VII SA/Wa 29/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2018 r. sprawy ze skargi B. L. i R. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Sygnatura akt VII SA/Wa 29/18 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2017r., na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23) po rozpatrzeniu wniosku B. i R. L. o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2016 r., utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2015 r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w części dotyczącej działki o nr ew. [...] - odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu organ podał, że decyzją z [...] kwietnia 2016 r., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2015 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. S.A. pozwolenia na budowę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV O. – O.w zakresie słupów nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. [...], [...], [...], [...], [...]. B. i R. L. pismem z 31 sierpnia 2016 r., uzupełnionym 14 listopada 2016 r., wnieśli o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2015 r. Wnioskodawcy są współwłaścicielami działki nr ew. [...], położonej w miejscowości L., gmina S. (Księga wieczysta nr [...]). Kwestionowane pozwolenie budowlane dotyczy inwestycji liniowej. Postępowanie nieważnościowe wszczęte na żądanie strony, musi odpowiadać interesowi prawnemu wnioskodawcy. Tym samym nadzwyczajne postępowanie wszczęte na wniosek B. i R. L., może być prowadzone tylko w odniesieniu do działki nr ew. [...]. Organ poddał analizie materiał dowodowy w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją i wskazał, że inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę dla działki o nr ew. [...], oraz prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ew. [...] na cele budowlane. Dlatego kwestionowana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2016 r., nie narusza rażąco przywołanych przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Analiza projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Wojewody [...] z [...] listopada 2015 r., nie wykazała, aby planowana inwestycja (na działce nr ew. [...]) naruszała rażąco ustalenia uchwały Rady Gminy S. z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV O. – O. na terenie Gminy S.oraz warunki zawarte w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] kwietnia 2015 r., ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwutorowej linii 400 kV O. – O.(z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji O. – O.), na odcinku od miasta O. (w km 0+000 - wyjście ze Stacji Elektroenergetycznej O.), przez gminy: R., L., K., B., C., W., S. do gminy D. (w km [...]) oraz od miasta O. (w km [...]), przez gminę D. do gminy J. (w km [...] - podejście do Stacji Elektroenergetycznej O.). Inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami. Odnosząc się do twierdzeń skarżących, że po oddaniu do eksploatacji ww. linii energetycznej nie zostanie zachowana prawidłowa odległość od ich zbiorników naziemnych autogazu 2x4800 I, co narusza przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2014, poz. 1853), organ wskazał, że zgodnie z § 124 ust. 9 ww. rozporządzenia zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 1,5 - krotnej wysokości zawieszenia najwyższego nieuziemionego przewodu na słupie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu powyżej 1 kV od słupa tej linii. Jednak dyspozycja ww. przepisu odnosi się do sytuowania zbiorników na gaz płynny względem istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu powyżej 1 kV. Nie odnosi się natomiast do już istniejących zbiorników gazu płynnego czy też do sytuowania napowietrznej linii elektroenergetycznej względem istniejących zbiorników gazu płynnego. Z pisma Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej, wynikało, że skarżący zawiadomili o zakończeniu budowy Stacji Autogazu na działce nr ew. [...] w miejscowości L. pismem z 28 października 2004 r. Mając na względzie powyższe GINB nie stwierdził, aby kontrolowana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2016 r., w części dotyczącej działki o nr ew. [...], obarczona była którąkolwiek z wad wymienionych wart. 156 § 1 k.p.a. tj. nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja w ww. części nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. B. L. i R. L. wystąpili z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku B. L. i R. L., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2017 r. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odnosił się okoliczności w jakich doszło do wszczęcia przedmiotowego postępowania. Wskazał, że 5 września 2016 r. do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego wpłynął wniosek B. L. i R. L. z 31 sierpnia 2016 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2015 r. Następnie w dniu 8 września 2016 r. do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego wpłynął, przekazany przy piśmie [...] Urzędu Wojewódzkiego z 6 września 2016 r., wniosek B. L. i R. L. z 31 sierpnia 2016 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2015 r., o takiej samej treści jak wniosek, który wpłynął do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego. Zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a., właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 k.p.a. jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Decyzją merytorycznie kończącą postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2016 r. i zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. organem właściwym do rozpatrzenia wniosku B. L. i R. L. o stwierdzenie nieważności (wniesionego do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak i do Wojewody [...]) jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Dlatego za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art. 9 k.p.a. polegający na zakwalifikowaniu podań wnioskodawców "bez należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach prawnych, które miały mieć wpływ na ustalenie ich prawa i obowiązków". Powtórzył ocenę prawną kontrolowanej w trybie nieważności decyzji. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie wskazał, że nie jest organem właściwym do badania zgodności planu miejscowego z dnia [...] marca 2015 r., z uchwałą Rady Gminy S. z [...] stycznia 2014 r., Nr [...], w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S., w kontekście granic tego planu. Kontrola kwestionowanego pozwolenia na budowę w zakresie działki o nr ew. [...], L., gm. S., nie wykazała, aby ww. miejscowy plan został rażąco naruszony. Za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1, 2, i 3 Prawa budowlanego w zw. z § 124 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2014, poz. 1853). Zgodnie z § 124 ust. 9 ww. rozporządzenia, magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1350 kg, odmierzacze tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 1,5-krotnej wysokości zawieszenia najwyższego nieuziemionego przewodu na słupie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu powyżej 1 kV od słupa tej linii. Ponownie stwierdził, że dyspozycja ww. przepisu odnosi się do sytuowania zbiorników na gaz płynny względem istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu powyżej 1 kV. Nie odnosi się natomiast do już istniejących zbiorników gazu płynnego, czy też do sytuowania napowietrznej linii elektroenergetycznej względem istniejących zbiorników gazu płynnego. Skarżący od października 2004 r. użytkują Stację Autogazu na działce nr ew. [...] w miejscowości L. Nie podzielił zarzutu naruszenia art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uzyskanie kwestionowaną decyzją "zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, tj. § 124 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r.". Główny inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził również, aby kontrolowana decyzja rażąco naruszała art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 z późn. zm.). W kontekście zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że przepisy te formułują ogólną zasadę prawa budowlanego, określającą, jakie wymagania powinien spełniać obiekt budowlany, jak również jego budowa i użytkowanie. Ze względu na swój ogólny charakter, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. oraz art. 73 § 1 k.p.a. poprzez niedoręczenie wnioskodawcom decyzji o pozwoleniu na budowę wskazał, że postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1265). Zgodnie z art. 10 w zw. z art. 13 ust. 3 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, decyzję o pozwoleniu na budowę strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej doręcza się wnioskodawcy, a pozostałe strony zawiadamia o jej wydaniu, w drodze obwieszczenia, w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych ze względu na lokalizację tej inwestycji, na stronach internetowych urzędu wojewódzkiego oraz tych gmin, a także w prasie o zasięgu ogólnopolskim, ze skutkiem doręczenia na dzień obwieszczenia w urzędzie wojewódzkim. W sprawie tej zostały dokonane stosowne obwieszczenia zarówno o wydaniu decyzji organu I instancji, jak i organu II instancji. Jednocześnie zarzut naruszenia art. 10 §-1 k.p.a. mógłby stanowić tylko ewentualną podstawę wznowienia postępowania. B.L. i R. L. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r., Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 35 ust. 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, albowiem projekt budowy linii energetycznej nie uwzględniał "(...) charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, nie zawierał uzgodnień i analiz wpływu linii wysokiego napięcia 400kV na stacje paliw płynnych i zbiorniki gazu znajdujące się na działce nr [...] obręb L. gm. S., - art. 35 ust. 1, 2 i 3 ustawy Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust 3 uchwały Rady Gminy S. z [...] marca 2015 r., oraz w zw. z § 5 ust. 10 uchwały Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] stycznia 2014 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. - poprzez nieuwzględnienie, że strefy ograniczonego użytkowania związane z innymi sieciami uzbrojenia terenu lub urządzeniami infrastruktury technicznej, w granicach planu powinny zawierać się w granicach pasa technologicznego, a działka nr [...], nie została ujęta w strefie pasa technologicznego mimo, iż zawiera infrastrukturę techniczną związaną ze strefą ograniczonego użytkowania. - art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo energetyczne w zw. z art. 5 Prawa Budowlanego poprzez ich niezastosowanie - art. 51 ust. 1 pkt. 3 Prawa energetycznego w zw. z § 124 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie poprzez niewłaściwe niezastosowanie, - art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez ich niezastosowanie i brak wskazania jakie warunki powinien spełnić projekt budowlany by uznać jego kompletność, - art. 5 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwą subsumpcję i uznanie, iż przepis ten nie znajduje zastosowania jako zasada ogólna: - art. 7 i 76 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - art. 8 i 107 § 3 kpa poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji, - art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 roku, - art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez uznanie, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2016 r. nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia przepisów. Skarżący domagali się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że nie można zgodzić się z twierdzeniem o braku rażącego naruszenia