II SAB/Kr 135/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Krystyna Daniel SWSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2018 r. sprawy ze skargi E. L. i P. L. na bezczynność Burmistrza Miasta N. T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta N. T. do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie punktu 3 wniosku skarżących z dnia [...] grudnia 2017 r, ponowionego w punkcie 2 ich wniosku z dnia 25 maja 2018 r o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że Burmistrz Miasta N. T. dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; I. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. zasądza od Burmistrza Miasta N. T. na rzecz skarżących E. L. i P. L. solidarnie kwotę [...]zł ( [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. E.L. i P.L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Nowy Targ w przedmiocie załatwienia wniosku skarżących o udostępnienie informacji publicznej - punkt 3 wniosku skarżących z dnia 15 grudnia 2017 r. oraz punkt 2 wniosku z dnia 25 maja 2018 r. Organowi zarzucili naruszenie art. 13 ust. 1, 13 ust. 2 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.) poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem w terminie, nawet pomimo powtórnego wniosku oraz niewydanie decyzji administracyjnej w razie uznania, że zachodzą przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej. Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o : 1) zobowiązanie Burmistrza Miasta Nowego Targu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku; 2) stwierdzenie, że Burmistrz Miasta Nowego Targu dopuścił się bezczynności; 3) stwierdzenie, że bezczynność Burmistrza Miasta Nowego Targu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) przyznanie od organu na rzecz skarżących solidarnie sumy pieniężnej 500 zł. 5) zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący złożyli w dniu 15 grudnia 2017 r. do Burmistrza Miasta Nowy Targ wniosek o udzielenie informacji publicznej, w którym w punkcie 2 żądali wskazania, czy "właściciel nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej [...] ma legalny dostęp do przedmiotowej nieruchomości i zgodę od Gminy Miasto Nowy Targ na korzystanie z przedmiotowej nieruchomości? Czy dysponuje kluczem do bramy stanowiącej część ogrodzenia i czy może korzystać w sposób nieograniczony z przedmiotowej nieruchomości", natomiast w punkcie 3, w razie pozytywnej odpowiedzi na powyższe pytania żądali wskazania, "W jakim trybie została udzielona ta zgoda? Przetargowym, czy bezprzetargowym? Jaką stawkę płaci właściciel nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej [...] za korzystanie z przedmiotowej nieruchomości, czy jest to dostęp bezpłatny?" oraz wnosili o dołączenie "kserokopii umowy między właścicielem nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej [...] a Gminą Miasto Nowy Targ dotyczącej przedmiotowej nieruchomości". W odpowiedzi na ten zakres wniosku Burmistrz Miasta Nowy Targ w piśmie z dnia 29 grudnia 2017 r. wskazał, że "właściciel nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] ma legalny dostęp i zgodę Miasta na korzystanie z ogrodzonej na dziś nieruchomości, którą uzyskał w 2010 r. na etapie uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy". Przedmiotowa odpowiedź organu w sposób oczywisty nie zrealizowała w pełni wniosku w zakresie jego punktu 2 (pytanie o klucz), ale przede wszystkim w związku z faktem, że była pozytywna nie spowodowała udzielenia informacji publicznej, o którą wnioskowano w punkcie 3 wniosku. Kwestia ta została całkowicie pominięta, nie została równie wydana decyzja administracyjna odmawiająca udostępnienia informacji publicznej. Wnioskodawcy kolejnym wnioskiem z dnia 25 maja 2018 r. w punkcie 2 wskazali organowi, że nie udzielił ów odpowiedzi, a nadto wnieśli o "przesłanie tej "zgody" w formie pisemnej oraz wskazanie podstawy prawnej, która pozwala na jej udzielenie "na etapie uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy". W odpowiedzi Burmistrz Miasta Nowy Targ w piśmie z dnia 12 czerwca 2018 r., stwierdził, że "na pytanie drugie została już udzielona odpowiedź w piśmie z dnia 29 grudnia 2017r.", co w sposób oczywisty nie polega na prawdzie i wynika z porównania treści wniosków z treścią udzielonej odpowiedzi. Podsumowując, Burmistrz Miasta Nowy Targ pozostaje w bezczynności, co do odpowiedzi na punkt 3 wniosku skarżących z dnia 15 grudnia 2017 r. oraz punkt 2 wniosku z dnia 25 maja 2018 r. Zdaniem skarżących działanie organu ma charakter celowy i zmierza do nieudzielania wnioskowanej informacji z powodów, które nie są skarżącym