VIII SA/Wa 565/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w G. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia Regulaminu o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków na terenie gminy [...] stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości. W dniu 1 grudnia 2005 r. Rada Gminy w [...] (zwana dalej: "Rada", "organ"), działając na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (Dz. U. z 2001 r. Nr 72, poz. 747, zwana dalej: u.z.z.w.z.o.ś) w związku z art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., zwana dalej: u.s.g.), podjęła uchwałę Nr [...] (zwana dalej także: uchwała) w sprawie zatwierdzenia Regulaminu o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków na terenie Gminy [...]. Zgodnie z § 1 przedmiotowej uchwały, uchwalono Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków w Gminie [...], stanowiący załącznik nr 1 do niniejszej uchwały (zwany także: regulamin). Uchwała nie była przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego ze strony wojewody [...]. W skardze złożonej na powołaną uchwałę do sądu administracyjnego Prokurator Rejonowy w [...] (zwany dalej: Prokurator, skarżący) wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Wydanej uchwale zarzucił istotne naruszenie: 1. Istotne naruszenie prawa, mianowicie art. 7 i 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U.1997.78.483, zwanej dalej "Konstytucją", art. 7 ust. 1 Ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2017.1875, zwanej dalej "usg") oraz art. 19 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 7 czerwca 2011 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków w dacie obowiązującej na dzień wydania zaskarżonej uchwały (Dz.U.2006 r. nr 123 poz. 858, zwanej dalej "ustawą") przejawiające się w przekroczeniu i niewypełnieniu delegacji ustawowej oraz powtarzaniu i modyfikowaniu przepisów ustawowych przy jednoczesnym zaniechaniu uregulowania zagadnień wyegzemplifikowanych w upoważnieniu ustawowym, skutkujące brakiem jego należytego wykonania, tj. - braku uregulowania sposobów dostarczania wody na cele przeciwpożarowe, a zatem brak takiego zapisu jest tożsamy z niewypełnieniem delegacji ustawowej, zawartej w art. 19 ust. 2 ustawy, - § 1 pkt 1 Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków (dalej "regulaminem") wskazuje na jakiej podstawie został opracowany, podczas gdy ustawa nie upoważniła organów gminy do wskazywania takich rzeczy, zatem w tym zakresie przekroczono ustawową delegację, - § 1 pkt 2, 3, pkt 5, § 2, § 4 pkt 1 wskazuje jaką materię normuje regulamin, w sytuacji gdy w ustawie brak jest upoważnienia do takiej regulacji, nadto wskazano tam, że do zakupu wody lub wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych nie będących w posiadaniu Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] (zwanego dalej Zakładem) stosuje się przepisy Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U.2017.459) (zwanej dalej kc), do czego również organ gminy nie został upoważniony w ustawie, zatem w tym zakresie przekroczono ustawową delegację, - § 5 pkt 3 pozwala, żeby przedsiębiorstwo ustaliło wzór wniosku o przyłączenie do sieci, zatem zapis ten jest sprzeczny z art. 19 ust. 2 ustawy, bowiem rada gminy nie została upoważniona do ustalania jakichkolwiek wzorów wniosków, czy podań, zatem w tym zakresie przekroczono ustawową delegację, - § 7 pkt 4 stanowi, że wszelkie zmiany dokonywane w instalacjach wewnętrznych wymagają uzgodnienia z usługodawcą, czyli Zakładem, co jest sprzeczne z art. 19 ust. 2 ustawy oraz art. 21 Konstytucji, bowiem zapis ten w istotny sposób ogranicza prawo własności właścicieli nieruchomości w zakresie dysponowania przez nich swoją własnością - § 8 pkt 2 stanowi, że z wnioskiem o przyłączenie do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej może wystąpić osoba posiadająca tytuł prawny do korzystania z nieruchomości, co jest sprzeczne z