I SA/Op 255/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Gerard Czech Sędzia WSA Marzena Łozowska Protokolant Starszy inspektor sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2018 r. sprawy ze skargi Instytutu A w [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 457,00 zł (słownie złotych: czterysta pięćdziesiąt siedem 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi złożonej przez Instytut A w [...] (dalej też: skarżący, Wnioskodawca, Instytut) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 kwietnia 2018 r. znak [...], w której za nieprawidłowe uznano stanowisko przedstawione przez Wnioskodawcę na gruncie podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania udziału w korzyściach z wdrożenia wynalazku przez współuprawnionego do patentu. Wydanie interpretacji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: W złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, opisując zdarzenie przyszłe, Wnioskodawca podał, że jako instytut badawczy prowadzi działalność, która ukierunkowana jest na praktyczne wykorzystanie wyników prac badawczo - rozwojowych wykonywanych na rzecz lub we współpracy z przedsiębiorcami. Szczególnym przypadkiem jest opracowanie wspólnego wynalazku (nowy produkt lub nowa technologia wytwarzania produktu lub udoskonalenie istniejącej technologii). Na podstawie art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U.2017.776 – dalej zwana p.w.p.), każdy współuprawniony z patentu może bez zgody pozostałych współuprawnionych korzystać z wynalazku we własnym zakresie. Art. 72 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że w razie uzyskania korzyści z wynalazku przez jednego ze współuprawnionych każdy z pozostałych współuprawnionych ma prawo, o ile umowa nie stanowi inaczej, do odpowiedniej części z jednej czwartej tych korzyści po potrąceniu nakładów, stosownie do swego udziału w patencie. Umowy zawierane są m.in. po to, aby określić sposób udziału w korzyściach uzyskiwanych ze stosowania wynalazku, zwykle jako marża netto ze sprzedaży produktu przez wdrażającego wynalazek, po uwzględnieniu wszystkich kosztów, a także podatków. Przedsiębiorca informuje Instytut o korzyściach uzyskanych w okresie rozliczeniowym ustalonym w umowie, a Instytut wystawia notę księgową na część tych korzyści należną Instytutowi. Natomiast art. 72 ust. 3 p.w.p. ustawy stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio, o ile umowa o wspólności patentu nie stanowi inaczej, przepisy Kodeksu cywilnego o współwłasności w częściach ułamkowych. Instytut wspólnie z firmą X jest współwłaścicielem prawa do patentu. Na podstawie uzgodnień umownych, produkcję wyrobu według wynalazku prowadzi firma X, która wypłaca na rzecz Instytutu opłatę z tytułu udziału w korzyściach z tej produkcji. W dniu 14 marca 2003 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał interpretację indywidualną nr [...], która potwierdziła stanowisko Instytutu, co do braku obowiązku opodatkowywania podatkiem od towarów i usług stosowania wspólnego patentu. Instytut na okoliczność prowadzonej działalności w zakresie wdrażania patentów będzie zawierał umowy przewidujące m.in. wdrożenie do praktyki przemysłowej określonych technologii. Rolą Instytutu będzie m.in. opracowanie i dostarczenie firmie X dokumentacji wdrożeniowej. Firma X zastosuje w swojej praktyce gospodarczej uzyskaną od Instytutu daną technologię, np. służącą do wytwarzania określonych produktów. Skutkiem wdrożenia technologii będzie rozpoczęcie wytwarzania nowych produktów na zasadach rynkowych przez firmę X. Technologie będą w całości objęte wynalazkiem zgłoszonym wspólnie przez Instytut oraz firmę X do ochrony w Urzędzie Patentowym RP. Prawo do patentu przysługiwało będzie stronom umowy (Instytutowi i firmie X) w częściach równych (choć Instytut dopuszcza, iż wysokość udziału będzie mogła zostać inaczej ukształtowana, np. w proporcji 80/20 %). Należności ustalane z tytułu udziału w korzyściach wynikających z produkcji technologii będą wypłacane Instytutowi przez firmę X w zależności od wielkości sprzedaży produktu (wytworzonego w oparciu o dostarczoną technologię) w każdym roku kalendarzowym (np. wartość procentowa w oparciu o zysk netto), liczonej narastająco od początku roku. Dodatkowo umowa będzie zastrzegać, że firma X przekaże do Instytutu wynagrodzenie należne twórcom technologii. Również tego rodzaju wynagrodzenie ustalane będzie w zależności od wielkości sprzedaży produktu w każdym roku kalendarzowym (np. 5% kwoty uzyskanego zysku netto), liczonej narastająco od początku roku. Umowy mogą również przewidywać przypadki, gdy to Instytut będzie wypłacał należności twórcom technologii z uzyskanych od firmy X należności. Wymienione powyżej należności będą wyczerpywać zobowiązania firmy X wobec Instytutu oraz twórców z tytułu produkcji produktu. Koszty związane z opracowaniem dokumentacji zgłoszeniowej wynalazku oraz wszelkie opłaty patentowe związane z jego ochroną Strony określiły, iż ponoszą w częściach równych lub proporcjonalnie do udziału w prawach do patentu. W związku z powyższym opisem zadano pytanie "czy uzyskiwane przez Instytut