraniczące z terenem inwestycji. Pojęcie "działki sąsiedniej" przy rozważaniu kwestii oddziaływania na tle przepisów Prawa budowlanego jest pojęciem szerszym, ponieważ nie ogranicza się tylko do uznania za taką wyłącznie działki bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, lecz także może dotyczyć innych działek znajdujących się w sąsiedztwie. To wszystko zależy od immisji jakie będzie lub już powoduje konkretne zainwestowanie na działce inwestora. Naczelny Sąd Administracyjny nie neguje, że w konkretnej sytuacji faktycznej źródłem interesu prawnego w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę może być wynikające z art. 140 k.c. prawo własności (pogląd zaprezentowany np. w wyroku NSA z 11 marca 2020 r. II OSK 3158/19), jednakże jak już wyżej wskazano kwestię statusu strony w konkretnym postępowaniu należy oceniać indywidualnie, przez pryzmat okoliczności konkretnej sprawy. Ocenie podlega bowiem kwestia, czy dana inwestycja może oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym jednolicie przyjmuje się, że w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ architektoniczno-budowlany powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru zawsze winno być indywidualne – to znaczy musi brać pod uwagę konkretne cechy obiektu budowlanego jak jego funkcję, formę, konstrukcję, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Zawsze wyznaczenie takiego obszaru oddziaływania powinno nastąpić na potrzeby konkretnej sprawy. Ustalenie stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjalności gdyż ocena wpływu jakiejś inwestycji na otoczenie obejmuje całą gamę zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na nieruchomości znajdujące się w jego otoczeniu. Dlatego właśnie stroną takiego postępowania powinny być nie tylko osoby których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów ustawy Prawo budowlane. Jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej to właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tej działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dlatego też o ile występuje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie ze względu na indywidualne cechy projektowanego obiektu, podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki, położonej na tak wyznaczonym obszarze oddziaływania obiektu jest stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę (por. wyrok NSA z 20 lutego 2020 r. II OSK 3753/18). Zauważyć także należy, że co do zasady krąg stron zwykłego postępowania administracyjnego pokrywa się z kręgiem osób będących stronami postępowania nadzwyczajnego. W pewnych jednak sytuacjach może się zdarzyć, że w postępowaniu nadzwyczajnym wezmą udział inne osoby niż występujące w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Uprawnienie do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji przysługuje bowiem także osobie, która powinna korzystać ze statusu strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym kwestionowaną decyzją, a która bez własnej winy w postępowaniu tym nie brała udziału. Przy określeniu kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę prowadzonego zarówno w trybie zwykłym jak i w trybie nadzwyczajnym, którym jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, decydujące znaczenie ma, jak już wyżej wskazano, przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (por. wyrok NSA z 13 listopada 2018 r. II OSK 218/18). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach sprawy niniejszej, inwestycja dotycząca wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie budynku garażowo-gospodarczego na budynek usługowy z przeznaczeniem na warsztat elektryki i elektroniki pojazdowej na działce nr [...], nie powoduje ograniczeń lub utrudnień w użytkowaniu i zagospodarowaniu działki nr [...]. Skarżący kasacyjnie nie wskazał bowiem na konkretne okoliczności poparte regulacjami prawa materialnego, które powodowałyby ograniczenie możliwości zagospodarowania i użytkowania działki stanowiącej jego własność w związku ze sporną inwestycją. W tym miejscu pokreślić należy, że przedmiotem oceny w tej sprawie jest tylko i wyłącznie kwestia oddziaływania inwestycji polegającej na przebudowie budynku garażowo-gospodarczego na budynek usługowy z przeznaczeniem na warsztat elektryki i elektroniki pojazdowej. Żadne inne kwestie wychodzące poza wyżej wskazane przeznaczenie obiektu, w tym rzeczywisty sposób korzystania z obiektu, nie mogą być, w tym postępowaniu, brane pod uwagę, co trafnie wyjaśnił Sąd pierwszej instancji. Zwrócić bowiem należy uwagę, że kwestia hałasu, drgań czy zanieczyszczenia środowiska wiązana była przez stronę Skarżącą przede wszystkim nie z inwestycją objętą decyzją z dnia [...] października 2015 r., w tym zamierzonym sposobem korzystania, a z rzeczywistym wykorzystaniem przez Inwestorów tej inwestycji – wedle Skarżącego – na działalność w zakresie mechaniki pojazdowej. Na dowód działalności inwestora Skarżący przedłożył m.in. wydruki niektórych zdjęć i nagrania umieszczone na płycie DVD, co przyznał organ pierwszej instancji. Również i w pismach złożonych organowi administracji skarżący wskazywał na nieprawidłowości dotyczące użytkowania przedmiotowego budynku. W tej sytuacji przyznać należy rację Sądowi pierwszej instancji, że należy odróżnić założony sposób wykorzystania obiektu (na warsztat elektryki i elektroniki pojazdowej), od faktycznego jego wykorzystania. Skarga kasacyjna nie wykazała w sposób przekonujący, że immisje pochodzące z działki Inwestora, w zakresie omawianego przeznaczenia nieruchomości utrudnią lub wręcz uniemożliwią korzystanie, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, z nieruchomości skarżącego. Zajętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska nie podważa także załączona do skargi opinia z dnia 22 listopada 2018 r., której duży stopień ogólności nie pozwala przyjąć, że nieruchomość skarżącego znajduje się w zasięgu akustycznego oddziaływania inwestycji objętej decyzją z dnia [...] października 2015 r. Powyższe dotyczy także podnoszonego przez stronę zadymienia czy drgań związanych z prowadzeniem działalności z zakresu elektryki i elektroniki pojazdowej. Powyższe uzasadnia zatem przyjęcie, że zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, w realiach tej sprawy, nie zasługiwał na uwzględnienie. Natomiast pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane w punktach 2-4 petitum skargi kasacyjnej jako zmierzające do zakwestionowania legalności decyzji z dnia [...] października 2015 r. nie mogły zostać poddane ocenie. Przypomnieć bowiem należy, że odmowa przyznania skarżącemu statusu strony postępowania powoduje niedopuszczalność badania, w warunkach – jak w sprawie – rządzących postępowaniem nieważnościowym, decyzji z dnia [...] października 2015 r. Zatem wszelkie zarzuty odnoszące się do tej decyzji, a godzące w jej legalność, nie mogły zostać w tym postępowaniu ocenione. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Niniejsza sprawa skierowana została do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem z dnia 29 października 2021 r. Podstawę tego zarządzenia stanowił art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842 ze zm.). Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, mimo wniosku skarżącego kasacyjnie o rozpoznanie jej na rozprawie, na podstawie art. 15zzs4 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2021 r.. poz. 2095 ze zm.). Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 1 powołanej ustawy w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. Natomiast stosownie do art. 15zzs4 ust. 2 powołanej ustawy w tym samym okresie wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawy przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Z kolei według art. 15zzs4 ust. 3 powołanej ustawy przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku; wówczas na posiedzeniu niejawnym sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie nie można było przeprowadzić rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, gdyż strony postępowania zawiadomione o możliwości przeprowadzenia rozprawy w taki sposób i pouczone o konieczności posiadania warunków technicznych do przeprowadzenia takiej rozprawy, nie wskazały, aby takie techniczne warunki posiadały. Jednocześnie rozpoznanie sprawy było konieczne, gdyż postępowanie przed sądami administracyjnymi w sprawie trwa już ponad 3 lata.