treścią art. 6 ust. 4 ustawy zgodnie z którym umowa o przyłączenie do sieci może być zawarta również z osobą która korzysta z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, - § 9 zawiera elementy, jakie powinien spełniać wniosek o przyłączenie do sieci podczas gdy ustawa nie wskazuje, żeby w tym przedmiocie konieczne było przedkładanie jakichkolwiek dokumentów, a zatem gmina nie jest upoważniona do określania takich załączników przy składaniu wniosku o przyłączenie do sieci, bowiem organy gminy nie zostały upoważnione do uregulowania tej kwestii w Regulaminie, - § 10 wskazuje szczegółowo kiedy i w jakich okolicznościach Zakład wydaje warunki przyłączenia, podczas gdy zapis ten jest przekroczeniem ustawowej delegacji, bowiem organy gminy nie zostały upoważnione do uregulowania tej kwestii w Regulaminie, - § 12 i 16 stanowi powielenie i modyfikację art. 6 ust. 3 ustawy, - § 14 pkt 3 jest powtórzeniem przepisu art. 6 ust. 4 ustawy, a nadto pozostaje w sprzeczności z § 8 pkt 2 Regulaminu, bowiem z wnioskiem o przyłączenie do sieci może wystąpić osoba posiadająca tytuł prawny do nieruchomości, zaś umowa może być zawarta także z osobą, która korzysta z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, w konsekwencji zatem umowa nie może zostać zawarta z osobą korzystającą z w/w nieruchomości, - § 14 pkt 4 stanowi powtórzenie przepisu art. 6 ust. 5 ustawy, - § 14 pkt 5 stanowi powtórzenie art. 6 ust. 6 ustawy, nadto wskazuje na dodatkowe przesłanki, które musi spełnić osoba korzystająca z lokalu położonego w budynku wielolokalowym, zatem jest to przekroczenie ustawowej delegacji, - § 14 pkt 6 jest powtórzeniem art. 6 ust. 7, - § 17 pkt 2 wskazuje, że o zamiarze sprzedaży nieruchomości, o zmianie jej użytkownika oraz zamiarze zaprzestania korzystania z usług dostawy wody usługobiorca musi zawiadomić usługodawcę (Zakład) na piśmie z 7 dniowym wyprzedzeniem, co wykracza poza zakres delegacji ustawowej określonej w art. 19 ust. 2 ustawy, - § 33 pkt 2 stanowi, że koszty naprawy wodomierza głównego spowodowane umyślnym działaniem usługobiorcy ponosi usługobiorca, co jest sprzeczne z art. 15 ust. 3 ustawy a także przepisami k.c., które autonomicznie regulują kwestie związane z żądaniem zwrotu pieniędzy w sytuacji zniszczenia cudzego mienia, - § 55 pkt 1 stanowi powtórzenie art. 28 ust. 1 ustawy, który to przepis ma charakter powszechnie obowiązujący, zatem zbędne jest jego powtarzanie i zamieszczenie go w regulaminie, - § 55 pkt 2 wprowadza zakaz między innymi wykorzystywania sieci wodociągowej lub instalacji wodociągowej do uziemiania urządzeń elektrycznych pod rygorem wypowiedzenia umowy, podczas gdy kwestia ta jest uregulowana w ustawie, zatem taki zapis jest powieleniem przepisu ustawy, co jest sprzeczne z art. 19 ust. 2 ustawy, 2. Istotne naruszenie prawa, to jest art. 7, 84 i 94 Konstytucji poprzez nałożenie na mieszkańców gminy w § 7 pkt 2 oraz § 13 pkt 4 Regulaminu obowiązku ponoszenia opłat za przyłączenie do sieci kanalizacyjnej i wodociągowej, podczas gdy żaden przepis prawa nie upoważnia organów gminy do nakładania tego typu obowiązków w drodze aktów prawa miejscowego, 3. Istotne naruszenie prawa, a to art. 7 i 87 Konstytucji poprzez wskazanie w § 56 Regulaminu, że w sprawach w nim nieuregulowanych stosuje się przepisy ustawy, kc oraz Ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U.2017.1121, zwana dalej /pwf), podczas gdy akt prawa miejscowego nie może być podstawą do obowiązywania i stosowania aktów prawnych wyższego rzędu, 4. Istotne naruszenie prawa, a to § 141 w zw. z § 29 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz.U.2016.283, zwanego dalej: Rozporządzeniem) polegające na zamieszczeniu Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków w załączniku do uchwały Rady Gminy w [...], co jest sprzeczne ze wskazanymi wyżej przepisami, bowiem zgodnie z ich brzmieniem w załączniku do uchwały zamieszcza się w szczególności