przychody z tytułu udziału w korzyściach z wdrożenia wynalazku przez współuprawnionego do patentu, podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?" Według Wnioskodawcy, w przedstawionym we wniosku opisie zdarzenia przyszłego, uzyskiwane przez niego przychody z tytułu udziału w korzyściach z wdrożenia wynalazku przez współuprawnionego do patentu nie będą stanowić wynagrodzenia za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Uzasadniając zajęte stanowisko Wnioskodawca wskazał, iż przedstawiony we wniosku problem sprowadza się do zagadnienia, czy udział w przychodach z wdrożenia wynalazku stanowi świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Zdaniem Wnioskodawcy, nie budzi wątpliwości, że opisane zdarzenie nie podlega kwalifikacji jako dostawa towarów. Natomiast rozważenia wymaga jego prawnopodatkowa ocena jako ewentualnego świadczenia usług. Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.- dalej zwana u.p.t.u.) przez świadczenie usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Przy czym, aby zdarzenie odpowiadające przytoczonej wyżej definicji usługi wywoływało skutki w podatku VAT, konieczne jest spełnienie warunku, że wykonywanej czynności odpowiada wynagrodzenie, które jest świadczeniem wzajemnym pochodzącym od drugiej strony umowy (beneficjenta świadczenia), stanowiącym ekwiwalent wykonanych przez podatnika czynności (art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 u.p.t.u). Nie każda umowa kreuje zatem czynność objętą zakresem opodatkowania, lecz tylko taka, w ramach której dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych między stronami tej umowy. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, określenie zakresu przedmiotowego art. 8 ust. 1 u.p.t.u, nie może być odczytywane w ten sposób, że świadczeniem usług jest każda czynność czy zdarzenie, którego efektem jest odpłatne przysporzenie jednej ze stron na skutek działania, bądź zaniechania innej strony. Z powołanego przepisu wynika, że usługą jest każde, co do zasady, odpłatne świadczenie, które nie jest dostawą towarów i które przejawia się tym, że świadczeniobiorca (konsument) wynosi z niego, choćby nawet potencjalną korzyść. Posiłkując się wskazówkami zawartymi w orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości (np. wyrok z dnia 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93, wyrok z dnia 1 kwietnia 1982 r. w sprawie C-89/81, wyrok z dnia 5 lutego 1981 r. w sprawie C-154/80, czy w sprawie C-276/97, C-358/97 i 408/97) można sformułować ogólne stanowisko, że za świadczenie usług za wynagrodzeniem, a więc czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, uważane mogą być relacje, w których: istnieje jakiś związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy, istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem, istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego. Wnioskodawca zaznaczył przy tym, że w orzecznictwie NSA ukształtował się pogląd, iż przy ustalaniu, na gruncie art. 8 ust. 1 u.p.t.u., jako przedmiotu opodatkowania świadczenia usług o złożonym charakterze, jakie stanowią umowy o współpracy (kooperacyjne), należy przede wszystkim uwzględniać cel takich porozumień gospodarczych, a nie dokonywać wyodrębniania, na potrzeby podatkowe, poszczególnych czynności służących realizacji tego celu (tak NSA w wyrokach: z dnia 23 kwietnia 2008 r., I FSK 1788/07, z dnia 9 października 2008 r., I FSK 291/08 i z dnia 29 lutego 2012 r., I FSK 562/11). W powołanych orzeczeniach wskazuje się, że celem kooperacji (współpracy, współdziałania) jest uzyskanie, przez skoordynowane i wspólne działania partnerów, rezultatu o korzystnym dla nich wymiarze ekonomicznym. Działań takich nie można do celów podatku VAT wydzielać i oceniać jednostkowo, lecz z uwzględnieniem ich złożonego i wspólnego charakteru działania, tworzącego w aspekcie gospodarczym jedną całość, którego końcowym efektem jest zrealizowanie wspólnego przedsięwzięcia (wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2013 r. sygn. I FSK 1128/12 oraz z dnia 10 października 2014 r. sygn. I FSK 1493/13). Podobnie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 27 maja 2013 r. nr [...], stwierdzono że: "wspólnie podjęte działania pozostają ze sobą powiązane i skoordynowane. Nie oznacza to jednak świadczenia wzajemnych odpłatnych usług. Każdy z uczestników programu partnerskiego działa bowiem we własnym interesie, gdzie celem wykonywania czynności nie jest dokonanie przysporzenia o charakterze materialnym na rzecz kontrahenta. Nie każde współdziałanie, współpraca czy też wspólne przedsięwzięcie podejmowane przez podmioty gospodarcze opiera się na prostym schemacie odpłatnej ekwiwalentnej wymiany świadczeń (usług i towarów). W rozpoznawanej sprawie chodzi o skoordynowane w czasie, wspólne przedsięwzięcie o charakterze marketingowym, podejmowane przez Spółkę wraz z innym podmiotem (partnerem). Celem tego przedsięwzięcia jest zwiększenie sprzedaży własnych produktów i uzyskanie przez to wyższych przychodów. Podobny cel przyświeca partnerowi w odniesieniu do jego własnych produktów. Poprzez skoordynowanie swoich