II SA/Wa 1685/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Stanisław Marek Pietras, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2018 r. sprawy ze skargi W.W. na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie zwolnienia z pełnienia zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej na rzecz skarżącej W. W. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, działając na podstawie 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), po rozpatrzeniu odwołania [...] W.W. z dnia [...] lipca 2017 r. od rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie odmowy wyrażenia zgody na zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej wskutek upływu czasu określonego w kontrakcie Nr [...] oraz zwolnienia z pełnienia zawodowej służby wojskowej z dniem [...] listopada 2017 r., uchylił zaskarżony rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., w części dotyczącej zwolnienia z pełnienia zawodowej służby wojskowej z dniem [...] listopada 2017 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, że strona zgodnie z kontraktem Nr [...] rozpoczęła zawodową służbę wojskową w dniu [...] czerwca 2015 r. Termin jego zakończenia określony został na dzień [...] czerwca 2017 r. Wnioskiem z dnia [...] maja 2017 r. ww. wystąpiła - drogą służbową - o wyrażenie zgody na zawarcie kolejnego kontraktu terminowego. Wniosek został zarejestrowany w kancelarii OŻW w [...] w dniu [...] maja 2017 r. W związku z jego negatywnym rozpatrzeniem, rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w [...] odmówił [...] W.W. zawarcia kolejnego kontraktu oraz zwolnił ją z pełnienia zawodowej służby wojskowej z dniem [...] listopada 2017 r. W dniu [...] lipca 2017 r. do Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej wpłynęło, wniesione w terminie odwołanie [...] W.W. od rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie odmowy wyrażenia zgody na zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej wskutek upływu czasu określonego w kontrakcie Nr [...] oraz zwolnienia z pełnienia zawodowej służby wojskowej z dniem [...] listopada 2017 r. W przedmiotowym odwołaniu [...] W.W. zarzuciła nieprawidłowe określenie daty złożenia wniosku o wyrażenie zgody na zawarcie kolejnego kontraktu terminowego, tj. [...] maja 2017 r. a nie [...] maja 2017 r., oraz wskazała, że argumenty dotyczące jej osoby, zawarte w uzasadnieniu do rozkazu personalnego są nieprawdziwe. Dodatkowo podkreśla, iż nie jest osobą leniwą i bez ambicji, oraz że chce dalej się szkolić. [...] W.W. powołując się na Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej, zrzuciła nieprzychylne traktowanie kobiet w związku z ciążą lub macierzyństwem, stanowiące dyskryminację ze względu na płeć. Organ II instancji wskazał, że kwestie związane z zawieraniem kontraktów na pełnienie służby kontraktowej regulują przepisy art. 14 i art. 15 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1726, z późn. zm.) oraz § 15 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1299). Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy, żołnierz służby kontraktowej może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu lub powołanie do służby stałej - najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki kontrakt został zawarty. Właściwym do zawarcia kontraktu na pełnienie służby kontraktowej jest organ uprawniony do wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe, na którym żołnierz będzie pełnił zawodową służbę wojskową (art. 14 ust. 1 ww. ustawy). Wspomniany wniosek dowódca jednostki wojskowej opiniuje i przesyła organowi właściwemu do wyznaczenia na stanowisko służbowe, jeżeli sam nie jest tym organem. W przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniesionego przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, właściwy organ zawiera z tym żołnierzem kolejny kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Odmowa zawarcia kolejnego kontraktu następuje w formie rozkazu personalnego (§ 15 ww. rozporządzenia). Organ stwierdził, że [...] W.W. zwróciła się z wnioskiem do Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej o zawarcie kolejnego kontraktu w maju 2016 r. Podniósł, że data złożenia wniosku jest sporna pomiędzy stroną a organem pierwszej instancji, ponieważ strona twierdzi, że wniosek - datowany na dzień [...] maja 2017 r., złożyła w dniu [...] maja 2017 r., organ zaś przyjął datę zarejestrowania wniosku w kancelarii jednostki wojskowej. Analizując to zagadnienie Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej wskazał na dyspozycję art. 8 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którą wystąpienia w sprawach wynikających ze stosunku służbowego, z wyjątkiem środków zaskarżenia, żołnierz zawodowy może wnosić tylko drogą służbową. Strona zastosowała się do dyspozycji wspomnianego przepisu, ale dowódca sekcji, do którego wniosek został złożony, nie sporządził na wniosku stosownej adnotacji, pozwalającej ustalić datę złożenia u niego wniosku. Sporządzona przez niego kolejna karta wniosku nie zawiera również żadnej daty. Podobnie kolejna karta wniosku, sporządzona przez dowódcę kompanii. Pewne jest natomiast, że w dniu [...] maja 2017 r. wniosek opiniował Szef Wydziału Prewencji OŻW w [...]