prawa w kwestionowanej decyzji. Zachodzi bowiem sprzeczność treści decyzji ostatecznej z przepisami prawa materialnego tj. Prawa budowlanego i Prawa energetycznego. Organ naruszył art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w sytuacji gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. niezgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1,2,3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego i art. 51 ust. pkt. 3 ustawy Prawo energetyczne w zw. z § 124 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia oraz właściwymi Polskimi Normami. Organ powinien uwzględnić brak kompletności projektu budowlanego i spełnienia warunków wskazanych w przepisach ustaw szczególnych. Pozwolenie budowlane zostało wydane mimo niezachowania odpowiedniej odległości linii i słupa posadowionego na działce nr [...], od stacji paliw płynnych i zbiorników z gazem na działce skarżących tj. [...]. Nadto, organ nie ustosunkował się do rysunków przedłożonych przez skarżących przedstawiających stan faktyczny. Ograniczył się wyłącznie do analizy dokumentacji, całkowicie pominął i nie wyjaśnił zastrzeżeń skarżących. Organ naruszył art. 8 i 107 § 3 kpa poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji wyrażające się brakiem odniesienia do wszystkich zarzutów w zakresie rażącego naruszenia prawa materialnego. Nie odniósł się do zarzutów naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa Energetycznego w zw. z § 124 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia i art. 35 ust. 1 pkt 1,2,3 Prawo Budowlane. W przypadku objęcia projektem budowlanym istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, nie doszłoby do posadowienia słupa energetycznego z naruszeniem przepisów odrębnych. Organ naruszył art. 35 ust. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust 3 uchwały Rady Gminy S. z [...] marca 2015 roku, w zw. z § 5 ust. 10 uchwały Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] stycznia 2014 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S.- poprzez ich niewłaściwie zastosowanie. Zapisy ww. uchwał wyraźnie wskazują, iż strefy ograniczonego użytkowania związane z innymi sieciami uzbrojenia terenu lub urządzeniami infrastruktury technicznej, w granicach planu zawierają się w granicach pasa technologicznego, a działka skarżącego sąsiadująca z działką nr [...] obręb L. gm. S. nie została ujęta w strefie pasa technologicznego. Zgodnie z art. 51 Prawa Energetycznego sieci elektroenergetyczne należy projektować i budować przy zachowaniu zgodności z wymaganiami, między innymi Polskich Norm. Wymagania odległościowe dla sieci elektroenergetycznych od niektórych obiektów budowlanych określane są nie tylko w Polskich Normach (PN-EN 50341, PN-EN 50423 czy PN-E- 05100), ale także w przepisach techniczno-budowlanych. Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, w § 124 ust. 1 stanowi, że magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1350 kg, odmierzacze tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 1,5-krotnej wysokości zawieszenia najwyższego nieuziemionego przewodu na słupie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu powyżej 1 kV od słupa tej linii. Projekt budowlany zatwierdzony decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nie uwzględnia przepisów odrębnych, t.j. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, a także przepisów Polskich Norm. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Skarga nie jest zasadna. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 Kpa zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 Kpa. Postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zebrany materiał dowodowy, weryfikuje samo rozstrzygnięcie. Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa decydują łącznie trzy przesłanki, tj. oczywistość naruszenia, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub skutki społeczno – gospodarcze. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisu art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, powyższe oświadczenie inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. W tej sprawie inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę m.in. na działce o nr ew. [...], L., gm. S., przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ew.[...], na cele budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Analiza projektu budowlanego objetego decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2016 r., nie wykazała, aby planowana inwestycja w zakresie działki o nr ew. [...], naruszała rażąco ustalenia uchwały Rady Gminy S. z [...] marca 2015 r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV O. – O. na terenie Gminy S. oraz warunki zawarte w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z [...] kwietnia 2015 r., ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwutorowej linii 400 kV O. – O.(z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji O. – O.), na odcinku od miasta O. (w km 0+000 - wyjście ze Stacji Elektroenergetycznej O.), przez gminy: R., L., K., B., C., W., S.do gminy D. (w km [...]) oraz od miasta Olsztyn (w km [...]), przez gminę D. do gminy J. (w km [...] - podejście do Stacji Elektroenergetycznej O.). Słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w niniejszym postępowaniu nie może uwzględnić twierdzenia skarżących, że ich działka nr [...] sąsiadująca z działką nr [...] - w sposób sprzeczny z uchwałą Rady Gminy S. z [...] stycznia 2014 r., Nr [...], w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Szczyt nie została ujęta w strefie pasa technologicznego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przez Radę Gminy S. [...] marca 2015 r., Nr [...]