działań strony porozumienia zwiększają skuteczność tego przedsięwzięcia marketingowego, niż gdyby miało ono być prowadzone oddzielnie (tylko we własnym zakresie). Informowanie, zachęcanie do zakupu usług finansowych (po stronie Sklepu), bądź też do zakupu większej ilości towaru (poprzez zapewnienie atrakcyjnego finansowania Klientowi przez Instytucję finansową) są czynnościami, które każda ze stron będzie wykonywać przede wszystkim w celu maksymalizacji własnego przychodu. Prowadzenie tego rodzaju współpracy nie oznacza, iż strony tego porozumienia (programu) wzajemnie świadczą na swoją rzecz odpłatne usługi. Ich wspólne działania ukierunkowane są na ich potencjalnych klientów i w tej płaszczyźnie zostaną ewentualnie uzyskane oczekiwane korzyści, poprzez zwiększenie sprzedaży własnych produktów i tym samym wzrost osiąganych przychodów. Brak bezpośredniej korzyści dla partnera z podejmowanych działań nie pozwala uznać czynności podejmowanych przez Strony w ramach zawartej umowy za świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług". W dalszej części swojej argumentacji Wnioskodawca przytoczył obszerne fragmenty licznych orzeczeń, wywodząc z nich zasadność swojego stanowiska, iż w przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym sposób podziału przychodów/zysków nie wiąże się z żadnym przekazywaniem władztwa ekonomicznego nad towarami, jak również nie stanowi świadczenia usług. Podkreślił przy tym, że z przytoczonego orzecznictwa wynika, że dla objęcia danego przepływu pieniężnego opodatkowaniem konieczne jest, po pierwsze istnienie stosunku prawnego między świadczącym a odbiorcą (beneficjentem) usługi, po wtóre, wynagrodzenie ma stanowić bezpośredni ekwiwalent wykonanych czynności na rzecz beneficjenta. W tym kontekście okoliczności sprawy wskazują, że udział Instytutu w przychodach wynika z wdrożenia wynalazku w działalności przez drugiego ze współuprawnionych. Przychody powstają zatem w ramach stosunków prawnych łączących współuprawnionego i osoby trzecie (zyski są bowiem generowane w ramach czynności opodatkowanych podatkiem, wykonywanych na podstawie umów drugiego ze współuprawnionych zawartych z osobami trzecimi, tj. nabywcami towarów/usług wytworzonych w ramach wynalezionej technologii). Źródłem przysporzenia na rzecz Instytutu nie jest zatem żadne zdarzenie, w ramach którego Instytut świadczy na rzecz osób trzecich, bowiem Instytut nie ma z osobami trzecimi, korzystającymi (odpłatnie) z efektów komercyjnego wykorzystania technologii żadnego stosunku prawnego (warunek sine qua non opodatkowania czynności). Należne Instytutowi kwoty nie wynikają zatem bezpośrednio ze świadczenia przez Instytut usługi osobie trzeciej. Współuprawniony pobiera wynagrodzenie za sprzedaż produktu wytworzonego z zastosowaniem wynalazku od nabywcy towaru/usługobiorcy w ramach "swojej" czynności opodatkowanej, która skutkuje rozliczeniem podatku VAT od całej kwoty należnej. Tymczasem obowiązek zapłaty na rzecz Instytutu umówionych kwot wynika z faktu korzystania z praw, które do współuprawnionego nie należą. Mając na względzie, że bez istnienia stosunku prawnego nie można mówić o usłudze (por. wyrok TSUE w sprawie C-16/93 Tolsma), opodatkowanie należnych Instytutowi kwot nie może być wywodzone z faktu wykorzystania technologii do czynności opodatkowanych przez współuprawnionego. W ocenie Wnioskodawcy pomiędzy udziałem w korzyściach z wdrożenia, a podziałem zysków konsorcjum zachodzi daleko idąca analogia. Oba typy umów dotyczą bowiem wspólnej realizacji celu gospodarczego oraz podziału wyniku finansowego, który powstaje w ramach czynności opodatkowanej wykonanej przez jednego z partnerów wspólnego przedsięwzięcia na rzecz osoby trzeciej. Nie ulega jednak wątpliwości, że Instytut łączy ze współuprawnionym stosunek prawny (umowa o wspólności praw do/z patentu, umowa wdrożeniowa, umowa o współpracy), dlatego należało dodatkowo rozważyć, czy należny mu udział w korzyściach z wdrożenia może być uznany, za "wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę", które "stanowi wartość przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy". Problem opodatkowania podziału zysku ze wspólności praw był przedmiotem orzecznictwa zarówno organów podatkowych jak i orzecznictwa sądów administracyjnych, których rozważania przytoczono w dalszej części uzasadnienia stanowiska Wnioskodawcy. W konkluzji Wnioskodawca stwierdził, iż przychody z tytułu udziału w korzyściach z wdrożenia wynalazku przez współuprawnionego do patentu w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT. We wskazanej na wstępie interpretacji organ uznał, że stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Uzasadniając rozstrzygniecie organ dokonał analizy poszczególnych regulacji ustawy o podatku od towarów i usług, wskazując kryteria, pod katem których kwalifikuje się dane czynności jako dostawę towarów, bądź świadczenie usług. I tak, aby dana czynność nosiła znamiona dostawy towarów - zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.t.u - musi nastąpić przeniesienie przez dostawcę na rzecz nabywcy prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Oceniając