II SA/Sz 832/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 października 2018 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r., nr [...] nałożył na P. S. karę pieniężną w wysokości [...] zł, na podstawie art. 92a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 za następujące naruszenia: - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, - przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny (2x [...] zł), oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę (3x[...] zł) - skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny (1x [...] zł), za każdą następną rozpoczęta godzinę (5x[...] zł). W odwołaniu od tej decyzji Spółka wskazała, że kierowca prowadzący pojazd ciężarowy poza drogami publicznymi nie musi rejestrować swojej aktywności. Ponadto, odwołująca się nie powinna ponosić odpowiedzialności za naruszenia czasu pracy popełnione przez kierowcę z uwagi na to, że kierowca A. S. zatrudniony jest w systemie zadaniowym i sam sobie określa czas realizacji zleconego frachtu. W dniu podjęcia pracy kierowca zobowiązał się do przestrzegania przepisów dot. czasu pracy, a pracodawca może zareagować tylko w przypadku odczytu danych co 90 dni i stwierdzeniu ewentualnych naruszeń. Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] do [...] złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 2 tej ustawy suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć [...] złotych. Stosownie do art. 92 a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr [...] do ustawy. Zgodnie z art. 92b ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, nie zawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń. W myśl art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21) i rozporządzenia WE nr 561/2006. W rozpatrywanej sprawie kary pieniężne zostały nałożone na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do ustawy określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. Ponadto, należy wskazać, iż zastosowania nie znalazł również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę, Ip. 5.1. załącznika nr 3 do ustawy organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Stosownie do art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 7 czerwca 2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, nie naruszając przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr (WE) 561/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu: - o czas powyżej 15 minut do 1 godziny karą pieniężną w wysokości [...] zł (słownie: sto złotych), - za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości [...] zł (słownie: dwieście złotych). K. A. S.i rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu w dniu [...] r. o godzinie [...], a zakończył w dniu [...] r. o godzinie [...]. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...] godzin i [...] minut. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o [...] minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. W toku postępowania nie okazano wydruków lub wykresówek uzasadniających odstąpienie od przepisów zgodnie z art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. (Dz. U. UE L z dnia 11 kwietnia 2006 r.), który stanowi, iż pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Z uwagi na powyższe, należało utrzymać w mocy nałożoną na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.1.1 załącznika nr 3 do ustawy. A. S. rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu w dniu [...] r. o godzinie [...], a zakończył w dniu [...] r. o godzinie [...]. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez [...] godzin i [...] minuty. Oznacza to, że kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o [...] godziny i [...] minuty. Dopuszczalne było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. W toku postępowania nie okazano wydruków lub wykresówek uzasadniających odstąpienie od przepisów zgodnie z art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. (Dz. U. UE L z dnia 11 kwietnia 2006 r.). Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy utrzymał nałożoną na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych) z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. [...] oraz [...] załącznika nr [...] do ustawy. Organ odwoławczy utrzymał więc nałożoną na stronę karę pieniężną w sumie w wysokości [...] zł z tytułu naruszeń sankcjonowanych przez lp. [...] oraz [...] załącznika nr [...] do ustawy. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę (lp. [...] załącznika nr [...] do ustawy) organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr [...], kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. [...] załącznika nr [...] do ustawy która sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny karą pieniężną w wysokości [...] zł, a za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy stwierdził, że kierowca A. S. rozpoczął w dniu [...] r. o godzinie 06:42 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego odebrał jedynie 3 godziny i 59 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny [...] do godziny [...] dnia [...] r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 5 godzin i 1 minutę w sytuacji gdy powinien był odebrać minimum w wymiarze skróconym [...] godzinnego nieprzerwanego odpoczynku. W toku postępowania nie okazano wydruków lub wykresówek uzasadniające odstąpienie od przepisów zgodnie z art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy utrzymał nałożoną na stronę karę pieniężną w wysokości [...] z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. [...] oraz [...] załącznika nr [...] do ustawy. Odnośnie do naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (lp. [...] załącznika nr [...] do ustawy) organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. [...] rozporządzenia [...]: 1. kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. 2. kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. 3. jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. 4. jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. [...] załącznika nr [...] do ustawy, który karą pieniężną w wysokości [...] złotych sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zebranego w sprawie stwierdził, że kierowca A. S. w dniach [...] r. oraz [...] r. nie rejestrował za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego swoich aktywności w okresach od godziny [...] do godziny [...] dnia [...] r., od godziny [...] do godziny [...] dnia [...] r. oraz od godziny [...] dnia [...] r. do godziny [...] dnia [...] r. Ustalenia te wynikają z porównawczej analizy danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy oraz z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. ZS [...] Dodatkowo kierowca przesłuchany na okoliczność stwierdzonych naruszeń zeznał: "Dojechałem tam o godz. [...] do firmy C.-K.. B. i W. sp. komandytowa Przy ul. [...]. Następnie wyciągnąłem kartę kierowcy z tachografu i poszedłem załatwiać załadunek tego kontenera. Następnie przełączyłem pozycję w tachografie na OUT i podjechałem pod miejsce załadunku bez karty w tachografie, było to o godz. [...] do godz. [...]. Po załadowaniu mi tego kontenera przejechałem pod biuro strefy odprawy celnej było to od godz. [...] do godz. [...], również na OUT i bez karty w tachografie. (...) Po prostu miałem terminowy załadunek i przewóz do S. na statek tego kontenera, bo ten kontener miałem dzisiaj zdać. Mój spedytor napisał mi sms, że dzisiejszej nocy mam terminowy załadunek, mam być i zładować ten kontener w firmie w miejscowości O. o godz. [...], dlatego tak zrobiłem. A dodatkowo magazynier zadzwonił z ww. firmy i kazał mi podstawić wcześniej.". Zeznanie kierowcy jednoznacznie potwierdza, że w sprawie doszło do naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr [...] do ustawy. Organ odwoławczy, mając na względzie całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uznał, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy i słusznie nałożył karę pieniężną za wymienione powyżej naruszenia. Z tego względu organ ten utrzymał w mocy nałożoną na stronę karę pieniężną w kwocie [...]zł za naruszenie usankcjonowane w lp. [...] załącznika nr [...] do ustawy. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że nie są one zasadne. Organ I instancji prawidło ocenił naruszenia kierowcy prowadzącego pojazd we wskazanych powyżej dniach. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego wykonywania przez kontrolowanego kierowcę przejazdu wyłączonego spod stosowania rozporządzenia [...], organ odwoławczy poinformował, iż zgodnie z art. 4 lit. a rozporządzenia [...] przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub w części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Definicja ta ma podstawowe znaczenie dla ustalenia, że zadanie przewozowe podlegało reżimowi rozporządzenia [...] oraz [...], ponieważ zgodnie z art. 1 rozporządzenia [...] rozporządzenie to ustanawia przepisy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy i osób. Dla ustalenia obowiązku rejestracji aktywności kierowcy kluczowe znaczenie ma okoliczność, czy pojazd wyjeżdżał na drogę publiczną. Z danych cyfrowych wynika, że kierowca w dniu [...] wykonywał przewóz drogowy przed dokonaniem załadunku, a podjazd pod załadunek miał związek z wykonywanym zleceniem przewozowym, które było wykonywane na drogach publicznych. W niniejszej sprawie doniosłe znaczenie ma także art. [...] ust. [...] rozporządzenia nr [...], zgodnie z którym kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Z powyższych przepisów wynika, że kierowca miał obowiązek rejestrowania na karcie kierowcy okresów, w których pojazd był prowadzony, załadowywany, rozładowywany lub przestawiany, o ile tego dnia wyjeżdżał na drogę publiczną. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że kierowca w dniu [...] r., a także w dniu [...] r. prowadził pojazd po drogach publicznych. Odnosząc się do powołanego w odwołaniu zarzutu, że wyłącznie kierowca powinien ponosić konsekwencje stwierdzonego naruszenia, organ uznał że nie jest on trafiony. Zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym za naruszenie tych przepisów, odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca oraz kierowca, co potwierdza treść art. 92 ust. 1 oraz art. 92 a ust. 1 tej ustawy. Kierujący pojazdem może zgodnie z art. 92 ust. 1 i ust. 2 zostać ukarany karą grzywny w wysokości do [...] zł za naruszenia wymienione w załączniku nr [...] do ustawy, natomiast podmiot wykonujący przewóz drogowy może zostać ukarany zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 2 karą pieniężną w wysokości od [...] zł do [...] zł za każde naruszenie wskazane w załączniku nr [...] do ustawy, lecz suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć [...] zł. Odpowiedzialność przedsiębiorcy jest zatem niezależna od odpowiedzialności prawnej innych podmiotów. Odnośnie do braku wpływu strony na powstanie naruszenia, Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, iż obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami zatrudnianych przez niego pracowników. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże okoliczności tej nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, jego obowiązkiem jest bowiem przeszkolenie kierowcy i organizowanie kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest bez znaczenia, sytuacja taka jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Wpływ przedsiębiorcy na pracę zatrudnianych przezeń kierowców polega nie tylko na prowadzeniu szkoleń czy odbieraniu oświadczeń od kierowców o obowiązku przestrzegania przepisów, lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Odnośnie do podstaw do zastosowania przepisów z art. 92b oraz 92c ustawy, Główny Inspektor Transportu Drogowego po szczegółowej analizie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie stwierdził okoliczności uzasadniających ich zastosowanie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na tę decyzję Spółka wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji. Wniosła o przeprowadzenie dowodu z mapki Centrum Logistycznego Ociąż koło N. S. wraz z nałożonym czasem aktywności kierowcy. Podniosła zarzut naruszenia art. 8 § 1 Kpa poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej, w szczególności przez wybiórcze przeprowadzenie postępowania dowodowego, niewłaściwą ocenę dowodów, a w konsekwencji wyprowadzenie niewłaściwych wniosków. Zarzuciła także naruszenie art. 7, 76 § 1 ,77 § 1 i 80 Kpa polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności zeznaniom świadka A. S. w zakresie, w którym zeznał, iż konieczność podstawienia pojazdu wcześniej wystąpiła na wyraźne żądanie pracownika zleceniodawcy C.-K.. B. i W. sp. komandytowa, nie zaś na żądanie skarżącej Spółki, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że Spółka ponosi odpowiedzialność za naruszenia w użytkowaniu tachografu przez swojego pracownika. Spółka podniosła także zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 Kpa polegający na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym całkowite pominięcie okoliczności, iż w toku przeprowadzonych kontroli nie stwierdzono żadnych innych naruszeń w użytkowaniu tachografów ani w dotychczasowym wykonywaniu przewozów przez kierowcę A. S.. W ocenie strony skarżącej w sprawie doszło tez do naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 Kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego przez pominięcie dowodu z mapy Centrum Logistycznego wraz z nałożonym czasem aktywności kierowcy i drogą przebytą z GPS "F. M.", z której wynika, jak przebiegała trasa po której poruszał się kierowca w okresach gdy nie miało miejsca rejestrowanie jego aktywności, tj. poza drogami publicznymi, na terenie Centrum Logistycznego. Spółka zarzuciła naruszenie art. 9 Kpa poprzez nieudzielenie jej niezbędnych wskazówek w zakresie