II OSK 596/19

Dnia 27 marca 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt II SA/Po 544/18 w sprawie ze sprzeciwu K. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt II SA/Po 544/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił sprzeciw skarżącego na zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", we W., na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1, 3 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), w pkt 1 nakazał właścicielom zabezpieczenie budynku przed dostępem osób trzecich oraz przed działaniem czynników atmosferycznych, odbudowę: stropodachu, stropu nad piwnicą, nad pierwszym piętrem, odbudowę instalacji elektrycznej, odbudowę stolarki okiennej, odbudowę stolarki drzwiowej, odbudowę instalacji: centralnego ogrzewania, wodnej i kanalizacyjnej, odbudowę izolacji dachu, odbudowę elewacji zewnętrznej, odbudowę klatki schodowej wewnątrz budynku i odbudowę ścianek działowych na wszystkich piętrach; pkt 2 zakazał użytkowania tego obiektu budowlanego w całości. Odwołanie od ww. decyzji wniósł jeden ze współwłaścicieli (skarżący). Zaskarżoną sprzeciwem decyzją [...] WINB, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił ww. decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że z dokonanych ustaleń wynika, że przedmiotowy budynek znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. Istnieją w sprawie przesłanki do zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego. Jednak aktualnie wymagane było uchylenie ww. decyzji PINB i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia sprawy. Wynika to z tego, że PINB w rozstrzygnięciu swojej decyzji nie wskazał jakiego obiektu budowlanego dotyczą wydane nakazy. Nałożone nakazy nie realizują celu określonego w art. 66 Prawa budowlanego. Obowiązki ujęte w decyzji PINB zostały określone ogólnikowo, co mogłoby utrudniać ich egzekwowanie. Ponadto nie określono terminu wykonania nałożonych obowiązków. Zdaniem WINB, w tym przypadku zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie, który będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie tej sprawy. Organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. (znak: [...]) PINB we W. nałożył na współwłaścicieli obowiązek przedstawienia oceny technicznej budynku objętego zakresem niniejszego postępowania administracyjnego (art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego), a mimo niewykonania do dnia dzisiejszego tego obowiązku przez zobowiązanych, Organ zaniechał dalszych czynności określonych w art. 81c ust. 4 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy podzielił tym samym wyrażone w odwołaniu stanowisko, że w tej sprawie opracowanie techniczne dotyczące stanu technicznego budynku jest niezbędne dla prawidłowego określenia obowiązków nakładanych na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu WINB wyjaśnił, że dowód z oględzin nie jest tożsamy z kontrolą, uregulowaną w przepisie art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego i nie istnieje prawny obowiązek zawiadamiania o terminie kontroli. Pomimo tego zawiadomienie o kontroli planowanej na dzień 5 października 2017 r. PINB wystosował do stron w dniu 14 września 2017 r. Niezrozumiały jest również zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., skoro w aktach sprawy znajduje się skierowane do wszystkich stron postępowania zawiadomienie z 12 lutego 2018 r. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie dowodami i materiałami oraz możliwości wypowiedzenia się co do nich, a w aktach tych znajduje się potwierdzenie odbioru w dniu 19 lutego 2018 r. tego zawiadomienia przez skarżącego. Od powyższej decyzji skarżący wniósł sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: art. 10 K.p.a. przez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym; art. 77 K.p.a. i wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy; art. 81 K.p.a. przez jego niezastosowanie; art. 61 K.p.a. przez pominięcie powiadomienia o toczącym się postępowaniu odwoławczym wszystkich stron postępowania. Przywołując przepisy art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", oraz art. 138 § 2 K.p.a. wnoszący sprzeciw podniósł, że zaskarżona decyzja wydana została niezgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. W odpowiedzi na sprzeciw [...] WINB wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z dnia 19 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Po 544/18 Sąd