z kolei, czy dane świadczenie ma charakter usługi, należy mieć na uwadze, iż ustawodawca - jak wynika z treści art. 8 ust. 1 tej ustawy - uznaje za usługę każde świadczenie wykonane przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności, które nie jest dostawą towarów, podkreślając tym samym powszechność opodatkowania. Zatem na zachowanie to (świadczenie) składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź tolerowanie - znoszenie określonych stanów rzeczy). Aby zatem daną czynność uznać za świadczenie usługi, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę, świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. W rezultacie, jak wynika z przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., dla uznania, że świadczenie usługi podlega opodatkowaniu podatkiem VAT bezwzględnym warunkiem jest "odpłatność" za daną czynność. Z kolei odpłatność oznacza wykonanie czynności (świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie, nagroda. Natomiast "odpłatny" to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny. Według organu, powyższa analiza prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą. Kolejnym czynnikiem decydującym o tym, czy mamy do czynienia z wynagrodzeniem jest określenie, czy wynagrodzenie takie było należne z tytułu danego świadczenia. Czynność opodatkowana powstaje bowiem wyłącznie w związku z zaistnieniem stosunku prawnego określonego umową między stronami. Musi zatem wystąpić bezpośredni i niezbędny związek pomiędzy wykonywanymi czynnościami i wysokością otrzymanego wynagrodzenia, oparty o relacje cywilnoprawne pomiędzy podmiotami i jednocześnie wynagrodzenie to winno być wyrażone w pieniądzu. Dana czynność podlega więc opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym, związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. W konsekwencji tego, opodatkowaniu podatkiem VAT będzie podlegało tylko to świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego, organ zauważył, że ustalanie statusu wypłacanych należności z tytułu udziału w korzyściach z wdrożenia wynalazku przez współuprawnionego do patentu, jako podlegających bądź niepodlegających opodatkowaniu VAT, należy oceniać w kontekście związku z konkretnym świadczeniem. Podzielił zasadność stanowiska Wnioskodawcy, że udział w przychodach z wdrożenia wynalazku nie będzie stanowił dostawy towarów na podstawie art. 7 ust. 1 u.p.t.u. Skoro jednak, jak opisano we wniosku, Wnioskodawca i firma X będą stronami umowy dotyczącej wspólnego prawa do patentu, organ doszedł do wniosku, że uzyskiwane przez Wnioskodawcę przychody z tytułu udziału w korzyściach z wdrożenia wynalazku przez współuprawnionego do patentu stanowić będą wynagrodzenie za świadczoną usługę, zdefiniowaną w art. 8 ust. 1 u.p.t.u, Zdaniem organu za taką oceną przemawiają następujące okoliczności: • między Wnioskodawcą a firmą X będzie istniał związek prawny, w ramach którego będzie następowało świadczenie wzajemne - wynagrodzenie należne Wnioskodawcy w zamian za możliwość korzystania przez firmę X (przy produkcji towarów) z technologii uzyskanej przez Wnioskodawcę, • wynagrodzenie otrzymane przez Wnioskodawcę stanowić będzie wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługę świadczoną na rzecz firmy X - jw., • będzie istniała bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie Wnioskodawcy -otrzymane wynagrodzenie, • odpłatność za otrzymane świadczenie będzie pozostawała w bezpośrednim związku z czynnością, która będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT • należności będą wypłacane Wnioskodawcy przez firmę X w zależności od wielkości sprzedaży produktu (wytworzonego w oparciu o dostarczoną technologię), czyli w związku z przekazaniem przez Wnioskodawcę technologii firmie X, • wartości świadczenia wzajemnego będzie wyrażona w pieniądzu. Ponieważ więc uzyskiwane przez Wnioskodawcę przychody z tytułu udziału w korzyściach z wdrożenia wynalazku przez współuprawnionego do patentu stanowić będą wynagrodzenie za usługę, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u, stanowisko strony wyrażone we wniosku jest nieprawidłowe. Bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje natomiast okoliczność, że należne Wnioskodawcy kwoty nie będą wynikały bezpośrednio ze świadczenia przez niego usługi osobie trzeciej. Skarżący, działając przez ustanowionego pełnomocnika, wniósł skargę na wydaną interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w której, domagając się jej uchylenia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania, zarzucił organowi naruszenie: 1) prawa materialnego, a to: - art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 u.p.t.u poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie, że opracowanie z udziałem Instytutu technologii chronionej patentem i zastosowania w praktyce przemysłowej generuje korzyści ze sprzedaży produktu powstałego na bazie tej technologii, które są dzielone pomiędzy uprawnionych do patentu, stanowią przesłanki do uznania za podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatne świadczenie usług" a także poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na