VI SA/Wa 1243/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. ref. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2018 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą we [...] na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie prowadzenia reklamy apteki oraz nałożenie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z dnia [...] grudnia 2017r. 2. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz F. Sp. z o.o. z siedzibą we [...] kwotę 2.217 zł (dwa tysiące dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania VI SA/Wa 1243/18 Uzasadnienie F. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (skarżąca) wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (GIF) z [...] kwietnia 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z [...] grudnia 2017 r. I. o umorzeniu postępowania w sprawie prowadzenia przez skarżącą reklamy apteki poprzez: 1) uczestniczenie w programie reklamowym pn. "[...]"; 2) wydawanie i realizowanie <> o określonej wartości pieniężnej 3) wydawanie i realizowanie <> uprawniających do zrealizowania dodatkowych punktów rabatowych i <> II. nałożeniu na F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] karę pieniężną w kwocie 10 000,00 (z tytułu naruszenia art. 94a ust. 1 Ustawy Prawo Farmaceutyczne) Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i art. 115 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo Farmaceutyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2211 ze zm.) dalej: "u.p.f." oraz art. 138 § 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) dalej: "k.p.a" w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ wskazał, że: W dniu [...] lipca 2016 r., inspektorzy farmaceutyczni działający na podstawie upoważnień udzielonych przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] (dalej: "WIF") przeprowadzili w aptece ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] kontrolę planową w zakresie przestrzegania przepisów ustawy - Prawo farmaceutyczne, w tym zakresu reklamy aptek i jej działalności, zakończoną protokołem z kontroli z [...] lipca 2016 r., znak: [...] W pkt XVI protokołu odnotowano: "Według oświadczenia kierownika apteki, apteka nie uczestniczy w programach lojalnościowych. Sporządzono szczegółowy wydruk transakcji Typu BON BRL za okres 01.01 - 26.07.2016 r. Stwierdzono realizację przez aptekę Bonów BRL (291 transakcji). Na 19-tu kopiach faktur VAT sprzedaży widnieje zapis "Zapłacono (Bon BRL)". Pismem z 17 października 2016 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie prowadzenia przez spółkę niedozwolonej reklamy spółki o nazwie "[...]" zlokalizowanej w [...] przy ul. [...]. Wszczęcie postępowania miało związek z przeprowadzoną kontrolą oraz nieprawidłowościami odnotowanymi w pkt XVI protokołu kontroli. Była również przeprowadzona kontrola sprawdzająca. Według organu działanie strony polegające na uczestnictwie apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] w programie "[...]", narusza zakaz reklamy aptek i ich działalności o którym stanowi art. 94a ust. 1 u.p.f. Organ uznał za bezsporny i udowodniony fakt, że apteka uczestniczyła w programie według GIF, potwierdza to zgromadzona w postępowaniu przed organem I instancji dokumentacja, w tym w szczególności protokół z kontroli planowej z [...] lipca 2015 r., znak: [...] wraz z załączonym do niego wydrukiem transakcji Typu BON BRL za okres 01.01 - 26.07.2016 r., na podstawie którego stwierdzono realizację przez aptekę Bonów BRL (291 transakcji). Na 19-tu kopiach faktur VAT sprzedaży widniał napis "Zapłacono (Bon BRL)". Okoliczność uczestniczenia w ww. programie potwierdza również Strona w wyjaśnieniach zawartych w piśmie z dnia 9 lutego 2017 r. W ocenie Głównego Inspektora Farmaceutycznego, funkcjonujący w aptece ogólnodostępnej "[...]" zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] program "[...]" nosi cechy programu lojalnościowego, a tym samym uczestnictwo w ww. programie stanowi reklamę apteki i jej działalności. Na poparcie powyższego GIF