III SAB/Lu 12/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa K. S. w B. Sp. z o.o. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie określenia dworców komunikacyjnych na terenie Miasta oddala skargę. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialności z siedzibą w B. (dalej jako wnioskodawca lub skarżący) zwróciło się do Burmistrza Miasta B. (dalej jako organ) o uwzględnienie dworca autobusowego w B. położonego przy ul. [...], jako dworca w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, w planie transportowym obowiązującym na terenie Miasta B. oraz o jego włączenie do linii komunikacyjnych zlokalizowanych na obszarze właściwości Burmistrza Miasta B. W odpowiedzi na pismo organ poinformował wnioskodawcę, że zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt a ustawy o publicznym transporcie zbiorowym Gmina Miasto B. nie przygotowuje planu zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego z uwagi na to, że liczba mieszkańców gminy nie przekracza 50.000. W dalszej kolejności, pismem z dnia [...] czerwca 2016 r., skarżący wniósł o dołączenie przystanku autobusowego przy ul. [...] do wykazu przystanków komunikacyjnych w mieście B., który jest załącznikiem nr 1 do Uchwały Nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] marca 2013 r. W odpowiedzi na to żądanie organ wskazał skarżącemu, że zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym w drodze uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego określa się jedynie przystanki komunikacyjne i dworce, których właścicielem lub zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego w związku z czym nie jest możliwe dołączenie przystanku autobusowego przy ul. [...] do wykazu w załączniku nr 1 do Uchwały Nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] marca 2013 r., gdyż jego zarządcą ani właścicielem nie jest jednostka samorządu terytorialnego. W dalszej kolejności, pismem z dnia [...] lutego 2017 r., skarżący zwrócił się do Burmistrza Miasta B. o "zalegalizowanie przez Radę Miasta B." dworca autobusowego w B. położonego przy ul. [...]. Jako podstawę prawną żądania wskazano art. 15 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym. W odpowiedzi na powyższe żądanie organ, pismem z dnia [...] lutego 2017 r., poinformował skarżącego, że zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym w drodze uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego określa się jedynie przystanki komunikacyjne i dworce, których właścicielem lub zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego W konsekwencji też organ uznał, że nie jest możliwe określenie dworca autobusowego przy ul. [...] w drodze uchwały Rady Miasta B. Organ wyjaśnił przy tym, że obowiązek wskazany w art. 15 ust. 1 pkt 7 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym powinien być wykonany przez właściwego organizatora, którym zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 3 jest powiat biłgorajski. Gminne przewozy pasażerskie to przewóz osób w ramach publicznego transportu zbiorowego wykonywany w granicach administracyjnych jednej gminy, natomiast Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w B. nie prowadzi takich przewozów. Stanowisko takie podtrzymał organ również w odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia [...] marca 2017 r. oraz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] kwietnia 2017 r. Odpowiedzi na te wystąpienia organ udzielił pismami z dnia [...] marca 2017 r. i [...] maja 2017 r. Wcześniej, pismem z dnia [...] lutego 2017 r. Starosta B. w związku z wdrażaniem założeń "Planu zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego dla Powiatu B." zwrócił się do Burmistrza Miasta B. z prośbą o wskazanie na terenie Miasta B. miejsca określonego w ustawie jako dworzec. W odpowiedzi Burmistrz Miasta B. pismem z dnia [...] lutego 2017 r. wskazał dworzec autobusowy przy ul. [...] w B. Pismo - jak wskazywano - miało charakter informacyjny. W następstwie powyższego Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialności z siedzibą w B. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta B. polegającą na braku przygotowania przez organ projektu uchwały w sprawie określenia dworców komunikacyjnych na terenie Gminy Miasto B., których właścicielem lub zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnionych dla wszystkich operatorów i przewoźników oraz wystąpienia do Rady Miasta B. z inicjatywą podjęcia tej uchwały - czym naruszony został interes prawny skarżącego. We wniesionej skardze wnioskodawca domagał się nakazania organowi, na podstawie art. 101a ust. 2 u.s.g., przygotowania projektu uchwały w sprawie określenia dworców komunikacyjnych na terenie Gminy Miasto B., których właścicielem lub zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnionych dla wszystkich operatorów i przewoźników oraz wystąpienia do Rady Miasta B. z inicjatywą podjęcia tej uchwały, ewentualnie nakazania organowi, na podstawie art. 101a ust. 2 u.s.g., wydania decyzji w sprawie określenia dworców komunikacyjnych na terenie Gminy Miasto B., których właścicielem lub zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnionych dla wszystkich operatorów i przewoźników. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W pierwszej kolejności organ wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 7 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym organizowanie publicznego transportu zbiorowego polega w szczególności na określaniu przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnionych dla wszystkich operatorów i przewoźników oraz informowaniu o stawce opłat za korzystanie z tych obiektów, jednakże obowiązek ten nie może być wykonany w drodze uchwały rady gminy, bowiem zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 15 ust. 2 ww. ustawy ta forma zastrzeżona jest tylko i wyłącznie dla określania dworców, których właścicielem jest gmina. Pozostałe obowiązki wymienione w ust. 1 wykonuje organ wykonawczy danego organizatora, którego zidentyfikować należy z odwołaniem się do art. 7 ust. 1 pkt 1 a) i b) oraz art. 8 pkt 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Jak stwierdził organ w sprawie bezsprzeczny jest fakt, że zarówno PKS w B. Sp. z o.o. jak i żaden inny przewoźnik nie wykonuje przewozu osób w granicach Gminy Miasto B. Ponadto Gmina Miasto B. nie zawarła porozumienia o którym mowa w ww. przepisie. Bezsprzeczny jest również fakt że skarżący wykonuje przewozy pasażerskie o zasięgu ponadgminnym (powiatowe, wojewódzkie i międzywojewódzki przewozy pasażerskie), a przedmiotowy dworzec stanowi element tych linii. Wobec faktu, że PKS w B. Sp. z o.o. (ani żaden inny podmiot) nie wykonuje gminnych przewozów pasażerskich w granicach administracyjnych B., wykonanie obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 1 pkt 7 ustawy nie należy do właściwości Burmistrza Miasta B. ani tym bardziej do Rady Gminy. Właściwym jest w tym przypadku organ jednostki samorządu terytorialnego (lub minister) będącej organizatorem dla przewozów pasażerskich, których elementem jest dany dworzec, czyli starosta dla przewozów powiatowych, marszałek województwa dla przewozów wojewódzkich i minister właściwy do spraw transportu dla przewozów międzywojewódzkich. Każdy z tych organów powinien wykonać obowiązki wynikające z art. 15 ust. 1 pkt 7 ustawy w odniesieniu do tego samego dworca, ale tylko w zakresie dotyczącym linii komunikacyjnej dla której jest on organizatorem. Organ za bezzasadne uznał twierdzenie skarżącego, że skoro Rada Miasta B. uczyniła zadość wymogom art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, to jest właściwa również w sprawie będącej przedmiotem skargi. Organ w odpowiedzi na skargę wywodził, że ustawodawca powyższy obowiązek związał nie z samą funkcją organizatora, ale z faktem dysponowania danym przestankiem przez JST na podstawie prawa własności lub stosunku zarządu. W związku z powyższym uchwała taka zawsze musi być podjęta przez organ stanowiący JST będącą właścicielem lub zarządcą przystanków, nawet gdyby organizatorem dla danej sieci komunikacyjnej była inna JST. Tymczasem wykładnia funkcjonalna ww. przepisu, podobnie jak i pozostałych punktów w art. 15 ust. 1, wskazuje, że większość obowiązków w nim wskazanych realizuje właściwy dla danej linii komunikacyjnej organizator i to o tyle, o ile funkcjonuje jakakolwiek linia lub sieć komunikacyjna na obszarze właściwości danego organizatora. Organ podkreślił, że art. 15 ust. 1 pkt 7 jest funkcjonalnie powiązany z pkt 4 tego przepisu, który stanowi, że organizowanie publicznego transportu zbiorowego polega w szczególności na ustalaniu stawek opłat za korzystanie przez operatorów i przewoźników z przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem albo zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego, zlokalizowanych na liniach komunikacyjnych na obszarze właściwości organizatora. Stawki opłat dla przystanków nie będących własnością lub w zarządzie JST są ustalane na podstawie pkt 5 przez właściwego organizatora. Logiczne jest więc, że to ten sam organizator wykonuje obowiązek, o którym mowa w pkt 7 i informuje o ustalonych przez ten organ stawkach, a także dokonuje określenia przystanków i dworców, które wchodzą w skład linii lub sieci komunikacyjnej w przewozach, dla których jest on organizatorem. Wychodząc bowiem z założenia, którym kieruje się skarżący, należałoby dojść do absurdalnego wniosku, że do tego samego dworca, ten sam obowiązek wskazany art. 15 ust. 1 pkt 7 ustawy powinny zrealizować jednocześnie zarówno Gmina, Powiat, Województwo a także Minister właściwy do spraw transportu, niezależnie od tego czy