przekazał sprawę do rozpoznania na rozprawie, zgodnie z art. 64d § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Po 544/18, oddalając sprzeciw, wskazał na istotę postępowania przed sądem administracyjny w sprawie ze sprzeciwu na decyzję kasatoryjną (art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a.). Odwołując się do tych reguł podnosił, że w granicach tej sprawy Sąd mógł badać decyzję WINB wyłącznie przez pryzmat zasadności uchylenia decyzji organu I instancji w oparciu o przesłanki wymienione w art. 138 § 2 K.p.a. Sąd, mając na względzie treść art. 66 i art. 61 ust. 1 Prawa budowlanego, wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nieodpowiedni stan techniczny budynku mieszkalnego na działce nr [...] położonej we W. przy ul. [...] został ustalony w toku postępowania. Budynek był nieużytkowany, częściowo zniszczony przez pożar i nie zabezpieczony przed niszczącym działaniem czynników atmosferycznych oraz stwarzał zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi. Upoważniało to organ nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku. W odniesieniu do oceny zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że w pierwszej kolejności WINB jej wydanie umotywował wadami samego rozstrzygnięcia, jakie zawierała decyzja PINB. W tym zakresie WINB zakwestionował brak określenia w części dyspozytywnej decyzji jakiego obiektu budowlanego dotyczą wydane nakazy (rodzaj obiektu, gdzie jest on posadowiony), brak precyzyjności decyzji, co może spowodować jej niewykonalność w przypadku ewentualnej przyszłej egzekucji obowiązków nią nałożonych, brak określenia terminu wykonania robót oraz nieprawidłowe odczytanie art. 66 ust. 2 zd. 1 Prawa budowlanego poprzez zakazanie użytkowania budynku bez wskazania, że zakaz ten obowiązuje do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Organ odwoławczy zakwestionował również zakres robót określony w decyzji częściowej PINB, jako wydany z przekroczeniem zakresu obowiązków, jaki mogą zostać nałożone w trybie art. 66 Prawa budowlanego, z naruszeniem wymogu prawidłowej klasyfikacji prawnej nałożonych robót oraz z pominięciem wyczerpania środków prawnych wynikających z treści art. 81c ust. 4 Prawa budowlanego. Zdaniem WINB, konieczność wykonania zabezpieczeń budynku przed dostępem osób trzecich i przed działaniem czynników atmosferycznych nie doprowadzi do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Jednocześnie WINB wskazał na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie, który będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie tej sprawy. Organ wskazał, że pomimo niewykonania przez zobowiązanych obowiązku przedstawienia oceny technicznej budynku objętego zakresem postępowania, nałożonego ww. postanowieniem na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, PINB zaniechał dalszych czynności określonych w art. 81c ust. 4 tej ustawy. Organ II instancji uznał, że w tej sprawie opracowanie techniczne dotyczące stanu technicznego budynku jest niezbędne dla prawidłowego określenia obowiązków nakładanych na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego (tak przy decyzji częściowej, jak i decyzji załatwiającej całą sprawę). Możliwość pozyskania takiej dokumentacji w przypadku braku aktywności zobowiązanych współwłaścicieli budynku daje przepis art. 81c ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w razie niedostarczenia w wyznaczonym terminie żądanych ocen lub ekspertyz organ nadzoru budowlanego może zlecić wykonanie tych ocen lub ekspertyz na koszt osoby zobowiązanej do ich dostarczenia. Podniósł, że możliwości tej organ I instancji nie rozważył. W opinii Sądu, przytoczona przez WINB argumentacja, w świetle kryteriów określonych w art. 64e p.p.s.a., uprawniała ten organ do podjęcia decyzji, o jakiej mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Wykazano wady decyzji organu I instancji oraz, że zachodzi konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie przekraczającym uprawnienia, jakie przysługują organowi odwoławczemu na podstawie art. 136 K.p.a. Tym samym zarzuty sprzeciwu dotyczące naruszenia przez WINB przepisów postępowania – art. 138 § 2 oraz art. 7 i art. 77 K.p.a. są chybione. W świetle powyższego również zarzuty sprzeciwu dotyczące niewłaściwego przyjęcia przez WINB, że stan budynku uprawnia do władczych działań organów nadzoru budowlanego, w tym w trybie art. 66 Prawa budowlanego, oraz wywód, że obowiązkiem organu