III SA/Łd 634/18

Dnia 18 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2018 roku sprawy ze skargi B. W.-G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 oddala skargę. Decyzją z [...] numer [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z [...] nr [...] w przedmiocie przyznania B. W.-G. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w pomniejszonej wysokości. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 31 maja 2016 roku B. W.-G. złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2016, w treści którego ubiegała się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) deklarując działki rolne o łącznej powierzchni 26,36 ha. Pismem z dnia 17 października 2016 roku strona zwróciła się do organu I instancji z prośbą o wyznaczenie powierzchni użytkowanej rolniczo na działce ewidencyjnej nr 46. W odpowiedzi na prośbę strony pismem z dnia 4 listopada 2016 roku organ I instancji poinformował stronę o prowadzonej w gospodarstwie rolnym wnioskodawczyni kompleksowej kontroli na miejscu. W dniach od 2 do 15 listopada 2016 roku w gospodarstwie rolnym wnioskodawczyni przeprowadzona została przez inspektorów Biura Kontroli [...] Oddziału Regionalnego ARiMR kontrola na miejscu. W dniu 6 lutego 2017 roku strona złożyła zastrzeżenia do wyników kontroli w zakresie działek rolnych W, UX, XX, O, N, FX, YX. W odpowiedzi na zastrzeżenia strony wykonawca kontroli podtrzymał ustalenia zawarte w treści raportu z kontroli. Zmianie uległa jedynie wskazana w danych z kontroli powierzchnia zmierzona działki rolnej W, która została błędnie zsumowana. W dniu 13 czerwca 2017 roku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w której przyznał stronie żądane płatności w pomniejszonej wysokości. Decyzja została doręczona w dniu 6 lipca 2017 roku. W dniu 18 lipca 2017 roku strona złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, podnosząc, iż nie zostały jej przesłane materiały graficzne do każdej działki z naniesionymi ustaleniami w zakresie powierzchni kwalifikowalnych dla każdego rodzaju płatności wraz z uzasadnieniem prawnym odnoszącym się do ustaleń. Wskazała, iż w świetle dowodów zgromadzonych w sprawie, ustalenia co do powierzchni kwalifikujących się do płatności na zgłaszanych działkach rolnych są w przypadku kilku działek rolnych co najmniej "niejednoznaczne" i zawsze interpretowane na szkodę strony, której należna jest płatność. Następnie z uwagi na argumentację odwołania, w którym strona podważa prawidłowość ustaleń dokonanych w toku przeprowadzonych w gospodarstwie rolnym czynności kontrolnych, pismem z dnia 25 stycznia 2018 roku organ odwoławczy zwrócił się do Kierownika Biura Kontroli na Miejscu Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR o zweryfikowanie ustaleń zwartych w treści raportów z kontroli. W wyniku weryfikacji raportu z kontroli wykonawca kontroli podtrzymał ustalenia w nim zawarte. W związku ze zgłoszonym przez stronę w treści odwołania żądaniem udostępnienia materiałów dowodowych zgromadzonych w toku czynności kontrolnych, pismem z dnia 7 marca 2018 roku organ odwoławczy przekazał stronie płyty CD zawierające szkice z pomiaru powierzchni działek oraz zdjęcia wykonane na skontrolowanych gruntach. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor OR ARiMR w Ł. zważył, że podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 278 ze zm.) - dalej zwana "Ustawą". Organ powołał treść art. 7 ust. 1 Ustawy, a także wskazał, że w przypadku jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności dodatkowej (redystrybucyjnej), o których przyznanie wystąpiła strona niniejszego postępowania, zastosowanie znajduje w szczególności art. 8 ust. 1 oraz art. 14 Ustawy, cytując w dalszej części ich treść. Dodał także, iż powyższe płatności przyznawane są na wniosek rolnika złożony do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w terminie wskazanym w art. 21 ust. 1 Ustawy. Natomiast wysokość płatności ustala się zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 Ustawy i jest to iloczyn powierzchni obszaru zatwierdzonego do danej płatności i stawki tej płatności na 1 ha tej powierzchni, po uwzględnieniu art. 8 ust. 1, 3 i 4 Rozporządzenia Nr 13 07/2013 oraz zmniejszeń, wykluczeń lub pozostałych kar administracyjnych, wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności, a w przypadku jednolitej płatności obszarowej - po uwzględnieniu dodatkowo zmniejszeń, o których mowa w art. 11 Rozporządzenia Nr 1307/2013, z zastosowaniem współczynnika redukcji wynoszącego 100%. Mając na uwadze powyższe regulacje organ odwoławczy podniósł, iż składając wniosek rolnik wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności do gruntów rolnych na dany rok oraz zobowiązuje się do przestrzegania norm i wymogów, przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek. Natomiast rolą organu administracji jest przyznanie płatności, przy czym jest to poprzedzone weryfikacją spełnienia przez rolnika przesłanek przyznania płatności określonych w ww. przepisach Ustawy. Dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności, przy czym narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Dalej organ wskazał na art. 36 ust. 1 Ustawy, zgodnie z którym "Agencja przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu w zakresie płatności bezpośrednich, określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, chyba że ustawa stanowi inaczej." Natomiast cele kontroli na miejscu oraz kontroli administracyjnej określone zostały w art. 24 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 809/2014. W związku z powyższym organ wskazał, iż kontrola na miejscu w gospodarstwie rolnym wnioskodawczyni przeprowadzona została w dniach od 2 do 15 listopada 2016 roku przez inspektorów Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego ARiMR i obejmowała weryfikację kwalifikowalności powierzchni zgłoszonych do płatności działek oraz weryfikację przestrzegania minimalnych norm dobrej kultury rolnej. Kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni przeprowadzona została metodą inspekcji terenowej, która polega na weryfikacji w terenie położenia oraz granic zadeklarowanych przez rolnika we wniosku działek rolnych, pomiarze powierzchni upraw przy wykorzystaniu dopuszczalnych metod, odwzorowaniu dokonanych ustaleń na materiale graficznym i ewentualnie zobrazowaniu stanu gruntów poprzez sporządzenie dokumentacji fotograficznej. Wyniki tak przeprowadzonej kontroli utrwalone zostały w protokole z czynności kontrolnych spełniającym wymogi formalne określone w art. 41 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 809/2014. W treści raportu z kontroli wskazane zostały działki objęte kontrolą, metody, przy wykorzystaniu których zostały przeprowadzone pomiary, obwód zmierzonych działek, stwierdzone powierzchnie upraw oraz opis nieprawidłowości. Ponadto organ stwierdził, że zawarte w raporcie z kontroli wyniki oględzin działek znajdują potwierdzenie w dołączonym do raportu materiale graficznych oraz dokumentacji fotograficznej. W toku kontroli sporządzone zostały dokładne szkice obrazujące przebieg granic skontrolowanych działek, na których oznaczone zostały obszary wykluczone z płatności oraz wskazane miejsca i kierunek zdjęć wykonanych na gruncie, obrazujących sposób użytkowania skontrolowanych działek. Kolejno organ odwoławczy transponując treść art. 25 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 809/2014 na grunt rozpoznawanej sprawy wskazał, że z powyższego przepisu wynika, iż zasadą są kontrole niezapowiedziane, a wcześniejsze powiadomienie o nich jest wyjątkiem, z którego skorzystanie może być rozważane wyłącznie pod względem celowościowym. Organ wskazał przy tym, że B. W.