I SA/Łd 661/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2017 r. sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od spadków i darowizn oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. (działającego w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów) z [...] r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od spadków i darowizn. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. W dniu 28 października 2016 r. wpłynął do Organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej m.in. podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych darowizny znaku towarowego. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej i niebędącą podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawczyni jest obywatelem i rezydentem podatkowym Rzeczpospolitej Polskiej. Mąż Wnioskodawczyni jest właścicielem znaku towarowego, który samodzielnie zaprojektował i wytworzył, a następnie zgłosił do rejestracji w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej w A.. Po zakończeniu rejestracji mąż rozważa przekazanie Wnioskodawczyni znaku towarowego wraz z prawem ochronnym w formie darowizny w wyniku zawartej umowy darowizny. Wnioskodawczyni otrzyma nieodpłatnie znak towarowy wraz z prawem ochronnym do niego, które zostanie przekazane do osobistego majątku Wnioskodawczyni. Umowa darowizny zostanie zawarta na terytorium Polski. W umowie darowizny wartość znaku towarowego wraz przysługującym mu prawem ochronnym zostanie określona na poziomie rynkowym. Na potrzeby zawarcia umowy darowizny niezależny rzeczoznawca majątkowy sporządzi wycenę znaku towarowego wraz z. prawem ochronnym do niego. Pomiędzy Wnioskodawczynią a jej mężem została zawarta umowa o rozdzielności majątkowej. Po otrzymaniu darowizny Wnioskodawczyni zamierza rozpocząć prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej, w której m.in. będzie wykorzystywać otrzymany tytułem darowizny znak towarowy wraz z prawem ochronnym przez okres dłuższy niż rok. Dlatego też zamierza ona wprowadzić otrzymane prawo do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych. Ponadto zamierza zawrzeć umowę lub umowy z osobami trzecimi (lub osobą trzecią), na mocy których upoważni takie osoby trzecie (lub osobę trzecią) do odpłatnego korzystania z prawa i będzie wykazywać przychody z tytułu opłat licencyjnych, na podstawie wystawianych faktur VAT. Taką umowę Wnioskodawczyni może zawrzeć m.in. ze spółką (dalej zwaną "Spółką" ), w której wspólnikiem będzie jej mąż. Nie wyklucza odpłatnego udostępniania licencji również innym podmiotom gospodarczym. Przekazanie znaku towarowego na rzecz Wnioskodawczyni ma przyczynić się do zabezpieczenia źródła dochodów Wnioskodawczyni na wypadek sprzedaży udziałów w Spółce przez jej męża. Zgodnie z umową podmiot upoważniony do korzystania z prawa będzie uiszczać na rzecz Wnioskodawczyni opłaty. Opłaty te będą uiszczane cyklicznie np. miesięcznie lub kwartalnie. W zawartej umowie określone zostaną zasady korzystania z praw. Wnioskodawczyni zakłada, że będzie ponosić koszty i inne ciężary związane z prawem, w szczególności będzie uiszczać opłaty okresowe z tytułu ochrony prawa oraz będzie pokrywać koszty postępowań przed sądami i innymi organami powołanymi do orzekania w sprawach prawa. Wnioskodawczyni będzie też zobowiązana do przyjęcia na siebie odpowiedzialności z tytułu ewentualnych roszczeń osób trzecich, jeśli takie roszczenia zgłaszane byłyby względem prawa. Po zawarciu umowy Wnioskodawczyni będzie zatem prowadzić między innymi działalność w zakresie dzierżawy własności intelektualnej i podobnych produktów, z wyłączeniem prac chronionych prawem autorskim (PK.D 77.40.Z; podklasa ta obejmuje działalność związaną z dzierżawą własności intelektualnej i podobnych produktów, za którą pobierane są opłaty w formie tantiem lub opłat licencyjnych). W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1. Czy otrzymanie przez Wnioskodawczynię od męża znaku towarowego wraz z prawem ochronnym w formie darowizny będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn? 2. Czy otrzymanie przez Wnioskodawczynię od męża znaku towarowego wraz z prawem ochronnym w formie darowizny będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych? 3. Czy Wnioskodawczyni może przyjąć znak towarowy wraz z prawem ochronnym do niego do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych po cenie rynkowej określonej w umowie darowizny, a tym samym, czy odpisy amortyzacyjne od tej wartości mogą stanowić koszt uzyskania przychodu? W rezultacie dokonanej analizy formalnoprawnej wniosku, po zasięgnięciu opinii Ministra Rozwoju i Finansów w zakresie, o którym mowa w art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej stwierdzono, że w zakresie elementów zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej. W wyniku powyższego, postanowieniem z [...] r. odmówiono wszczęcia postępowania. Na powyższe postanowienie, Strona złożyła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i ponowne rozpatrzenie sprawy. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w złożonym przez Stronę zażaleniu Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że decydujący wpływ na dokonane w zaskarżonym postanowieniu rozstrzygniecie miał art. 14b § 5b oraz art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej. W ocenie organu II instancji uzasadnione przypuszczenie wydania decyzji z zastosowaniem art. 119a ustawy Ordynacja podatkowa zachodzi wtedy - kiedy w oparciu o obiektywne przesłanki organ domyśla się, że takie rozstrzygnięcie mogłoby zapaść w stosunku do elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ nie musi mieć pewności, że decyzja zostanie na pewno wydana. Wystarczy, że w oparciu o racjonalne podstawy istnieje podejrzenie, że opisana czynność może stanowić unikanie opodatkowania w rozumieniu art. 119a ustawy Ordynacja podatkowa. Taka sytuacja ma natomiast miejsce, kiedy czynność (zespół czynności): – została dokonana przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej, – została dokonana w sposób sztuczny. Aby stwierdzić uzasadnione przypuszczenie, że w sprawie może być wydana decyzja na podstawie art. 119a ustawy Ordynacji podatkowa, nie jest konieczne udowodnienie łącznego wystąpienia wszystkich z ww. przesłanek warunkujących zastosowanie klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania. Wystarczającą podstawą do takiej konkluzji jest wskazanie elementów, które mogą potencjalnie wskazywać na sztuczny charakter czynności oraz zidentyfikowanie możliwej korzyści podatkowej, która w przedstawionych okolicznościach może być niezgodna z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej. Przypomniano, że w pismem z 21 grudnia 2016 r., Dyrektor Izby Skarbowej w K. zwrócił się do Ministra Rozwoju i Finansów o opinię dotyczącą ustalenia, czy w zakresie elementów zawartych w przedstawionym we wniosku - o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - zdarzeniu przyszłym istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na ww. wystąpienie Minister Rozwoju i Finansów w piśmie z 26 stycznia 2017 r. stwierdził, że w zakresie elementów zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię we wniosku złożonym 28 października 2016 r. o wydanie interpretacji indywidualnej istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a Ordynacji podatkowej. Zatem 27 stycznia 2017 r. Organ -wydał postanowienie odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Wnioskodawczyni z 28 października 2016 r, gdyż, zgodnie z przywołanymi przepisami, był do tego zobligowany. Minister Rozwoju i Finansów w ww. piśmie wskazał, że mając na uwadze informacje przedstawione we wniosku, Organ interpretacyjny pierwszej instancji prawidłowo zidentyfikował przesłanki przesądzające o tym, że przedstawiony sposób działania może cechować sztuczność, a zespół planowanych czynności, w szczególności: przeniesienie w drodze darowizny znaku towarowego wytworzonego i zarejestrowanego przez męża Strony na rzecz Strony, a następnie, odpłatne udostępnianie przez Stronę prawa do znaku (w ramach prowadzonej działalności gospodarczej), m.in. Spółce w której wspólnikiem będzie mąż Strony - może służyć osiągnięciu korzyści podatkowej. W ocenie Ministra Rozwoju i Finansów istotne jest bowiem to, że w przedstawione wyżej działanie sprowadza się do uzyskania stanu zbliżonego do stanu istniejącego przed dokonaniem czynności w rozumieniu art. 119c § 2 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Nie można bowiem nie zauważyć, że w ramach opisanego zdarzenia przyszłego, znak towarowy wytworzony i zarejestrowany przez męża Strony, finalnie (tj. po wykonaniu zakładanego zespołu powiązanych czynności) zostanie pozostawiony do korzystania (za wynagrodzeniem w formie opłat licencyjnych) spółce, w której wspólnikiem będzie mąż Strony. Faktycznie zatem, maż Strony - pomimo wykonania szeregu czynności - zachowa możliwość wykorzystywania omawianego składnika aktywów. Minister Rozwoju i Finansów wskazał, że czynności, o których mowa, nie są jednak bezcelowe. Istotne jest przy tym, że przeprowadzenie czynności w ramach zdarzenia przyszłego może skutkować osiągnięciem korzyści podatkowych w postaci: 1) możliwości określenia wartości początkowej prawa zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. według wartości rynkowej z dnia nabycia darowizny; 2) możliwości zaliczenia przez Stronę do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od tak określonej wartości początkowej prawa; 3) wygenerowania kosztów w Spółce, w której