II SAB/Wa 162/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Stanisław Marek Pietras, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2018 r. sprawy ze skargi W. L. na bezczynność Centralnej Komisji Lekarskiej po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r. o sygn. akt II SA/Wa 2178/16 oddala skargę Pismem z dnia 8 lutego 2018 r. W. L. (dalej również jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej również jako: "CKL") po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2178/16, zarzucając rażące naruszenie: 1) art. 35 § 1 - 3 i art. 36 § 1 - 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej również jako: "k.p.a.", 2) art. 46 i art. 47 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. 2014 poz. 1822 ze zm.), dalej: "ustawa o komisjach lekarskich". W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł: 1) na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", o zobowiązanie przewodniczącego i zastępcy Centralnej Komisji Lekarskiej do wydania bez zbędnej zwłoki orzeczenia na podstawie przepisów ustawy o komisjach lekarskich, na zasadzie art. 47 ust. 3 ww. ustawy, w terminie 7 dni od daty wydania wyroku przez Sąd; 2) na podstawie art. 149 § 1 pkt 2 p.p.s.a. o zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do podjęcia bez zbędnej zwłoki działań na zasadzie art. 38 k.p.a. wobec pracowników Centralnej Komisji Lekarskiej w związku z rażącą przewlekłością postępowania; 3) na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. o zobowiązanie przewodniczącego Centralnej Komisji Lekarskiej do ustalenia osób winnych naruszenia causy i podjęcia czynności dyscyplinarnych wobec sprawców dopuszczenia się delicti oraz podjęcia kroków mających na celu zapobieżenie naruszeniu prawa w przyszłości; 4) wymierzenie przewodniczącemu i zastępcy Centralnej Komisji Lekarskiej grzywny w myśl art. art. 149 § 2 p.p.s.a.; 5) przyznanie od przewodniczącego Centralnej Komisji Lekarskiej na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. na zasadzie art. 154 § 7 p.p.s.a.; 6) zasądzenie na rzecz skarżącego od Centralnej Komisji Lekarskiej pełnych kosztów postępowania; 7) na podstawie art. 149 § 1 pkt 2 p.p.s.a. o zobowiązanie przewodniczącego Centralnej Komisji Lekarskiej do stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z ww. przepisów prawa materialnego. W motywach skargi skarżący podniósł w szczególności, że w niniejszej sprawie miało miejsce rażące naruszenie art. 35 § 1-3 i art. 36 § 1-2 k.p.a., bowiem Centralna Komisja Lekarska nie podjęła czynności zmierzających do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki od daty uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2178/16, którym to uchylono orzeczenie nr [...] z dnia [...] października 2016 r. CKL podjęła czynności dopiero w dniu [...] grudnia 2017 r. w związku z pismami skarżącego, tj. 8 dni przed zawitym terminem określonym w art. 35 § 1 - 3 k.p.a. CKL skierowała skarżącego na badanie dopiero w dniu [...] stycznia 2018 r., tj. 77 dni od daty uprawomocnienia się ww. wyroku WSA o sygn. akt II SA/Wa 2178/16. Skarżący zaznaczył, że również [...] Rejonowa Komisja Lekarska w [...] (dalej również jako: "[...]RKL w [...]") dopuściła się rażącego naruszenia interesu prawnego skarżącego, bowiem wydała orzeczenie nr [...] dopiero w dniu [...] lipca 2016 r., tj. po terminie zwolnienia ze służby w Biurze [...], tj. [...] lipca 2016 r., co spowodowało, iż skarżący został pozbawiony kontynuacji stosunku służbowego w Biurze [...]. Spowodowało to utratę korzyści materialnych i możliwości rozwoju zawodowego skarżącego. Ponadto [...]RKL w [...] nie dokonała prawidłowej i obiektywnej oceny stanu zdrowia skarżącego, uwzględniającej już wydane i prawomocne orzeczenia innych komisji lekarskich w toku postępowania od dnia [...] grudnia 2015 r. do dnia [...] lipca 2016 r. Postępowanie komisyjne trwa już trzeci rok, co jest wystarczającym dowodem na stwierdzenie rażącego naruszenia prawa. Nadto skarżący stwierdził, iż CKL dopuściła się matactwa w swym postępowaniu orzeczniczym, ponieważ cały czas była w posiadaniu pełnych akt sprawy (w szczególności dokumentacji medycznej), albowiem wszystkie dokumenty zostały przekazane do Sądu w formie kopii potwierdzonych "za zgodność z oryginałem". W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazała, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2178/16 wraz ze stwierdzeniem prawomocności oraz aktami administracyjnymi sprawy wpłynął do CKL w dniu [...] grudnia 2017 r. Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a., termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że organ pozostaje w bezczynności od dnia [...] listopada 2017 r., tj. od dnia uprawomocnienia się ww. wyroku. W ocenie CKL w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 35 § 1 - 3 k.p.a., gdyż postępowanie przed komisjami lekarskimi jest uregulowane w odrębnych przepisach, tj. w ustawie o komisjach lekarskich. Zgodnie z art. 46 tej ustawy, CKL rozpatruje odwołanie w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania albo w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania w przypadku konieczności wykonania dodatkowych badań lub uzyskania dodatkowych dokumentów, po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po przeprowadzeniu niezbędnych badań lub po zleceniu przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich, w tym obserwacji w podmiocie leczniczym, lub po dostarczeniu na jej żądanie dodatkowych dokumentów. W niniejszej sprawie zachodziła konieczność przeprowadzenia konsultacji specjalistycznych, tj. okulistycznej i neurologicznej, które zostały wyznaczone na dzień [...] stycznia 2018 r., przy czym CKL nie ma wpływu na ustalanie terminów konsultacji specjalistycznych w Centralnym Szpitalu [...] w [...], Poradni Badań Profilaktycznych, do której został skierowany skarżący. Wobec powyższego zarzuty skargi są bezpodstawne. Ponadto, w dniu [...] stycznia 2018 r. do CKL wpłynęło pismo skarżącego, w którym wnosił o załączenie do akt postępowania karty ambulatoryjnej z Centralnego Szpitala Klinicznego [...] w [...]. Wobec faktu, że załączone dokumenty były nieczytelne, w dniu [...] stycznia 2018 r. CKL zwróciła się do skarżącego o ponowne przesłanie dokumentu. Czytelna kopia ww. dokumentów została złożona do akt sprawy w dniu [...] lutego 2018 r. Po zebraniu i analizie całości dokumentacji medycznej, w dniu [...] lutego 2018r. zostało wydane orzeczenie nr [...], na mocy którego W. L. został zaliczony do kategorii B zdolności do służby (zdolny do służby z ograniczeniem). Organ wskazał, że wykonanie pkt 2 wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r. zostało przekazane do realizacji przez Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA w dniu [...] lutego 2018 r. (na podstawie art. 22 ustawy o komisjach lekarskich), zaś kwota 497,00 zł zasądzona tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, została wypłacona w dniu [...] lutego 2018 r. W piśmie z dnia [...] lutego 2018 r. skarżący podtrzymał zarzuty i wnioski zawarte w skardze z dnia 8 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu, tj. w sytuacjach, gdy organ ma obowiązek wydać decyzję bądź postanowienie w postępowaniu zwykłym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służą odwołanie bądź zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Centralnej Komisji Lekarskiej po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2178/16. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W niniejszej sprawie spełniona została ww. przesłanka formalnoprawna wniesienia skargi. Skarżący wyczerpał bowiem tryb przewidziany w art. 53 § 2b p.p.s.a., co potwierdza ponaglenie z dnia [...] lutego 2018 r. skierowane do Ministra Spraw Wewnętrznych zawierające wezwanie do podjęcia działań w celu usunięcia naruszeń prawa przez Centralną Komisję Lekarską. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku i braku przeszkód - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109; wyrok NSA z dnia 12 lutego 2017 r., sygn. akt IFSK 1532/15, publ. LEX nr 2249251). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. W ocenie Sądu, analiza przebiegu niniejszego postępowania prowadzi do wniosku, iż zarzut bezczynności Centralnej Komisji Lekarskiej w wydaniu orzeczenia po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2178/16 jest nieuzasadniony. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami). Jednocześnie jednak podkreśla się w orzecznictwie, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie do ww. orzeczeń w zakresie nienormowanym przepisami szczególnymi (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1999 r., sygn. akt I SA 2114/97, publ. LEX nr 47973). Ponadto, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 851/14 (publ. CBOSA), przepisy rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zatem jedynie w sprawach nieuregulowanych, przepisy k.p.a. znajdują zastosowanie w pełnym zakresie. Powyższe oznacza, że w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania powołane w skardze przepisy art. 35 § 1 - 3 k.p.a. regulujące kwestie terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej, lecz przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. 2014 poz. 1822 ze zm.). Zgodnie z art. 46 ww. ustawy Centralna Komisja Lekarska rozpatruje odwołanie w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania albo w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania w przypadku konieczności wykonania dodatkowych badań lub uzyskania dodatkowych dokumentów, po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po przeprowadzeniu niezbędnych badań lub po zleceniu przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich, w tym obserwacji w podmiocie leczniczym, lub po dostarczeniu na jej żądanie dodatkowych dokumentów. Z materiału aktowego wynika, że już w dacie uprawomocnienia się wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2178/16, tj. w dniu [...] listopada 2017 r., CKL zwróciła się z pismem do WSA w Warszawie, na podstawie art. 169 § 1 p.p.s.a., o stwierdzenie jego prawomocności i doręczenie organowi postanowienia w tym przedmiocie. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2178/16 wraz ze stwierdzeniem prawomocności oraz aktami administracyjnymi sprawy wpłynął do CKL w dniu [...] grudnia 2017 r. (k. 116 akt o sygn. II SA/Wa 2178/16), zatem od tej daty rozpoczął bieg 60-dniowy termin do rozpatrzenia odwołania i wydania orzeczenia przez CKL. Termin ten upływał więc z dniem [...] lutego 2018 r. (ostatni dzień terminu - [...] lutego 2018 r. (sobota) - był dniem wolnym od pracy). Zgodnie bowiem z art. 286 § 2 p.p.s.a., termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Wobec powyższego nie jest trafny zarzut skargi, że organ pozostaje w bezczynności od dnia [...] listopada 2017 r., tj. od dnia uprawomocnienia się ww. wyroku. W dniu [...] grudnia 2018 r. CKL wystosowała do skarżącego pismo informujące o prowadzeniu postępowania odwoławczego w następstwie doręczenia prawomocnego wyroku Sądu wraz z aktami sprawy. Następnie, pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. CKL poinformowała skarżącego o wyznaczeniu terminu dodatkowych konsultacji specjalistycznych, tj. [...] i v na dzień [...] stycznia 2018 r. w siedzibie Poradni Medycyny Pracy [...]. Wskazać w tym miejscu należy na wyjaśnienia CKL zawarte w odpowiedzi na skargę, gdzie stwierdzono, że CKL nie ma wpływu na ustalanie terminów konsultacji specjalistycznych w Centralnym Szpitalu [...] w [...], Poradni Badań Profilaktycznych, do których został skierowany skarżący. Dalej, pismem z dnia [...] stycznia 2018 r., w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2018 r. oraz z dnia [...] stycznia 2018 r. o zaliczenie do II grupy inwalidzkiej, CKL poinformowała skarżącego, że postępowanie z odwołania od orzeczenia v Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] jest w toku. Po przeprowadzeniu konsultacji specjalistycznych oraz analizie dokumentacji medycznej zostanie wydane rozstrzygnięcie w sprawie. Wymienione wyżej wnioski skarżącego zostały włączone do akt postępowania. CKL wskazała również, że skarżący będzie informowany o dalszym biegu sprawy. Z powyższego wynika, że CKL informowała skarżącego o przebiegu postępowania oraz o kolejnych czynnościach procesowych podejmowanych w jego toku. Ponadto, kolejnym pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. CKL wezwała skarżącego do okazania oryginału karty przebiegu choroby z dnia [...] sierpnia 2017 r. oraz z dnia [...] marca 2016 r., z uwagi na to, że załączona do wniosku z dnia [...] stycznia 2018 r. kserokopia tego dokumentu była nieczytelna. Za pismem z dnia [...] lutego 2018 r. (data wpływu do CKL - [...] lutego 2018 r.) skarżący załączył czytelne kopie dokumentów medycznych. W dniu [...] lutego 2018 r. Centralna Komisja Lekarska wydała orzeczenie nr [...], które zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] lutego 2018 r. Biorąc pod uwagę sposób procedowania organu, w tym w szczególności konieczność przeprowadzenia dodatkowych badań specjalistycznych, nie sposób zarzucić skarżonemu organowi bezczynność w rozpoznaniu odwołania od orzeczenia Komisji lekarskiej I instancji. Dochowanie przez organ 60-dniowego terminu, o którym mowa w art. 46 ustawy o komisjach lekarskich, który nie jest terminem zawitym, nie było możliwe z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich, zgromadzenia i poddania analizie całego materiału dowodowego, w tym czytelnej dokumentacji medycznej, która została złożona przez skarżącego do akt sprawy dopiero w dniu [...] lutego 2018r. Termin ten, co należy podkreślić, został przekroczony przez CKL nieznacznie, przy czy czym przekroczenie terminu nie było spowodowane nieuzasadnionym zaniechaniem podjęcia przez organ czynności w rozsądnych terminach, lecz wynikało z obiektywnych okoliczności, tj. wyznaczenia terminu przeprowadzenia specjalistycznych badań lekarskich w Centralnym Szpitalu [...] w [...], Poradni Badań Profilaktycznych, a także konieczności dopełnienia obowiązków procesowych sprowadzających się do wydania orzeczenia na podstawie pełnego materiału dowodowego, w tym czytelnych dokumentów nadesłanych przez samego skarżącego. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bowiem wobec przytoczonych okoliczności faktycznych zarzut bezczynności CKL w niniejszej sprawie jest nieuzasadniony. Skarga podlegała zatem oddaleniu. W tym stanie rzeczy Sąd nie miał podstaw do wymierzenia organowi grzywny oraz przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a., bowiem jak wynika z treści tego przepisu, uprawnienia takie przysługują Sądowi wyłącznie w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Sąd nie mógł również uwzględnić wniosków skarżącego: o zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do podjęcia stosownych działań wobec pracowników Centralnej Komisji Lekarskiej z powodu naruszenia prawa oraz o zobowiązanie przewodniczącego Centralnej Komisji Lekarskiej do ustalenia osób winnych naruszenia prawa oraz podjęcia wobec tych osób czynności dyscyplinarnych, bowiem materia ta nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Końcowo, na marginesie już tylko Sąd zauważa, że pismem z dnia [...] lutego 2018 r. W. L. wniósł do tutejszego Sądu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez CKL po wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2178/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 października 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 173/18, oddalił skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.