gminne, powiatowe, wojewódzkie lub międzywojewódzkie przewozy pasażerskie są na takim dworcu wykonywane oraz niezależnie od tego, który z tych organów dla danej linii jest właściwy. W takim wypadku doszłoby do sytuacji, w której inny organizator (np. powiat) ustalałby stawki, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 4, a jeszcze inny (np. gmina) podawałby na podst. pkt 7 informację o tych stawkach (której przecież nie posiada z urzędu). Reasumując organ stwierdził, że zgodnie z wykładnią funkcjonalną, obowiązek wynikający z ww. przepisu, czyli określenie dworca, którego właścicielem nie jest gmina, powinien być wykonany przez właściwego organizatora w rozumieniu przepisów ww. ustawy i to wyłącznie w ramach przewozów właściwych dla danego organizatora. Obowiązek, będący przedmiotem skargi, zaktualizuje się wobec Gminy Miasto B., dopiero w momencie, gdy na jej terenie dopuszczona zostanie linia komunikacyjna albo sieć komunikacyjna w gminnych przewozach pasażerskich. Dopiero po zaistnieniu takiej okoliczności można mówić o obowiązkach Gminy jako organizatora w gminnych przewozach pasażerskich, w tym o obowiązku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 7 ustawy. Zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 skarżący (ani żaden inny podmiot) nigdy nie dokonał w zakresie gminnych przewozów pasażerskich na terenie Gminy Miasto B. Na tym terenie nie funkcjonują również przewozy charakterze użyteczności publicznej. Na marginesie powyższych wywodów organ podniósł również, że nawet jeżeli zaistnieją okoliczności, powodujące konieczność realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 7 ustawy, to nie mogą one być wykonane w sposób żądany przez skarżącego. Rady Miasta nie może bowiem podjąć uchwały, a Burmistrz decyzji bez podstawy prawnej. Przyjęte w praktyce i piśmiennictwie jest realizowanie tego obowiązku poprzez podanie wymaganych informacji do publicznej wiadomości w taki sposób, aby każdy zainteresowany mógł się z nią zapoznać (tak: P. Mikiel, M. Rozkosz, Publiczny Transport Zbiorowy - wybrane zagadnienia w pytaniach i odpowiedziach, IGKM 2012, s. 44). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a. Oznacza to, że w sprawach indywidualnych, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne - możliwe jest zaskarżenie braku działania wymaganego od organu administracji. Uwzględnienie skargi w tym przypadku, w myśl art. 149 p.p.s.a., nakazuje sądowi administracyjnemu zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzygnięcia kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ocena co do bezczynności organu dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu i wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji zobowiązany był na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podjął działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. W przypadku skarg na bezczynność organu gminy wskazuje się, że uwzględnienie skargi na podstawie przepisu art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm. - dalej jako: "u.s.g.") wymaga ujawnienia unormowania, z którego wynika obowiązek uchwałodawczy organów samorządu i równoczesnego wykazania związku przyczynowego między bezczynnością organów gminy w wykonywaniu tych czynności, a naruszeniem interesu prawnego czy uprawnienia skarżącego. W związku z powyższym niedopuszczalna będzie skarga w sytuacji, gdy organ uchwałodawczy ma jedynie możliwość, a nie obowiązek podjęcia stosownej uchwały (zob. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 59/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). We wniesionej skardze zarzucono organowi bezczynność polegającą na braku przygotowania przez organ projektu uchwały w sprawie określenia dworców komunikacyjnych na terenie Gminy Miasto B., których właścicielem lub zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnionych dla wszystkich operatorów i przewoźników oraz wystąpienia do Rady Miasta B. z inicjatywą podjęcia tej uchwały. Co do zasady przygotowywanie projektów uchwał rady gminy należy do zadań wójta, czy też odpowiednio burmistrza lub prezydenta miasta (art. 30 ust. 2 pkt 1 u.s.g.). By móc zasadnie postawić organowi zarzut zaniechania przygotowania projektu uchwały oraz wystąpienia do rady miasta z inicjatywą podjęcia uchwały konieczne byłoby stwierdzenie, że rada miasta miała obowiązek podjęcia uchwały w sprawie określenia dworców komunikacyjnych na terenie Gminy Miasto B., których właścicielem lub zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego. Tylko bowiem w takiej sytuacji organ miałby obowiązek przygotowania projektu uchwały. W istocie zatem rozstrzygnięcie wniesionej skargi sprowadza się do oceny, czy w realiach przedmiotowej sprawy Rada Miasta B. miała obowiązek podjęcia uchwały w sprawie określenia dworców komunikacyjnych na terenie Gminy Miasto B., których