odwoławczego było uchylenie decyzji PINB i umorzenie postępowania, nie dotyczą zakresu rozpoznania sprawy wynikającego z art. 64e w zw. z art. 151a § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. Skoro rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd kontrolował decyzję objętą sprzeciwem jedynie w kontekście art. 138 § 2 K.p.a., to nie może wiążąco wypowiedzieć się co do przyjętej przez organ II instancji wykładni przepisów prawa materialnego. Zagadnieniami tymi zajmować się będzie sąd administracyjny przy rozpoznaniu sprawy ze skargi na przyszłą decyzję ostateczną, o ile taka wydana zostanie w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez PINB oraz zostanie następnie zaskarżona. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego skarżącego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: - naruszenie art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez przyjęcie przez Sąd, że nie był on władny do rozstrzygania meritum sprawy i to w przypadku, w którym rozstrzygnięcie meritum jest konieczne dla ustalenia poprawności wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a.; - naruszenie art. 183 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie zgłoszonych w sprzeciwie zarzutów naruszenia art. 10 K.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym; - naruszenia art. 77 K.p.a. wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy; - naruszenia art. 81 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie; - naruszenia art. 61 K.p.a. poprzez pominięcia powiadomienia o toczącym się postępowaniu odwoławczym wszystkich stron postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji rozstrzygnął co do "meritum" sprawę, której zakres wyznaczył wniesiony do Sądu Administracyjnego, na podstawie art. 64e p.p.s.a., sprzeciw na zaskarżoną decyzję kasatoryjną, wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Taki bowiem zakres sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym powoduje, że aktualnie przedmiotem oceny sądu administracyjnego jest legalność zastosowania przez organ odwoławczy instytucji procesowej wynikającej z art. 138 § 2 K.p.a. Wynika to wprost z art. 64e p.p.s.a., zgodnie z którym "rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego". Stwierdzenie zaś istnienia określonych braków w postępowaniu dowodowym oznacza konieczność przeprowadzenia dodatkowo postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji. Dopiero na skutek dokładnego wyjaśnienia sprawy możliwe będzie podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku. To ustalony stan faktyczny sprawy determinuje zastosowanie przepisów prawa materialnego, co prawnie polega na subsumcji, czyli podstawieniu ustalonego w sprawie stanu faktycznego pod określony przepis prawa materialnego. A zatem bez dokładnego wyjaśnienia sprawy nie można w zasadzie dokonać prawidłowego zastosowania przepisów prawa. Dlatego stwierdzenie przez organ odwoławczy braków w postępowaniu wyjaśniającym skutkuje zastosowaniem art. 138 § 2 K.p.a., tym bardziej jeżeli zważy się, że ustalenia stanu faktycznego mogą mieć decydujący wpływ na zakres ewentualnych nakazów celem usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w obiekcie budowlanym. Poza tym w skardze kasacyjnej, pomimo, że argumentuję się wskazując na brak rozpoznania sprawy co do meritum, jednocześnie nie wykazuje się w jakim dokładnie zakresie aktualnie sprawa wymagała merytorycznego rozpoznania. Należy wskazać, że dotychczas w sprawie ustalono, że przedmiotowy budynek znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym, co uzasadnia wdrożenie trybu postępowania z art. 66 Prawa budowlanego. W tym zakresie, na co niewadliwie wskazał Sąd I instancji, organ odwoławczy trafnie ocenił, że sprawa wymaga dodatkowego wyjaśnienia (uzyskanie stosownej ekspertyzy w trybie art. 81c ust. 4 Prawa budowlanego). Wynika to z tego, że nałożenie określonych nakazów wymaga dokładnego ustalenia stanu technicznego budynku. Istotne jest to czy aktualnie zaistniały stan techniczny powoduje stan zagrożenia, który uzasadnia nałożenie stosownego nakazu (por. wyrok NSA z 26 października 2017 r., II OSK 309/16). Ponadto w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy nakładaniu stosownych nakazów organy nadzoru budowlanego powinny uwzględnić okoliczność, że mamy do czynienia z budynkiem, który nie jest zamieszkały, co wymaga nałożenia tylko niezbędnych nakazów, które w takich okolicznościach