. Z opisanych powodów organ odwoławczy uznał, że wniosek został złożony przez stronę drogą służbową - zgodnie z jej twierdzeniem - w dniu [...] maja 2017 r., co nic zmienia faktu, że strona nie zachowała terminu określonego w przywoływanym przepisie, gdyż termin ten upłynął [...] marca 2017 r. - na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki kontrakt został zawarty. Mimo to wniosek został rozpatrzony przez uprawniony organ. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że termin wskazany w art. 15 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie ma charakteru zawitego i że rozpatrzenie wniosku również po jego upływie było dopuszczalne. Wniosek został negatywnie zaopiniowany zarówno przez bezpośredniego przełożonego, tj. Dowódcę Sekcji, jak i przez Dowódcę Kompanii i Szefa Wydziału Prewencji. Zgodnie z ich opiniami, [...] W.W. od dnia rozpoczęcia służby przepracowała około 8 miesięcy nie osiągając żadnych wyników w służbie patrolowej oraz w procesie szkoleniowym kompanii, nie wykazywała inicjatywy w realizacji stawianych jej zadań. Z powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim w lutym 2016 r. nie została skierowana na kurs przekwalifikowania dla szeregowych w Centrum Szkolenia ŻW w [...] oraz nie brała udziału w egzaminach strzeleckich i z wychowania fizycznego. Dodatkowo zostało podkreślone, iż nie posiada wiedzy, umiejętności i kompetencji potrzebnych do wykonywania obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym. W przesłanym stanowisku do odwołania Komendant Żandarmerii Wojskowej w [...] nadmienił, iż [...] W.W. przez cały okres pełnienia służby nie zgłaszała żadnych nieprawidłowości i niewłaściwych zachowań względem niej, które miałyby na celu dyskryminowanie jej ze względu na płeć. Swoją decyzję podjął biorąc pod uwagę wniosek o zawarcie kolejnego kontraktu oraz stanowisko jej przełożonych. W uzasadnieniu do przedmiotowego rozkazu personalnego stwierdził, iż "nadrzędną potrzebą Sił Zbrojnych jest wymóg, aby żołnierze zawodowi pełniący służbę kontraktową byli w trakcie trwania kontraktu w pełni dyspozycyjni i sprawni. Nic zatem nie przemawia za tym, aby w służbie wojskowej pozostawiać żołnierzy, których zaangażowanie w służbę kształtuje się na niskim poziomie." Podkreślił, że bez znaczenia pozostaje, czy brak dyspozycyjności był przez żołnierza zawiniony. Polityką kadrową w Siłach Zbrojnych RP rządzą potrzeby Sił Zbrojnych, rozumiane jako celowość poszczególnych decyzji kadrowych - w ramach liczby stanowisk w poszczególnych korpusach kadry zawodowej. Organ wskazał, że złożenie wniosku przez żołnierza o zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie służby nie rodzi po stronie organu (dowódcy jednostki wojskowej) obowiązku zawarcia takiego kontraktu. Nadto, przepis nie wskazuje jakimi przesłankami powinien kierować się organ w takiej decyzji, w związku z czym decyzja ma charakter wyłącznie uznaniowy. Granice takiego uznania administracyjnego wyznaczają właśnie potrzeby Sił Zbrojnych. Podniósł, że w wyroku z 11 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1655/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż: żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu. Jednakże organ wojskowy nie ma obowiązku zawarcia kolejnego kontraktu." Podobnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 465/16, wskazując, że: "przywołane regulacje ustawy i rozporządzenia nie ustanawiają zatem żadnych przesłanek, którymi powinien kierować się organ właściwy do zawarcia lub odmowy zawarcia kontraktu na pełnienie służby zawodowej. Prowadzi to do wniosku, że rozstrzygnięcie w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu czy też odmowy jego zawarcia ma charakter uznaniowy. To stanowisko pozostaje utrwalone w orzecznictwie sądowo administracyjnym". W ocenie organu, wynika z tego jednoznacznie, że dowódca jednostki wojskowej może podjąć decyzję według własnego uznania, a żołnierzowi nie służy żadne roszczenie o zawarcie kolejnego kontraktu, gdyż przepisy prawa nie wskazują żadnych przesłanek, na podstawie których żołnierz mógłby swoje roszczenie oprzeć. Organ odwoławczy uznał natomiast za