wykazy, wykresy, wzory, tabele i opisy o charakterze specjalistycznym, natomiast w zaskarżonej uchwale w załączniku zamieszczono przepisy merytoryczne, co nie powinno mieć miejsca, 5. Istotne naruszenie prawa, tj. art. 746 oraz art. 747 k.c. w zw. z art. 750 kc poprzez ustanowienie w § 15 i 17 pkt 1 regulaminu zapisów, że umowa o odprowadzenie ścieków może być zawarta na czas określony lub nieokreślony oraz że zmiana właściciela nieruchomości lub zarządcy, o którym mowa w umowie powoduje wygaśnięcie dotychczasowej umowy o dostawę wody i odprowadzaniu ścieków, co jest sprzeczne z wyżej wskazanymi przepisami k.c., bowiem w autonomiczny sposób określają one przypadki, kiedy wygasa umowa o świadczenie usług, nadto organ gminy nie został upoważniony do uregulowania tej kwestii w ustawie. W uzasadnieniu skargi Prokurator szczegółowo omówił przedstawione zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, załączając jednocześnie uchwałę Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. w sprawie uwzględnienia w całości skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...], gdzie w § 2 stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Do aktów takiego rodzaju należy zaliczyć zaskarżoną w niniejszej sprawie przez Prokuratora uchwałę. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 u.s.g. stosownie do którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwa naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Zasadnym jest zatem sięgnięcie do przepisów u.s.g., gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą to być naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Jednak i tu brak ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. W judykaturze za istotne naruszenie prawa uznaje się takiego rodzaju naruszenia jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podjęcia uchwały. Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji, czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.). Istotne naruszenie prawa to uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 9 grudnia 2003 r. sygn. P 9/02). Jedną z form takiego istotnego naruszenia przepisów prawa jest wydanie aktu prawa miejscowego z przekroczeniem delegacji ustawowej (por. wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., sygn. II SA/Wr 1459/97, wyrok WSA w Opolu z 4 października 2007 r., sygn. II SA/Op 344/07). Akty prawa miejscowego będące źródłem powszechnie obowiązującego prawa (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP), mogą być bowiem stanowione wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnienia zawartego w ustawie, które określa też zasady i tryb wydawania tych aktów (art. 94 Konstytucji RP). Powyższa zasada konstytucyjna znalazła odzwierciedlenie w art. 40 ust. 1 usg, który stanowi, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Uchwalając akt prawa miejscowego w oparciu o normę ustawową, organ stanowiący musi ściśle działać na podstawie i w granicach upoważnienia zawartego w ustawie (art. 94 Konstytucji), stąd niedopuszczalne jest dokonywanie wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, skarga w całości zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż uchwała Rady gminy [...], stosownie do art. 19 ust.1 zdanie drugie ustawy stanowi akt prawa miejscowego, a zatem jej zaskarżenie przez prokuratora nie było ograniczone czasem. Organ uchwalający akt prawa, w tym również miejscowego związany jest również zasadami i regułami techniki prawodawczej, ujętymi w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie ,,Zasad techniki prawodawczej’’ (DZ.U nr 100, poz. 98 dalej jako rozporządzenie). Zgodnie z § 143 załącznika do tego rozporządzenia do aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI z wyjątkiem § 142, dziale II oraz dziale I rozdziału 2 -7, chyba, że przepisy odrębne stanowią inaczej. Podstawę prawną spornej uchwały stanowiły przepisy art. 18 ust.2 pkt 15 usg oraz art. 