znane. Sprawa dotyczy majątku Gminy i ma niebagatelne znaczenie, a tymczasem organ ignoruje ich wnioski, w tych okolicznościach, przy braku skomplikowania sprawy, nasilenie złej woli ze strony organu jest tak duże, że zachodzą przesłanki do uznania, że bezczynność Burmistrza Miasta Nowego Targu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wnoszą o zobowiązanie Burmistrza Nowego Targu do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej (punkt 3 wniosku skarżących z dnia 15 grudnia 2017 r. oraz punkt 2 wniosku z dnia 25 maja 2018 r.) w terminie 14 dni od doręczenia organowi prawomocnego wyroku, albowiem jest to termin w pełni wystarczający, jak na tak prosty wniosek. Skarżący wnoszą także o przyznanie od organu na rzecz skarżących solidarnie sumy pieniężnej 500 zł, albowiem Gmina Miasto Nowy Targ robi wszystko, aby utrudnić im pracę i prowadzenie sklepu, a gdy chcą i próbują pewne kwestie wyjaśniać, w tym poprzez uzyskanie dostępu do informacji publicznej, to organ robi wszystko, aby to skarżącym uniemożliwić. Zgodnie z orzecznictwem "instytucja przyznania żądanej przez skarżącego sumy pieniężnej ma rekompensować stronie negatywne skutki związane z bezczynnością i tym samym poza odnoszącą się do organów funkcją represyjną i prewencyjną - mieć też znaczenie kompensacyjne. Inaczej mówiąc, ma na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką poniosła strona wskutek nieterminowego załatwienia sprawy" (tak m.in. WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 22 lutego 2018 r., IV SAB/Wr 367/17, LEK nr 2478913). Przyznanie wnioskowanej sumy pieniężnej jest również potrzebne dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na bezczynność, a więc zwalczenia bezczynności organu oraz jego zdyscyplinowania. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Nowy Targ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w zaistniałym stanie faktycznym nie mamy do czynienia z bezczynnością organu, bowiem pismem z dnia 29 grudnia 2017r. udzielono skarżącej odpowiedzi. Pismo zawierało informacje, że zgodnie z art.30 ust.2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, do wyłącznej kompetencji burmistrza należy gospodarowanie mieniem komunalnym, a zgodnie z prawem budowlanym na wykonanie ogrodzenia poniżej wysokości 2,20 m nie jest wymagane zgłoszenie do organów architektoniczno - budowlanych. Kolejnym punktem odpowiedzi była informacja, że właściciel nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej o numerze [...] ma legalny dostęp i zgodę Miasta na korzystanie z ogrodzonej na dzień dzisiejszy nieruchomości, co oznacza, że posiada klucz do bramy stanowiącej część ogrodzenia. Zgodę tą uzyskał już w 2010r. Wtedy też została zawarta umowa w formie ustnej i do dnia dzisiejszego ustalenia z tamtego okresu są aktualne i praktykowane. Dnia 25 maja 2018r. został doręczony organowi drugi wniosek o udzielenie dalszej informacji publicznej w zakresie omawianego już wyżej ogrodzenia oraz odpowiedzi na trzecie pytanie z pierwszego wniosku. Podobnie jak na pierwszy wniosek, odpowiedź została udzielona. Zawierała ona informację dotyczącą wycięcia przęsła ogrodzenia działek przedmiotowej nieruchomości oraz informację, że na trzecie pytanie organ odpowiedział pismem z dnia 29 grudnia 2017r. Podsumowując, odpowiedzi udzielone w pierwszym i drugim piśmie stronie skarżącej kompleksowo wyczerpują temat. W związku z licznymi wnioskami o udostępnienie informacji publicznej należałoby się zastanowić czy aby na pewno mieszczą się one w zakresie ustawowej definicji informacji publicznej. Zdaniem organu nasuwa się wątpliwość, czy każde pytanie zawarte we wnioskach strony skarżącej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego? Czy większość z nich nie służy wyłącznie pozyskaniu informacji przez skarżących do wykorzystania w celach prywatnych (mając na uwadze blokowanie przez skarżących inwestycji polegającej na budowie skrzyżowania). W przypadku takiej sytuacji organ nie ma obowiązku udzielać informacji publicznej, gdyż wybiega ona poza zakres ustawowej definicji. Skarżąca pierwszy wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowała do organu dnia 15 grudnia 2017r. (do Urzędu Miasta wpłynął on 18.12.2017r.), a odpowiedzi udzielono najszybciej jak to było możliwe pismem z dnia 29 grudnia 2017r. Natomiast drugi wniosek skarżącej wpłynął dnia 25 maja 2018r., a odpowiedź została udzielona w dniu 12 czerwca 2018r. W związku z tym nawet gdyby przyjąć, że organ pozostawał w bezczynności to nie miała ona rażącego charakteru, ponieważ organ udzielił skarżącej odpowiedzi najszybciej jak to było możliwe. Ponadto organ podniósł, że pomiędzy stroną skarżącą, a Gminą Miasto Nowy Targ istnieje spór dotyczący przebudowy skrzyżowania drogi gminnej ul. Grel z drogą powiatową ul. Św. Anny w miejscu przedmiotowej nieruchomości. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) . Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a.". W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a. Natomiast w sytuacji, gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała - skargę należy oddalić. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 – dalej "u.d.i.p.") udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Rozpoznając skargę w pierwszej kolejności należy ocenić, czy wniosek skarżących mieścił się w zakresie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy braku zgodnej z przepisami reakcji Burmistrza na wniosek skarżących z dnia punkt 3 wniosku skarżących z dnia 15 grudnia 2017 r. oraz punkt 2 wniosku z dnia 25 maja 2018 r. W pkt 2 pierwszego z wymienionych wniosków skarżący wnieśli o udzielenie informacji, czy właściciel działki ewidencyjnej nr [...] ma legalny dostęp do działek nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] położonych w Nowym Targu (które nazywane są przez skarżących "przedmiotową nieruchomością"). W pkt 3 tego wniosku – a więc w zakresie objętym skargą – wniesiono, jeżeli odpowiedź na pkt 2 jest pozytywna o udzielenie dalszych informacji:, "W jakim trybie została udzielona ta zgoda? Przetargowym, czy bezprzetargowym? Jaką stawkę płaci właściciel nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej [...] za korzystanie z przedmiotowej nieruchomości, czy jest to dostęp bezpłatny?". Ponadto skarżący wnieśli o dołączenie kserokopii umowy między właścicielem nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej [...] a Gminą Miasto Nowy Targ dotyczącej przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi na powyższe strona przeciwna w piśmie z dnia 29 grudnia 2017 r. wskazała, że "właściciel nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] ma legalny dostęp i zgodę Miasta na korzystanie z ogrodzonej na dziś nieruchomości, którą uzyskał w 2010 r. na etapie uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy". Wnioskodawcy w piśmie z dnia 25 maja 2018 r. w punkcie 2 powtórzyli swój wcześniejszy wniosek, a dodatkowo wnieśli o wskazanie podstawy prawnej, która pozwala na jej udzielenie "na etapie uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi Burmistrz Miasta Nowy Targ w piśmie z dnia 12 czerwca 2018 r., stwierdził, że "na pytanie drugie została już udzielona odpowiedź w piśmie z dnia 29 grudnia 2017 r.". Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że tzw. "przedmiotowa nieruchomość" składająca się z działek ewid. nr [...] , [...] ,[...] ,[...] położonych w Nowym Targu stanowi własność gminy. Wniosek skarżących sprowadzał się w istocie do następujących kwestii: a) czy zgoda udzielona właścicielowi działki ewidencyjnej nr [...] na korzystanie z nieruchomości gminnej została udzielona w trybie przetargowym, czy bezprzetargowym? b) czy korzystanie to jest odpłatne (i ewentualnie jaka jest stawka opłaty), czy nieodpłatne? c) udostępnienie kopii umowy, na podstawie której owo korzystanie następuje d) podstawa prawna udzielenia zgody na korzystanie z nieruchomości gminnych w trybie ustalania warunków zabudowy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. "c" u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego. W ocenie Sądu wszystkie powyższe punkty wniosku dotyczą gospodarowania mieniem gminnym i mieszczą się w zakresie przedmiotowym i podmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wywodzi, że udzieliła odpowiedzi na powyższe pytania, jednakże zdaje się przez to rozumieć fakt, że przesłała pismo stanowiące odpowiedź na wniosek. Nie można jednak zgodzić się, że odpowiedź ta zawierała wszystkie żądane przez skarżących informacje publiczne. W piśmie z dnia 29 grudnia 2017 r. poinformowano skarżących jedynie, że właściciel nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] ma legalny dostęp i zgodę Miasta na korzystanie z ogrodzonej na dziś nieruchomości oraz, że zgodę tę którą uzyskał w 2010 r. na etapie uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy. Dopiero w odpowiedzi na skargę dodano, że w 2010 roku "została zawarta umowa w formie ustnej i do dnia dzisiejszego ustalenia z tamtego okresu są aktualne i praktykowane". Ani w piśmie z dnia 29 grudnia 2017 r., ani w piśmie z dnia 12 czerwca 2018 r. nie udzielono informacji na temat formy umowy, trybu jej zawarcia, ani jej odpłatności. Burmistrz w odpowiedzi na skargę