VII SA/Wa 2029/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi Z.K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu zażalenia Z. K., utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., Nr [...] odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. o pozwoleniu na budowę samoobsługowej myjni samochodowej dwustanowiskowej – wiata z modułem myjącym na działce nr ew. [...] wraz z przyłączem wodociągowym i kanalizacyjnym we wsi [...], ul. [...] róg ul. [...], gmina [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że Z. K. w dniu [...] listopada 2014 r. złożył wniosek o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wyjaśniając, że zachował termin do złożenia wniosku bowiem o decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014r został poinformowany pismem organu z dnia [...] października 2014 r. Analizując akta sprawy organ stwierdził, iż wnioskodawca o decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. dowiedział się w dniu [...] sierpnia 2014r z pisma Urzędu Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., którego odbiór potwierdził w dniu [...] sierpnia 2014 r. ( zwrotne potwierdzenie odbioru ). W piśmie tym Urząd Gminy [...] w związku z wystąpieniem Z. K. przeciwko udzieleniu zgody na budowę myjni samochodowej poinformował wnioskodawcę, że obiekt ten został wybudowany w oparciu o decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. o pozwoleniu na budowę i został przyjęty do użytkowania w oparciu o decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...]z dnia [...] lipca 2014r. Tymczasem wniosek wznowienie postępowania (z dnia [...] listopada 2014 r.) został nadany w urzędzie pocztowym w dniu [...] listopada 2014r co oznacza, że wnioskodawca uchybił terminowi, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Z. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z zasądzeniem kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 7, art. 11, art. 77 §1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie. Zdaniem skarżącego nie można uznać, iż dowiedział się o istnieniu decyzji z pisma z dnia [...] sierpnia 2014r doręczonego mu [...] sierpnia 2014r albowiem pismo to nie pochodziło od organu właściwego dla wydania decyzji lecz z Urzędu Gminy [...]. Ponadto stwierdzenia zawarte w tym piśmie nie mogą być uważane za informację o rozstrzygnięciu zawartym w decyzji. Organ właściwy w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę poinformował wnioskodawcę o istnieniu i rozstrzygnięciu w decyzji dopiero pismem z dnia [...] października 2014r, a więc wnioskodawca zachował termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Oceniając zaskarżone postanowienie pod względem zgodności z prawem sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Zgodnie z art. 148 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji państwowej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie 1 miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wniosek strony skarżącej o wznowienie postępowania został wniesiony na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przyczyną wznowienia, jak wynika z wniosku, było pominięcie skarżącego jako strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. o pozwoleniu na budowę samoobsługowej myjni samochodowej dwustanowiskowej. Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zachowanie miesięcznego terminu musi być udowodnione przez stronę, zaś organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie tego terminu, swobodnie oceniając dowody w tej mierze (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 1998 r., sygn. akt III SA 2802/97). W ocenie sądu w niniejszej sprawie Wojewoda [...] trafnie ustalił, że o decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżący wiedział już w dniu [...] sierpnia 2014 r. z pisma Urzędu Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. W piśmie tym Urząd Gminy [...] w związku z wystąpieniem Z. K. w sprawie sprzeciwu przeciwko udzieleniu zgody na budowę myjni samochodowej poinformował wnioskodawcę, że obiekt ten został wybudowany w oparciu o decyzję Starosty [...] nr [...]z dnia [...] stycznia 2014 r. o pozwoleniu na budowę i został przyjęty do użytkowania w oparciu o decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Z pisma Urzędu Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r wyraźnie wynika, że kwestionowana przez skarżącego myjnia samochodowa została wybudowana w oparciu o decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. o pozwoleniu na budowę. W świetle treści pisma za niezasadny należy uznać zarzut skarżącego dotyczący braku informacji o rozstrzygnięciu zawartym w decyzji. Nietrafna jest także argumentacja z której wynika, że informacja o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu powinna pochodzić od organu właściwego do wydania takiej decyzji. Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, iż nie jest konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji, wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Nie jest także konieczne wskazanie organu, który decyzję wydał (por. wyroki NSA: z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08, LEX nr 574438; z 14 października 1999 r., IV SA 1662/97, LEX nr 48730; z 19 sierpnia 2010 r., II OSK 1296/09, LEX nr 746450; z 9 września 2011 r., II OSK 2407/10 LEX nr 1069058 i powołane tam orzecznictwo). W ocenie Sądu zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia zasad postępowania administracyjnego są niezasadne i pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy, uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.