właścicielem lub zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego. W ocenie Sądu odpowiedź na tak postawione pytanie musi być negatywna albowiem Rada Miasta B. nie miała obowiązek podjęcia uchwały w sprawie określenia dworców komunikacyjnych na terenie Gminy Miasto B., których właścicielem lub zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego. Podzielając w większości w tym zakresie wywody organu zaprezentowane w odpowiedzi na skargę stwierdzić należy, że wniosek taki wywieść należy już z samego brzmienia art. 15 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 1867 ze zm. - dalej jako: "u.p.t.z." lub "ustawa o publicznym transporcie zbiorowym"). W przepisie art. 15 ust. 1 u.p.t.z. kwestie związane z określaniem przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego oraz określaniem przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego, stypizowano w dwóch odrębnych jednostkach redakcyjnych, a mianowicie w punktach 6 i 7 tego przepisu. Ustawodawca rozróżnił zatem wyraźnie powyższe dwa stany faktyczne objęte hipotezami art. 15 ust. 1 pkt 6 u.p.t.z. oraz art. 15 ust. 1 pkt 7 u.p.t.z. Po drugie i co bardziej istotne ustawodawca, w art. 15 ust. 2 u.p.t.z., obowiązek określenia przystanków komunikacyjnych i dworców w drodze uchwały podjętej przez właściwy organ danej jednostki samorządu terytorialnego powiązał jedynie z ust. 1 pkt 6 tego artykułu, tj. z określaniem przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego. Treść art. 15 ust. 2 u.p.t.z. jest jasna i jednoznaczna. Skoro zatem ustawodawca rozróżnił stany faktyczne regulowane pkt 6 i 7 ust. 1 art. 15 u.p.t.z. to odmienność taką należy mieć na uwadze przy interpretacji tego przepisu, zwłaszcza, że przepis art. 15 ust. 2 u.p.t.z. obowiązek określenia przystanków komunikacyjnych i dworców w drodze uchwały podjętej przez organ jednostki samorządu terytorialnego powiązał jedynie z przystankami komunikacyjnymi i dworcami, których właścicielem lub zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego. Z przepisu art. 15 ust. 2 u.p.t.z. wynika zatem, że właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego ma obowiązek określenia w drodze uchwały tylko tych przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego. Powyższe oznacza, że organ jednostki samorządu terytorialnego nie ma obowiązku określania tych przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego. Po drugie czynności takich nie dokonuje się w drodze uchwały podejmowanej przez właściwy organ danej jednostki samorządu terytorialnego. Skoro dworzec położony w B. przy ul. [...] nie stanowił własności, ani nie był zarządzany przez Gminę Miasto B., to tym samym Rada Miasta B. nie miała obowiązku określenia tego dworca w drodze uchwały. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że umieszczone w art. 15 ust. 2 u.p.t.z. upoważnienie ustawowe do określenia warunków i zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych i dworców oznacza, iż określony w nim zakres przedmiotowy należy do uchwałodawczych kompetencji organu jednostki samorządu terytorialnego, zaś upoważnienie zawarte w tym przepisie winno być odczytywane zgodnie z jego literalnym brzmieniem, a więc ściśle, albowiem jego interpretacja nie może prowadzić do naruszenia ustawowych zasad dotyczących organizacji i funkcjonowania regularnego przewozu osób w publicznym transporcie zbiorowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 4512/16, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wbrew odmiennym wywodom skarżącego podzielić należy także stwierdzenie organu co do tego, że wykonanie obowiązku przewidzianego w art. 15 ust. 1 pkt 7 pozostaje zadaniem właściwego organizatora publicznego transportu zbiorowego, którego należy określać z odwołaniem się do przepisu art. 7 u.p.t.z., a którym w przedmiotowej sprawie nie jest Gmina Miasto B. Po pierwsze wskazuje na to treść art. 8 pkt 2 u.p.t.z., który stanowi, że organizowanie publicznego transportu zbiorowego należy do zadań organizatora. Określanie przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnionych dla wszystkich operatorów i przewoźników, jest jedną z form organizowania publicznego transportu zbiorowego, co wynika jasno z treści art. 15 ust. 1 u.p.t.z. W sytuacji, gdy w art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.z. nie określono organu, który byłby właściwy do określenie przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego, podmiot ten należy ustalić w oparciu o dyspozycję art. 8 pkt 2 u.p.t.z., która - co do zasady - czynności związane z organizowaniem publicznego transportu zbiorowego przypisuje do zadań organizatora publicznego transportu zbiorowego. Po drugie tego rodzaju wniosek uzasadnia także odwołanie się do treści art. 46 ust. 1 pkt 4 u.p.t.z., na co trafnie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 