przytoczył fragmenty konkretnych orzeczeń WSA i NSA wydanych w prawach reklamy aptek i ich działalności. Następnie stwierdził, że uwzględniając przytoczone wyżej orzecznictwo w zakresie reklamy aptek i jej działalności oraz uwzględniając cel programów lojalnościowych, należy stwierdzić, że program "[...]" narusza art. 94a ust. 1 u.p.f., gdyż stanowi zachętę do kupna produktów konkretnej aptece, w której pacjent otrzymuje "Kartę Pacjenta". Według GIF nie ulega również wątpliwości, iż program ten jest ukierunkowany na zwiększenie obrotu apteki, poprzez pozyskanie grupy lojalnych klientów korzystających z jej usług z uwagi na oferowane rabaty. Pacjent, który przy zakupie produktów leczniczych otrzyma rabat w związku z ilością dokonywanych w niej transakcji, bądź kupon promocyjny najpewniej wróci do tej apteki w przyszłości, zachęcony możliwością dokonania tańszych zakupów produktów z uwagi na przysługujące mu rabaty bądź kupony promocyjne. W tym stanie rzeczy Organ nie podzielił stanowiska Spółki, że organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 94a ust. 3 w zw. z art. 129b ust. 1 u.p.f. poprzez przyjęcie, że podmiot prowadzący aptekę podlega odpowiedzialności w myśl ww. przepisów za wszelkie bezpośrednie lub pośrednie formy reklamowania lub informowania o aptece, podczas gdy z przepisów art. 94a. Farmaceutyczny w [...] prawidłowo ustalił, że Strona poprzez udział apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] w programie "[...]" - naruszyła zakaz reklamy wskazany w art. 94a ust. 1 u.p.f. Organ uznał za niezasadny zarzut Strony naruszenia przez organ I instancji art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak zebrania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego dostatecznego materiału dowodowego w sprawie. Materiał dowodowy zebrany w sprawie, zwłaszcza protokół z kontroli planowej, regulamin programu "[...]", jak również wyjaśnienia Strony jednoznacznie wskazywały na to, że apteka ogólnodostępna o nazwie "[...]" zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] uczestniczyła w programie lojalnościowym - "[...]". Według GIF zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na ustalenie, że program "[...]" realizowany był w aptece w dniach 01.01 - 26.07.2016 r. Potwierdza to wydruk transakcji Typy BON BRL za ten okres, który ujawnił 291 tego typu transakcji, zaś na 19-tu kopiach faktur VAT sprzedaży widnieje napis "Zapłacono (Bon BRL)". Należało zatem przyjąć, że Strona uczestniczyła w programie "[...]", co najmniej od 1 stycznia 2016 r., co wynika z protokołu pokontrolnego z dnia [...] lipca 2016 r., oraz że zaprzestała uczestnictwa w programie przed wydaniem decyzji przez organ I instancji co potwierdziła kontrola sprawdzająca przeprowadzona w aptece w dniu [...] października 2016 r. W związku z czym wydanie decyzji nakazującej zaprzestania prowadzenia reklamy apteki stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. W efekcie organ I instancji prawidłowo uczynił umarzając postępowanie w związku z zaprzestaniem prowadzenia reklamy apteki przez Stronę apteki. Natomiast fakt, iż Strona zaprzestała prowadzenia reklamy apteki nie zwalnia organu I instancji z obowiązku nałożenia kary, gdyż nie ulega wątpliwości, że do naruszenia przepisu dotyczącego zakazu reklamy apteki doszło. Przy czym okoliczność ta może jedynie mieć wpływ na wymiar kary. W zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej GIF odwołał się do przepisu art. 129b ust. 1 u.p.f. zgodnie z którym "Karze pieniężnej w wysokości do 50 000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, (...) oraz ich działalności". Organ podkreślił, że konstrukcja przepisu art. 129b ust. 2 u.p.f. (zwrot "nakłada") przesądza o konieczności nałożenia kary pieniężnej w przypadku naruszenia art. 94a ust. 1 u.p.f. Jednocześnie, obowiązujące przepisy nie stanowią o jakichkolwiek okolicznościach pozwalających na odstąpienie od jej nałożenia. Dotyczy to również zaprzestania prowadzenia reklamy jeszcze przed wydaniem decyzji. W