będą np. wystarczające dla wyeliminowania stanu, który mógłby zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska (odpowiednie prace zabezpieczające budynek przed dalszą degradacją i dostępem osób trzecich) lub powodować nieodpowiedni stan techniczny (w tym z ewentualnym uwzględnieniem warunków technicznych, które mogą w przyszłości zapewniać skuteczne przeprowadzenie akcji gaśniczej). Zasadniczo nieodpowiedni stan techniczny, o jakim mowa w art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, jest wynikiem niewłaściwego użytkowania obiektu, powstały w skutek zużycia pewnych elementów, pogorszenia substancji, braku remontów, właściwej dbałości o stan techniczny (por. wyroki NSA: z 16 maja 2018 r., II OSK 2946/17; z 12 października 2017 r., II OSK 106/17). Dlatego kwestia nieodpowiedniego stanu technicznego budynku należy bardziej odnieść do użytkowanych budynków. Należy także mieć na względzie, że pogorszenie stanu technicznego, które powoduje stan, o jakim mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, może być wywołane przez czynniki zewnętrzne (nagle i niespodziewanie) oddziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2013 r., II OSK 90/12). Wymienione wyże czynniki zewnętrzne, np. pożar, są bardziej powiązane z kwestiami zagrożenia bezpieczeństwa, bo wywołane nagle i z reguły powodujące zniszczenie, eliminujące obiekt budowlany z jego normalnego użytkowania. Powyższe rozróżnienie wynika z treści art. 61 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, jednak nie można wykluczyć, że konkretnej sprawie z uwagi na ustalenia stanu faktycznego będziemy mieli do czynienia zarówno z koniecznością: utrzymania i użytkowania obiektu zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 (art. 66 pkt 1 Prawa budowlanego) lub zapewnienia, dochowując należytej staranności, bezpiecznego użytkowania obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska (art. 66 pkt 2 Prawa budowlanego). Wszystko zależy od zakresu zniszczeń. Jednak, o czym wyżej była mowa, w niniejszej sprawie nałożenie określonych nakazów powinno uwzględniać poza ustalonym stanem technicznym budynku także okoliczność faktyczną, że budynek nie jest zamieszkały. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 183 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 K.p.a. Co prawda, Sąd I instancji nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu sformułowanego w sprzeciwie dotyczącego naruszenia art. 10 K.p.a. Jednak w skardze kasacyjnej nie wykazano aby wada postępowania w tym zakresie miała istotny wpływ na wynik sprawy. Sformułowanie zarzutu skargi kasacyjnej opartego na przesłance z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga nie tylko wskazania naruszenia prawa procesowego, lecz dodatkowo wykazania, że wskazana wada miała istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto strona skarżąca powinna mieć na względzie, że dokonane bez jej udziału oględziny nie mają przesądzającego wpływu na wynik sprawy, skoro w sprawie oceniono, że sprawa wymaga jeszcze wyjaśnienia, w tym przez uzyskanie przez organ nadzoru budowlanego stosownej ekspertyzy. Ponadto w toku postępowania strona mogła, jak i będzie mogła w ponownie przeprowadzonym postępowaniu składać wszelkie dowody celem wykazania swojego stanowiska w sprawie, czym również może przysłużyć się do dokładnego wyjaśnienia sprawy zgodnie z zasadami Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności z uwzględnieniem art. 7 i art. 77 § 1 tej ustawy. Odnośnie pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji art. 77, art. 81 i art. 61 K.p.a. należy wskazać, że zarzuty te zostały błędnie sformułowane, i jako takie nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Sąd administracyjny nie orzeka bowiem na podstawie przepisów K.p.a., lecz na podstawie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego zarzucane naruszenie przepisów K.p.a. powinno nastąpić z przywołaniem odpowiednich przepisów p.p.s.a., czego w niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej nie uczynił. Wynika z tego, że przepisy K.p.a. nie mogą samodzielnie stanowić podstawy prawnego sformułowanego zarzutu dotyczącego naruszenia prawa procesowego. Należy je bowiem powiązać z odpowiednimi przepisami procedury sądowoadministracyjnej. Poza tym także i w tym zakresie nie wykazano, by naruszenie ww. przepisów K.p.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak sentencji wyroku.