19 ustawy. Pierwszy z powołanych przepisów wymienia zadania własne gminy, wśród których znajdują się m.in. sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych (art. 7 ust. 1 pkt 3 usg). Drugi przepis upoważnia organy gminy do wydawania aktów prawa miejscowego w zakresie stanowienia w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy, m.in. dotyczących regulacji zasad dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Oba cytowane przepisy są przepisami kompetencyjnymi, ogólnymi, które nie stanowią upoważnienia - delegacji do uchwalenia kontrolowanego regulaminu. Organ zbędnie powołał te przepisy jako podstawę prawną uchwalenia przedmiotowego aktu prawa miejscowego. W ocenie Sądu, nie stanowi to jednak samo w sobie istotnego naruszenia prawa, a więc pozostającego w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, bowiem organ powołał jako podstawę prawną uchwalenia regulaminu, oprócz przepisów kompetencyjnych, również właściwy przepis – art. 19 u.z.w.ś., który w ust. 1 (wyżej cytowanym) daje delegację dla rady gminy do uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Dlatego Sąd nie podziela stanowiska Prokuratora w zakresie pierwszego zarzutu skargi. Skarżący trafnie zarzuca, iż zaskarżona uchwała nie objęła swoją materią zakresu z punktu 9 art. 19 ust.2 ustawy, a mianowicie – warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowe. Regulamin jak stanowi art. 19 ust.2 ustawy powinien określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym: 1. minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo –kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków, 2. szczegółowe warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług, 3. sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach, 4. warunki przyłączenia do sieci, 5. techniczne warunki określające możliwość dostępu do usług wodociągowo – kanalizacyjnych, 6. sposób dokonywania odbioru przez przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne wykonanego przyłącza, 7. sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków, 8. standardy obsługi odbiorców usług, a w szczególności sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków, 9. warunki dostarczania wody na cele przeciw pożarowe. Cytowany przepis stanowi delegację ustawową dla wydania kontrolowanej uchwały i ściśle określa zakres spraw, które mogą być przedmiotem unormowania rady gminy. Regulamin dostarczania wody nie może wykraczać poza materię przewidzianą w art. 19 ust. 2 ustawy. Regulacja ta ma charakter wyczerpujący i określa, co oznacza, że treść regulaminu musi bezwzględnie odpowiadać delegacji ustawowej. Wszelkie odstępstwa od katalogu sformułowanego w tym przepisie przesądzają o naruszeniu przepisu upoważniającego, jak i konstytucyjnej zasady praworządności w zakresie legalności aktu prawa miejscowego, co stanowi istotne naruszenie prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie jego nieważności w całości, bądź w części. Taką samą wadą dotknięte są te z postanowień prawa miejscowego, które wprawdzie odnoszą się do materii wskazanej w cytowanym art. 19 ustawy, ale w zakresie uregulowanym już wyczerpująco w ustawie, bądź rozporządzeniu wykonawczym i albo stanowią powtórzenie rozwiązań ustawowych albo regulują te same kwestie w sposób odmienny. Należy pamiętać o unormowaniach z § 137 i § 143 rozporządzenia w sprawie ,,zasad techniki prawodawczej‘’, zgodnie z którymi w uchwale i zarządzeniu nie powtarza się przepisów ustaw, umów międzynarodowych i rozporządzeń. Zaskarżona uchwała we wskazanych przez stronę skarżącą powtarza zapisy ustawy, bądź powtarzając je jeszcze dokonuje jego modyfikacji przepisów ustawy (§ 12, § 14 pkt 4, 5 i 6, § 16, § 55 pkt 1 i 2). Należy zauważyć, iż zgodnie z § 118 w związku z § 148 rozporządzenia w akcie prawa miejscowego nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych (por. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2010, s. 633). Takie powtórzenie jest co do zasady aktem niedopuszczalnym, traktowanym w dominującym nurcie orzecznictwa sądów administracyjnych i Trybunału Konstytucyjnego jako rażące naruszenie prawa. Co do zasady unormowania aktu prawa miejscowego zawierające powtórzenia regulacji ustawowych naruszają nie tylko wyżej powołane zapisy rozporządzenia, ale także art. 7 i 94 Konstytucji, stanowiąc uregulowanie danej materii bez wymaganego upoważnienia ustawowego, bądź z przekroczeniem jego granic. Stanowisko takie zostało zawarte w linii orzeczniczej sądów administracyjnych( por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2003 roku, sygn. akt II SA/Ka 1831/02, wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2002 roku, sygn. akt II SA/Ks 508/02). NSA w wyroku z 14 października 1999 roku, sygn. akt II SA/Wr 1179/90 uznał, że ,,uchwała organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego nie może regulować jeszcze raz tego, co zostało zawarte w obowiązującej ustawie. Taka uchwała jako istotnie naruszająca prawo, jest nieważna. Trzeba liczyć się bowiem z tym, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do częściowej lub całkowitej intencji prawodawcy‘’. Biorąc pod uwagę poczynione rozważania nie budzi wątpliwości, że regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków nie może wykraczać poza materie przewidziane w art. 19 ust.2 ustawy. Regulacja ta ma charakter wyczerpujący, co należy rozumieć, że uchwalając na jego podstawie regulamin, rada powinna zawrzeć w nim postanowienia odnoszące się do wszystkich enumeratywnie wymienionych w ustawie zagadnień. Wskazując zakres zagadnień ustawodawca posłużył się sformułowaniem ,,regulamin określa‘’, co prowadzi do wniosku, że treść tego regulaminu musi odpowiadać zakresowi delegacji ustawowej. Brak było podstaw prawnych do unormowania w uchwale jako akcie prawa miejscowego o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, również niektórych innych uregulowań, które wykraczają poza ustawową delegację wynikającą z art. 19 ust. 2 u.z.w.ś. § 5 pkt 3 pozwala, żeby przedsiębiorstwo ustaliło wzór wniosku o przyłączenie do sieci, co jest sprzeczne z art. 19 ust. 2 ustawy, § 7 pkt 4 stanowi, że wszelkie zmiany dokonywane w instalacjach wewnętrznych wymagają uzgodnienia z usługodawcą, czyli Zakładem, co jest sprzeczne z art. 19 ust. 2 ustawy oraz art. 21 Konstytucji, bowiem zapis ten w istotny sposób ogranicza prawo własności właścicieli nieruchomości w zakresie dysponowania przez nich swoją własnością, § 8 pkt 2 stanowi, że z wnioskiem o przyłączenie do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej może wystąpić osoba posiadająca tytuł prawny do korzystania z nieruchomości, co jest sprzeczne z treścią art. 6 ust. 4 ustawy zgodnie z którym umowa o przyłączenie do sieci może być zawarta również z osobą która korzysta z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, § 9 zawiera elementy, jakie powinien spełniać wniosek o przyłączenie do sieci podczas gdy ustawa nie wskazuje, żeby w tym przedmiocie konieczne było przedkładanie jakichkolwiek dokumentów, a zatem gmina nie jest upoważniona do określania takich załączników przy składaniu wniosku o przyłączenie do sieci, bowiem organy gminy nie zostały upoważnione do uregulowania tej kwestii w Regulaminie. Brak było też podstawy prawnej do ustalenia przez Radę Gminy zaskarżonej uchwały, że projektowanie i budowa przyłącza, studni wodomierzowej jest dokonywana na koszt usługobiorcy. Żaden bowiem z punktów ust. 2 art. 19 u.z.w.ś. nie upoważnia rady gminy do ustalenia opłat za przyłączenie do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej. Podstawy takiej nie ma także w u.s.g., ani w ustawach szczegółowych, a stanowi zasadę konstytucyjną to, że akt prawa miejscowego może być wydany wyłącznie na podstawie upoważnienia ustawowego. W obowiązującym systemie prawnym nie istnieje więc podstawa prawna dla rady gminy do wprowadzania jakichkolwiek opłat związanych z podłączeniem do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej. W związku z powyższym, brak było też podstawy prawnej do obciążania odbiorcy kosztami o których mowa w § 7 i § 13 pkt 4 uchwały. Trafnie też wskazuje skarżący, że zaskarżona uchwała istotnie narusza art. 1, art. 6 ust. 3 oraz art. 19 ust. 1 i ust. 2 u.z.w.