II FSK 1531/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Andrzej Jagiełło, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka (sprawozdawca), Sędzia NSA (del.) Danuta Małysz, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 2467/13 w sprawie ze skargi J. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 2 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 2) zasądza od J. O. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie działającego z upoważnienia Ministra Finansów kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2014 r., III SA/Wa 2467/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi J. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, działającego z upoważnienia Ministra Finansów, z dnia 2 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 5 lipca 2013 r., nr [...]. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez Sąd pierwszej instancji, stanie faktycznym: Skarżący wnioskiem z 24 kwietnia 2013 r. zwrócił się do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie potwierdzenia prawidłowości postępowania dotyczącego sporządzenia spisu z natury oraz wartości zakupu samochodów. W powyższym wniosku przedstawił następujący stan faktyczny. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą (osoba fizyczna) opodatkowaną na zasadach ogólnych i podatkiem od towarów i usług. Dokumentacja rachunkowo-podatkowa to księga przychodów i rozchodów. Skarżący zajmuje się głownie zakupem i sprzedażą samochodów osobowych używanych zakupionych w kraju i na terenie Unii Europejskiej. Na terenie kraju zakupuje samochody używane na faktury VAT; faktury VAT marża, umowy kupna sprzedaży. Na terenie Unii Europejskiej zakupuje samochody używane na: faktury VAT wewnątrzwspólnotowe nabycie, faktury VAT marża, umowy kupna - sprzedaży. Samochody zakupione na faktury VAT marża i umowy kupna-sprzedaży sprzedawane są na faktury VAT marża. Wydatki ponoszone na samochody zakupione na terenie Unii Europejskiej to: cena zakupu wyszczególniona na fakturze lub umowie, akcyza, opłata recyklingowa, koszty transportu, koszty badania technicznego, koszty rejestracji, inne. Wskazując na powyższe skarżący zadał następujące pytania: Czy postępowanie skarżącego w zakresie sporządzenia spisu z natury, ustalenie marży brutto przedstawione w części H poz. 70 wniosku jest prawidłowe ? Czy wartość zakupu samochodu przy ustaleniu marży i spisu z natury nie powinna zawierać przypisu co najmniej akcyzy? Zdaniem skarżącego spis z natury sporządzony na 31 grudnia samochodów sporządza on według następujących zasad: - samochody zakupione na faktury VAT w kraju i Unii Europejskiej według ceny netto wyszczególnionej na fakturze, - samochody zakupione na fakturze VAT marża w kraju i w Unii Europejskiej według ceny zapłaty wyszczególnionej na fakturze VAT marża, - samochody zakupione na umowę kupna-sprzedaży w kraju i w Unii Europejskiej według ceny zapłaty wyszczególnionej na umowie kupna sprzedaży. Marże brutto od sprzedaży samochodu skarżący oblicza następująco: -w przypadku samochodów zakupionych na faktury VAT marża w kraju i w Unii Europejskiej jako różnicę kwot z faktury VAT marża sprzedaży i faktury VAT marża zakupu; - w przypadku samochodów zakupionych na umowę kupna sprzedaży w kraju i w Unii Europejskiej jako różnicę kwot z faktury VAT marża sprzedaży i ceny zakupu wyszczególnionej na umowie kupna-sprzedaży. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że ustawodawca definiując marże jako podstawę opodatkowania nie wyjaśnia jak rozumieć użyte w art. 120 ust. 4 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177 poz. 1054 ze zm.), dalej jako "u.p.t.u." zwroty: "całkowita kwota, którą ma zapłacić nabywca towaru" i "kwota nabycia". Dlatego też trzeba odwołać się do przepisów wspólnotowych tj. do treści art. 312 pkt 1 i 2 Dyrektywy w sprawie VAT. W prawie wspólnotowym cena sprzedaży to całkowita kwota, którą ma zapłacić nabywca towaru, a według przepisów krajowych to wszystkie składniki wynagrodzenia uzyskanego lub do uzyskania przez podatnika- pośrednika od nabywcy lub osoby trzeciej, włączając w to subwencje bezpośrednio związane z transakcją, podatki, cła, opłaty i należności oraz koszty dodatkowe, tj. prowizja, koszty opakowania, transportu, ubezpieczenia, którymi podatnik pośrednik obciąża nabywcę z wyłączeniem kwot, o których mowa w art.79 Dyrektywy. Natomiast cena nabycia oznacza wszystkie składniki wynagrodzenia, o których mowa wyżej, uzyskanego lub do uzyskania przez dostawcę od podatnika pośrednika. Orzecznictwo sądowe wskazuje na to, że do kwoty nabycia nie wchodzą koszty, którymi zbywca nie obciąża nabywcy, jak np. koszty związane z uzyskaniem zaświadczenia VAT-25, a także podatek akcyzowy zapłacony z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia. Minister Finansów w postanowieniem z 5 lipca 2013 r. odmówił wszczęcia postępowania o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Organ stwierdził, iż zagadnienia poruszane we wniosku wyznaczone treścią zadanych pytań interpretacyjnych nie mają związku z powstaniem lub wysokością zobowiązań podatkowych skarżącego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. W przedmiotowej sprawie wydana w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych interpretacja indywidualna nie spełniałaby podstawowej funkcji ochronnej. Zarówno bowiem zastosowanie się do takiej interpretacji, jak i ewentualna jej zmiana, pozostałaby bez żadnego wpływu na zobowiązania podatkowe skarżącego. Na powyższe postanowienie strona wniosła w ustawowym terminie zażalenie. Minister Finansów, po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2013 r., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ stwierdził, że żądanie udzielenia interpretacji w zakresie wyznaczonym pytaniami sformułowanymi w złożonym wniosku przede wszystkim wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji wydanej w trybie art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej: "O.p."). Skarżący domaga się od organu wydającego interpretację de facto zaocznego potwierdzenia prawidłowości postępowania w kwestii dotyczącej sporządzenia spisu z natury oraz ustalenia wartości zakupu samochodu oraz dokonywanych przez niego wyliczeń, a pośrednio również potwierdzenia mocy dowodowej wymienionych we wniosku kategorii dokumentów - głownie faktur VAT stanowiących w przekonaniu skarżącego podstawę dokonywania zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, do czego organ podatkowy w trybie wydawania interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14h § 1 O.p. nie jest ani zobowiązany, ani uprawniony. Takie działanie organu upoważnionego do wydawania interpretacji wykraczałoby poza zakresem przedmiotowy interpretacji indywidualnej. W istocie ocenie musiałby być poddany (zinterpretowany ) stan faktyczny, a nie przepis prawa. Strona w skardze na powyższe postanowienie wniosła o uchylenie postanowienia Ministra Finansów z 2 sierpnia 2013 r. Uzasadniając skargę skarżący podkreślił, że we wniosku o wydanie interpretacji przedstawił przepisy prawa tj. § 3 pkt 2, § 3 pkt 3, § 29 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. z 2003 r. nr 152 poz. 1475 ze zm., dalej: “rozporządzenie Ministra Finansów"), art. 2g ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012r.,poz. 361 ze zm.) , dalej jako "u.p.d.o.f." oraz art. 120 ust. 4 u.p.t.u. Na podstawie ww. przepisów wyjaśnił także dalsze swoje postępowanie, które jednocześnie przedstawił w przedmiotowym wniosku. W ocenie skarżącego wskazał on w przedmiotowym wniosku przepisy prawa dotyczące problemu, wykazał różnice w różnym jego traktowaniu - ustalenie wartości zakupu samochodu i jego wpływu na zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem, że interpretacja nie wpływałaby na wysokość zobowiązania podatkowego i nie dałaby ochrony prawnej. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę. Na wstępie wskazał, że zgodnie z art. 14b § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych przedstawił stan faktyczny oraz odpowiadające mu, własne stanowisko oraz pytanie, które dotyczyły poprawności ustalenia wartości (ceny) zakupu towarów handlowych (pojazdów) w sporządzanym przez niego spisie z natury. Skarżący wskazał w tym zakresie również przepisy prawa materialnego, których dotyczy interesujące go jako podatnika zagadnienie. Sąd przywołał art. 24 ust. 2 u.p.d.o.f., zgodnie z którym u podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej i prowadzących księgi przychodów i rozchodów dochodem z działalności jest różnica pomiędzy przychodem w rozumieniu art. 14 a kosztami uzyskania powiększona o różnicę pomiędzy wartością remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż wartość remanentu początkowego, lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest wyższa. Zatem zgodnie z tym przepisem ustalenie ceny zakupu towarów handlowych w sporządzanym przez podatnika spisie z natury ma wpływ na wysokość jego dochodu. To natomiast wbrew stanowisku Ministra Finansów ma bezpośredni wpływ na określone konsekwencje (odpowiedzialność) w zakresie prawa podatkowego. Tym samym w ocenie Sądu pierwszej instancji skarżącego należy uznać za zainteresowanego w uzyskaniu indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w przedmiotowej sprawie. Na powyżej powołane rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działający z upoważnienia Ministra Finansów wniósł skargę kasacyjną, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenia od skarżącego na rzecz organu podatkowego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa w rozumieniu art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", co miało wpływ na wynik sprawy: I. przepisów prawa materialnego, tj. normy wynikającej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c poprzez błędną jej wykładnię i błędne zastosowanie