. Plan miejscowy posiada określoną treść i dopóki nie zostanie wzruszony funkcjonuje jako obowiązujący akt prawa. Bezzasadny był zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Prawa budowlanego w zw. z § 124 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2014, poz. 1853). Zgodnie z § 124 ust. 9 ww. rozporządzenia magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1350 kg, odmierzacze tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 1,5-krotnej wysokości zawieszenia najwyższego nieuziemionego przewodu na słupie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu powyżej 1 kV od słupa tej linii. Dyspozycja ww. przepisu odnosi się do sytuowania zbiorników na gaz płynny względem istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu powyżej 1 kV. Nie odnosi się natomiast do już istniejących zbiorników gazu płynnego, czy też do sytuowania napowietrznej linii elektroenergetycznej względem istniejących zbiorników gazu płynnego. Zastosowanie przepisu § 124 ww. rozporządzenia, w rozpatrywanej sprawie nie było oczywiste i jednoznaczne. Jak bowiem wynika z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, jego przepisy stosuje się przy budowie obiektów budowlanych przeznaczonych do magazynowania, przeładunku i dystrybucji ropy naftowej oraz produktów naftowych, a także przy przebudowie tych obiektów. Z literalnego brzmienia tej normy wynika, że rozporządzenie nie ma zastosowania do innych obiektów. Oczywiście można wskazać na ratio legis takich przepisów i dokonać odmiennej wykładni. Jednak zostawanie tych przepisów w kwestionowanym postępowaniu, byłoby wtedy wynikiem dokonanej przez organ architektoniczno-budowlanej wykładni, która tylko ewentualnie mogła mieć miejsce. W wyrokach WSA w Warszawie z dnia 3 stycznia 2013 r. sygn. VII SA/Wa 1031/12 oraz z 28 stycznia 2014r. o sygnaturze VII SA/Wa 1671/13 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2016r. o sygnaturze II OSK 1411/14, oceniano, iż nie można mówić o rażącym naruszeniu przepisów tego rozporządzenia w sytuacji gdy projektowano obiekt inny niż wskazany w § 3 rozporządzenia. Nie występuje oczywistość naruszenia normy prawnej w przypadku istnienia rozbieżności interpretacyjnych przepisów. Nawet uznanie, że inna interpretacja jest bardziej racjonalna, nie może być ocenione jako rażące naruszenie prawa (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2011 r. sygn akt 743/10, LEX nr 965221; z dnia 8 września 2009 r. sygn. akt II GSK 1061/08, LEX nr 596660, z dnia 30 maja 2008 r., LEX nr 505307; z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 28/06, LEX nr 319171). Główny inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie nie stwierdził również, aby kwestionowana decyzja rażąco naruszała art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 z późn. zm.). Przepis ten stanowi że, projektowanie, budowa oraz eksploatacja urządzeń, instalacji i sieci powinny być w zgodzie z wymaganiami odrębnych przepisów, a w szczególności przepisów: prawa budowlanego, o ochronie przeciwporażeniowej, o ochronie przeciwpożarowej, o dozorze technicznym, o ochronie dóbr kultury, o muzeach, Polskich Norm wprowadzonych do obowiązkowego stosowania lub innych przepisów wynikających z technologii wytwarzania energii i rodzaju stosowanego paliwa. Należy podkreślić, że zarówno ten przepis jak i przepis art. 5 Prawa budowlanego formułują ogólne zasady prawa w danej gałęzi. Ustalenia tam zawarte są uwzględniane przy interpretacji przepisów danej ustawy. Ze względu na swój ogólny charakter, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Aby wykazać nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę, należałoby wykazać również kwalifikowane naruszenie szczegółowych norm prawa materialnego, czego w tej sprawie nie wykazano. Zdaniem Sądu, w tej sprawie ocena rażącego naruszenia prawa związana jest z kwestią materiału dowodowego jakim dysponowały organy przed wydaniem decyzji i odpowiedzi na pytanie czy był on wystarczający do jej wydania, czy też nie był i w związku z tym nie powinno dojść do pozytywnego rozpatrzenia wniosku P.S.A. Odpowiadając na tak postawione pytanie, wskazać należy, iż Wojewoda [...] miał podstawy faktyczne i prawne do wydania decyzji z [...] listopada 2015 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P.S.A. pozwolenia na budowę, podstawy te posiadł również Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy decyzję Wojewody [...]. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. oraz art. 73 § 1 k.p.a. poprzez niedoręczenie wnioskodawcom decyzji o pozwoleniu na budowę, zasadnie organ wyjaśnił, że postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1265). Zgodnie z art. 10 w zw. z art. 13 ust. 3 tej ustawy, decyzję o pozwoleniu na budowę strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej doręcza się wnioskodawcy, a pozostałe strony zawiadamia o jej wydaniu, w drodze obwieszczenia, w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych ze względu na lokalizację tej inwestycji, na stronach internetowych urzędu wojewódzkiego oraz tych gmin, a także w prasie o zasięgu ogólnopolskim, ze skutkiem doręczenia na dzień obwieszczenia w urzędzie wojewódzkim. Dodatkowo zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. mógłby stanowić ewentualną podstawę do wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji. Zatem decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2016 r., w części dotyczącej działki o nr ew. [...], L., gm. S., nie była obarczona którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. tj. nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja w ww. części nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Organ dokonał adekwatnej do sprawy analizy stanu faktycznego i prawnego, a swoje stanowisko o braku podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji uzasadnił przekonująco. Wbrew zarzutom skargi, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.