II GSK 940/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia del. WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1085/18 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za utrudnianie przeprowadzenia kontroli 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2) zasądza od Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych na rzecz Spółki A 3100 zł (trzy tysiące sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 października 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1085/18 oddalił skargę Spółki A na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z [...] kwietnia 2018 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za utrudnianie przeprowadzenia kontroli. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Powiatowy Inspektor Sanitarny w Rzeszowie powiadomił Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Rzeszowie (WIJHARS) o nieprawidłowym oznakowaniu konserw "[...]", wyprodukowanych przez Spółkę B. Ujawniono, że wprowadzana do obrotu konserwy mają starte pierwotnie umieszczone na wieczku opakowań oznaczenia daty minimalnej trwałości oraz numer partii produkcyjnych naniesione farbą drukarską i zastąpione okrągłą etykietą o treści: "[...]". Podczas przeprowadzonych w lutym 2014 r. przez inspektorów WIJHARS czynności kontrolnych w Spółce A, [...] w zakresie jakości handlowej przetworów mięsnych stwierdzono w magazynie przeterminowane konserwy mięsne. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych wydał [.,..] listopada 2017 r. decyzję o nałożeniu na Spółkę A, na podstawie art. 40a ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1604 z późn. zm., zwanej dalej: ustawą o jakości) w związku z art. 40a ust. 1 pkt 2 i art. 21 ustawy o jakości oraz art. 104 k.p.a., kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł za utrudnianie organowi pierwszej instancji przeprowadzenia kontroli. W uzasadnieniu organ podniósł, że w dniu rozpoczęcia kontroli tj. [...] lutego 2014 r. podjęto próbę oględzin magazynu wyrobów gotowych, w którym znajdowały się konserwy. Pełnomocnik spółki K.J. wyjaśnił, że nie jest to możliwe, gdyż magazyn jest zamknięty, a klucze są w posiadaniu magazyniera, który jest nieobecny ponieważ korzysta ze zwolnienia lekarskiego. Pełnomocnik oświadczył, że udostępni magazyn w celu przeprowadzenia oględzin [...] lutego 2014 r. Tego dnia K.J. przekazał kontrolującym informację dotyczącą stanu ilościowego konserw, podkreślając, że znajdują się one w magazynie innego podmiotu gospodarczego, w stosunku do którego organ nie posiada uprawnień do przeprowadzenia kontroli. Organ pierwszej instancji uznał, że strona miała obowiązek udostępnić do kontroli konserwy będące w jej posiadaniu, w tym umożliwić kontrolującym ustalenie ich ilości i dokonanie kontroli oznakowania co wynika z art. 23 ust. 2 ustawy o jakości. Działania podjęte przez stronę skutecznie uniemożliwiły dokonanie ustalenia faktycznej ilości konserw będących na stanie magazynu oraz ich zabezpieczenia przed wprowadzeniem do obrotu. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (GIJHARS), orzekając w sprawie na skutek odwołania wniesionego przez spółkę wydał [...] kwietnia 2018 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że produkowane przez spółkę konserwy mięsne są środkami spożywczymi, które na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości, w zakresie jakości handlowej podlegają kontroli jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, a więc inspektorzy WIJHARS w Rzeszowie byli właściwi rzeczowo do przeprowadzenia kontroli w spółce będącej producentem przetworów mięsnych. Wbrew twierdzeniom spółki K.J. był jej pełnomocnikiem, o czym świadczy złożone do akt sprawy pisemne upoważnienie do reprezentowania Spółki A. podczas kontroli przeprowadzonej przez WIJHARS w Rzeszowie. Według GIJHARS, pomimo podejmowanych prób przeprowadzenia kontroli w zakresie jakości handlowej konserw mięsnych będących w obrocie i znajdujących się na stanie magazynowym kontrolowanego przedsiębiorcy, przedsiębiorca ten utrudniał czynności kontrolne poprzez: 1) utrudnianie dostępu do pomieszczeń magazynowych, w których składowane były przeterminowane konserwy, 2) utrudnianie sprawdzenia opakowania, oznakowania, prezentacji artykułu rolno-spożywczego oraz warunków jego przechowywania, 3) utrudnianie dokonania pełnych oględzin konserw i sporządzenia dokumentacji dotyczącej ich jakości handlowej oraz zabezpieczenia ich przed wprowadzeniem do obrotu, 4) udzielanie nieprawdziwych informacji o prowadzeniu kontroli przez inne organy kontrolne, a także składanie sprzecznych ze sobą oraz ze stanem faktycznym wyjaśnień. W wyniku opisanych działań cel kontroli nie został osiągnięty. Całokształt zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że przedsiębiorca działał z zamiarem utrudnienia kontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny opisanym we wstępie wyrokiem z 17 października 2018 r. oddalił skargę Spółki A na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej za utrudnianie przeprowadzenia kontroli. W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał ustalenia faktyczne, poczynione przez organ, za