i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania, bowiem przedstawiony przez zainteresowanego stan faktyczny, odpowiadające mu stanowisko własne oraz zadane pytanie dotyczyło okoliczności mających wpływ na wysokość dochodu i w konsekwencji na odpowiedzialność w zakresie prawa podatkowego; II. przepisów prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. normy wynikającej z przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 165a § 1 O.p. poprzez przyjęcie błędnego stanu faktycznego sprawy, co zostało wskazane w uzasadnieniu orzeczenia i w konsekwencji uznanie, że wydanie zaskarżonego postanowienia w oparciu o przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji stan faktyczny, stanowisko własne zainteresowanego oraz zadane pytanie dotyczyło okoliczności mających bezpośredni wpływ na wysokość dochodu, a więc i odpowiedzialność podatkową. Strona przeciwna nie skorzystała z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną i udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione postawy, choć tylko jeden z jej zarzutów jest zasadny. W pierwszym z zarzutów wnoszący skargę kasacyjną organ nie wskazał aktu prawnego, w którym zamieszczono wskazany jako naruszony przepis. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastąpić strony w doprecyzowaniu tego zarzutu, bowiem z mocy art.183 § 1 p.p.s.a. związany jest granicami skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której w tej sprawie nie stwierdzono. Nawet zresztą, gdyby z opisu zarzutu wywnioskować, że naruszony miał zostać art.145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. (choć nie jest to przepis prawa materialnego), to wskazanie wyłącznie przepisu określającego środek, jaki zobowiązany jest zastosować sąd w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, bez powołania przepisów postępowania, jakie miały być naruszone lub do których naruszenia według składającego skargę kasacyjną nie doszło, czyniłoby ten zarzut bezzasadnym. Zasadny jest natomiast drugi z zarzutów skargi kasacyjnej. W orzecznictwie i piśmiennictwie nie budzi wątpliwości, że indywidualne interpretacje podatkowe mają pełnić funkcje informacyjną oraz gwarancyjną. Założenie to zostało zrealizowane w zakresie funkcji informacyjnej w art. 14b § 1-3 oraz art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Natomiast funkcję gwarancyjną interpretacji indywidualnych zapewniono wprowadzając przepisy o tzw. "nieszkodzeniu" podmiotowi, który zastosował się do wydanej interpretacji (tak art. 14k § 1 i § 3, art. 14m oraz art. 14n Ordynacji podatkowej). Zatem ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktycznej opisanej we wniosku, jak również to, że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób, który je właściwie konkretyzuje. Bez tego co najwyżej mogłaby bowiem zostać zrealizowana funkcja informacyjna i to w znacznym uproszczeniu, ale z pewnością nie funkcja gwarancyjna interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna jest zatem aktem, w którym organ poprzez dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy zawartego we wniosku o wydanie interpretacji przyznaje lub odmawia przyznania określonych uprawnień przez zagwarantowanie, że zastosowanie się do stanowiska organu podatkowego nie może podatnikowi szkodzić, niezależnie od prawidłowości tego stanowiska. Stan faktyczny musi być przedstawiony wyczerpująco (art.14b § 3 O.p.), bowiem organ podatkowy w postępowaniu interpretacyjnym opiera się wyłącznie na danych wskazanych przez wnioskodawcę. Organ podatkowy musi przyjąć, że stan faktyczny (lub hipotetyczny) przedstawia się tak, jak podaje to zainteresowany i tylko w kontekście jednoznacznego stanu faktycznego może ocenić stanowisko wnioskodawcy, dotyczące stosowania przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. W judykaturze stan faktyczny wyczerpujący postrzegany jest jako taki, który wiąże się z koniecznością podania wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Użyte w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej ustawowe określenie "wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji. Również w literaturze podnosi się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (por. J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Lexis Nexis 2013, s. 125). Należy również podkreślić, że indywidualne interpretacje prawa podatkowego nie są aktami stosowania prawa. Tym samym pojęcie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, którym posługują się przepisy Ordynacji podatkowej, nie jest tożsame z pojęciem wykładni prawa ani też nawet interpretacji rozumianej jako wynik przeprowadzonej wykładni. Postępowanie, które jest prowadzone w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego, jest postępowaniem, w którym organ uprawiony do jej wydania ma udzielić podatnikowi informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym sprawy. To, że przedstawiony stan faktyczny może