konsekwencji organ, ma jedynie możliwości miarkowania kary z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 129b ust. 2 u.p.f., w szczególności okresu, stopnia i okoliczności naruszenia, uprzedniego naruszenia przepisów. W rozpatrywanej sprawie GIF wziął pod uwagę następujące okoliczności: 1. przedmiotem postępowania był jeden rodzaj działalności (uczestnictwo apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] prowadzonej przez spółkę F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w programie lojalnościowym - "[...]", w ramach którego wydawano i realizowano: bony o określonej wartości pieniężnej, kupony punktowe, kupony promocyjne; 2. program lojalnościowy "[...]" stanowi szczególnie atrakcyjną formę zachęty do korzystania z usług apteki; 3. postępowanie dotyczyło jedynie apteki; 4. udowodniony w niniejszym postępowaniu okres naruszenia miał miejsce w dniach 01.01 - 26.07.2016 r., co wynika z protokołu pokontrolnego z dnia [...] lipca 2016 r.; 5. Strona po przeprowadzonej kontroli sprawdzającej w dniu [...] października 2016 r., nie realizowała transakcji z wykorzystaniem bonów BRL (dowód - protokół z kontroli sprawdzającej z [...] października 2016 r.); 6. Strona zaprzestała uczestnictwa w programie przed wydaniem decyzji (protokół z kontroli z [...] października 2016 r., znak: [...]); 7. kara służyć ma zapobiegnięciu ponownego naruszenia przepisów przez podmiot prowadzący zakazaną reklamę apteki i jej działalności, przez co musi być dotkliwa, a jednocześnie możliwa do spełnienia; 8. od przedsiębiorcy uzyskującego zezwolenie na prowadzenie apteki wymagana jest znajomość przepisów regulujących ten rodzaj działalności gospodarczej, w szczególności art. 94a u.p.f. W ocenie Głównego Inspektora Farmaceutycznego kara nałożona w niniejszym postępowaniu, tj. 10 000,00 zł nie jest - jak podnosi Strona w odwołaniu z 15 stycznia 2018 r. - karą rażąco wygórowaną, niejednokrotnie kary nakładane przez Wojewódzkich Inspektorów Farmaceutycznych w podobnych stanach faktycznych są znacznie wyższe. Organ odwoławczy rozpoznając sprawę, nie może jednak wydać decyzji na korzyść Strony, z uwagi na zawarty art. 139 k.p.a zakaz reformationis in peius. Stąd organ uznając, że nie ma podstaw do zmiany wysokości kary wymierzonej w niniejszym postępowaniu kary, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka F., reprezentowana przez adwokata zaskarżyła powyższą decyzję w całości. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie zarówno przez organ I jak i II instancji podjęcia wszelkich niezbędnych czynności do wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie w szczególności przez: - zaniechanie ustalenia, czy ewentualne programy rzeczywiście były prowadzone na podstawie regulaminów znajdujących się w aktach sprawy - w sposób zgodny z ich postanowieniami; - zaniechanie ustalenia rzeczywistego czasookresu przypisanej - Skarżącemu działalności; - zaniechanie ustalenia zasad prowadzenia przypisanej Skarżącemu działalności; - zaniechanie ustalenia czy apteka "[...]" mieszcząca się w [...], przy ul. [...] rzeczywiście działała pod szyldem "[...]" co doprowadziło do wydania decyzji opartej na materiale niepełnym, który nie dowodzi prowadzenia przez aptekę położoną w [...], przy ul. [...] jakiejkolwiek działalności, a tym bardziej działalności o charakterze reklamowym; 2. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, iż apteka w [...] brała udział w programie o nazwie "[...]", podczas gdy Organ nie zgromadził materiału dowodowego wystarczającego do wykazania, iż apteka ta rzeczywiści brała w nim udział; 3. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 80 w zw. z art. i § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez oparcie większości ustaleń w sprawie wyłącznie na treści niepodpisanych regulaminów - bez podjęcia czynności zmierzających do zweryfikowania autentyczności tych dokumentów; 4. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 80 w zw. z art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez dokonanie błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do nieuzasadnionego przyjęcia, że w aptece "[...]" zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] była prowadzona reklama, a nadto iż reklama ta była prowadzone przez Skarżącą podczas gdy prawidłowa ocena zebranego, aczkolwiek niepełnego materiału dowodowego nie pozwalała na wysnucie takie wniosku; 5. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 94a ust. 1 i 3 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy prawo farmaceutyczne - poprzez błędną wykładnię co doprowadziło do przyjęcia, że sam program lojalnościowy niezależnie od sposobu informacji o nim stanowi reklamę apteki w świetle wyżej wskazanego przepisu; 6. naruszenie art. 129b ust. 1 ustawy prawo farmaceutycznej poprzez dokonanie niewłaściwej oceny przesłanek uwzględnianych przy ustalaniu wysokości nałożonej na stronę kary pieniężnej, co doprowadziło do nałożenia kary w wysokości rażąco zawyżonej w stosunku do charakteru przypisywanego działania. Wskazując na wymienione zarzuty skarżąca wniosła o: 1. uwzględnienie niniejszej skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 2. uchylenie na podstawie art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi także decyzji organu I instancji w całości 3. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych W uzasadnieniu skargi m. in. zaakcentowała, że z ustaleń zarówno Organu I jak i II instancji nie wynika także kto prowadzi rzekomy program. Nie zostało zatem dowiedzione kto organizuje działalność objętą niniejszym postępowaniem, od czego de facto organ powinien rozpocząć postępowania. Na marginesie w tym miejscu dodać należy jedynie, iż to podmiot prowadzący reklamę, a nie aptekę ponosi odpowiedzialność za reklamowanie apteki, co całkowicie traci z pola widzenia Organ. Zdaniem skarżącej spółki Organ popełnił błąd, gdyż nie oddziela samego ewentualnego uczestniczenia w programach od działalności polegającej na reklamowaniu tych programów. O ile druga z opisanych działalności podlegać będzie mogła przez pryzmat regulacji art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne, o tyle pierwsza polegająca tylko i wyłącznie na obniżeniu ceny leków i suplementów diety - sama w sobie nie narusza zakazu reklamy aptek i ich działalności. Podejmowanie przez Skarżącą zobowiązań do obniżenia ceny oferowanych produktów, stanowiło jedynie dopuszczalną prawem kształtowanie polityki cenowej apteki, nakierunkowane na pomoc wszystkim potrzebującym. Organ nie wyjaśnił jaki podmiot pozostawał wyłącznie odpowiedzialny za treść i formę prowadzonych przez siebie programów. Z części niepełnego materiału dowodowego może wynikać, iż spółka F. nie była z całą pewnością organizatorem kwestionowanych programów. Na gruncie niniejszej sprawy Skarżąca bezspornie nie reklamowała prowadzonych przez siebie apteki w zakresie kwestionowanych programów - co najwyżej uznać można, iż prowadziła aptekę reklamowaną przez podmiot trzeci. Ewentualne podejmowanie przez Skarżącą zobowiązań do obniżenia ceny oferowanych produktów, stanowić mogło jedynie dopuszczalną prawem kształtowanie polityki cenowej apteki, nakierunkowane na pomoc wszystkim potrzebującym, taka działalność nie narusza zakazu reklamy aptek i ich działalności. W odpowiedzi na skargę GIF wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację, jaka legła u podstaw wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -- Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) zwaną dalej p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (WSA) stwierdza, że w działaniu organów dopatrzył się nieprawidłowości, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy w zakresie w jakim organ stwierdził, że podmiotem, który reklamował aptekę w rozumieniu art. 94 a ust.1 ustawy - Prawo farmaceutyczne (u.p.f.) jest spółka F. , do której skierowano decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie prowadzenia reklamy apteki z uwagi na zaprzestanie przez skarżącą reklamy w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, co