-G. była obecna podczas przeprowadzania czynności kontrolnych. Ponadto raport z kontroli został stronie przekazany listem poleconym w dniu 4 stycznia 2017 roku i strona zapoznała się z jego treścią i skorzystała z prawa przysługującego jej na podstawie art. 31 ust. 7 Ustawy i w dniu 6 lutego 2017 roku składając zastrzeżenia do jego treści. Dyrektor OR ARiMR zaznaczył, że w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych dokonano ustaleń, które szczegółowo zostały przedstawione w protokole kontroli. Ponadto w toku czynności kontrolnych wykonana została dokumentacja fotograficzna obrazująca sposób użytkowania zgłoszonych do płatności gruntów oraz szkice wskazujące przebieg granic skontrolowanych działek. W toku czynności kontrolnych przeprowadzonych w gospodarstwie rolnym wnioskodawczyni nieprawidłowości dotyczące powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnością stwierdzono na działkach rolnych: A - zgodnie z treścią wniosku działka rolna A o pow. 1,24 ha, na której jest uprawiana mieszanka wieloletnia traw, jest położona na działce ewidencyjnej nr 376. W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono, że powierzchnia działki rolnej A jest większa od powierzchni zadeklarowanej we wniosku i wynosi 1,39 ha. Ponadto w toku czynności kontrolnych zastosowano kod DR 50, co oznacza, że zmierzona uprawa wykracza poza granice zadeklarowanej we wniosku działki ewidencyjnej. Zgodnie z dołączoną do raportu tabelą zawierającą wyliczenie powierzchni dla działek, dla których zastosowano kod DR50, powierzchnia działki rolnej A, w granicach zadeklarowanej we wniosku działki ewidencyjnej nr 376, wynosi 1,24 ha, DX - w treści wniosku strona wskazała, że działka rolna DX o pow. 0,31 ha i uprawie TUZ jest położona na działce ewidencyjnej 92. W toku czynności kontrolnych ustalono, iż jej powierzchnia jest o 0,09 ha mniejsza od powierzchni zadeklarowanej we wniosku i wynosi 0,22 ha. Jak wynika ze zdjęć wykonanych na gruncie i szkiców z pomiaru powierzchni przedmiotowej działki, teren niekwalifikujący się do objęcia płatnością to widoczne na drugim planie fotografii nr 22 i 23, ciągnące się wzdłuż granic działki, skupiska drzew i zakrzaczeń, EX - zgodnie z deklaracją wniosku działka rolna EX o pow. 0,53 ha i uprawie TUZ jest położona na działce ewidencyjnej nr 47. W toku czynności kontrolnych stwierdzono, że jej powierzchnia jest mniejsza od powierzchni zadeklarowanej we wniosku i wynosi 0,45 ha. Z porównania szkicu z pomiaru powierzchni przedmiotowej działki oraz załącznika graficznego złożonego przez stronę wraz z wnioskiem jednoznacznie wynika, że powierzchnia działki wyznaczona została w oparciu o rzeczywisty przebieg granic uprawy. Elementy wyłączone, niekwalifikujące się do dopłat, znajdujące na działce ewidencyjnej 47, zostały utrwalone na wykonanych w toku czynności kontrolnych fotografiach nr 15 (gęste zakrzaczenia i zadrzewienia) oraz nr 17, 19 i 20 (nowo wybudowany dom jednorodzinny), IX - zgodnie z deklaracja wniosku działka rolna IX o pow. 0,38 i uprawie TUZ jest położona na działce ewidencyjnej nr 471. Z treści raportu wynika, ż powierzchnia uprawy stwierdzona w toku kontroli wyniosła 0,24 ha. Pomiaru dokonano po granicy uprawy kwalifikującej się do wnioskowanej płatności (wyłączono zadrzewienia i zakrzewienia), przy czym jak wynika ze szkicu z pomiaru powierzchni przedmiotowej działki część uprawy znajduje się na niezadeklarowanej przez stronę we wniosku działce ewidencyjnej nr 472. Zgodnie z tabelą zawierającą wyliczenie powierzchni dla działek, dla których zastosowano kod DR50, powierzchnia działki rolnej IX, w granicach zadeklarowanej we wniosku działki ewidencyjnej nr 471, wynosi 0,1955 ha, MX - w treści wniosku strona zgłosiła przedmiotową działkę rolną na działce ewidencyjnej nr 62 wskazując, iż zajmuje ona 0,21 ha jej powierzchni i znajduje się na niej TUZ. W wyniku kontroli stwierdzono, że powierzchnia działki rolnej MX wynosi 0,15 ha. Jak wynika ze zdjęć wykonanych na gruncie oraz szkiców z pomiaru powierzchni działki z powierzchni działki wykluczono zwarte zadrzewienia i zakrzaczenia widoczne na zdjęciach nr 60, 63, 64 i 65, N - zgodnie z treścią wniosku działka rolna N o pow. 0,99 ha i uprawie TUZ jest położona na działce ewidencyjnej nr 1142/5. W toku kontroli stwierdzono, że działka rolna ma powierzchnie mniejszą od zadeklarowanej we wniosku i wynosi 0,70 ha. Zgodnie z treścią raportu z kontroli i wyjaśnieniami wykonawcy kontroli zawartymi w treści pisma z dnia 3 marca 2017 roku, na działce stwierdzono liczne wyłączenia w postaci zadrzewień i gęsto porośniętego brzegu, którego użytkowanie rolnicze nie jest możliwe. Stan gruntu, w tym obszary wyłączone, został zobrazowany na zdjęciach wykonanych w dniu kontroli tj. zdjęcia nr 183-191, UX - w treści wniosku strona zadeklarowała działkę rolną UX o pow. 0,57 ha i uprawie ogród przydomowy na działce ewidencyjnej nr 1. W toku czynności kontrolnych stwierdzono, że powierzchnia kwalifikująca się do objęcia płatnością na przedmiotowej działce jest mniejsza od powierzchni zgłoszonej we wniosku i składa się na nią ogródek przydomowy o pow. 0,05 ha, położony w północnej części działki ewidencyjnej nr 1, oraz ogródek przydomowy o pow. 0,15 ha wraz z uprawą pod folią, położony w środkowej części działki, przy granicy z działką ewidencyjna nr 2/4. Ze względu na brak spójności pomiędzy ww. obszarami, przy ustalaniu powierzchni działki uwzględniony został ogródek przydomowy stanowiący zwarty obszar gruntu o powierzchni 0,15 ha. Organ powołał w tym miejscu treść art. 67 ust. 4 lit a Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 w związku z art. 2 pkt 2 i art. 8 ust. 1 pkt 3 Ustawy, wskazując, że pozostały obszar działki został wykluczony z płatności. Podzielił również stanowisko wykonawcy kontroli wyrażone w treści pisma z dnia 3 marca 2017 roku, zgodnie z którym za ogródki przydomowe uznaje się powierzchnie przeznaczone pod uprawę płodów rolnych z zamiarem ich zużytkowania przez posiadacza gospodarstwa i jego gospodarstwo domowe. Są one zwykle oddzielone od reszty gruntów rolnych oraz łatwo rozpoznawalne, jako ogródki przydomowe. Ogród przydomowy może obejmować zarówno uprawy rolne i ogrodnicze jednoroczne, jak i uprawy wieloletnie. Do ogrodów przydomowych nie należy zaliczać powierzchni trawników i ogrodów ozdobnych. W związku z powyższym zgłoszona przez stronę do objęcia płatnością powierzchnia działki ewidencyjnej nr 1, na której znajduje się ogród z drzewkami ozdobnymi i terenem rekreacyjnym (por. zdjęcia nr 102-110, 114, 115, 117), została wykluczona z płatności, W - zgodnie z deklaracją wniosku działka rolna W o pow. 2,04 ha i uprawie mieszanka wieloletnia traw jest położona na działkach ewidencyjnych nr 367/3 i 369/6. W wyniku kontroli stwierdzono, że działka rolna ma powierzchnię 1,39 ha. Organ stwierdził, że jak wynika z uwag inspektorów przeprowadzających czynności kontrolne, zdjęć wykonanych na gruncie oraz szkiców z pomiaru powierzchni przedmiotowej działki, z powierzchni działki wykluczone zostały nieużytki położone we wschodniej części działki ewidencyjnej nr 369/6 (por. zdjęcia nr 233, 244), zagrody dla koni położone we wschodniej i środkowej części działki ewidencyjnej nr 369/6 oraz znajdujące się w tej części dziali budynki gospodarcze (por. zdjęcia nr 231, 232, 235, 218, 221, 222, 223, 238, 239, 240, 242, 243, 244, 251, 250), nieużytki położone we wschodniej części działki ewidencyjnej nr 367/3 widoczne na zdjęciach nr 228, 229, 230 i 233, wybiegi dla zwierząt położone w środkowej części działki ewidencyjnej nr 367/3 oraz znajdujące się w tej części działki tereny wyłączone z użytkowania widoczne na zdjęciach nr 210, 211 i 212. YX - w treści wniosku strona wskazała, że działka rolna YX o pow. 0,11 ha i uprawie mieszanka wieloletnia traw jest położona na działce ewidencyjnej nr 285. W toku czynności kontrolnych stwierdzono, że użytki rolne zajmują 0,07 powierzchni tej działki. Na pozostałym obszarze znajdują się tereny nieużytkowane rolniczo, zadrzewione i zakrzaczone (por. zdjęcia nr 159, 160). Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 8 ust. 1 pkt 3 Ustawy minimalna powierzchnia działki rolnej, do której może zostać przyznana płatność obszarowa, wynosi 0,10 ha. W związku z powyższym działka rolna YX o powierzchni 0,07 ha nie kwalifikuje się do objęcia płatnością. Organ II instancji, odnosząc się do kwestionowanych przez stronę we wskazanym powyżej zakresie ustaleń organu I instancji polegających w ocenie skarżącej na nieprecyzyjnym przeprowadzeniu pomiarów oraz wniosku o umożliwienie jej zapoznania się z ustalonym przebiegiem granic skontrolowanych działek, wskazał, że pismem z dnia 7 marca 2018 roku (doręczonym stronie w dniu 26 marca 2018 roku) organ odwoławczy przekazał stronie dwie płyty CD zawierające sporządzone w toku czynności kontrolnych szkice z pomiaru powierzchni działek oraz zdjęcia wykonane na gruntach w dniu kontroli. W zakresie zarzutu strony dotyczącego nierzetelnego przeprowadzenia pomiarów, organ odwoławczy podał, że pismem z dnia 25 stycznia 2018 roku zwrócił się do wykonawcy kontroli o ponowne przeanalizowanie wyników kontroli pod kątem podniesionych przez stronę zarzutów. W wyniku weryfikacji raportu z kontroli wykonawca kontroli ponownie podtrzymał ustalenia zawarte w jego treści, szczegółowo uzasadniając wynikaj kontroli dla każdej z działek rolnych, dla których zastosowano kody pokontrolne. Zgodnie ze stanowiskiem wykonawcy kontroli zawartym w piśmie z dnia 16 lutego 2018 roku, Biuro Kontroli na Miejscu bardzo szczegółowo odpowiadało na zastrzeżenia dotyczące beneficjentki odnośnie ustaleń kontrolnych zawartych w Raporcie z czynności kontrolnych nr 9005-00000033525/16 w 2017 roku. W większości nie zostały one uwzględnione z powodu braku ich zasadności. Zmianie uległ pomiar jednej z wnioskowanych działek, wynikający jedynie z uspójnienia dwóch części działki "W", co znalazło odzwierciedlenie w raporcie. W oparciu o pisemne wyjaśnienia inspektorów terenowych realizujących w dniach od 02.11.2016 r. do 15.11.2016 r. kontrolę, udzielono wyczerpujących wyjaśnień. Kontrola została przeprowadzona zgodnie z instrukcją realizacji kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Inspektorzy terenowi podczas kontroli na miejscu ustalili faktyczny sposób użytkowania działek rolnych oraz ich powierzchnie w oparciu o rzeczywisty przebieg granic upraw. Każda działka rolna została dokładnie zmierzona, wykonano 251 fotografii obrazujących faktyczny sposób użytkowania działek i szkic dla każdej działki z zaznaczeniem miejsc i kierunków wykonania fotografii. Wszystkie materiały stanowią część dokumentacji pokontrolnej, która jest do wglądu w siedzibie Oddziału Regionalnego. Jest to dokumentacja wykonana zgodnie z wewnętrznymi procedurami na potrzeby kontroli na miejscu, nie ma możliwości wykonania załączników graficznych w odpowiedniej skali i formacie na życzenie beneficjenta. Dyrektor ARiMR podkreślił, że odwołujący na etapie składania zastrzeżeń do kontroli nie skorzystał z możliwości wglądu w dokumentację pokontrolną. W opinii organu odwoławczego w sprawie brak jest podstaw do podważenia ustaleń kontroli w zakresie powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnością oraz kwestionowania metody przeprowadzonych pomiarów. Odwołując się do treści art. 38 ust. 2, 3, 4 i 6 oraz art. 39 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 809/2014 wskazał, że z powyższych przepisów wynika, że ustawodawca pozostawia państwom członkowskim dowolność stosowania metod pomiaru powierzchni, pod tym jednakże warunkiem, że zastosowana metoda gwarantuje dokładność pomiaru co najmniej na poziomie określonym przez unijne normy techniczne. W tym zakresie ustawodawca unijny, jak i krajowy w art. 75 § 1 k.p.a., wprowadza otwarty i szeroki katalog środków dowodowych - metod pomiaru powierzchni, spełniających przynajmniej minimalne standardy dokładności pomiaru. Wybór metody pomiaru wobec tego pozostawiony jest swobodzie podmiotu dokonującego pomiaru. W niniejszej sprawie organ przeprowadził kontrolę na miejscu metodą inspekcji terenowej tj. wizytując zadeklarowane działki (oceniając wizualnie) i dokonując oceny stanu zadeklarowanych upraw, zaś pomiary powierzchni faktycznie wykorzystywanej pod zadeklarowane uprawy przeprowadził za pomocą urządzenia GPS, a poczynione ustalenia udokumentował stosownymi zapisami do protokołu z kontroli i załączonym do protokołu szkicami graficznymi działek z naniesionymi granicami upraw oraz zdjęciami obrazującymi stan skontrolowanych gruntów. Organ odwoławczy stwierdził, że bez wątpienia zastosowana przez organ metoda kontroli zadeklarowanych przez stronę działek nie tylko była dozwolona przez ustawodawcę unijnego, ale wręcz mieściła się w szerokiej definicji metod kontroli. Podkreślił również, że kontrola na miejscu została wykonana przez inspektorów terenowych posiadających imienne upoważnienia do realizacji kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni tj. OR05/1129/16 i OR05/382/16, dysponujących odpowiednią wiedzą i doświadczeniem w zakresie przeprowadzania kontroli gruntów deklarowanych do dopłat. W świetle powyższego organ II instancji uznał, iż organ I instancji słusznie dopuścił jako dowód w sprawie z wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 wyniki kontroli na miejscu zawarte w treści raportu z kontroli nr 9005-0000002471/16, stwierdzając brak podstaw do ich kwestionowania. Organ wskazał przy tym, iż w celu ustalenia powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnością, wyniki kontroli na miejscu są dodatkowo weryfikowane w toku kontroli administracyjnej, przeprowadzanej zgodnie z art. 29 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 809/2014, polegającej m.in. na badaniu: "zgodności między działkami rolnymi zgłoszonymi w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność a informacjami zawartymi w systemie identyfikacji działek rolnych w odniesieniu do działki referencyjnej zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014, w celu sprawdzenia kwalifikowalności określonych obszarów do systemu płatności bezpośrednich łub środków rozwoju obszarów wiejskich;" (cyt. lit. c ww. przepisu). W celu realizacji obowiązku nałożonego we wskazanym przepisie, podczas kontroli administracyjnej wniosku organ administracji, w oparciu o dane zawarte w systemie informatycznym ARiMR, w tym w oparciu o bazę referencyjną powierzchni PEG, oraz na podstawie dokumentów zgromadzonych w toku postępowania, w tym wyników kontroli na miejscu, ustala powierzchnię uprawnioną do przyznania płatności w ramach zgłoszonych do płatności działek. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, w toku kontroli administracyjnej, wniosku i analizy znajdujących się w systemie informatycznym ARiMR ortofotomap dla zgłoszonych we wniosku działek oraz naniesienia na nie wyników kontroli na miejscu i porównania granic upraw ustalonych w terenie z granicami działek referencyjnych, organ I instancji ustalił, że maksymalny kwalifikowany obszar (PEG) działek ewidencyjnych nr 47, 403/2 i 375 jest mniejszy od powierzchni zadeklarowanej we wniosku. Jak wynika z ustaleń organu I instancji, maksymalny kwalifikowany obszar (PEG) dla działki ewidencyjnej nr 47, na której położona była działka rolna EX, wynosi 0,44 ha. W przypadku działki 403/2, na których położone były działki rolne JA, JB, JC i JD, maksymalny kwalifikowany obszar (PEG) wyniósł 3,11 ha (zadeklarowana przez stronę we wniosku łączna powierzchnia działek rolnych położonych na działce ewidencyjnej nr 403/2 wynosił 3,16 ha). Jak ustalił organ I instancji, mniejszą aniżeli zadeklarowana we wniosku powierzchnię ma działka rolna JA (powierzchnia zadeklarowana we wniosku wynosiła 0,66 ha, powierzchnia stwierdzona w toku kontroli administracyjnej wyniosła 0,64 ha) oraz działka rolna JC (powierzchnia zadeklarowana we wniosku wynosiła 1,51 ha, powierzchnia stwierdzona w toku kontroli administracyjnej wyniosła 1,48 ha). Zgodnie z ustaleniami organu I instancji maksymalny kwalifikowany obszar (PEG) dla działki ewidencyjnej nr 375 wynosi 0,10 ha. W treści wniosku strona usytuowała na przedmiotowej działce ewidencyjnej cześć działki rolnej SX o powierzchni 0,15 ha. W związku z powyższym, na skutek wykluczenia z płatności powierzchni przekraczającej maksymalny kwalifikowany obszar (PEG) dla działki ewidencyjnej nr 375, powierzchnia działki rolnej SX została zmniejszona o 0,05 ha i wyniosła 0,32 ha. Organ wskazał dalej, że stosownie do treści wskazanego na wstępie art. 8 ust. 1 pkt 4 Ustawy, płatności obszarowe są przyznawane do powierzchni działki rolnej nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar (PEG), o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych. W związku z powyższym przy ustalaniu należnej stronie płatności uwzględniona została ustalona w oparciu o maksymalny kwalifikowalny obszar (PEG) działek referencyjnych powierzchnia działek rolnych EX, JA, JC i SX. Organ odwoławczy ustalając należną stronie płatność obszarową za rok 2016 wskazał, że powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności wynosiła 26,19 ha. Powierzchnia stwierdzona w toku postępowania administracyjnego, spełniająca kryteria przyznania płatności, wyniosła 24,57 ha. Dyrektor ARiMR wskazał przy ty, że na skutek braku załącznika graficznego ze wskazanym położeniem działki i nieuzupełnienia tego braku w terminie na złożenie wniosku i zmian do wniosku, zadeklarowana przez stronę we wniosku działka rolna WX o pow. 0,17 ha nie została przez organ I instancji rozpoznana. Powołując dalej regulacje zawarte w art. 18 ust. 6 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 640/2014 oraz art. 19a ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 640/2014 organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie różnica pomiędzy powierzchnią zgłoszoną we wniosku, a obszarem zatwierdzonym wyniosła 1,62 ha (26,19 ha - 24,57 ha = 1,62 ha). Stwierdzona różnica stanowi zatem 6,59 % obszaru zatwierdzonego (1,62 ha * 100% / 24,57 ha = 6,59 %). W związku z powyższym w sprawie zastosowanie ma kara ustanowiona we wskazanym powyżej przepisie polegająca na pomniejszeniu obszaru zatwierdzonego o wartość 1,5 raza większą od stwierdzonej różnicy tj. 2,43 ha (1,62 ha * 1,5 = 2,43 ha). Kolejno odwołując się do treści art. 19a ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 640/2014 uznał, że nałożona na stronę kara administracyjna została zmniejszona o 50 % i w konsekwencji obszar zatwierdzony został pomniejszony o 1,2150 ha (50% z 2,43 ha = 1,2150 ha). Z kolei powołując również treść art. 19a ust 3 ww. przepisu wskazał, że powierzchnia, na którą naliczona została płatność JPO, wyniosła 22,14 ha (24,57 ha -1,2150 ha = 23,3550 ha). Tym samym uznał, że stawka jednolitej płatności obszarowej do 1 ha w 2016 roku wynosiła 462,05 zł. Ze względu na powyższe początkowa kwota płatności JPO wyniosła 10 791,18 zł (23,3550 zł * 462,05 zł = 10 791,18 zł), przy czym kwota ta została pomniejszona ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego o kwotę 88,54 zł. Organ II instancji powołując treść art. 