VII SA/Wa 1760/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2017 r. sprawy ze skargi B. M. i P. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę 1. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] października 2012 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] i [...], zwanych dalej "skarżącymi", od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2012 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu 26 lipca 2012 r. do Urzędu Miasta w [...] wpłynął wniosek [...] i [...], zwanych dalej "inwestorkami", o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią biurową zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...], przy granicy z działkami o nr ewid. [...] oraz [...]. 3. Prezydent Miasta [...] po dokonaniu analizy przedłożonych dokumentów, decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2012 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorkom pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego według załączonego projektu budowlanego. Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej "pr.bud." oraz na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.". 4. Pismem z 18 września 2012 r. skarżący złożyli odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji. Skarżący wskazali, że organ nieprawidłowo uznał zgodność inwestycji z postanowieniami zmienionego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] "Osiedle [...]". Ponadto, w decyzji o pozwolenie na budowę wpisano "budynek mieszkalny jednorodzinny z częścią biurową" nie określając rodzaju prowadzonej usługi, której charakter może być uciążliwy dla skarżących. 5. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] października 2012 r. po rozpatrzeniu odwołania skarżących utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2012 r. Organ odwoławczy wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ drugiej instancji uznał, że warunki wynikające z przepisów prawa budowlanego zostały spełnione. Przedmiotowa inwestycja została zlokalizowana w całości na działce nr ewid. [...] należącej do inwestorów. Zdaniem organu odwoławczego lokalizacja przedmiotowego budynku przy granicy z działkami o nr ewid. [...] i [...] jest zgodna z postanowieniami zmienionego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] pod nazwą "Osiedle [...]", uchwalonego Uchwałą Rady Miasta [...] z [...] marca 2000 r. nr [...] (Dz. Urz. Województwa [...] z [...] maja 2000 r., nr [...], poz. [...]). Ponadto, zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75 poz. 690 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem w spr. warunków technicznych", dopuszcza się sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarzut odwołujących się odnoszący się do kwestii odległości od granic działek sąsiednich jest zatem nietrafny. W odniesieniu do zarzutu skarżących, że usytuowanie projektowanego obiektu narusza § 5 pkt 7 zmienionego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna ze wskazanym przepisem, gdyż projektowany budynek należy uznać nie za element zabudowy szeregowej, lecz za składnik tzw. "zabudowy plombowej". Projektowany budynek może zatem wypełniać całą przestrzeń między istniejącymi budynkami postawionymi w granicach działek, jeśli nowy budynek wypełnia całą przestrzeń między istniejącymi budynkami. Inwestycja posiada też dojazd do drogi publicznej przez bramę przejazdową na poziomie parteru budynku. Za chybiony organ odwoławczy uznał także zarzut, że projekt budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią biurową, nie określa rodzaju przewidywanej działalności. Organ wyjaśnił, że w pkt 2.1 opisu technicznego przedłożonego projektu ("Forma i funkcja projektu") przewidziano, że parter budynku ma być przeznaczony na usługi nieuciążliwe, np.: tele-informatyczne (obsługa infolinii) bez zatrudniania osób trzecich oraz obsługi bezpośredniej klientów. Nie występuje zatem zagrożenie prowadzenia działalności uciążliwej. Nieuzasadniony jest również zarzut braku wystarczającej liczby miejsc parkingowych. Z projektu zagospodarowania działki inwestycyjnej wynika, że na jej terenie wyznaczono trzy miejsca postojowe. W projekcie przewidziane jest również miejsce do gromadzenia odpadów stałych z możliwością do ich segregacji. Zdaniem organu odwoławczego bezzasadny jest wreszcie zarzut braku wyróżnienia na działce inwestycyjnej odpowiedniej powierzchni zieleni (powierzchni terenu biologicznie czynnego). Zdaniem organu, z opisu dołączonego do projektu zagospodarowania terenu wynika, że teren przeznaczony na zieleń obejmuje 248,1 m2, tj. 43% całej powierzchni działki inwestycyjnej. Obawy skarżących odnoszące się do przyszłych sposobów użytkowania projektowanego budynku nie mogą jednak podważać legalności decyzji o pozwoleniu na budowę. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący pismem z 20 listopada 2012 r. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2012 r. Skarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucili: naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 i nast., art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez wydanie skarżonej decyzji z naruszeniem zasad obowiązujących w tym postępowaniu, w tym zwłaszcza zasady praworządności oraz bez rozpatrzenia w sposób należyty materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do nieuzasadnionego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji; naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów: art. 28, art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i art. 36 pr.bud. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię; art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 3, pkt 8 oraz pkt 9 w zw. z art. 7 pr.bud. oraz w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 3 w zw. z § 13 i § 57 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a także przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 124 poz. 1030 ze zm., zwanego dalej "rozporządzeniem MSWiA"), w tym w szczególności §§ 12-16 tego rozporządzenia, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do nieuzasadnionego stwierdzenia, że lokalizacja przedmiotowego budynku przy granicy z działkami nr [...] i [...] jest zgodna z ustaleniami zmienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] dla "Osiedla [...]". Uzasadniając wskazane zarzuty naruszenia prawa przez organy obu instancji skarżący stwierdzili, że: a. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje się "zabudowy plombowej", a zatem, ze względu na brak podstawy dla usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działek, nie można uznać przedłożonego projektu za zgodny z ww. miejscowym planem; b. realizacja zaprojektowanego budynku spowoduje ograniczenie doświetlenia klatki schodowej, a w konsekwencji brak dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; c. projektowany budynek ma być – zdaniem skarżących – wyższy o jedną kondygnację od budynku skarżących, przez co nie zostają wyeliminowane zagrożenia płynące z takiego bezpośredniego sąsiedztwa; d. projekt narusza przepisy przeciwpożarowe, w tym przepisy o przeciwpożarowym zaopatrzeniu w wodę i drogach pożarowych; e. zatwierdzenie projektu prowadzi do naruszenia wymogu poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich pozostających w obszarze oddziaływania obiektu; 7. Odpowiadając 12 grudnia 2012 r. na skargę, organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Organ drugiej instancji przeprowadził przy tym wnikliwą interpretację § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wskazując kiedy sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią jest dopuszczalne. Ponadto, § 272 ust. 1 w zw. z § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia w spr. warunków technicznych wskazuje na konieczność wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego w przypadku sytuowania jej bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką. Ściana taka powinna posiadać klasę odporności ogniowej określoną w przepisach. Dodatkowo, ściany sytuowane bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki budowlanej powinny być pozbawione otworów okiennych i drzwiowych. Zdaniem organu odwoławczego projektowany budynek spełniał wszystkie powyższe wymagania. Odnośnie zarzutu skarżących, że projektowany budynek spowoduje usunięcie istniejącego doświetlenia klatki schodowej w budynku skarżących poprzez zasłonięcie przeszklenia z luksferów organ wyjaśnił, że § 4 rozporządzenia w spr. warunków technicznych reguluje tylko problem światła w pomieszczeniach przeznaczone na pobyt ludzi. Te zaś dzielą się na dzielą się na: (1) pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny, oraz (2) pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie. Klatka schodowa nie mieści się w żadnej z tych kategorii. W stosunku do zarzutu, że projektowany budynek jest wyższy od istniejącego budynku sąsiedniego o jedną kondygnację, organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowy budynek został zaprojektowany zgodnie z § 4 pkt 2 ppkt 3 miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]. Plan dopuszcza bowiem projektowanie i budowę nowych budynków mieszkalnych obejmujących dwie kondygnacje nadziemne z możliwością zastosowania dodatkowego poddasza użytkowego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego konieczności zachowania dojazdu na zaplecze zabudowy Wojewoda [...] wskazał, że projektowany budynek posiada dostęp do drogi publicznej przez bramę przejazdową zaprojektowaną na poziomie parteru. Za niezasadny organ drugiej instancji uznał również zarzut skarżących, że projektowany budynek zamyka dojazd z ul. [...] do działki nr ewid[...] położonej w głębi działki inwestycyjnej. Właścicielowi wskazanej działki przysługuje służebność gruntowa przejazdu przez działkę inwestycyjną, która została uwzględniona w projekcie. Zdaniem Wojewody [...] pozostałe zarzuty zawarte w skardze nie mają wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 8. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Po przeprowadzeniu analizy całości materiałów zgromadzonych w sprawie, Sąd uznał, że skarga jest nieuzasadniona. 9. Rozstrzygając sprawę Sąd miał obowiązek przede wszystkim wziąć pod uwagę fakt, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] z [...] października 2012 r. była dotychczas kilkakrotnie kontrolowana przez sądy administracyjne. Wyrokiem z 9 października 2013 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2945/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] i [...]. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca decyzja nie naruszają prawa. Zdaniem sądu, inwestorki spełniły warunki uzyskania pozwolenia na budowę, w szczególności złożyły prawidłowe oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także przedłożyły projekt budowlany sporządzony przez uprawnione osoby. Jednocześnie w powołanym wyroku z 9 października 2013 r. sąd uznał, że niezasadne są zarzuty skarżących dotyczące odległości ścian projektowanego budynku od granicy działki skarżących, z uwagi na "plombowy" charakter zabudowy. Nie mają podstawy prawnej również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów o ochronie przeciwpożarowej, a także przepisów regulujących zasady doświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Odnosząc się do kwestii wysokości projektowanego budynku sąd uznał, ze takie rozwiązanie jest zgodne z § 4 ust. 2 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec takich ocen projektu, sąd uznał skargę za niezasługującą na uwzględnienie. 10. Wyrok w sprawie VII SA/Wa 2945/12 został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 409/14. Jednocześnie NSA przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zasadność dwóch zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej wniesionej przez [...] i [...]. NSA stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny badając kwestię odległości między ścianą zaprojektowanego budynku a granicą działki skarżących pod kątem zgodności z § 12 oraz § 13 rozporządzenia w spr. warunków technicznym, nie dokonał wymaganych ustaleń faktycznych i nie rozważył konsekwencji wynikających z faktu, że projektowany budynek ma być wyższy i szerszy niż istniejące budynki sąsiednie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadniony jest również zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia przepisów rozporządzenia MSWiA w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się bowiem do wskazanej w kwestii w uzasadnieniu swojego orzeczenia. Natomiast zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie są zasadne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące niezgodności planowanej inwestycji z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Plan dopuszcza bowiem zabudowę, którą można nazwać "plombową" i rozwiązanie takie przyjęte w stosunku do działki inwestycyjnej należy uznać za prawidłowe. Nie jest zasadny również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący niezgodności z miejscowym planem zaprojektowanej bramy przejazdowej. Za zgodne z prawem należy także uznać spowodowanie przez inwestorki konieczności zamurowania otworu służącego doświetleniu klatki schodowej. 11. Rozpatrując ponownie sprawę ze skargi [...]i [...]Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 czerwca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2807/15, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. Sąd orzekający w sprawie podkreślił, że jest zobowiązany uwzględnić wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 2 października 2015 r. Dwie wskazane przez NSA okoliczności, zdaniem sądu orzekającego w sprawie VII SA/Wa 2807/15, nie zostały wyczerpująco ustalone przez Wojewodę [...], a zatem zaskarżona decyzja administracyjna nie mogła być utrzymana w mocy. 12. Od wskazanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła jedna z inwestorek – [...]. Skarżąca zarzuciła wyrokowi WSA naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 145 § 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny dysponował wszelkimi niezbędnymi danymi dotyczącymi parametrów wznoszonej budowli, by poczynić ustalenia faktyczne i odnieść się do zarzutu naruszenia § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a także § 13, 60 i § 271-273 oraz § 12-16 rozporządzenia MSWiA w sprawie przeciwpożarowo zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Skarżąca zarzuciła również wyrokowi WSA z 22 czerwca 2016 r. naruszenie art. 133 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uchylenie decyzji organu drugiej instancji w sytuacji, gdy sąd dysponował informacjami zgromadzonymi w aktach sprawy odnoszącymi się do wymiarów przejazdu bramowego. 13. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi [...] wyrokiem z 14 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2525/16 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy, gdyż wymiary budynków, w tym budynku sąsiadującego z inwestycją oraz dane dotyczące szerokości przejazdu bramowego są podane na kartach 26, 27 i 32 projektu budowlanego. Zdaniem NSA, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie zauważył, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy potwierdził między innymi, że projekt budowlany jest kompletny, a inwestor posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia dowody sprawdzenia okoliczności istotnych dla udzielenia pozwolenia na budowę. 14. W przedstawionym stanie rzeczy, Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę jest z mocy art. 153 p.p.s.a. związany ustaleniami Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonymi w wyroku w sprawie o sygn. akt II OSK 2525/16. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przelękłe prowadzeni postępowania było przedmiotem postępowania, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jednocześnie Sąd może pominąć wszystkie te zarzuty podnoszone przez [...] i [...], które zostały uznane za niezasadne przez sądy rozpoznające skargi na decyzję Wojewody [...]. Biorąc pod uwagę wskazania zawarte w wyroku NSA, Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę doszedł do następujących wniosków. 15. Po pierwsze, należy stwierdzić zasadność argumentu [...] podniesionego w skardze kasacyjnej od wyroku WSA z 22 czerwca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2807/15, że wszystkie istotne dla sprawy wymiary i parametry projektowanego budynku są dokładnie wskazane na kartach 26 i 27 oraz 31 i 32 projektu budowlanego, złożonego przez inwestorki w czerwcu 2012 r. i będącego podstawą pozwolenia na budowę udzielonego przez Prezydenta Miasta [...] decyzją z [...] sierpnia 2012 r., utrzymaną w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z [...] października 2012 r. Po drugie, należy stwierdzić, że w uzasadnieniu powoływanego wyroku WSA z 22 czerwca 2016 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2807/15) sąd oceniał zgodność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. z 2015 r., poz. 1422). Wynika to z powołania § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Tymczasem, w niniejszym postępowaniu przedmiotem oceny jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji z [...] października 2012 r. i poprzedzającej ją decyzji z [...] sierpnia 2012 r. Z tego względu należało zastosować przepisy powyższego rozporządzenia Ministra Infrastruktury w brzmieniu przyjętym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 109, poz. 1156). Ma to znaczące konsekwencje. Kluczowy dla sprawy przepis § 12 ust. 3 i ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w spr. warunków technicznych przewidywał w 2012 r., że dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, "jeżeli na sąsiedniej działce (...) bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych (...) przylegającą do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej". Powołany przepis rozporządzenia w spr. warunków technicznych jest istotny dla rozstrzygnięcia, gdyż w odróżnieniu od tekstu autentycznego rozporządzenia z 2002 r., a także w odróżnieniu od tekstu jednolitego rozporządzenia przyjętego w 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) przepisy z 2012 r. nie wymagały porównywania długości odcinka przylegania ścian sąsiadujących budynków, ani wysokości budynków. Wystarczy, że ściana projektowanego budynku przylega do istniejącej ściany i że żadne przepisy odrębne nie stanowią inaczej. Ani w powoływanym tekście rozporządzenia, ani w innych aktach prawnych nie było przepisów, które pełniłyby rolę odrębnych przepisów szczególnych (leges speciales). W rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdził właśnie taki stan rzeczy, jaki przewidywały przepisy techniczne obowiązujące w 2012 r. Projektowany budynek przylega całą swoją długością do ściany budynku skarżących [...] i [...] (działka nr ewid. [...]), a także do ściany budynku zlokalizowanego na działce po prawej, południowo-wschodniej stronie projektowanego budynku (działka nr ewid. [...]). Ustalenia takie wynikają bezspornie z projektu budowlanego: karty 25-27 oraz k. 32 i 33 projektu budowlanego). Fakt, że projektowany budynek przewyższa budynek należący do skarżących [...] i [...] nie ma zatem znaczenia w świetle przepisów obowiązujących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. 16. Warto również zwrócić uwagę na to, że § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w spr. Warunków technicznych w brzmieniu przyjętym w 2004 r. przewiduje, że sytuowanie ściany budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną jest dopuszczalne ze względu na rozmiary działki, jeśli jednocześnie nie jest możliwe zachowanie odległości wynoszącej 3 metry. Przepis ten stanowi dodatkową podstawę dla uznania, że zarzut niezgodności szerokości projektowanego budynku o charakterze "plombowym" z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest bezzasadny. 17. Analiza projektu budowlanego wskazuje również jednoznacznie, że projektowany budynek wraz z przejazdem bramowym nie narusza przepisów powoływanych wyżej rozporządzenia w spr. warunków technicznych oraz powoływanego wcześniej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Zgodnie z projektem wysokości przejazdu wynosi 3,2 m, czyli dokładnie tyle, ile przewiduje § 14 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia MSWiA (patrz k. 32 projektu budowlanego). Zgodna z powoływanymi przepisami jest również szerokość przejazdu wynosząca 4 m, podczas gdy przepisy wymagają nie mniej niż 3,6 m. 18. W przedstawionym stanie rzeczy, należało przyjąć, że decyzja organu pierwszej instancji zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę oraz zaskarżona decyzja organu odwoławczego były zgodne z prawem, a zarzuty podnoszone przez skarżących [...] i [...] całkowicie niezasadne. 19. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.