ś. - poprzez określenie w § 14, 15, 16 i 17 zagadnień, które zgodnie z art. 6 ust. 3 ww. ustawy, winny być określone w umowie. Rada przekroczyła więc w tym zakresie przyznane jej ww. ustawą kompetencje. Jak stanowi art. 6 ust. 2 cyt. ustawy przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne jest obowiązane do zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków z osobą, której nieruchomość została przyłączona do sieci i która wystąpiła z pisemnym wnioskiem o zawarcie umowy. Z art. 6 ust. 3 u.z.w.ś. wynika, że kwestie dotyczące m.in. sposobu i terminów wzajemnych rozliczeń, okresu obowiązywania umowy, czy odpowiedzialności stron za niedotrzymanie warunków umowy, w tym warunki jej wypowiedzenia, winny być uregulowane w umowie o świadczenie usług, a nie w akcie prawa miejscowego. Określenie tych elementów przez Radę Gminy stanowi więc ingerencję w treść umowy pomiędzy odbiorcą a przedsiębiorstwem wodociągowo - kanalizacyjnym, do czego organ stanowiący zaskarżony akt nie jest upoważniony. Treść takiej umowy podlega przepisom prawa cywilnego, a podmiot zewnętrzny - Rada Gminy - nie ma podstaw prawnych, aby na treść takiej umowy wpływać. W § 56 pkt 2 regulaminu ustalono, że w sprawach nie uregulowanych w niniejszym regulaminie zastosowanie mają przepisy Kodeksu cywilnego, ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie. Powyższe uregulowanie narusza hierarchię źródeł prawa, bowiem akt prawa miejscowego nie może być podstawą obowiązywania i stosowania aktów prawnych wyższego rzędu, takich jak ww. ustawy. Powyższe sformułowanie może zaś sugerować, że pierwszeństwo w obowiązywaniu w stosowaniu prawa ma regulamin, a jedynie w kwestiach w nim nieuregulowanych zastosowanie znajdują inne przepisy prawa, w tym ww. ustawy. Należy zgodzić się ze skarżącym, że w uregulowania regulaminu w § 15 i § 17 naruszają przepisy art. 747 i art. 759 kodeksu cywilnego. W przypadkach elementów umowy i wygaśnięcia umowy zlecenia mają zastosowanie wskazane przepisy kodeksu cywilnego i niedopuszczalne jest modyfikowanie rozwiązań ustawowych, co należy zakwalifikować do istotnych naruszeń. Jak już wskazano powyżej, organ uchwalający akt prawa miejscowego związany jest również regułami techniki prawodawczej. Zgodnie z treścią § 143 w związku z § 29 ust. 2 ww. rozporządzenia (skarżący błędnie wskazał w tym zakresie § 141) wynika, że w załącznikach do uchwały zamieszcza się w szczególności wykazy, wykresy, wzory, tabele i opisy o charakterze specjalistycznym. W przedmiotowej sprawie w załączniku do uchwały określono merytoryczną treść, która powinna znajdować się w treści uchwały. Taki zabieg prawodawczy jest sprzeczny z zasadami prawidłowej legislacji, jego uczynienie winno skutkować nieważnością zaskarżonej uchwały w całości. W związku z powyższym, Sąd podziela stanowisko Prokuratora, iż sporna uchwała narusza wskazane przepisy rozporządzenia. W ocenie Sądu Rada Gminy w [...]m w ramach swoich kompetencji, uznając zasadność skargi mogła obecnie podjąć uchwałę o uchyleniu zaskarżonej uchwały. Przywołane w uchwale nr [...]z dnia [...]lipca 2018 roku – art. 18 ust.2 pkt 15 usg oraz art. 54 § 3 i art. 147 § 1 p.p.s.a. nie dawały podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały z 2005 roku. Zgodnie z art. 91 ust.1 i 93 ust.1 o nieważności podjętej uchwały przez organ gminy może rozstrzygnąć organ nadzoru lub sąd administracyjny. W konsekwencji omówionych istotnych naruszeń prawa w treści regulaminu, ich rozmiaru, koniecznym było w oparciu o art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.