8 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1307/2013 oraz rozporządzenie wykonawcze do tego rozporządzenia, a także art. 6 ust. 3 lit. c Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 809/2014 oraz art. 3 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 639/2014, wyjaśnił, że zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie Ustawy, w przypadku stosowania współczynnika korygującego, każda płatność bezpośrednia (finansowana z budżetu wspólnotowego) jest zmniejszana proporcjonalnie do udziału tej płatności w całkowitej kwocie wszystkich płatności bezpośrednich. Mając na uwadze, że łączna kwota przyznanych płatności bezpośrednich po zastosowaniu ewentualnych obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości wynosi 21 927,48 zł, co przy kursie wymiany euro 4,3192 zł stanowi kwotę 5 076,75 euro, należało do kwoty stanowiącej nadwyżkę w wysokości 3 076,75 euro zastosować współczynnik korygujący w wysokości 1,353905 %. Całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosi 41,66 euro, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla jednolitej płatności obszarowej wynosi 88,54 złotych. W związku z powyższym należna stronie jednolita płatność obszarowa po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wyniosła 10 702,64 zł. W zakresie wniosku strony o przyznanie płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (płatność za zazielenienie) na 2016, organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności wynosiła 26,19 ha (wg. ww. działek rolnych). Powierzchnia stwierdzona w toku postępowania administracyjnego, spełniająca kryteria przyznania płatności, wyniosła 24,57 ha (wg. ww. działek rolnych). Organ rozstrzygając w tym zakresie przytoczył treść art. 23 ust. 2 akapit pierwszy Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640/2014, a następnie uznał, że przy ustalaniu należnej stronie płatności za zazielenienie uwzględniona została powierzchnia stwierdzona tj. 24,57 ha. Stawka płatności za zazielenienie do 1 ha w 2016 roku wynosiła 310,10 zł. Początkowa kwota płatności za zazielenienie wyniosła zatem 7 619,16 zł (24,57 ha * 310,10 zł = 7 619,16 zł), przy czym kwota ta została pomniejszona ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego o kwotę 62,52 zł. W związku z powyższym należna stronie płatność za zazielenienie po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wyniosła 7 556,64 zł. W zakresie wniosku o przyznanie płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) na rok 2016 organ II instancji wskazał, że powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności wynosiła 26,19 ha (wg. ww. działek rolnych). Powierzchnia stwierdzona w toku postępowania administracyjnego, spełniająca kryteria przyznania płatności, wyniosła 24,57 ha (wg. ww. działek rolnych). Organ stwierdził dalej, że w przypadku płatności dodatkowej zastosowanie znajduje ww. art. 18 ust. 6 oraz art. 19a ust. 1, 2 i 3 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 640/2014. Tym samym w niniejszej sprawie różnica pomiędzy powierzchnią zgłoszoną we wniosku, a obszarem zatwierdzonym wyniosła 1,62 ha (26,19 ha - 24,57 ha = 1,62 ha). Stwierdzona różnica stanowi zatem 6,59 % obszaru zatwierdzonego (1,62 ha * 100% / 24,57 ha = 6,59 %). W związku z powyższym w sprawie zastosowanie ma kara ustanowiona w art. 19a ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 640/2014 polegająca na pomniejszeniu obszaru zatwierdzonego o wartość 1,5 raza większą od stwierdzonej różnicy tj. 2,43 ha (1,62 ha * 1,5 = 2,43 ha), przy czym stosownie do treści ust. 2 ww. przepisu nałożona na stronę kara administracyjna została zmniejszona o 50 % i obszar zatwierdzony został pomniejszony o 1,2150 ha (50% z 2,43 ha = 1,2150 ha). Organ powtarzając kolejno treść art. 19a ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 640/2014 oraz art. 14 ust. 2 pkt 2 Ustawy wskazał, że w niniejszej sprawie pomniejszenie powierzchni zatwierdzonej tj. 23,3550 ha, o 3 ha spowodowało, że powierzchnia zatwierdzona do objęcia płatnością dodatkową wyniosła 20,3550 ha. Stawka płatności dodatkowej do 1 ha w 2016 roku wynosiła 172,79 zł. Początkowa kwota płatności za zazielenienie wyniosła zatem 3 517,14 zł (20,3550 ha * 172,79 zł = 3 517,14 zł), przy czym kwota ta została pomniejszona ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego o kwotę 28,86 zł. W związku z powyższym należna stronie płatność dodatkowa po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wyniosła 3 488,28 zł. W dalszej kolejności organ odwoławczy powołując treść art. 64 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 wskazał, że powyższy przepis nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. W aktach sprawy brak jest dokumentów, które potwierdzałyby, że stwierdzone nieprawidłowości są wynikiem działania siły wyższej. Strona nie wskazuje również na wystąpienie okoliczności nadzwyczajnych wymienionych w art. 2 ust. 2 Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013. W ocenie organu odwoławczego popełniony przez stronę błąd, polegający na zadeklarowaniu we wniosku gruntów nieużytkowanych rolniczo, bez żadnych wątpliwości nie może zostać uznany za oczywistą omyłkę, o której mowa w art. 4 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 809/2014. Organ stwierdził, że w analizowanym stanie faktycznym nie zaistniały także przesłanki wymienione w art. 64 ust. 2 lit. c i d Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013. Podkreślił, że powierzchnia gruntów zadeklarowana do pomocy finansowej określa ciężar finansowy tej pomocy, a zatem wnioskujący o pomoc rolnik, wskazując powierzchnię do płatności, musi czynić to w pełni świadomie, bowiem tylko on bierze na siebie odpowiedzialność za zgłoszone dane. Organ dodatkowo wskazał, że wniosek o przyznanie płatności wiąże organ, który decydując o przyznaniu pomocy, musi odnieść się do danych w nim zawartych, w tym do wielkości zgłoszonego obszaru, i te właśnie dane poddać kontroli, bo decydują one o wielkości przyznanej pomocy. Powyższe względy powodują, że w żadnym razie nie można twierdzić, że tak istotny element stanu faktycznego jak brak użytkowania danej działki nie mógł zostać w rozsądny sposób odkryty przez wnioskodawcę, czy też był wynikiem błędu organu. Doda, że nikt inny poza stroną nie mógł orientować się lepiej co do tego, jakie działki rolne posiada, uprawia i zgłasza do płatności. Podsumowując, organ stwierdził, że postępowanie administracyjne było w niniejszej sprawie wszczęte na wyłączny wniosek strony, która nie była zobowiązana do uzyskania płatności i składania wniosku, ale skorzystała z uprawnienia, które wynikało z przepisów prawa. Co więcej, składając wniosek B. W.-G. złożyła oświadczenie woli i wiedzy, za które ponosi odpowiedzialność. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, strona ponosi wyłączną winę za nieprawidłową deklarację powierzchni użytkowanej rolniczo we wniosku. W ocenie organu odwoławczego nie zaistniały również przesłanki z art. 64 ust. 2 lit. e Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013. Stwierdzona niezgodność nie jest nieznaczna albowiem jak zostało to powyżej szczegółowo wykazane stwierdzona różnica pomiędzy powierzchnią zgłoszoną, a powierzchnią stwierdzoną stanowi 6,59 % powierzchni stwierdzonej. Odnosząc się natomiast do art. 64 ust. 2 lit. f Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 organ wyjaśnił, iż wyjątki od stosowania kar administracyjnych zostały określone w art. 15 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640/2014. Zgodnie z przywołanym przepisem kar administracyjnych przewidzianych w rozdziale IV nie stosuje się w odniesieniu do części wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność, co do których beneficjent poinformował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest nieprawidłowy lub stał się niepoprawny od czasu jego złożenia, chyba że właściwy organ powiadomił wcześniej beneficjenta o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu lub o jakichkolwiek niezgodnościach we wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność. Podane przez beneficjenta ww. informacje powodują dostosowanie wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność do faktycznej sytuacji. W analizowanym stanie faktycznym brak jest dowodów potwierdzających okoliczność dokonania zmian we wniosku w zakresie spornych działek. Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, iż wykryte w toku kontroli na miejscu nieprawidłowości dotyczące powierzchni kwalifikującej się do płatności i stwierdzona różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną, powstała na skutek wykluczenia z płatności nieprawidłowych powierzchni, obligowały organ I instancji do zastosowania zapisów art. 19a ust. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640/2014 i w konsekwencji pomniejszenia należnych stronie płatności. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji oraz stwierdził, że postępowanie w sprawie przyznania płatności zostało przeprowadzone przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Dodał także, iż przepisy Ustawy nieco inaczej aniżeli zasady procedury administracyjnej określone w kodeksie postępowania administracyjnego statuują pozycję strony w postępowaniu o przyznanie płatności i powołując treść art. 3 ust. 1 ustawy wskazał, że w postępowaniu w sprawie przyznania płatności organ nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodu. To na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wobec powyższego, w opinii organu odwoławczego, nie narusza prawa takie postępowanie organu, gdy wobec braku jakichkolwiek dowodów dostarczonych przez stronę na potwierdzenie prawdziwości informacji podanych przez nią we wniosku, organ przyjął dowód z przeprowadzonej kontroli na miejscu oraz wyniki kontroli administracyjnej, jako wystarczającą podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji tego rodzaju naruszeń prawa, które powodowałyby konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Skargę na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego wniosła B. W. – G., zarzucając jej istotne błędy metodologiczne dotyczące ustalenia powierzchni kwalifikowanych do płatności ONW i JPO na działkach rolnych W, UX, XX, FX, YX, JA i JC położonych odpowiednio na działkach ewidencyjnych o numerach 367/3, 369/6, 1, 46, 40, 285, 403/2. Strona skarżąca wskazała, że przedmiotowa decyzja podjęta została w oparciu o wybiórczo przedstawiony materiał dowodowy z całkowitym pominięciem materiału dowodowego, który bezspornie jest w zasobach ARiMR, a który został sporządzony na miejscu w okresie wegetacyjnym. Oznacza to, że całkowicie pominięto materiał dowodowy, który jako jedyny prawidłowo odzwierciedla stan faktyczny w 2016 r., co do wielkości powierzchni kwalifikowanych do płatności na działkach rolnych i ewidencyjnych, których dotyczy. Dane z pominiętego materiału dowodowego zasadniczo różnią się w przypadku działki rolnej W i UX, od materiału dowodowego przyjętego przez organ, zaświadczając, że powierzchnia kwalifikowana do płatności ONW i JPO jest większa, niż ta która została przyjęta przez organ w oparciu o wybiórczo wybrany materiał dowodowy. Ponadto w odniesieniu do działek rolnych XX, FX, YX, JA, JC powierzchnia kwalifikowana do płatności ONW i JPO zostały ustalone w oparciu o materiał, w którym dane są niezgodne ze stanem faktycznym na miejscu, co wynika między innymi z faktu niezgodnych ze stanem faktycznym danych w systemie informatycznym ARiMR (PEG) dotyczących tzw. MKO JPO, czyli maksymalnych kwalifikowanych obszarów lub jest wynikiem przyjęcia subiektywnych opinii nie znajdujących odzwierciedlenia w treści konkretnych przepisów prawa. Strona skarżąca wskazała, że wniosek organu o braku śladów roślin jest z założenia fałszywy, wskazując przy tym, że brak na gruntach rolnych widocznych śladów kilkuletnich krzewów i drzew, których to części nadziemne przezimują jest oczywistym świadectwem, że krzewy i drzewa są usuwane, a to z kolei stanowi obiektywne świadectwo, że te grunty rolne są utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, a jest to najistotniejsza przesłanka uznania, że te grunty rolne kwalifikują się do płatności JPO i ONW. Skarżąca podniosła przy tym, że wiedza ta jest ogólnodostępna i musi być również dostępna dla funkcjonariuszy uprawnionych do oceny kwalifikowalności do płatności gruntów rolnych. Dalej skarżąca podniosła, że powierzchnia działki rolnej UX położonej na działce ewidencyjnej nr 1 została ostatecznie ustalona w oparciu o subiektywną opinię wyrażoną dodatkowo bezosobowo. Organ nie wskazał jakiegokolwiek przepisu prawa ani konkretnej treści takiego przepisu prawa w odniesieniu do tej działki rolnej, na podstawie którego dokonał ustalenia powierzchni kwalifikowanej do płatności. Całkowicie pominięto dane z kontroli przeprowadzonej w sierpniu 2016 roku, zgodnie z którą wielkość powierzchni kwalifikowanej do płatności na działce rolnej UX zmierzono na 0,39 ha. Skarżąca wskazała przy tym, że jeśli nie istnieje konkretny przepis prawa odnoszący się do pojęcia "ogród" czy "ogródek", to należy przyjąć jego znaczenie takie, jak definiuje to słownik języka polskiego. W związku z powyższym powierzchnia kwalifikowana do płatności ONW i JPO na działce rolnej UX – ogród wynosi 0,57 ha. Co zaś się tyczy działki rolnej XX położonej na działce ewidencyjnej 285 oraz FX położonej na działce ewidencyjnej 40, powierzchnia działki ewidencyjnej 40 wykorzystywanej rolniczo łączy się z powierzchnią działki ewidencyjnej 285 wykorzystywanej rolniczo i w zasadzie stanowią jedną działkę rolną, a zatem łączna powierzchnia wynosi 0,97 ha, wskazując, że wbrew twierdzeniom organu miejsce łączenia działek ewidencyjnych 40, 285 i 420 i 39 nie jest ani zadrzewione ani zakrzaczone. W zakresie stwierdzonej powierzchni kwalifikowalnej do płatności na działkach 403/2 skarżąca wskazała, że całą pewnością jest ona nie mniejsza niż 3,16 ha, podnosząc przy tym, że powierzchnia tzw. MKO JPO i MKO ONW figurująca w informacji np. na 2018 wynosząca w przypadku MKO JP 3,1089 ha, a w przypadku MKO ONW 3,11 ha jest bez najmniejszych wątpliwości błędem w systemie informatycznym ARi MR, a działania zmierzające do dopasowania wyników różnych kontroli, w tym kontroli na miejscu do tego błędu jest z kolei błędem metodologicznym. Skarżąca podniosła także, że organ nie wskazał przepisów prawa, na podstawie których dokonał wykluczeni obszaru 0,02 ha działki rolnej JA i 0,03 ha z działki rolnej JC, jak również nie wskazał tych obszarów na materiale graficznym, tak aby możliwa była weryfikacja zmierzonych wykluczeń. Ponadto działka rolna XX położona na działce ewidencyjnej 46 posiada powierzchnię faktycznie wykorzystywaną (wypas koni) większą niż 0,48 ha. Jest ona w pewnym obszarze zadrzewienia, lecz część obszaru zadrzewionego jest faktycznie wykorzystywana do wypasu koni. Z tego względu została złożona prośba o wyznaczenie powierzchni kwalifikowalnej do płatności na miejscu, tak, aby określić obszar, na którym rośnie mniej niż 100 drzew w przeliczeniu na hektar, aby wykluczyć możliwość powstania sporu. W kontroli nie dokonano jednak wyznaczenia takiej powierzchni i przyjęto jedynie wielkość powierzchni zadeklarowanej we wniosku. W zakresie działki ewidencyjnej 367/3 i 369/6, skarżąca wskazała, że działka rolna "W" posiada powierzchnię kwalifikowalną do płatności znacznie większą, niż przyjęta przez organ w przedmiotowej decyzji tj. 1,39 ha, co wynika z raportu kontroli z dnia 3.08.2016 roku, w którym ustalono, że łącznie powierzchnia działki rolnej "W" wynosi 2,54 ha. W konkluzji strona skarżąca wniosła o dołączenie do akt sprawy raportu z kontroli na miejscu z dnia 3 sierpnia 2016 roku oraz dokonanie wyznaczenia na miejscu powierzchni kwalifikowalnej do płatności na działkach ewidencyjnych 1, 46, 285 i 40, 403/2 oraz 367/3 i 369/6 w oparciu o konkretne przepisy prawa i ich konkretną treść przez biegłego niezależnego specjalistę w obecności przedstawicieli organizacji rolniczych i dołączenie wyników do akt sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018, poz. 1302, ze zm.; dalej: ustawa p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W myśl natomiast art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany argumentacją skargi, jej wnioskami i wskazaną podstawą prawną. Uzupełniająco należy dodać, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (por. wyrok NSA z 27 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 628/04, wyrok NSA z 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1086/11). Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia[...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...], w przedmiocie przyznania B. W. – G. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (jednolita płatność obszarowa, płatność na zazielenienie, płatność redystrybucyjna) na rok 2016 w łącznej kwocie 21.747,56 zł, oraz przyznania kwoty z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 181,72 zł. Rozpoznając sprawę w tak określonym zakresie kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, które spowodowało konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z [...]