ewentualnego uwolnienia się od odpowiedzialności z tytułu stwierdzonych naruszeń, w tym dotyczących treści art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, co uniemożliwiło przeprowadzenie dowodów na okoliczność, że skarżący dopełnił niezbędne obowiązki w zakresie organizacji pracy i wynagradzania kierowców. Zadaniem Spółki organ nie wziął pod uwagę, że Spółka wprowadziła szereg regulacji wewnętrznych obowiązujących w jej przedsiębiorstwie, zmierzających do przestrzegania przepisów prawa w zakresie rejestracji czasu pracy kierowców i prawidłowego użytkowania tachografu. W ocenie Spółki organ odwoławczy powinien uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. W sprawie doszło też do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zaktualizowały się przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. W uzasadnieniu skargi Spółka wyjaśniła, że przy ocenie dowodów pominięto zeznania świadka A. S. w części, w której wskazywały na przyczyny, dla których odstąpił od przewidzianej, dotychczasowej procedury dokonywania załadunku. Świadek zeznał bowiem, iż to magazynier zleceniodawcy C.-K.. B. i W. spółka komandytowa polecił mu podstawić wcześniej pojazd do załadunku, mimo iż z przewidzianego już wcześniej harmonogramu pracy i otrzymanej dyspozycji wynikało, iż w danym dniu załadunek nastąpić miał później, co gwarantowało świadkowi wystarczający czas na wykonanie wszystkich jego obowiązków, bez konieczności wyjmowania karty kierowcy z tachografu. Całkowicie pominięta przez organy obu instancji została okoliczność, że kierowca A. S. jest zatrudniony w firmie Spółki od prawie [...] lat i na przestrzeni tego czasu nigdy nie dopuścił się jakichkolwiek naruszeń. Również w toku kontroli nie stwierdzono żadnych dodatkowych nieprawidłowości. Jest to pracownik doświadczony, świadom ciążących na nim obowiązków przewidzianych przez prawo i pracodawcę, który na pierwszym miejscu stawia rzetelność i wykonywanie swoich obowiązków z zachowaniem wszystkich norm czasu pracy. Organ odwoławczy pominął wniosek strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z mapki Centrum Logistycznego wraz z nałożonym czasem aktywności kierowcy i przebytą drogą mimo wyraźnego wniosku zawartego w odwołaniu. Jest to o tyle istotne, że z dowodu tego wynika, iż w zakwestionowanych okresach czasu, gdzie nie rejestrowano aktywności kierowcy, znajdował się on i poruszał poza drogami publicznymi, tj. na terenie Centrum Logistycznego Ociąż położonego koło N. S.. Jak wskazał organ I instancji, kierowcy prowadzący pojazdy ciężarowe poza drogami publicznymi, np. na terenie centrów logistycznych, nie mają obowiązku rejestrowania swojej aktywności. Ponadto, Spółka nie została poinformowana o treści art. 92b i 92c ustawy na etapie postępowania przed organem I instancji, co praktycznie uniemożliwiło jej wystąpienie przesłanek określonych w tych przepisach. Z załączonego do pisma Spółki z dnia [...] r. dowodu pod nazwą "tabela podsumowująca czas jazdy i odpoczynku", podpisanego przez kierowcę A. S. jasno wynika, że nie przewiduje się rekompensaty za skrócenie odpoczynku dobowego. Dodatkowo Spółka na stałe zatrudnia, na pełnym etacie, pracownika który stale analizuje i sprawdza czas pracy oraz jazdy kierowców, aby nie dopuścić do jakichkolwiek naruszeń. W zakresie obowiązków spedytorów leży również takie planowanie pracy kierowców, by całkowicie wyeliminować ewentualne potencjalne niebezpieczeństwo naruszenia obowiązujących przepisów w zakresie norm pracy kierowców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego przepisu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem kontroli było przestrzeganie przepisów dotyczących przewozu drogowego przez skarżącą Spółkę. W dniu [...] r. zatrzymano do kontroli na drodze publicznej w S. samochód ciężarowy marki S. wraz z naczepą, będący własnością Spółki. W oparciu o zgromadzone w toku kontroli dokumenty ustalono, że doszło do naruszeń wyszczególnionych w zaskarżonej decyzji. Naruszenia te dotyczyły przepisów z zakresu czasu pracy i odpoczynku kierowców oraz nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Zawiadomieniem z dnia 12 lutego 2018 r. organ I instancji poinformował Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z przeprowadzoną kontrolą drogową. Jednocześnie poinformował o treści art. 92c ustawy o transporcie drogowym, w tym o tym, że strona powołując się na art. 92c powinna udowodnić okoliczności lub zdarzenia, których nie mogła przewidzieć. Spółce zapewniono czynny udział w postępowaniu. W szczególności doręczono jej protokół kontroli, w którym szczegółowo opisane zostały stwierdzone nieprawidłowości i wskazano w nim, w oparciu o jakie dowody zostały one stwierdzone. Stronie skarżącej umożliwiono składanie dowodów wiążących się z działalnością transportową przedsiębiorstwa. W skardze podniesiono zarzut naruszenia przez organy art. 92b ustawy z dnia 6 września o transporcie drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 2200 z późn. zm.) - zwanej dalej również "ustawą", oraz naruszenia przepisów proceduralnych, tj. art. 7, 9, art. 77 § 1, art. 80 sprowadzające się do niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego i jego niewłaściwej oceny, co doprowadziło do wydania błędnej decyzji. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie uznał zarzutów skarżącej za zasadne i z tego powodu oddalił skargę. Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy należało wziąć pod uwagę, że odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym ma rozszerzony zakres, a wobec tego, ponosi on konsekwencje zarówno niewłaściwej organizacji przedsiębiorstwa, jak i braku należytego nadzoru nad osobami, którymi się posługuje (kierowcami). Jest to bowiem odpowiedzialność o charakterze administracyjnym, która nie jest oparta na zasadzie winy, a do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo i na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje, niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Odpowiedzialność przedsiębiorcy w powyższym zakresie nie jest jednak odpowiedzialnością absolutną za cudze czyny (por. wyrok TK z dnia 4 lipca 2002 r., sygn. akt P 12/01, OTK-A 2002/4/50). Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Ustawodawca przewidział w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się między innymi w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy). Wskazane w tym przepisie przesłanki, zwalniające z odpowiedzialności, odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć (por.m.in. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10; wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 738/11; wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1016/11 dostępne, podobnie jak inne powoływane orzeczenia, w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, zastosowanie powyższego przepisu jest możliwe, gdy przedsiębiorca wykaże stosownymi dowodami, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub że wystąpiły zdarzenia, których nie mógł przewidzieć. To bowiem on wywodzi skutki prawne z nich wynikające i to na nim spoczywa ciężar wykazania tych okoliczności i udowodnienia okoliczności objętych ich hipotezą (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 23 stycznia 2013 r., III SA/Wr 545/12). Organ powinien zatem w każdym przypadku badać, czy w odniesieniu do konkretnego, stwierdzonego naruszenia zachodzą przesłanki, o których mowa w treści art. 92c ust. 1 ustawy. W rozpoznawanej sprawie podstawą faktyczną wydanego rozstrzygnięcia było stwierdzone przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, skrócenie dziennego czasu odpoczynku oraz nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Organ odwoławczy odniósł się do zastosowania w sprawie powołanego wyżej przepisu przede wszystkim do stwierdzonego naruszenia opisanego w załączniku nr [...] do ustawy o transporcie drogowym lp. [...] wskazując, iż decydujące znaczenie dla stwierdzenia tego naruszenia ma to, czy pojazd w którym doszło do niewłaściwej obsługi lub odłączenia homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, wyjeżdżał na drogę publiczną. Z zabezpieczonych danych cyfrowych wynikało, iż kierowca kontrolowanego pojazduw dniu [...] r. wykonywał przewóz drogowy przed dokonaniem załadunku. Powyższy podjazd pod załadunek miał związek z wykonywanym zleceniem przewozowym, które było wykonywane po drogach publicznych. Zgodnie z art. 4 pkt a rozporządzenia 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (...) przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Nawet krótki przejazd pojazdu przez drogę publiczną oznacza obowiązek podporzadkowania się przepisom ustawy o transporcie drogowym oraz regulacjom unijnym. W kontrolowanej sprawie przejazd odbywał się zarówno po drogach publicznych jak i po placu terminala firmy w której odbywał się załadunek pojazdu. Kierowca miał obowiązek poruszając się po placu terminala używać urządzenia rejestrującego. Z ustaleń organów wynika także niewątpliwie przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu, a także skrócenie czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego. Skarżąca Spółka nie wykazała, by zachodziły okoliczności o jakich mowa w art. 92b czy 92c ustawy o transporcie drogowym, uzasadniające wyłączenie jej odpowiedzialności. Przepisy te przewidują możliwość zwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, jednakże jest to uzależnione od wykazania, że dołożył on należytej staranności, to znaczy uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Skoro za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu tej działalności się posługuje. Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki przewidziane w przepisach prawa, do zwolnienia z tej odpowiedzialności, spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne. W ocenie Sądu, organ odwoławczy wyczerpująco omówił przesłanki dające możliwość wyłączenia odpowiedzialności Spółki i wskazał powody dla których brak było podstaw do ich zastosowania w sprawie. Spółka w toku postępowania nie przedłożyła dowodów na istnienie okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność za powstałe naruszenia. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że Spółka nie może oczekiwać od organu który ujawnił naruszenia, że będzie niejako w jej imieniu poszukiwał dodatkowych dowodów na okoliczność wyłączenia jej odpowiedzialności za ujawnione naruszenia. Tym bardziej, że przesłuchany w sprawie kierowca pojazdu Spółki zeznał, iż nie został w żaden sposób przeszkolony w zakresie czasu pracy kierowców czy obsługi tachografu. Tymczasem to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek prawidłowej organizacji czasu pracy kierowcy i również obowiązek kontroli kierowcy w tym zakresie. Zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia 561/2006 to właśnie przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób aby ci kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006. Przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca, ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa. Przedsiębiorca jest zobowiązany do takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa transportowego, aby wszystkie określone w przepisach prawa zasady dotyczące wykonywania działalności gospodarczej były uwzględniane. Odpowiedzialność kierowcy za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego jest niezależna od odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy (art. 92 i 92a ustawy o transporcie drogowym). Organy orzekające w sprawie ustaliły stan faktyczny sprawy na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego. Oparły się o dane cyfrowe pobrane z karty kierowcy oraz z tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe. Dodatkowo kierowca przesłuchany przez organ I instancji potwierdził fakt popełnienia naruszenia. Ponieważ w dniach w których do naruszenia doszło pojazd poruszał się po drogach publicznych, kierowca miał obowiązek rejestracji na karcie swych aktywności także podczas załadunku pojazdu na placu manewrowym. W sprawie zebrano wystarczający materiał dowodowy potwierdzający zaistnienie stwierdzonych nieprawidłowości. Uwzględnione zostały także zeznania kierowcy pojazdu. Nie ma racji Spółka, że stwierdzone naruszenie polegające na nie rejestrowaniu aktywności kierowcy i przebytej drogi jest jedynym stwierdzonym naruszeniem tego kierowcy, podczas gdy w czasie tej samej kontroli stwierdzono także naruszenia dotyczące dziennego czasu prowadzenia pojazdu i czasu odpoczynku. Wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 7, 9, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez wybiorcze przeprowadzenie postępowania dowodowego, niewłaściwą ocenę zgromadzonych dowodów, czy prowadzenie postępowania w sposób mogący spowodować utratę zaufania do organów państwa. Podsumowując Sąd stwierdził, że organ II instancji prawidłowo utrzymał w mocy decyzję wymierzającą Spółce karę pieniężną w wysokości [...] zł, biorąc pod uwagę przepis art. 92a ust. 1 i 2 ustawy. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ administracyjny nie działa w ramach uznania administracyjnego. Przy stwierdzeniu naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ administracyjny - co do zasady - zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załącznikach do ustawy. Orzekające w sprawie organy przeprowadziły w sposób dokładny i wyczerpujący postępowanie, zgromadziły wystarczający materiał dowodowy, w świetle którego ustaliły stan faktyczny. W szczególności wskazać należy, że zgodnie z art. 80 k.p.a. organy zobowiązane były dokonać oceny sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, nawet jeśli ustalenia prowadziły do wniosków dla strony skarżącej niekorzystnych. Zaskarżona w sprawie decyzja została obszernie uzasadniona i odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.