uznaniu, "że rozliczenie korzyści pomiędzy współuprawnionymi do patentu stanowi podlegające opodatkowaniu odpłatne świadczenie usług, a zatem zostały spełnione wszelkie przesłanki do uznania działań podejmowanych przez Instytut za odpłatne świadczenie usług". - art. 72 ust. 1-4 u.p.w. w zw. z art. 8 ust. 1 oraz art. 29a ust. 1 u.p.t.u., poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że korzystanie przez współuprawnionego do patentu wymaga uzyskania zgody pozostałych współuprawnionych oraz że przekazanie pozostałym współuprawnionym korzyści uzyskanych z wynalazku stanowi wynagrodzenie za prawo do korzystania z tego wynalazku oraz że przekazanie korzyści uzyskanych z wynalazku między współuprawnionymi stanowi odpłatne świadczenie usług, 2) prawa procesowego, tj: - art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, zwana dalej O.p.) poprzez wadliwe uznanie stanowiska skarżącego za nieprawidłowe; art. 14b §1, § 2 i § 3 O.p. poprzez pominięcie niektórych elementów zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, tj. w szczególności zastosowania technologii przez firmę X uzyskanej wspólnie ze skarżącym oraz wydanie interpretacji na postawie okoliczności niewynikających ze stanu faktycznego, tj. przyjęcia, że skarżący udzielił zgody na korzystanie z patentu przez firmę X, podczas gdy korzystanie z patentu wynikało z pierwotnego posiadania praw w tym zakresie przez firmę X, a tym samym wydanie interpretacji w zmodyfikowanym przez Dyrektora KIS zdarzeniu przyszłym oraz art. 14c § 1 i § 2 O.p. poprzez dokonanie oceny prawnej oraz wskazanie prawidłowego zdaniem Dyrektora KIS stanowiska z naruszeniem prawa materialnego. W dalszej części skargi przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania oraz ponowiono podnoszoną uprzednio we wniosku argumentację faktyczną i prawną. Ponadto, nawiązując do poszczególnych fragmentów uzasadnienia stanowiska organu, argumentowano, że zawarte tam wywody prawne są nieprawidłowe i nie przystają do opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, którym organ interpretacyjny był związany i nie był uprawniony do jego modyfikowania, ani też pomijania oceny niektórych z jego elementów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie i odwołał się do argumentacji zawartej w zaskarżonej interpretacji. Jednocześnie, odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, stwierdził, że w zaskarżonej interpretacji nie pominięto żadnych okoliczności opisanych w zdarzeniu przyszłym i odniesiono się do wszystkich elementów istotnych dla wydanego rozstrzygnięcia, a tym samym - wbrew twierdzeniu skarżącego - zaskarżona interpretacja indywidualna nie została wydana w zmodyfikowanym przez tutejszy organ zdarzeniu przyszłym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zgodnie z art. 146 § 1 P.p.s.a. sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie natomiast do art. 57a tej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej - w zakresie i według kryteriów określonych powołanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem udzielona interpretacja narusza prawo w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Spór w niniejszej sprawie dotyczył skutków podatkowych w podatku od towarów i usług w odniesieniu do przyszłych przychodów Wnioskodawcy uzyskiwanych z tytułu udziału w korzyściach z wdrożenia wynalazku przez współuprawnionego do patentu. Według Skarżącego powyższe przychody, jako niestanowiące czynności opodatkowanych, zarówno z tytułu dostaw, jak i świadczenia usług, nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, natomiast według organu przychody te stanowić będą wynagrodzenie za usługę, podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. W tak zakreślonych ramach sporu, biorąc pod uwagę zawarty we wniosku opis zdarzenia przyszłego, Sąd stwierdza, że skarżący prawidłowo uznał, że otrzymywany przez niego przychód z tytułu udziału w korzyściach z wdrożenia wynalazku przez współuprawnionego do patentu, nie stanowi wynagrodzenia za usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, a co za tym idzie nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Niezbędnym jest przy tym jednak dodatkowe zastrzeżenie, iż w opisie zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku wskazano, iż stosowna umowa będzie zastrzegać również, że firma X przekaże do Instytutu wynagrodzenie należne twórcom technologii. Również tego rodzaju wynagrodzenie ustalane będzie w zależności od wielkości sprzedaży produktu w każdym roku kalendarzowym (np. 5% kwoty uzyskanego zysku netto), liczonej narastająco od początku roku. Ta jednakże kwestia nie była w dalszej części wniosku przedmiotem zadanego pytania, a w konsekwencji nie była objęta stanowiskiem własnym Wnioskodawcy, jak i organu interpretacyjnego. Z tego też powodu, kwestia ta nie podlegała również ocenie Sądu i nie odnosi się do niej argumentacja przedstawiona w wyroku. Ta część wyodrębnionej dodatkowo należności nie stanowiła bowiem świadczenia należnego Instytutowi w ramach udziału w korzyściach, ale dotyczyła osób trzecich, a mianowicie twórców technologii. Na