prawidłowe. Sąd, analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym sporządzony przez samą spółkę dokument "Inwentaryzacja konserw na magazynie - stan konserw na magazynie na dzień [...] listopada 2013 r. ", a także protokół z ustnych wyjaśnień K.J. z [...] lutego 2014 r., oraz pismo spółki z [...] lutego 2014 r., stanął na stanowisku, zgodnie z którym w toku kontroli prawidłowo ustalono, że przedsiębiorca posiada w magazynie będącym w jego dyspozycji konserwy, których data minimalnej trwałości minęła. Z oferty handlowej spółki, znajdującej się [...] lutego 2014 r. na jej stronie internetowej, Sąd wywnioskował, podzielając ustalenia organu, że spółka oferowała konserwy do sprzedaży. Sąd zauważył ponadto, że inspektorzy w obecności osoby upoważnionej, tj. K.J., dokonali wstępnych oględzin przedstawionych do kontroli konserw będących własnością spółki oraz znajdujących się w magazynie będącym w jej dyspozycji. Mając na uwadze dokumenty dołączone do sprawy, Sąd podzielił stanowisko organu, że konserwy mięsne są własnością kontrolowanej spółki. Ponadto, Sąd podniósł, że zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy o jakości, obrót to czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE. L. z 2002 r. Nr 31, str. 1 z późn. zm., zwanego dalej: rozporządzeniem nr 178/2002/WE), w świetle którego "wprowadzanie na rynek" oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucja i inne formy dysponowania. Na tej podstawie Sąd podzielił stanowisko organu, zgodnie z którym konserwy były przechowywane na stanie magazynowym skarżącej z zamiarem sprzedaży, a to odpowiadało wspomnianej definicji wprowadzenia do obrotu. Ponadto, Sąd przychylił się do poglądu wyrażanego przez organ, w świetle którego w przypadku wszczęcia urzędowej kontroli uzasadnione jest zastosowanie art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. UE. L. z 2004 r. Nr 165, str. 1 z późn. zm., zwanego dalej: rozporządzeniem nr 882/2004/WE), zgodnie z którym kontrole urzędowe przeprowadzane są bez wcześniejszego uprzedzenia. Spółka A zaskarżyła powyższy wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenia od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca zrzekła się rozprawy. Wyrokowi Sądu pierwszej instancji skarżąca zarzuciła: - na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a, naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 40a ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu niniejszego artykułu i błędne przyjęcie, że postępowanie skarżącego w czasie kontroli przeprowadzanej przez organ realizowało ustawowe przesłanki "utrudniania kontroli", uzasadniające nałożenie kary pieniężnej; - na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie przez WSA w Warszawie obowiązku kontroli zaskarżonej odwołaniem decyzji organu, jak też poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionych przez skarżącego w skardze zarzutów: 1) odnoszących się do niewłaściwości rzeczowej i miejscowej organów przeprowadzających kontrolę i rozstrzygających w pierwszej i drugiej instancji postępowania administracyjnego, jak też w zakresie zarzutu uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy przez organy administracji; 2) odnoszących się do braku mocy dowodowej zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów w postaci protokołu kontroli, notatki służbowej, na których treści błędnie oparł ustalenia faktyczne sprawy i rozstrzygnięcia sprawy i rozstrzygnięcie Sąd w ślad za organem; 3) odnoszących się do braku umocowania K.J. w dacie przeprowadzonej kontroli do składania wyjaśnień w imieniu skarżącego; 4) odnoszących się do własności kontrolowanych konserw oraz własności i możliwości dysponowania przez skarżącego pomieszczeniami, w których w czasie kontroli przechowywane były konserwy; 5) odnoszących się do zasadności nałożenia i zasadności wysokości kary pieniężnej nałożonej na skarżącego przez organ, jak też zarzutów w zakresie zasadności realizacji w okolicznościach sprawy przesłanek wskazanych przez ustawodawcę w treści art. 40aust. 1 pkt 2 ustawy o jakości pomimo, że podnoszone przez skarżącego zarzuty znajdują oparcie w stanie faktycznym sprawy, błędnie ocenionym przez organy, a co za tym idzie skutkującym niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a. 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 9, 77 §1 i 107 § 3 k.p.a., przez błędną ich wykładnię polegającą na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, z pominięciem mających istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności, że "przedsiębiorca posiada w magazynie będącym w jego dyspozycji konserwy, których data minimalnej trwałości minęła" (k. 6 uzasadnienia), "opisane w decyzjach konserwy były przechowywane na stanie magazynowym skarżącej z zamiarem sprzedaży" (k. 7 uzasadnienia); 3. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez: 1) sporządzenie przez WSA w Warszawie uzasadnienia wyroku, które nie wyjaśnia w sposób wystarczający motywów rozstrzygnięcia i sprowadza się do powtórzenia i powoływania się przez Sąd na argumentację organu wskazanych w pisemnym uzasadnieniu skarżonej decyzji i w toku sprawy - co nie pozwala na weryfikację toku rozumowania Sądu; 2) ograniczenie się przez WSA w Warszawie w odniesieniu się do zarzutów skarżących do enumeratywnego wyliczenia okoliczności, jakie zdaniem organu doprowadziły do realizacji przesłanki "utrudniania" przez skarżącego kontroli - bez samodzielnego wyjaśnienia motywów leżących u podstaw aprobaty Sądu dla oceny realizacji wyżej wymienionych przesłanek w okolicznościach sprawy i oceny prawidłowości zastosowania art. 40a ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości w okolicznościach niniejszej sprawy; 4. naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi złożonej przez skarżącego, w sytuacji gdy zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. do uchylenia zaskarżonej decyzji, jako że w ocenie skarżącego uchybienia popełnione przez organ w zakresie prowadzonego postępowania dowodowego i poczynionych na tej podstawie ustaleń faktycznych uzasadniały uwzględnienie skargi i wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych prawem. Organ wniósł również o rozpoznanie sprawy poza rozprawą. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku zajmuje wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podstawa prawna rozstrzygnięcia obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i ich zastosowania. Powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia powinno mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez stronę postępowania i ewentualnie przez sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Znaczenie procesowe uzasadnienia wyroku uwidacznia się bowiem w tym, że: - ma ono dać rękojmię, iż sąd dołoży należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, - ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę czy przesłanki, na których oparł się sad niższej instancji, są trafne, - ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku (por. W. Siedlecki, Postępowanie cywilne, Zarys wykładu, Warszawa 2003, s. 282). Podkreślenia wymaga, że jeżeli w uzasadnieniu wyroku wojewódzki sąd administracyjny ogranicza się w dużym stopniu do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organy administracji lub jego prostej akceptacji, nie służy to realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje: kontrolę rekonstrukcji norm proceduralnych stanowiących podstawę oceny realizacji przez organ administracji prawnych wymogów ustalania faktów; kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym również w zakresie dotyczącym kontroli wykładni prawa przeprowadzonej przez organ; przez pryzmat zaś przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie do uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2010, Nr 5 – 6, s. 267). Jeżeli strona skarżąca dowodząc swoich racji wspiera je określonym rodzajem argumentacji, to sąd powinien uczynić ją przedmiotem weryfikacji, dając temu stosowny wyraz w dostatecznie szczegółowym uzasadnieniu obejmującym istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy stanu faktycznego i prawnego. Zaniechanie jej przeprowadzenia stanowi wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd administracyjny pierwszej instancji stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik (por. wyrok NSA z 15 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1832/09; wyrok NSA z 25 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 1215/09 – wszystkie powołane orzeczenia dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a., mającym wpływ na rezultat kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia, będzie takie uzasadnienie, w którym ocena o zgodności z prawem zaskarżonego aktu formułowana jest bez (gruntownego) odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, albowiem w tego rodzaju sytuacji nie jest możliwe zrekonstruowanie przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęcie konkretnego kierunku interpretacji i zastosowania konkretnych przepisów prawa w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 685/09). Odnosząc powyższe rozważania do stanu rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w szczególności w zakresie dotyczącym podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, uzasadnia twierdzenie o występowaniu w nim powyżej przedstawionych wadliwości. Wyrażają się one, najogólniej rzecz ujmując, w zaniechaniu przez Sąd dokonania własnej oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Część analityczna uzasadnienia zaskarżonego wyroku w istocie sprowadza się do powtórzenia przez WSA argumentacji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych przedstawionej w zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę, co nie może być traktowane jako wynik prawidłowo przeprowadzonej kontroli sądowoadministracyjnej. W związku z tym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można uznać, że Sąd pierwszej instancji sporządził uzasadnienie spełniające warunki określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. W istocie bowiem Sąd nie przedstawił toku rozumowania, który doprowadził do przyjęcia, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd pierwszej instancji pominął niektóre zarzuty i argumenty podnoszone przez skarżącą. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W orzecznictwie przyjmuje się, że sąd administracyjny ma obowiązek zajęcia się sprawą, co najmniej w zakresie, w jakim domaga się strona skarżąca, formułując konkretne zarzuty skargi. Brak związania sądu pierwszej instancji zarzutami i wnioskami skargi nie może być rozumiany jako prawo sądu do pominięcia kwestii podnoszonych przez stronę lub wybiórczego potraktowania zarzutów przez rozpoznanie tylko niektórych z nich przy jednoczesnym pominięciu pozostałych. Powinnością sądu, niezależnie od przyjętego kierunku rozstrzygnięcia, jest rozważenie wszystkich zarzutów strony i dokonanie oceny ich zasadności na gruncie danej sprawy (por. wyrok NSA z 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 291/07). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca podniosła w skardze konkretne zarzuty, lecz Sąd pierwszej instancji rozpoznał tylko niektóre z nich. Ponadto w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób uznać za wystarczające odniesienie się przez WSA do zarzutu skargi, gdy wypowiedź w danej kwestii ogranicza się do powtórzenia stanowiska organu przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przy całkowitym pominięciu argumentacji spółki zawartej w skardze. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji przytoczył zarzuty skargi, z których wynika, że strona kwestionowała ustalenia faktyczne dokonane przez organ i związane z tym konsekwencje prawne, utrzymując, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające nałożenie kary pieniężnej za utrudnianie przeprowadzenia kontroli. Analiza uzasadnienia skargi prowadzi do wniosku, że w opinii skarżącej stan faktyczny sprawy został ustalony nieprawidłowo, w szczególności odnosi się to do kwestii właściwości rzeczowej organu przeprowadzającego kontrolę, własności konserw mięsnych, a co za tym idzie możliwości udostępnienia ich do kontroli przez skarżącą, umocowania K.J. do działania w charakterze pełnomocnika skarżącej, zaistnienia podstaw do nałożenia kary pieniężnej i jej wysokości. Sąd pierwszej instancji odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów dotyczących właściwości organów przeprowadzających kontrolę oraz orzekających w sprawie, umocowania K.J. do działania w imieniu spółki, własności kontrolowanych konserw mięsnych oraz mocy dowodowej zebranych w sprawie dokumentów. W tym zakresie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. okazał się o tyle zasadny, że Sąd pierwszej instancji ocenę legalności zaskarżonej decyzji w omawianych kwestiach ograniczył do prostej akceptacji stanowiska organu. Tymczasem w sytuacji, gdy, jak w rozpoznawanej sprawie między stroną skarżącą a organem istnieje spór, a każda ze stron postępowania sądowoadministracyjnego przedstawia swoje stanowisko wspierając je konkretnymi argumentami, Sąd pierwszej instancji miał obowiązek wyjaśnić w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z jakich przyczyn uznał za przekonujące stanowisko jednej strony, a także dlaczego argumenty drugiej nie zostały uwzględnione. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA nie podjął własnych rozważań dotyczących zaistnienia przesłanek wymierzenia kary pieniężnej za utrudnianie kontroli w aspekcie konkretnych działań skarżącej, które stanowiły "utrudnianie" przeprowadzenia kontroli, ograniczając się do powtórzenia ogólnych wniosków organu bez wskazania przykładów konkretnych zachowań. Pominięcie w motywach zaskarżonego wyroku kwestii podniesionych w skardze, a odnoszących się do zaistnienia podstaw wydania decyzji wymierzającej karę pieniężną uzasadnia stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził pełnej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Kolejna kwestia, która została pominięta przez WSA, dotyczy wysokości wymierzonej kary pieniężnej. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd pierwszej instancji, pomimo podniesienia w skardze zarzutu dotyczącego tej kwestii, nie skontrolował zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z art. 40a ust. 5 ustawy o jakości. W myśl powołanego przepisu ustalając wysokość kary pieniężnej, właściwy organ uwzględnia stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów oraz przychodu, a także wartość kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych. Mając na uwadze, że kara za utrudnianie organowi inspekcji przeprowadzenia kontroli wymierzana jest w wysokości do piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia za rok poprzedzający nałożenie kary, ocena legalności decyzji o nałożeniu kary w aspekcie jej wysokości stanowi konieczny element kontroli sądowej tej decyzji. Obowiązkiem WSA było więc przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyniku tej oceny, co jednak nie miało miejsca. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 jest na tyle istotne, że uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Sąd pierwszej instancji rozpoznając sprawę ponownie będzie zobowiązany do przeprowadzenia pełnej kontroli zaskarżonej decyzji, co dotychczas nie miało miejsca oraz sporządzenia uzasadnienia przyszłego orzeczenia, spełniającego warunki określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.).