poddaje w wątpliwość, czy wnioskowane informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego, czy też służą wyłącznie pozyskaniu informacji przez skarżących do wykorzystania w celach prywatnych, zwłaszcza uwzględniając konflikt istniejący pomiędzy stronami. Odnosząc się do tego zarzutu Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zatem wskazywane przez Burmistrza okoliczności nie wpływają na zakres jego obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że w dalszym ciągu wnioskowane przez skarżących informacji publiczne nie zostały im udzielone, dlatego też w pkt I wyroku zobowiązał stronę przeciwną do wydania aktu lub dokonania czynności w zakresie objętym skargą – na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd w pkt II wyroku orzekł, że Burmistrz Miasta Nowy Targ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa – ponieważ w pozostałym, nieobjętym skargą zakresie wnioski skarżących zostały załatwione w terminach ustawowych, a zatem bezczynność dotyczyła jedynie niewielkiej części wniosku. Rozstrzygnięcie to oparto na art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z § 1a p.p.s.a. . Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. W pozostałym zakresie tj. w zakresie wniosku o przyznanie skarżącym od organu kwoty 500 zł Sąd oddalił skargę w pkt IV wyroku. Żądanie to okazało się w okolicznościach niniejszej sprawy nieuzasadnione. Przywołany wyżej przepis nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty pieniężnej mówiąc tylko o "sumie pieniężnej". Kwota ta - poza funkcją represyjną i prewencyjną polegającą na tym, że groźba konieczności wydatkowania tych kwot ze środków publicznych na rzecz stron postępowania, nie zaś przekazywania ich w ramach systemu finansów publicznych, będzie wzmacniała gwarancje terminowego załatwiana spraw - ma też znaczenie kompensacyjne. Inaczej mówiąc - ma na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwe działającej administracji publicznej. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (druk sejmowy nr 1633 i 2539 /VII Kadencja), instytucja ta została wzorowana na rozwiązaniu przyjętym w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U.2004.179.1843 ze zm.). Z tego względu przydatny jest dorobek orzeczniczy zarówno sądów administracyjnych jak i Sądu Najwyższego powstały na gruncie przywołanej ustawy. Z tym oczywiście zastrzeżeniem, że nie będą one dotyczyć działania wymiaru sprawiedliwości, ale działania administracji publicznej. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w orzeczeniach o sygn. III SPP 163/05, III SPP 154/05, SPK 10/05, III SPP 10/15, kwota otrzymywana na tej podstawie ma zrekompensować negatywne przeżycia psychiczne i moralne związane z przewlekłością postępowania sądowego oraz z naruszeniem prawa (nie dobra osobistego) do rozpoznania sprawy sądowej bez zbędnej zwłoki. Przyznanie odpowiedniej sumy pieniężnej stanowi sankcję dla państwa za wadliwe zorganizowanie wymiaru sprawiedliwości oraz rekompensatę dla skarżącego za krzywdę moralną spowodowaną przewlekłością postępowania. Następuje w wysokości proporcjonalnej do wielkości zwłoki, jej przyczyn oraz dotkliwości dla skarżącego. Odpowiednia suma pieniężna pełni rolę swoistego zadośćuczynienia za stres i frustrację, spowodowane przewlekłością postępowania sądowego. Podobnie w wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 maja 2012 r. sygn. III SA/Wa 2145/11, wskazano, że kwota wskazana w art. 12 ust. 4 ustawy z 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, poza funkcją represyjną i prewencyjną, ma też znaczenie kompensacyjne. Inaczej mówiąc ma na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie skonstruowanego systemu wymiaru sprawiedliwości albo wadliwe działającego systemu wymiaru sprawiedliwości w praktyce. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 25 lipca 2013 r. sygn. II OPP 23/13: "Określając wysokość sumy pieniężnej z tytułu przewlekłości postępowania, należy mieć na uwadze czas trwania postępowania, rodzaj sprawy, w której nastąpiła przewlekłość, jej znaczenie dla strony skarżącej". W niniejszej sprawie zdaniem Sądu brak jest przesłanek, które usprawiedliwiałyby przyznanie skarżącym żądanej sumy pieniężnej. Stwierdzona bezczynność nie miała charakteru rażącego. Jednocześnie skarżący w przekonujący sposób nie uzasadnili, na czym polegały negatywne skutki bezczynności, jakiej dopuścił się organ w stosunku do ich prawem chronionej sfery uprawnień i na czym polegała dotkliwość stwierdzonej bezczynności w "utrudnieniu pracy i prowadzeniu sklepu". O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.