tle spornego w sprawie zagadnienia opodatkowania otrzymywanej przez Wnioskodawcę należności z tytułu udziału w korzyściach uzyskiwanych przez drugiego z współuprawnionych do patentu, obie strony były zgodne co do tego, iż zdarzenie opisane we wniosku nie może być uznane za dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 u.p.t.u. Spór koncentrował się wyłącznie na ocenie, czy zostały spełnione warunki do uznania opisanej czynności za świadczenie usług w rozumieniu art. 8 u.p.t.u. Przechodząc zatem do oceny stanowisk zajętych w tej kwestii należy zauważyć, że obie strony, jako punkt wyjścia do dalej czynionych ocen przyjęły, iż za świadczenie usług za wynagrodzeniem, a więc czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być relacje, w których: - istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, - wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy, - istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, - odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem, - istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego. Aby zatem daną czynność uznać za świadczenie usługi, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. W rezultacie, jak wynika z przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u, na co zwrócił uwagę organ, dla uznania, że świadczenie usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bezwzględnym warunkiem jest "odpłatność" za daną czynność. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (świadczenia usług) za wynagrodzeniem, a w znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie, nagroda. Natomiast "odpłatny" to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny. To z kolei prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą. Kolejnym czynnikiem decydującym o tym, czy mamy do czynienia z wynagrodzeniem jest określenie, czy wynagrodzenie takie było należne z tytułu danego świadczenia. Czynność opodatkowana powstaje bowiem wyłącznie w związku z zaistnieniem stosunku prawnego określonego umową między stronami. Zatem wystąpić musi bezpośredni i niezbędny związek pomiędzy wykonywanymi czynnościami i wysokością otrzymanego wynagrodzenia oparty o relacje cywilnoprawne pomiędzy podmiotami i jednocześnie wynagrodzenie winno być wyrażone w pieniądzu. W ocenie Sądu, mając na uwadze wyżej przytoczone (w ślad za organem) rozważania dotyczące charakteru wynagrodzenia, nie sposób zgodzić się z wnioskiem organu, iż w realiach opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego mamy do czynienia z wynagrodzeniem. W szczególności trudno zgodzić się z tezą, iż otrzymywana przez Instytut należność z tytułu jego własnego udziału w korzyściach z wdrożenia wynalazku przez współuprawnionego do patentu, chociaż wyrażona w pieniądzu, stanowi wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę w zamian za usługę świadczoną na rzecz usługobiorcy. Według organu, między Wnioskodawcą a firmą X będzie istniał związek prawny, w ramach którego będzie następowało świadczenie wzajemne, gdyż wynagrodzenie należne Wnioskodawcy będzie otrzymywane w zamian za możliwość korzystania przez firmę X (przy produkcji towarów) z technologii uzyskanej przez Wnioskodawcę. Tymczasem, z opisu zdarzenia przyszłego wynika wprost, iż Wnioskodawcy wraz z firmą X będzie przysługiwało wspólne prawo do patentu w częściach równych (choć Instytut dopuszcza, iż wysokość udziału będzie mógł zostać inaczej ukształtowany, np. w proporcji 80/20 %). Organ, dokonując interpretacji zawartego we wniosku zdarzenia przyszłego, przyjął więc odmienne założenie, a mianowicie, iż wynagrodzenie należne Wnioskodawcy będzie następowało w zamian za możliwość korzystania przez firmę X (przy produkcji towarów) z technologii uzyskanej przez Wnioskodawcę. Słusznie zatem skarżący w skardze zarzucił naruszenie art. 14b § 1, § 2 i § 3 O.p. poprzez pominięcie niektórych elementów zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, tj. w szczególności zastosowania technologii przez firmę X uzyskanej wspólnie z Instytutem, jak również zarzut wydania interpretacji na postawie okoliczności niewynikających ze stanu faktycznego, tj. przyjęcia, że Instytut udzielił zgody na korzystanie z patentu przez firmę X, podczas gdy korzystanie z patentu wynikało z pierwotnego posiadania praw w tym zakresie również przez samą firmę X, jako podmiotowi współuprawnionemu do patentu. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, o czym wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, na specyficzny charakter indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Jest to bowiem instytucja, która nie rozstrzyga bezpośrednio, tak jak decyzja, o prawach i obowiązkach jej adresata, ale polega wyłącznie na udzieleniu informacji o możliwościach stosowania i wykładni prawa, do której jej adresat może się zastosować, choć niewątpliwie nie ma takiego obowiązku. W celu zabezpieczenia swojego interesu prawnego, zainteresowany ma prawo oczekiwać wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwających się wątpliwości co do wykładni i stosowania określonej regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego, w realiach wskazywanego przez niego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Zgodnie z art. 14c § 1 i 2 O.p. organ interpretacyjny dokonuje oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy z przytoczeniem przepisów prawa. Zatem postępowanie "interpretacyjne" opiera się wyłącznie na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. W ramach postępowania interpretacyjnego organy nie są jednak upoważnione - co istotne - do czynienia ocen w zakresie wiarygodności i rzetelności dowodów, którymi podatnik zamierza wykazać istnienie określonych faktów, jak również do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku (wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1531/14 LEX nr 2082898, oraz z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 1239/14, LEX nr 2082814). Ponieważ interpretacja indywidualna opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji, który wiąże zarówno organ interpretujący, jak i sąd administracyjny, dokonujący kontroli interpretacji (zob. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3871/13, LEX nr 2026299), w ramach tego postępowania organ podatkowy nie prowadzi postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego, lecz odnosi się wyłącznie do stanu faktycznego opisanego we wniosku. Bez znaczenia jest również to, czy opisane zdarzenia rzeczywiście wystąpiły lub wystąpią, a ich przebieg był/będzie rzeczywiście taki jak przedstawiony przez wnioskodawcę. W postępowaniu tym organ przyjmuje do wiadomości okoliczności wskazane przez wnioskodawcę. Nie bada i nie szuka potwierdzenia ich prawdziwości czy wiarygodności. Nie kwestionuje przedstawianych przez wnioskodawcę związków pomiędzy poszczególnymi zdarzeniami. To na wnioskodawcę nałożony został w art. 14b § 3 O.p. wymóg wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, na tle którego wyrażana jest jego wątpliwość co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i wszelkie nieścisłości (podkreślenie Sądu). Wyłącznie od jego decyzji zależy, jakie informacje znajdą się w opisie stanu faktycznego (zob. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt I FSK 1915/14, LEX nr 1994997). Organ zaś, w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji nie jest uprawniony do ingerowania (poprzez negację bądź uzupełnianie) w stan faktyczny zawarty we wniosku o jej udzielenie; nie może go własnymi ocenami podważać, ustalać, uzupełniać ani też zmieniać w jakimkolwiek zakresie, nawet wówczas, gdyby w oparciu o inne źródła, czy wiedzę znaną mu z urzędu, miał uzasadnione wątpliwości co do zgodności przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego z obiektywną rzeczywistością (zob. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2334/13, LEX nr 1990249). Zasadne okazały się również podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. W tym zakresie należy na wstępie dalej czynionych rozważań odwołać się do art. 72 p.w.p., zgodnie z którym, współuprawniony z patentu może, bez zgody pozostałych współuprawnionych, korzystać z wynalazku we własnym zakresie oraz dochodzić roszczeń z powodu naruszenia patentu (ust 1). W razie uzyskania korzyści z wynalazku przez jednego ze współuprawnionych każdy z pozostałych współuprawnionych ma prawo, o ile umowa nie stanowi inaczej, do odpowiedniej części z jednej czwartej tych korzyści po potrąceniu nakładów, stosownie do swego udziału w patencie (ust 2). W zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio, o ile umowa o wspólności patentu nie stanowi inaczej, przepisy Kodeksu cywilnego o współwłasności w częściach ułamkowych (ust 3). Przepis ten reguluje przypadek wspólności patentu oraz wspólności prawa do uzyskania patentu, które to mogą powstać w razie między innymi udzielenia go kilku osobom (podmiotom). Zakres uprawnień przysługujących współuprawnionemu do patentu wyznacza pojęcie udziału. Udział w prawie majątkowym stanowi "własne" prawo każdego współuprawnionego i jest on swoistym konglomeratem praw i obowiązków, jakie uprawniony może realizować dwukierunkowo - zarówno w stosunku do osób trzecich, jak i wobec współuprawnionych. Domniemywa się, że udziały współuprawnionych są równe. Z kolei zarząd wspólnym patentem oznacza podejmowanie wszelkich decyzji i dokonywanie wszelkiego rodzaju czynności dotyczących przedmiotu wspólnego prawa, koniecznych zarówno w toku normalnej eksploatacji przedmiotu wynalazku, jak i w sytuacjach nietypowych np. sprzedaż wspólnego patentu (zob. odpowiednio J. Ignatowicz, K. Stefaniuk, Prawo rzeczowe..., s. 128; szerzej S. Rudnicki, G. Rudnicki, Komentarz, s. 287). Obowiązek współdziałania w zarządzie wspólnym patentem spoczywa na wszystkich współuprawnionych. Zaniechanie realizacji tego obowiązku nie rodzi jednak bezpośrednio żadnych skutków prawnych (zob. tak E. Skowrońska-Bocian (w:) K. Pietrzykowski (red.), Kodeks..., t. 1, s. 659). Jest to zatem obowiązek bez sankcji. Jednocześnie każdy ze współuprawnionych może korzystać z wynalazku wspólnego we własnym zakresie bez zgody pozostałych. Korzystanie z wynalazku może polegać na wytwarzaniu według niego produktów, następnie używaniu ich, wprowadzaniu do