odnosić się do przyszłości i zdarzeń przyszłych powoduje, że każdorazowo jest stanem hipotetycznym. Podatnik zadaje pytanie, jakie konsekwencje podatkowe miałoby jego działanie, gdyby takowego się podjął. W związku z powyższym, organy podatkowe w istocie nie stosują przepisów prawa podatkowego, których wyjaśnienia treści domaga się wnioskodawca, a jedynie wskazują, czy dany przepis znajduje lub nie zastosowanie w opisanych we wniosku okolicznościach. Ponadto orzeczenie takie ma charakter informacyjny również dlatego, że nie jest ono wiążące dla podatnika i zawiera jedynie ocenę jego stanowiska (art. 14c § 1 zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej). Interpretacja indywidualna, pełniąc funkcję informacyjną, powinna zatem udzielać odpowiedzi konkretnych, a nie warunkowych. Tym samym, musi być ona osadzona w ściśle określonym stanie faktycznym lub równie kategorycznie przedstawionym zdarzeniu przyszłym. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu tym organ nie dokonuje żadnych własnych ustaleń faktycznych (por. A. Hanusz, Działanie organów budzące zaufanie, publ. Prawo i Podatki 2013/818-19). W sprawach dotyczących indywidualnych interpretacji stan faktyczny wynika z wniosku podmiotu, który o jej wydanie się ubiega, a organy podatkowe nie są uprawnione do jego modyfikacji, rekonstrukcji, czy też jakichkolwiek domniemań tak w zakresie stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego. Nie są tym bardziej upoważnione do wypowiedzi co do wiarygodności i rzetelności dowodów, którymi podatnik zamierza wykazać istnienie określonych faktów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2015 r., II FSK 2334/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ,http://.orzeczenia.nsa.gov.pl) . Brak wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego (rozumianego jako zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe), stanowiącego podstawę kwalifikacji prawnopodatkowej w ramach procesu wydawania interpretacji indywidualnej oznacza, że nie można zasadnie oczekiwać od organu podatkowego odpowiedzi na postawione pytania. Nie zachodzi wówczas brak w zakresie elementów wniosku (art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej), lecz jego niedopuszczalność (art. 165a § 1 tej ustawy). W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela poglądy przedstawione w wyrokach tego Sądu z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 864/12 ; z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1501/12 ; z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3251/12; z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II FSK 900/13; z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 103/13, a dnia 18 maja 2016r., II FSK 924/16 (wszystkie dostępne w CBOSA). W niniejszej sprawie zasadnie organ podatkowy przyjął, że skarżący nie tyle domagał się od organu potwierdzenia prawidłowości stosowania i rozumienia przez niego przepisów prawa podatkowego w konkretnym stanie faktycznym, a potwierdzenia, że dowody księgowe, na podstawie których zamierzał dokonać spisu z natury, były prawidłowe. Wnioskodawca nie pytał bowiem o to, czy prawidłowo pojmuje pojęcie ceny nabycia w świetle przepisów u.p.d.o.f. i przepisów regulujących prowadzenie księgi przychodów i rozchodów, a jedynie przedstawił sposób sporządzania spisu z natury odwołując się do faktur. Ocena prawidłowości stanowiska podatnika wiązałaby się zatem oceną treści faktur i ich zgodności ze stanem faktycznym. Mimo cytowania przepisów prawa, w tym dotyczących prowadzenia księgi przychodów i rozchodów podatnik chciał jedynie potwierdzenia, że może ustalić cenę nabycia na podstawie posiadanych faktur VAT i VAT marża. Wymagało to zatem potwierdzenia przez organ prawidłowości tych faktur i stwierdzenia, że zawierają wszelkie niezbędne dane oraz że dane te są zgodne z rzeczywistością. Zainteresowany w istocie nie wnosił o ocenę jego stanowiska co do stosowania przepisów prawa podatkowego (materialnego) w podanym wyczerpująco stanie faktycznym, a o ocenę stanu faktycznego. Wprawdzie ocena dowodów księgowych mogła mieć wpływ na sytuację prawną podatnika w przypadku samoobliczenia przez niego podatku, jednakże ustalenia faktyczne –jak wskazano wyżej- nie mogą stanowić przedmiotu indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji nie doszło w związku z tym do naruszenia przez organ art.165a § 1 O.p. , a tym samym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art.133 § 1, art. 134 § 1, art.141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art.165a § 1 O.p. jest zasadny. Z tych względów na podstawie art.188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i na podstawie art.193 w zw. z art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.209, art.203 pkt 2, art.205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust.2 pkt 2 lit. a i pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r., poz. 490 ze zm.).