wspólnikiem będzie mąż Strony, -które będą sprzeczne z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej. Te działania wpłyną zaś na obniżenie (lub niepowstanie) zobowiązania podatkowego, a wiec doprowadzą do powstania korzyści podatkowej, o której mowa w art. 119e Ordynacji podatkowej. Wskazano, że należy mieć na uwadze, iż w treści wniosku wprost wskazano, że znak towarowy został wytworzony we własnym zakresie przez męża Strony (darczyńcę), co w istocie skutkowałoby brakiem możliwości dokonania amortyzacji przez tego twórcę. Ze stwierdzenia Strony, że zamierza wykorzystywać znak towarowy w omawianej działalności przez okres dłuższy niż rok, należało zasadnie wnioskować, że przedmiotowa wartość niematerialna i prawna będzie amortyzowana. Amortyzacja ta - i w konsekwencji możliwość zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów — będzie jednak możliwa po stronie Strony (obdarowanej), która przekaże przedmiotowy znak do korzystania Spółce w której wspólnikiem jest mąż Strony. Po przeanalizowaniu stanowiska Ministra Rozwoju i Finansów Organ pierwszej instancji stwierdził, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, potencjalna korzyść podatkowa, o której mowa wart. 119e ustawy Ordynacja podatkowa, zachodzi zarówno po stronie Strony jak i podmiotu, w którym udziały ma Jej mąż. Zakładając, że Spółka w której mąż Strony posiada udziały jest spółką kapitałową, istnieje bowiem możliwość zaliczenia przez ten podmiot (tj. Spółkę) do kosztów uzyskania przychodów, kosztów poniesionych z tytułu opłat licencyjnych za używanie znaku (którego właścicielem przed dokonaniem darowizny był mąż Strony). Z kolei Strona uzyskałaby możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od wartości początkowej ustalonej na poziomie wartości rynkowej określonej w umowie darowizny. Działania, które planuje podjąć Strona w sposób oczywisty prowadzą do uzyskania korzyści podatkowej - w myśl art. 119e. czyli obniżenia zobowiązania podatkowego. W związku z powyższym nie zgodzono się z twierdzeniem Strony, że Organ wydając zaskarżone postanowienie naruszył art. 119a w zw. z art. 119b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania klauzuli o unikaniu opodatkowania oraz z zarzutem naruszenia przez Organ pierwszej instancji art, 119e ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez dokonanie nieuzasadnionej wykładni rozszerzającej zamknięty katalogu okoliczności uznawanych za korzyść podatkową. Podkreślono, że działanie Organu polegające na ustaleniu, czy w sprawie Strony art. 119a Ordynacji podatkowej ma czy też nie ma zastosowania ze względu na spełnienie przesłanek z art. 119b Ordynacji podatkowej ingerowałoby w postępowanie prowadzone przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych regulowane przepisami art. 119g-1191 Ordynacji podatkowej, a także stanowiłoby ze swej istoty opinię podobną do tej jaka wydawana jest na podstawie art. 119y w zw. z art. 119za Ordynacji podatkowej. Minister Rozwoju i Finansów jasno stwierdził, że Organ interpretacyjny prawidłowo zidentyfikował przesłanki przesądzające o tym, że przedstawiony sposób działania może cechować sztuczność, a zespół planowanych czynności, w szczególności: przeniesienie w drodze darowizny znaku towarowego wytworzonego i zarejestrowanego przez męża Strony na rzecz Strony a następnie, odpłatne udostępnianie przez Stronę prawa do znaku (w ramach prowadzonej działalności gospodarczej), m.in. Spółce, w której wspólnikiem będzie mąż Strony — może służyć osiągnięciu korzyści podatkowej, o której mowa w art. 119e ustawy Ordynacja podatkowa. Zatem – w cienie Organu odwoławczego - Organ pierwszej instancji słusznie stwierdził, że przedstawione wyżej działanie sprowadza się do uzyskania stanu zbliżonego do stanu istniejącego przed dokonaniem czynności w rozumieniu art. 119c § 2 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. W konsekwencji podniesiony zarzut dotyczący naruszenia art. 119a w zw. z art. 119b § l i art. 119e ustawy Ordynacja podatkowa uznano za bezpodstawny. Za bezpodstawne uznano również stwierdzenie Strony, że Organ podatkowy naruszył art. 14b § l i § 5b ustawy Ordynacja podatkowa nie wydając interpretacji przepisów prawa podatkowego. W ocenie Organu odwoławczego, Organ pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie nie uchybił obligatoryjnym elementom postanowienia jakie stanowią uzasadnienie prawne i faktyczne w myśl art. 217 ustawy Ordynacja podatkowa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 120 i art. 121 § l w związku z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa, stwierdzono, że ani zasada legalizmu i praworządności (art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa), ani też zasada postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § l ustawy Ordynacja podatkowa) nie zostały naruszone, gdyż wydając postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wniosku z dnia [...] r.. Organ pierwszej instancji w sposób przekonywający dokonał wykładni przepisów prawa znajdujących zastosowanie w sprawie, zaś stanowisko Organu skutkujące odmową wszczęcia postępowania, jest prawidłowe i poparte opinią Ministra Rozwoju i Finansów. Na postanowienie z [...]r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonemu postanowieniu Strona zarzuciła naruszenie: 1) art 14b § 1 i § 5b w zw. z art. 119a i art 119b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji pomimo, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania klauzuli o unikaniu opodatkowania, a tym samym nic zostały spełnione przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, 2) art. 119e Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji pomimo, iż organ pierwszej instancji w ślad za stanowiskiem Ministra Rozwoju i Finansów dokonał nieuzasadnionej wykładni rozszerzającej zamkniętego katalogu okoliczności stanowiących korzyść podatkową, 3) art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14b § 3, art. 169 § 1 oraz art. 14h § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, iż brak wezwania Skarżącej przez organ pierwszej instancji do uzupełnienia opisu zdarzenia przyszłego o informację o wysokości szacowanych korzyści podatkowych, o których mowa w art. 119b §1 Ordynacji podatkowej nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, a tym samym pominięcie informacji istotnych dla wydania interpretacji podatkowej, pomimo powzięcia wątpliwości co do zastosowania art. 119a Ordynacji podatkowej w przedmiotowej sprawie, co świadczy o działaniu organu w sposób niebudzący zaufania i sprzeczny z przepisami prawa, 4) art. 120, art. 121 § 1, art. 217 w zw. art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w przypadku nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji całości materiału zebranego w sprawie, a w szczególności przez nieuwzględnienie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym, innych okoliczności wskazujących na cel działania Skarżącej, tj. dążenia do zabezpieczenia sytuacji finansowej na wypadek zbycia ogółu praw i obowiązków wspólnika w prowadzonej przez męża Skarżącej spółce komandytowej, a tym samym działanie w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych. Wobec powyżej wskazanych zarzutów wniesiono o: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zobowiązanie organu do ponownego rozpatrzenia sprawy, wraz z wezwaniem Skarżącej do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej o informacje odnośnie wysokości przewidywanych korzyści podatkowych oraz zasądzenie od Organu na rzecz Strony kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Strona wskazała, że Organ interpretacyjny bez przeprowadzenia wcześniejszego postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia wysokości przewidywanej korzyści wystąpił bezpodstawnie do Ministra Finansów o opinię. Naruszył tym samym zasadę prowadzenia postępowania. Zdaniem Skarżącej, skoro kwota korzyści podatkowej nie została określona Organ nie miał podstawy aby dokonywać odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji. Wydając postanowienie Organ ponadto pominął istotny fakt podany we wniosku o wydanie interpretacji, że przekazanie znaku towarowego na rzecz Skarżącej podyktowane było zabezpieczeniem jej przyszłej sytuacji finansowej. Wykorzystanie podarowanego jej znaku w przyszłej działalności gospodarczej miało na celu uzyskiwanie stałego źródła przychodu, a nie uzyskanie korzyści podatkowej. W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie ponosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył , co następuje. Skarga nie jest zasadna. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Wnioskodawczyni przedstawiła w sposób wyczerpujący zdarzenie przyszłe. W oparciu o wskazane zdarzenia przyszłe organ interpretacyjny, bez naruszenia przepisu art. 119a § 1 Op. był uprawniony do stwierdzenia, że celem planowanych działań jest przede wszystkim osiągnięcie korzyści podatkowej, sprzecznej z przedmiotem i celem ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a przedstawiony sposób działania jest sztuczny w rozumieniu art. 119c Op. Wnioskodawczyni wskazała w szczególności, że jej mąż jest właścicielem znaku towarowego, który wraz z prawem ochronnym przekaże nieodpłatnie Wnioskodawczyni do jej majątku osobistego. Po otrzymaniu darowizny Wnioskodawczyni zamierza rozpocząć prowadzenie działalności gospodarczej, w której będzie wykorzystywać otrzymany znak towarowy wraz z prawem ochronnym. Otrzymane w drodze darowizny prawo zostanie wprowadzone