nastąpiło jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji i nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. W ocenie Sądu, należy zgodzić się ze skarżącą, że z ustaleń organów orzekających w sprawie nie wynika w sposób niewątpliwy kto prowadzi program reklamowy pn. "[...]". Strona wskazuje, że bezspornie nie reklamowała prowadzonej przez siebie apteki w zakresie kwestionowanego programu - co najwyżej uznać można, iż prowadziła aptekę reklamowaną przez podmiot trzeci. Z kolei podejmowanie przez skarżącą zobowiązań do obniżenia ceny oferowanych produktów, stanowić mogło jedynie dopuszczalną prawem kształtowanie polityki cenowej apteki, nakierunkowane na pomoc wszystkim potrzebującym. Taka natomiast działalność nie narusza zakazu reklamy aptek i ich działalności. We wniosku o umorzenie postępowania (k.62 akt adm.) skarżąca podaje, że realizując "bony B." uczestniczy w programie, który polega na honorowaniu, jako części zapłaty za towary bonów wystawianych przez organizatora programu - spółkę B. sp. z o.o. Sąd zwraca uwagę, że z dokumentów włączonych przez organ do akt sprawy (k. 18-59 akt adm.) – w tym Regulaminu Programu "[...] " wynika, że program ten jest organizowany i zarządzany przez Spółkę B.. Należy również wskazać na znany organowi wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2018 r. sygn. akt II GSK 3102/17 (dostępny na: orzeczenia.nsa.gov.pl) w którym NSA zaakceptował, jako prawidłową ocenę organu i Sądu pierwszej instancji, że Spółka B. naruszyła art. 94 a ust 1 p.f. przez prowadzenie reklamy aptek ogólnodostępnych zlokalizowanych na terenie województwa [...] poprzez: organizowanie i zarządzanie programem lojalnościowym pod nazwą "[...]" w aptekach noszących nazwę "[...]" oraz w aptekach partnerskich. Był to bowiem program lojalnościowy organizowany w celu pozyskania klientów i zachęcenia ich do nabywania towarów oferowanych przez aptekę biorącą udział w programie przez premiowanie zakupów ofertą rabatową; czyli do istoty tego programu należało uatrakcyjnienie oferty handlowej, to jest spowodowanie u odbiorcy (nabywcy) woli zakupu oferowanych towarów de facto w konkretnej aptece, co stanowiło reklamę działalności tej apteki (v. także: wyrok NSA z 13 października 2016 r. II GSK 2309/15). W decyzji organ stwierdza, że niedozwolona reklama apteki prowadzonej przez skarżącą spółkę polega na uczestniczeniu w programie lojalnościowym, co stanowi naruszenie art. 94a p.f. Tymczasem w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 1843/14 (dostępny na: orzeczenia.nsa.gov.pl) na który powołuje się skarżąca, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że czym innym jest udział w programie pomocy finansowej przy zakupie leków, polegający na sprzedaży leków objętych tym programem, a czym innym reklamowanie tej działalności. Z przepisów art. 94a ust. 3 w związku z art. 129b ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne wynika, że karze za reklamowanie apteki podlega prowadzący reklamę, a nie prowadzący aptekę. Pogląd ten WSA w Warszawie podziela i przyjmuje za własny. Na gruncie tej sprawy należy stwierdzić, że doszło do naruszenia przez organ przepisów art. 7,77 § 1 i 80 k.p.a. w zakresie ustalenia czy skarżąca spółka prowadziła niedozwoloną reklamę apteki i jej działalności oraz art. 94 a) ust. 1 i 3 w zw. z art. 129 b) p.f. poprzez nierozróżnienie samego uczestnictwa we wzmiankowanym programie lojalnościowym od działalności polegającej na reklamowaniu tych programów. Sąd stwierdza, że naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym, WSA w Warszawie uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Powtórnie rozpatrując sprawę organ ma obowiązek respektować art. 153 p.p.s.a. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi (400 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej będącego adwokatem orzeczono na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 pkt 1 a) w zw. z § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015.1800).