518/13 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W przepisie tym postanowiono, że w transporcie drogowym w rozkładzie jazdy mogą być uwzględnione wyłącznie przystanki komunikacyjne i dworce określone przez organizatora. Powyższa regulacja jednoznacznie wskazuje, że w przypadku przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego, ich określenie należy do właściwego organizatora publicznego transportu zbiorowego, którym może, ale nie musi być gmina. W powyższym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał również, że uchwała podjęta na podstawie art. 15 ust. 2 u.p.t.z. ma określać przystanki komunikacyjne i dworce, których właścicielem lub zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnione dla operatorów i przewoźników oraz warunki i zasady korzystania z nich. Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie odróżniał także obowiązki jednostki samorządu terytorialnego jako organizatora publicznego transportu zbiorowego od innych obowiązków jednostki samorządu terytorialnego związanych z organizacją i funkcjonowaniem publicznego transportu drogowego, wskazując między innymi, że w sytuacji, gdy jednostka samorządu terytorialnego pozostaje "jedynie" organizatorem publicznego transportu zbiorowego, to może określać przystanki komunikacyjne i dworce, których nie jest właścicielem lub zarządzającym udostępnione dla wszystkich operatorów i przewoźników oraz informować o stawce opłat za korzystanie z tych obiektów, zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 7 u.p.t.z. Jak wskazano już wyżej organizatorem publicznego transportu zbiorowego może być także jednostka samorządu terytorialnego. W przypadku Gminy Miasta B. jednostka ta mogłaby być organizatorem publicznego transportu zbiorowego w zakresie gminnych przewozów pasażerskich (art. 7 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.t.z.). Z twierdzeń organu wynikało, że w Gminie Mieście B. nie funkcjonują gminne przewozy pasażerskie, przy czym twierdzeniom tym nie zaprzeczał skarżący, który nie przestawił również żadnych dowodów pozwalających do dokonanie w tym przedmiocie odmiennych ustaleń o charakterze pozytywnym. Skoro zaś na terenie Gminy Miasto B. nie funkcjonują gminne przewozy pasażerskie to tym samym Gmina Miasto B. nie może być uznana za organizatora publicznego transportu zbiorowego. Reasumując stwierdzić należy zatem, że Rada Miasta B. nie miała obowiązku podjęcia uchwały w sprawie określenia dworców komunikacyjnych na terenie Gminy Miasto B., których właścicielem lub zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego. Skoro zaś obowiązek taki nie spoczywał na Radzie Miasta B. to tym samym brak było również po stronie Burmistrza Miasta B. obowiązku przygotowania projektu uchwały w sprawie określenia dworców komunikacyjnych na terenie Gminy Miasto B., których właścicielem lub zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnionych dla wszystkich operatorów i przewoźników oraz wystąpienia do Rady Miasta B. z inicjatywą podjęcia takiej uchwały. Powyższe oznacza, że w zakresie tego rodzaju obowiązków Burmistrz Miasta B. nie pozostawał w bezczynności, co skutkowało oddaleniem skargi jako nieuzasadnionej. Wobec oddalenie skargi na bezczynność brak było również podstaw do nakładania na organ postulowanych w skardze zobowiązań. Jak wskazano bowiem już wyżej art. 149 § 1 p.p.s.a. pozwala na nałożenie na organ określonych zobowiązań tylko w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Brak było zatem także podstaw do nakazania organowi wydania decyzji w sprawie określenia dworców komunikacyjnych na terenie Gminy Miasto B., których właścicielem lub zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnionych dla wszystkich operatorów i przewoźników. W świetle przepisów ustawy o publicznym transporcie zbiorowym nie można bowiem uznać, ażeby to na burmistrzu miasta spoczywał obowiązek określenia przystanków komunikacyjnych i dworców, których właścicielem lub zarządzającym nie jest jednostka samorządu terytorialnego, udostępnionych dla wszystkich operatorów i przewoźników. W szczególności zaś treść art. 7 u.p.t.z. wyklucza możność uznania burmistrza miasta za organizatora publicznego transportu zbiorowego. Brak byłoby także podstaw do przyjęcia, że ewentualna realizacja takiego obowiązku wymagałaby formy decyzji administracyjnej, no co trafnie zwrócono uwagę w odpowiedzi na skargę. Na marginesie już więc tylko należy wskazać, że nałożenia na organ postulowanych w skardze zobowiązań nie mógł również uzasadniać przepis art. 101a ust. 2 u.s.g. Przepis ten dotyczy bowiem możności nakazania wykonanie niezbędnych czynności organom nadzoru, do których nie można zaliczyć burmistrza miasta. Mając powyższe rozważania na względzie, skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł w sentencji wyroku.