niezasługujące na pozostawienie w obrocie prawnym rozstrzygnięcie Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w [...] w rozkazie personalnym nr [...] w zakresie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej [...] W.W. z dniem [...] listopada 2017 r. Wskazał, że zgodnie z art. 111 pkt 8 ustawy, żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu czasu określonego w kontrakcie, jeżeli nie nastąpi zawarcie kolejnego kontraktu. Natomiast zgodnie z art. 111a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zwolnienie żołnierza zawodowego przebywającego na urlopie macierzyńskim, urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopie ojcowskim lub urlopie rodzicielskim z zawodowej służby wojskowej, na podstawie art. 111 pkt 8, następuje z pierwszym dniem po zakończeniu tego urlopu. Strona od [...] listopada 2016 r. pozostawała na urlopie macierzyńskim, a od [...] kwietnia 2017 r. przebywała na urlopie rodzicielskim, który skończył się [...] listopada 2017 r., zgodnie więc z cytowanym art. 111a, data zwolnienia przypadnie na dzień [...] listopada 2017 r. Wyjaśnił, że w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej z powodu upływu czasu określonego w kontrakcie, jeżeli nie nastąpi zawarcie kolejnego kontraktu, wydaje się dla celów ewidencyjnych rozkaz personalny, stwierdzający fakt zwolnienia. Cel ewidencyjny oznacza wyłącznie zarejestrowanie faktu, że żołnierz został zwolniony (stosunek służbowy został rozwiązany), bowiem zgodnie z art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w przypadku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej ze względu na upływ czasu określonego w kontrakcie, zwolnienie następuje z mocy prawa z dniem zakończenia kontraktu, tj. z dniem zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby. Organ odwoławczy stwierdził, że rozkaz personalny wydany do celów ewidencyjnych nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1951/15). Stąd rozstrzygnięcie w sentencji rozkazu personalnego nr [...] kwestii zwolnienia z pełnienia zawodowej służby wojskowej (materia rozkazu personalnego do celów ewidencyjnych) było istotnym błędem organu. Niezależnie od tego, że upływ czasu określonego w kontrakcie powoduje wygaśnięcie stosunku zawodowej służby wojskowej z mocy samego prawa, to skoro zostało wszczęte postępowanie w sprawie zawarcia kolejnego kontraktu, organ powinien był wstrzymać się z wydaniem rozkazu personalnego do celów ewidencyjnych do czasu ostatecznej decyzji w przedmiocie zgody na zawarcie kolejnego kontraktu, tym bardziej, że zgodnie z przepisem art. 111a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych termin zwolnienia strony przypadał za prawie pół roku. W tej sytuacji rozkaz personalny Nr [...] w części dotyczącej zwolnienia z zawodowej służby wojskowej [...] W.W. został wydany przedwcześnie i należało go uchylić. Organ wskazał, że rozkaz personalny o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej organ I instancji jest zobowiązany wydać dopiero po uprawomocnieniu się ostatecznej decyzji w sprawie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu. W dniu 3 października 2017 r. skargę na powyższą decyzję złożyła W.W., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego ją rozkazu personalnego organu I instancji oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzuciła ona Komendantowi Głównemu Żandarmerii Wojskowej: I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: tj. naruszenie przepisów art. 33 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 8 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1219), poprzez wydanie zaskarżonych orzeczeń z naruszeniem zasad równego traktowania w pracy zawodowej oraz dostępu do korzystania z usług rynku pracy, w tym przypadku dostępu do zawodowej służby wojskowej, II. inne naruszenie postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. naruszenie przepisu art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, przez niepotwierdzenie żadnymi dowodami wniosków zawartych w decyzjach odmawiających zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej, 2. art. 107 § 3 KPA, przez niewskazanie w uzasadnieniach zaskarżonych orzeczeń dowodów, na których oparły się organy, wydając i opisując zastrzeżenia dotyczące przebiega służby skarżącej, 3. art. 139 K.P.A., przez Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej, wydającego decyzję drugoinstancyjną, w zakresie częściowego uchylenia rozkazu wydanego przez Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w [...], na niekorzyść odwołującej, mimo braku przesłanek stwierdzenia rażącego naruszenia prawa bądź naruszenia interesu społecznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej - w toku postępowania prowadzonego przez Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej - doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wykraczając, z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a., poza zarzuty skargi, Sąd podnosi, iż przede wszystkim organ, wydający decyzję na skutek prawidłowo złożonego odwołania, obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, która już raz została rozstrzygnięta przez ten organ w pierwszej instancji, przy zastosowaniu tylko i wyłącznie takich rozstrzygnięć, które zostały przewidziane w art. 138 § 1 k.p.a. Ponadto, organ rozstrzygając sprawę ponownie, ma obowiązek rozstrzygnąć sprawę w całości. Należy podkreślić, iż wskazany art. 138 § 1 k.p.a. zawiera wyczerpujące wyliczenie rozstrzygnięć, jakie mogą być wydane przez organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Według dyspozycji art. 138 § 1 k.p.a. w przypadku rozstrzygnięć merytorycznych organ odwoławczy (organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) albo utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję (§ 1 pkt 1) - gdy w wyniku rozpoznania sprawy rozstrzygnięcie organu odwoławczego pokrywa się w całości z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy (§ 1 pkt 2) - gdy widzi potrzebę skorygowania wad prawnych decyzji pierwszej instancji, wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych, czy też w toku postępowania nastąpiła zmiana okoliczności, mająca wpływ na rozstrzygnięcie istoty sprawy. Organ odwoławczy (organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) w ramach art. 138 § 1 k.p.a. może także uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie pierwszej instancji (§ 1 pkt 2 in fine) albo umorzyć postępowanie odwoławcze (§ 1 pkt 3). Każde inne rozstrzygnięcie, zapadłe w wyniku złożonego wniosku o ponowne rozstrzygniecie sprawy, jako nieprzewidziane w omawianym przepisie prowadzi do jego naruszenia. W rozpoznawanej sprawie organ II instancji, rozstrzygając ponownie sprawę nie rozpoznał i nie rozstrzygnął sprawy w całości. Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej w zaskarżonej decyzji uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w [...] w części dotyczącej zwolnienia W.W. z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] listopada 2017 r. Tymczasem ww. rozstrzygnięcie organu I instancji zawierało dwa postanowienia: 1) odmowę wyrażenia zgody na zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej, 2) zwolnienie skarżącej z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] listopada 2017 r. Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej pominął zatem w swym rozstrzygnięciu zasadniczą dla W.W. kwestię zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. W tym miejscu należy wskazać, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy powinien być rozpatrzony przy odpowiednim zastosowaniu art. 138 § 1 k.p.a. Oznacza to, że organ obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą przez organ I instancji. Niedopuszczalna jest sytuacja, gdy organ rozpoznając wniosek odnosi się tylko do części rozstrzygnięcia wydanego w I instancji. Jak już wcześniej zostało wskazane, rozstrzygnięcie organu odwoławczego powinno pokrywać się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została w całości utrzymana w mocy. Jeżeli Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej widział potrzebę skorygowania wad prawnych decyzji, powinien uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy. Natomiast, jeżeli organ II instancji chciał utrzymać w mocy zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej odmowy zawarcia kontraktu winien to wyraźnie określić w sentencji wydanej przez siebie decyzji. Brak takiego rozstrzygnięcia powoduje niepewność, co do sytuacji prawnej skarżącej, której wniosek o zawarcie kolejnego kontraktu w istocie nie został ostatecznie w toku postępowania administracyjnego załatwiony. Wobec powyższego należy stwierdzić, że organ II instancji, rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zastosował odpowiednio art. 138 § 1 k.p.a. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 sentencji. Sąd orzekł o kosztach postępowania (pkt 2 sentencji), na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a., uwzględniając fakt korzystania z pomocy prawnej (radcy prawego). W odniesieniu do wysokości kosztów zastępstwa prawnego Sąd wziął pod uwagę aktualne w dniu złożenia wniosku o wymierzenie grzywny, jak i w dacie orzekania w przedmiotowej sprawie stawki oraz zasady ustalania opłat wynikające z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), tj. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 15 ust. 1 i 3.