obrotu, eksporcie, składowaniu itp. Ponieważ wynalazek jest dobrem niematerialnym, dzięki potencjalnej wszechobecności może być równolegle i często bezkolizyjnie stosowany przez poszczególnych współuprawnionych. Nie pojawiają się w tym przypadku problemy, jakie są zauważalne w przypadku współposiadania rzeczy. Jak podkreśla się doktrynie, użyte w art. 72 p.w.p. sformułowanie "we własnym zakresie" należy odnosić do sytuacji, w której współuprawniony może uzyskać korzyść mocą własnego zachowania, eksploatując wynalazek na własny rachunek i własne ryzyko. W takiej jednakże sytuacji, korzyści uzyskane przez jednego ze współuprawnionych, podlegają podziałowi, na zasadach określonych w ust 2 art. 72 p.w.p. Korzyścią uzyskaną przez jednego ze współuprawnionych są np. wpływy ze sprzedaży wyprodukowanych przez niego (w jego przedsiębiorstwie) towarów wytworzonych dzięki wynalazkowi itp. W razie uzyskania powyższych korzyści pozostałym współuprawnionym przysługuje ustawowo zagwarantowane prawo do odpowiedniej części z 1/4 tych korzyści netto (po potrąceniu nakładów poniesionych przez uprawnionego, który uzyskał korzyść), stosownie do udziału, który im przysługuje w patencie objętym wspólnością. Przepis ten ma charakter dyspozytywny. Oznacza to, że strony mogą odmiennie określić zasady partycypacji w korzyściach uzyskanych przez jednego ze współuprawnionych. Możliwe jest również przyjęcie rozwiązania, zgodnie z którym korzyść uzyskana przez jednego ze współuprawnionych nie będzie dzielona między pozostałych. Nie jest też wykluczone ustalenie, że tylko korzyści uzyskane przez jednego ze współuprawnionych podlegają podziałowi (por Adrian Niewęgłowski- Komentarz do art.72 ustawy - Prawo własności przemysłowej LEX) W świetle omówionej wyżej instytucji wspólności patentu, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż należność wypłacana z wpływów (marży) ze sprzedaży wyprodukowanych przez jednego z współuprawnionych do patentu (w jego przedsiębiorstwie) towarów wytworzonych dzięki wynalazkowi drugiemu współuprawnionemu jest swoistym podziałem dochodu uzyskanego ze wspólnego prawa majątkowego (patentu). Co więcej, następuje to już z dochodu uzyskanego z czynności uprzednio opodatkowanych już podatkiem VAT, na etapie dostawy towarów wyprodukowanych przez jednego z współuprawnionych do patentu, osobom trzecim. Bardziej jednak istotne w sprawie jest stwierdzenie, iż w realiach niniejszej sprawy współuprawniony do patentu Instytut uzyskuje przysługująca mu należność z podziału wpływów (korzyści) ze sprzedaży wyprodukowanych przez drugiego z współuprawnionych do patentu (w jego przedsiębiorstwie) towarów wytworzonych dzięki wspólnemu wynalazkowi (patentowi) w oparciu o własne, samodzielne prawo wynikające z faktu istnienia wspólności patentu, a nie z racji świadczenia jakiejkolwiek usługi na rzecz drugiego współuprawnionego. Jest to jego własne samodzielne uprawnienie wynikające wprost z samej ustawy, a mianowicie art. 72 ust 2 p.w.p., nie zaś z umowy cywilnoprawnej, mającej cechy umowy o świadczenie usług w znaczeniu ustawy o podatku VAT. Z kolei, przywołane w opisie wniosku umowy zawierane w przedmiocie określenia sposobu udziału w korzyściach uzyskiwanych ze stosowania wynalazku, zwykle jako marża netto ze sprzedaży produktu przez wdrażającego wynalazek, po uwzględnieniu wszystkich kosztów, a także podatków, stanowią jedynie realizację dopuszczalnej przez samego ustawodawcę, w ramach art. 78 ust 2 p.w.p., możliwości ukształtowania innej proporcji podziału korzyści, niż w ustawowej wysokości jednej czwartej korzyści po potrąceniu nakładów. W żadnej jednak mierze nie można utożsamiać tej umowy, dotyczącej sposobu podziału korzyści uzyskanej z wpływów ze sprzedaży wyprodukowanych przez jednego z współuprawnionych do patentu (w jego przedsiębiorstwie) towarów wytworzonych dzięki wspólnemu wynalazkowi (patentowi), z udzieleniem zgody przez Wnioskodawcę na korzystanie z patentu przez firmę X. Firma ta korzysta bowiem z własnego prawa do patentu jako współuprawniony do niego i nie ma obowiązku uzyskiwania jakiejkolwiek zgody na korzystanie z niego. Ma natomiast obowiązek "zwrotu" drugiemu współuprawnionemu części korzyści uzyskanej z wspólnego prawa do patentu. W związku z powyższym, błędne jest stanowisko organu, że w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym płatność na rzecz Instytutu następuje w zamian za jakiekolwiek świadczenie z jego strony, mające charakter usługi w znaczeniu art. 5 ust. 1 pkt 1w związku z art. 8 ust 1 u.p.t.u. Reasumując powyższe Sąd stwierdza, że dokonana kontrola zaskarżonej interpretacji w pełni potwierdziła zasadność wskazywanych w skardze zarzutów dotyczących zarówno naruszeń przepisów postępowania, jak też błędnej wykładni, a w konsekwencji także zastosowania przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 i § 4 P.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 457 zł złożyła się równowartość wpisu sądowego (200 zł), opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenia doradcy podatkowego (240 zł), ustalonego zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U Nr 31, poz. 153 ze zm.).