do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych. Wnioskodawczynie może zawrzeć umowę ze spółką, w której wspólnikiem jest jej mąż, na mocy której upoważni spółkę do odpłatnego korzystania z prawa do znaku towarowego. Opłaty z tego tytułu będą uiszczane cyklicznie. Organ upoważniony do wydawania interpretacji trafnie wskazał, że podejmowane czynności mają przede wszystkim na celu osiągnięcie korzyści podatkowych w postaci: 1. możliwości określenia wartości początkowej prawa zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. według wartości rynkowej z dnia nabycia darowizny; 2. możliwości zaliczenia przez Wnioskodawczynię do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od tak określonej wartości początkowej prawa; 3. wygenerowania kosztów w Spółce, w której wspólnikiem będzie mąż Wnioskodawczyni, - które będą sprzeczne z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej. Niezrozumiały jest zarzut skarżącej, że planowane czynności mogą wprawdzie prowadzić do osiągnięcia korzyści podatkowej, jednak same nie stanowią korzyści w rozumieniu art. 119e Op. Zgodnie z powołanym przepisem korzyścią podatkową w rozumieniu przepisów niniejszego działu jest: 1) niepowstanie zobowiązania podatkowego, odsunięcie w czasie powstania zobowiązania podatkowego lub obniżenie jego wysokości albo powstanie lub zawyżenie straty podatkowej; 2) powstanie nadpłaty lub prawa do zwrotu podatku albo podwyższenie kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku. Niewątpliwie w wyniku zamierzonych czynności spółka, w której udziały posiada mąż Wnioskodawczyni uzyska korzyść majątkową polegającą na obniżeniu wysokości zobowiązania podatkowego wskutek zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłat związanych z korzystaniem ze znaku towarowego. Wnioskodawczyni będzie mogła natomiast zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od wartości rynkowej uzyskanego w drodze darowizny prawa. Uzyskanie takich efektów nie byłoby możliwe bez dokonania planowanych (zamierzonych) czynności. Organ upoważniony do wydania interpretacji prawidłowo wskazał też na okoliczności pozwalające na stwierdzenie, że planowany sposób działania jest sztuczny. W wyniku podejmowanych działań dojdzie bowiem do uzyskania stanu zbliżonego do stanu istniejącego przez dokonaniem czynności (art. 119c § 2 pkt 3 Op.). Podejmowane czynności nie są bowiem potrzebne i niezbędne, aby znak towarowy wraz z prawem ochronnym mógł być wykorzystywany w spółce, w której udziały posiada mąż skarżącej. Angażowanie w tym celu podmiotu pośredniego ma na celu jedynie osiągnięcie korzyści podatkowych. Bez znaczenia jest podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność, że przekazanie na jej rzecz znaku towarowego ma na celu zabezpieczenie jej przyszłej sytuacji majątkowej. Zabezpieczenie interesów majątkowych Wnioskodawczyni może nastąpić na szereg sposobów i nie jest do tego konieczne przedsięwzięcie planowanych czynności. Fakt , że podejmowane działania mają zabezpieczać sytuację finansową Wnioskodawczyni nie wyłącza możliwości oceny, że zamierzone czynności mają głównie na celu osiągnięcie korzyści majątkowej a planowany sposób działania jest sztuczny. Niezasadny jest też zarzut naruszenia przepisów poprzez brak wezwania Wnioskodawczyni do uzupełnienia opisu zdarzenia przyszłego o informację o wysokości szacowanych korzyści podatkowych, o których mowa w art. 119b § 1 Op. To wnioskodawca jest zobowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 Op.) i to on decyduje, które elementy stanu faktycznego ( lub zdarzenia przyszłego) mają istotne znaczenie z jego punktu widzenia. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie wskazano wielkości oczekiwanych korzyści podatkowych (nie wskazano nawet, że takie korzyści zostaną osiągnięte). Określenie wysokości takich korzyści należy do organu podatkowego i wymaga ustalenia szeregu okoliczności. Określenie wysokości korzyści podatkowych przez Wnioskodawczynię nie było więc konieczne, a brak takiego określenia przez stronę nie stanowi podstawy do przyjęcia, że w przedstawionym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do zastosowania przepisu art. 119a § 1 Op. W zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w sposób przekonujący wykazał, że w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego (zdarzeń przyszłych) istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą być one przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a ustawy Ordynacja podatkowa. W tej sytuacji zgodnie z art. 165a § 1 w związku z art. 14b § 5 tej ustawy zasadnie odmówiono wszczęcia postępowania z wniosku strony o wydanie interpretacji indywidualnej w części dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) należało orzec jak w sentencji. P.C.