. Przede wszystkim wskazać należy, że podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 5 lutego 2015 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2017 roku r., poz. 278 ze zm.), a także przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 roku ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.Urz. UE z 20 grudnia 2013 r., Nr L 347), przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r., w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (DZ. Urz. UE z 20 grudnia 2013 r. Nr L 347), przepisy Rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 roku uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE z 20 czerwca 2014 r., Nr L 181) oraz przepisy Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r, ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE z 31 lipca 2014 r., Nr L 227). Kwestionując prawidłowość wydanego w sprawie rozstrzygnięcia przez organ I, jak i II instancji skarżąca podtrzymała zastrzeżenia, co do wyników kontroli przeprowadzonej w jej gospodarstwie rolnym metodą inspekcji terenowej w dniach od 2 do 15 listopada 2016 roku, wskazując, iż przedmiotowe decyzje zostały podjęte w oparciu o wybiórczo zgromadzony materiał dowodowy, z całkowitym pominięciem materiału dowodowego istniejącego w zasobach ARiMR - sporządzonego na miejscu w okresie wegetacyjnym, a który jako jedyny prawidłowo odzwierciedla stan co do wielkości powierzchni kwalifikowalnych do płatności w roku 2016. Ponadto skarżąca zarzuciła brak precyzyjnego wyznaczenia na materiale graficznym obszaru wykluczonego z płatności. Podniosła także, że w odniesieniu do działek rolnych XX, Fx, Yx, JA, JC powierzchnia kwalifikowalna do płatności została ustalona w oparciu o materiał, w którym dane są niezgodne ze stanem faktycznym na miejscu, co wynika również z istnienia niezgodnych ze stanem faktycznym danych w systemie informatycznym ARiMR (PEG) dotyczących tzw. MKO JPO. Ponadto w ocenie skarżącej decyzje zostały podjęte w wyniku subiektywnych opinii, nie znajdujących odzwierciedlenia w treści konkretnych przepisów prawnych. Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 6 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, płatności bezpośrednie oraz płatność niezwiązana do tytoniu są przyznawane rolnikowi, jeżeli są spełnione warunki przyznania tych płatności określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na jej podstawie. Jednym z warunków uzyskania płatności jest złożenie prawidłowo wypełnionego wniosku i oznaczenie przez stronę w złożonym wniosku, działki i powierzchni obszaru użytkowanego rolniczo, co do którego strona ubiega się o otrzymanie danej płatności. Zadeklarowany w ten sposób obszar podlega weryfikacji organu, dokonywanej w drodze kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu i dopiero wówczas stanowi podstawę przyznania płatności (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2018 roku, I GSK 213/18, Lex numer 2501150). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli: 1/ został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz 2/ łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. 2. Pomimo niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, płatności bezpośrednie są przyznawane, jeżeli: 1/ rolnik spełnia warunki do przyznania płatności związanych do zwierząt i złożył wniosek o przyznanie tych płatności oraz 2/ łączna kwota płatności bezpośrednich, przed zastosowaniem art. 63 rozporządzenia nr 1306/2013, wynosi co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro. 3. Kwota płatności bezpośrednich, o której mowa w art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1307/2013, do której wysokości nie stosuje się art. 9 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia, wynosi równowartość w złotych kwoty 5000 euro. Powyższy przepis ustanawia przesłanki przyznania wszystkich płatności bezpośrednich, natomiast uszczegółowienie zasad przyznawania poszczególnych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zawierają dalsze przepisy ustawy, tj. art. 8 ust 1 oraz art. 14 ww. ustawy. Zgodnie z art. 8 ust 1 ustawy, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej: 1/ położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami"; 2/ będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; 3/ o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha; 4/ nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W myśl zaś art. 14 ust. 1 ustawy, płatność dodatkowa jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym dla tego rolnika do jednolitej płatności obszarowej jest większa niż 3 ha. Płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika: nie większej niż 30 ha (art. 14 ust. 2 pkt 1) oraz pomniejszonej o 3 ha (art. 14 ust 2 pkt 2). Jak wynika z powyższego, w pierwszej kolejności podstawowe znaczenie dla przyznania płatności obszarowej ma ustalenie powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Niewątpliwie obowiązkiem rolnika składającego wniosek o przyznanie pomocy jest podanie rzeczywistej powierzchni działek rolnych uprawionych do przyznania tej pomocy. Ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jednoznacznie wskazuje w art. 21 ust. 1, że płatności obszarowe przyznawane są na wniosek rolnika. Od indywidualnej decyzji rolnika zależy więc, czy będzie ubiegał się o płatności obszarowe, co wiąże się automatycznie z obowiązkiem utrzymywania zgłoszonych działek rolnych w tzw. dobrej kulturze rolnej. Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 809/2014 określa wymogi jakie powinien spełniać wniosek o przyznanie pomocy. Zgodnie z art. 17 tego aktu, w celu identyfikacji wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, wcześniej ustalane formularze przekazane rolnikowi zawierają informację na temat maksymalnego obszaru kwalifikowalnego przypadającego na działkę referencyjną do celów systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej. Materiały graficzne dostarczone beneficjentowi zgodnie z art. 72 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 wskazują granice oraz unikalną identyfikację działek referencyjnych, o których mowa w art. 5 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014, oraz granice działek rolnych zatwierdzonych w roku poprzednim, aby umożliwić beneficjentowi prawidłowe wskazanie wielkości i położenia każdej działki rolnej. Od roku składania wniosków 2016 materiały te wskazują również rodzaj, wielkość i lokalizację obszarów proekologicznych zatwierdzonych w roku poprzednim. Zgodnie z art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 809/2014, kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności. Nie budzi wątpliwości, że kontrola na miejscu ma doprowadzić do jednoznacznego zweryfikowania i ustalenia, czy zadeklarowane we wniosku o dopłaty powierzchnie działek rolnych i rodzaj i stan upraw odpowiadają wymogom i normom dobrej kultury rolnej. Kontroli administracyjnej poddawane są wszystkie wnioski o przyznanie płatności, natomiast przeprowadzenie kontroli na miejscu nie jest regułą. W sytuacji wykrycia nieprawidłowości w trakcie kontroli administracyjnej oraz w sytuacji gdy na podstawie systemu informacji geograficznej organ nie może ustalić rzeczywistej powierzchni działek rolnych uprawnionych do przyznania płatności, ma on możliwość przeprowadzenia kontroli na miejscu celem dokładniejszej weryfikacji podanych przez wnioskodawcę danych. Kontrole na miejscu są realizowane metodą inspekcji terenowej lub metodą FOTO. Kontrola metodą inspekcji terenowej polega na przeprowadzeniu wywiadu terenowego i pomiarów terenowych, w odniesieniu do co najmniej 50% ogólnej liczby działek rolnych zadeklarowanych przez rolnika we wniosku. Pomiar granic działek rolnych jest wykonywany przy zastosowaniu różnego sprzętu pomiarowego np. tachimetru, odbiornika pomiarów satelitarnych GPS, taśmy mierniczej itp. Wybór metody pomiaru i sprzętu pomiarowego jest uzależniony od uwarunkowań występujących w terminie, tj. kształtu i wielkości mierzonej działki rolnej oraz rzeźby terenu. Wybór w tym zakresie należy do osoby realizującej czynności kontrolne. Zawsze bowiem chodzi o to, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc. Dlatego też kontrole na miejscu mogą być zapowiadane tylko wtedy, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli. Z art. 38 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 809/2014 wynika, że powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Unii normy techniczne. Właściwe organy mogą wykorzystywać teledetekcję zgodnie z artykułem 40 oraz techniki globalnych systemów nawigacji satelitarnej (GNSS) tam, gdzie jest to możliwe. Jedna wartość bufora tolerancji powinna być zdefiniowana dla wszystkich pomiarów powierzchni wykonanych z wykorzystaniem GNSS lub orto-zobrazowań. Do tego celu stosowane narzędzia pomiarowe powinny być zwalidowane o przynajmniej jedną klasę bufora tolerancji niżej niż jedna wartość. Jednakże jedna wartość tolerancji nie może przekraczać 1,25 m. Maksymalna tolerancja w odniesieniu do każdej działki rolnej nie może w żadnym przypadku przekraczać 1,0 ha w wartościach bezwzględnych. Wskazać także należy, że wysokość płatności ustala się zgodnie z art. 19 ust 1 pkt 1 ustawy jako iloczyn powierzchni obszaru zatwierdzonego do danej płatności i stawki tej płatności na 1 ha tej powierzchni z uwzględnieniem po uwzględnieniu art. 8 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia nr 1307/2013 oraz zmniejszeń, wykluczeń lub pozostałych kar administracyjnych wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności, a w przypadku jednolitej płatności obszarowej - po uwzględnieniu dodatkowo zmniejszeń, o których mowa w art. 11 rozporządzenia nr 1307/2013, z zastosowaniem współczynnika redukcji wynoszącego 100%. Oceniając legalność przeprowadzonego w sprawie postępowania, Sąd miał także na uwadze szczególne uregulowania przewidziane w art. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z których wynika, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy, w postępowaniu w sprawie o przyznanie płatności organ, przed którym toczy się postępowanie: 1/ stoi na straży praworządności; 2/ jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3/ udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4/ zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Na mocy art. 3 ust 3 ww. ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Stosownie do brzmienia wskazanych przepisów, zauważyć należy, że w zakresie prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie istnieją odmienności w stosunku do regulacji K.p.a. Przede wszystkim ustawodawca nie przewidział obowiązywania zasady prawdy obiektywnej, określonej w art. 7 K.p.a., ustalając, że organy prowadzące postępowanie zobowiązane są jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Nie nałożył natomiast na organy obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Jednocześnie przyjął zasadę, że ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne. Konsekwencją tego jest przeniesienie na wnioskodawcę inicjatywy dowodowej w zakresie wykazania spełnienia warunków przyznania wnioskowanej pomocy oraz brak po stronie organu obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na tę okoliczność i działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ograniczone zostały również zasady czynnego udziału stron w postępowaniu i udzielania informacji, przez ustalenie, że organ zobowiązany jest ich przestrzegać tylko na żądanie strony (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 22 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Op 344/16). Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że rozstrzygnięcie to nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. W ocenie Sądu, organ odwoławczy prowadził postępowanie w zgodzie z ww. zasadami, gdyż w sposób wyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy i szczegółowo odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, obszernie uzasadniając swoje stanowisko. Jak wynika z akt sprawy w dniach od 2 do 15 listopada 2016 roku w gospodarstwie rolnym wnioskodawczyni została przeprowadzona przez inspektorów Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego ARiMR kontrola na miejscu, obejmująca weryfikację kwalifikowalności powierzchni zgłoszonych do płatności działek oraz weryfikacja przestrzegania minimalnych norm dobrej kultury rolnej. Kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni przeprowadzona została metodą inspekcji terenowej, która polega na weryfikacji w terenie położenia oraz granic zadeklarowanych przez rolnika we wniosku działek rolnych, pomiarze powierzchni upraw przy wykorzystaniu dopuszczalnych metod, odwzorowaniu dokonanych ustaleń na materiale graficznym i zobrazowaniu stanu gruntów poprzez sporządzenie dokumentacji fotograficznej. Inspektorzy terenowi podczas kontroli na miejscu ustalili stan faktyczny, sposób użytkowania działek rolnych oraz ich powierzchnie w oparciu o rzeczywisty przebieg granic upraw. Każda z działek została dokładnie zmierzona. W toku czynności wykonano 251 fotografii, obrazujących stan faktyczny i sposób użytkowania działek, jak również szkic dla każdej działki z zaznaczeniem miejsca kierunków wykonania fotografii. Wyniki tak przeprowadzonej kontroli utrwalone zostały w protokole czynności kontrolnych, który - jak słusznie wskazał organ II instancji - spełnia wymogi formalne określone w art. 41 ust 1 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 809/2014. W treści raportu z kontroli zostały wskazane działki objęte kontrolą, metody przy wykorzystaniu których zostały przeprowadzone pomiary, obwód zmierzonych działek, stwierdzone powierzchnie upraw oraz opis nieprawidłowości. Należało podzielić stanowisko organu II instancji, że zawarte w raporcie kontroli wyniki oględzin działek znajdują potwierdzenie w dołączonym do raportu materiale graficznym oraz dokumentacji fotograficznej. Należało zgodzić się również z organem odwoławczym, że w toku kontroli zostały sporządzone dokładne szkice obrazujące przebieg granic kontrolowanych działek, na których oznaczone zostały obszary wykluczone z płatności oraz wskazane miejsca i kierunek zdjęć wykonanych na gruncie obrazujących sposób użytkowania działek kontrolowanych. Trzeba również podkreślić, że ustalenia poczynione w toku kontroli zawarte w protokołach kontroli są dowodem w sprawie i podstawą wydanego rozstrzygnięcia. Raport z kontroli należy uznać za dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy. Samo wniesienie zastrzeżeń do raportu nie powoduje, że traci on walor dokumentu urzędowego. W tym przypadku to na stronie ciąży obowiązek przedstawienia przeciwdowodu lub innych okoliczności mających znaczenie dla zawartych w nim ustaleń. Sposób mierzenia działek rolnych i granice pomiarów znajdują swoje odzwierciedlenie w szkicach pomiaru działek rolnych sporządzonych przez inspektorów terenowych. Dane z pomiarów umieszczone zostały na szkicach w celu zobrazowania przebiegu granic danej działki rolnej. Organ II instancji trafnie uznał, że zostało dowiedzione podczas kontroli, że deklaracja skarżącej złożona we wniosku o przyznanie płatności nie była zgodna ze stanem faktycznym zastanym w dniu kontroli. Tym samym nie można w przedmiotowej sprawie deprecjonować wartości raportów kontrolnych. W razie przeprowadzenia kontroli to właśnie protokół z kontroli jest podstawowym dowodem na okoliczność zgodności z warunkami przyznania pomocy. W sytuacji zatem, gdy protokół kontroli nie budzi uzasadnionych wątpliwości – gdyż został sporządzony w sposób prawidłowy przez osoby spełniające wskazane wyżej warunki – nie można organowi postawić skutecznego zarzutu, że ograniczenie postępowania dowodowego do przeprowadzenia dowodu z protokołu kontroli stanowi o naruszeniu obowiązku podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca ustaleń zawartych w protokole skutecznie nie podważyła, a jej zastrzeżenia i uwagi należało ocenić albo jako nieuzasadnione albo gołosłowne. Dokonanym przez organy ustaleniom pokontrolnym nie można postawić zarzutu dowolności ani arbitralności, a kontrola w gospodarstwie wnioskodawczyni została przeprowadzona w sposób prawidłowy w oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, o czym świadczy raport z kontroli, dokumentacja fotograficzna, szkice zdjęć z naniesionymi miejscami i kierunkami ich wykonania. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu strony dotyczącego braku dostarczenia jej wraz z rozstrzygnięciem materiałów graficznych sporządzonych w toku kontroli, wskazać, należy, że organ nie był zobowiązany do jej dostarczenia. Organ trafnie wskazał bowiem, że wszystkie materiały stanowiące dokumentację pokontrolną są do wglądu w siedzibie Organu Regionalnego. Dokumentacja ta wykonywana jest zgodnie z wewnętrznymi procedurami na potrzeby kontroli na miejscu i nie ma możliwości wykonywania załączników graficznych w odpowiedniej skali i formacie na życzenie beneficjenta. Jak wynika przy tym z akt sprawy strona na etapie składania zastrzeżeń do kontroli nie skorzystała z możliwości wglądu w dokumentację pokontrolną, natomiast w związku ze zgłoszonym przez stronę w treści odwołania żądaniem udostępnienia materiałów dowodowych zgromadzonych w toku czynności kontrolnych, pismem z dnia 7 marca 2018 roku organ odwoławczy przekazał stronie płyty CD zawierające szkice z pomiaru powierzchni działek oraz zdjęcia wykonane na skontrolowanych gruntach. Wbrew stanowisku strony skarżącej nie może ona skutecznie kwestionować prawidłowości rozstrzygnięcia organów poprzez podnoszenie, że należą jej się płatności do większej powierzchni, którą jak twierdzi użytkuje, w sytuacji gdy organ ocenił i odniósł się do całości powierzchni zadeklarowanej przez nią w złożonym wniosku i szczegółowo opisał w zaskarżonej decyzji, w zakresie których działek dokonuje wykluczenia powierzchni i dlaczego. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że kontrolę przeprowadzili wyspecjalizowani kontrolerzy, którzy w oparciu o posiadaną wiedzę i doświadczenie stwierdzili nieprawidłowości dotyczące powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnością. Czynności kontrolne obejmujące powierzchnie działek JA i JC w sposób nie budzący wątpliwości ujawniły faktyczną powierzchnię użytkowaną rolniczo, którą można zaliczyć do płatności, czyniąc podniesione w tym zakresie zarzuty za bezzasadne. Ponadto w celu ustalenia powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnością, wyniki kontroli na miejscu zostały dodatkowo zweryfikowane w toku kontroli administracyjnej, przeprowadzanej zgodnie z art. 29 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 809/2014. Organ administracji, w oparciu o dane zawarte w systemie informatycznym ARiMR, w tym w oparciu o bazę referencyjną powierzchni PEG, oraz na podstawie dokumentów zgromadzonych w toku postępowania, w tym wyników kontroli na miejscu, ustalił powierzchnię uprawnioną do przyznania płatności w ramach zgłoszonych do płatności działek. Wskazać także należy, że z uwagi na niewskazanie działek, od powierzchni których złożono odwołanie, powtórnej weryfikacji poddano wszystkie działki, dla których zastosowano kody pokontrolne. W ramach zastrzeżeń do raportu z marca 2017 roku weryfikowano działki N, XX, W, UX, YX, XX, ponownie analizując wyniki kontroli pod kątem podniesionych przez stronę zarzutów. W wyniku ponownej weryfikacji zmianie uległ pomiar jednej z wnioskowanych działek wynikający z uspójnienia dwóch części działki "W", co znalazło odzwierciedlenie w raporcie. Stwierdzono bowiem, że beneficjent dokonał nieprawidłowych przeliczeń. W zakresie działki rolnej UX w toku czynności kontrolnych ustalono, że powierzchnia kwalifikująca się do objęcia płatnością na przedmiotowej działce jest mniejsza od powierzchni zgłoszonej we wniosku i składa się na nią ogródek przydomowy o pow. 0,05 ha, położony w północnej części działki ewidencyjnej nr 1, oraz ogródek przydomowy o pow. 0,15 ha wraz z uprawą pod folią, położony w środkowej części działki, przy granicy z działką ewidencyjna nr 2/4. Ze względu na brak spójności pomiędzy ww. obszarami, przy ustalaniu powierzchni działki uwzględniony został ogródek przydomowy stanowiący zwarty obszar gruntu o powierzchni 0,15 ha. Jak słusznie podnosi strona skarżąca, organ nie wskazał na potrzeby określenia powierzchni kwalifikowalnej do płatności przepisu prawnego odnoszącego się do pojęcia "ogródek przydomowy", podzielając jedynie w tym zakresie stanowisko wykonawcy kontroli wyrażone w treści pisma z dnia 3 marca 2017 roku, zgodnie z którym za ogródki przydomowe uznaje się powierzchnie przeznaczone pod uprawę płodów rolnych z zamiarem ich zużytkowania przez posiadacza gospodarstwa i jego gospodarstwo domowe. Są one zwykle oddzielone od reszty gruntów rolnych oraz łatwo rozpoznawalne, jako ogródki przydomowe. Ogród przydomowy może obejmować zarówno uprawy rolne i ogrodnicze jednoroczne, jak i uprawy wieloletnie. Do ogrodów przydomowych nie należy zaliczać powierzchni trawników i ogrodów ozdobnych. Niemniej jednak uchybienie to w żaden sposób nie wpływa na trafność wydanego rozstrzygnięcia. Definicja ta jest bowiem zgodna z definicją zawartą w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1200/2009 z dnia 30 listopada 2009 roku wdrażające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1166/2008 w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badań metod produkcji rolnej w odniesieniu do współczynników dotyczących sztuk dużych oraz definicji cech objętych badanie, zgodnie z którą ogrody przydomowe to obszary przeznaczone pod uprawę produktów rolnych, przeznaczonych do konsumpcji przez użytkownika i jego gospodarstwo domowe, zwykle oddzielone od reszty gruntów rolnych i uznawane za ogrody przydomowe. Produkty pochodzące z tego obszaru gospodarstwo sprzedaje tylko okazjonalnie. Wszystkie obszary, z których produkty są stale sprzedawane na rynku, przynależą do innych pozycji, nawet jeśli część produktów jest konsumowana przez użytkownika i jego gospodarstwo domowe. W art. 2 f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zintegrowanych statystyk rolnych oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1166/2008 i (UE) nr 1337/2011, wskazano, że "ogród przydomowy" oznacza grunty wykorzystywane do produkcji żywności przeznaczonej do konsumpcji własnej. GUS przyjmuje następującą definicję ogrodów przydomowych: "powierzchnia zlokalizowana najczęściej wokół siedziby gospodarstwa, często oddzielona od reszty gospodarstwa. Obejmuje powierzchnię upraw przeznaczonych przede wszystkim na samozaopatrzenie w gospodarstwie domowym użytkownika gospodarstwa rolnego. Sporadyczne nadwyżki zbiorów mogą być sprzedawane. Ogród przydomowy może obejmować zarówno uprawy rolne i ogrodnicze jednoroczne, jak i uprawy wieloletnie. Do ogrodów przydomowych nie należy zaliczać powierzchni trawników i ogrodów ozdobnych" (Ogrody przydomowe jako element statystyki rolniczej w Polce – stan i zróżnicowanie przestrzenne według powszechnego spisu rolnego 2010, Stowarzyszenie Ekonomistów Rolnictwa i Agrobiznesu, Roczniki Naukowe; Tom XVII, zeszyt 1; Roman Rudnicki, Łukasz Wiśniewski - Uniwersytet Mikołaja Kopernika). W związku z powyższym zgłoszona przez stronę do objęcia płatnością powierzchnia działki ewidencyjnej nr 1, na której znajduje się ogród z drzewkami ozdobnymi i terenem rekreacyjnym, trafnie została wykluczona z płatności. Przyznać należy rację organom, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżąca przed złożeniem wniosku najprawdopodobniej nie dokonała pomiaru upraw, a specyfika położenia działek wymaga dokładnych, corocznych oględzin przed złożeniem wniosku o płatność. Dodać trzeba, że płatności, o których przyznanie wnioskowała skarżąca, przysługują corocznie, co oznacza, iż corocznie muszą być spełnione wymogi ich uzyskania. Jak słusznie podniósł organ II instancji, rolnik składając wniosek o przyznanie płatności wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności do gruntów rolnych na dany rok oraz zobowiązuje się do przestrzegania norm i wymogów, przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek. Natomiast rolą organu administracji jest przyznanie płatności, przy czym jest to poprzedzone weryfikacją spełnienia przez rolnika przesłanek przyznania płatności określonych w przepisach ustawy. Dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności, przy czym narzędziem służącym weryfikacji podanych danych podanych przez stronę w treści wniosku są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Weryfikacja działek, będących w posiadaniu beneficjentki wymaga oględzin corocznie przed złożeniem wniosku o płatność. Zgodnie z art. 17 ust 5 rozporządzenia nr 809/2014, rolnik we wniosku o przyznanie pomocy ma obowiązek wymienić szczegóły pozwalające na identyfikację wszystkich działek rolnych w jego gospodarstwie, ich powierzchnię, położenie oraz użytkowanie. Jeśli nastąpiły jakiekolwiek zmiany w zakresie danych wpływających na kwalifikowalność do pomocy, w tym zmiany danych w porównaniu z danymi podanymi rolnikowi we wstępnie wypełnionym formularzu wniosku o przyznanie płatności - rolnik winien te zmiany zgłosić, wprowadzając we wniosku o pomoc odpowiednie poprawki. Rolnik powinien dokonać korekty otrzymanych od ARiMR danych referencyjnych. Na podstawie poprawek lub uzupełnień wprowadzonych przez beneficjentów do z góry ustalonego formularza, właściwy organ dokonuje oceny, czy niezbędna jest aktualizacja odpowiedniej działki referencyjnej, uwzględniając art. 5 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu skutecznie kwestionującego ustalenia organów. Zgłoszony zaś w treści skargi wniosek o dokonanie wyznaczenia na miejscu powierzchni kwalifikowalnej do płatności na działkach ewidencyjnych 1, 46, 285 i 40, 403/2 oraz 367/3 i 369/6 przez biegłego w obecności przedstawicieli organizacji rolniczych nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić wyłącznie dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Opinia stanowi inny środek dowodowy niż "dowód z dokumentu" w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a. Skoro ustawodawca w art. 106 § 3 p.p.s.a. nie wymienił innych niż dokumenty środków dowodowych, to brak podstaw do stosowania rozszerzającej wykładni art. 106 § 3 p.p.s.a. i dopuszczenia możliwości prowadzenia przez sąd administracyjny postępowania dowodowego z zakresie szerszym niż dowody wymienione expressis verbis w tym przepisie (wyrok NSA z 13 czerwca 2007 r. sygn. akt: II OSK 1051/06, ONSA i WSA 2008/4/69). Wskazać także należy, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt: II FPS 8/09-CBOSA). Oznacza to, że sąd administracyjny jest sądem prawa, nie zaś sądem faktu. W postępowaniu w przed sądem administracyjnym kontrola administracji publicznej odbywa się na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), a zatem co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed tym sądem, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ administracji. Przepis artykułu 106 § 3 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (por. wyrok NSA z 25 lutego 2016 r. sygn. akt: II OSK 1592/14; wyrok NSA z 25 października 2015 r. sygn. akt: I OSK 300/14; wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r. sygn. akt: II FSK 1306/08-CBOSA). Zaznaczyć także trzeba, że wniesione przez skarżącą odwołanie od decyzji organu I instancji, jak również zarzuty podniesione w skardze, są bardzo ogólnikowe i nie zostały poparte żadnymi istotnymi dokumentami. Załączony do pisma procesowego z dnia 15.10.2018 r. "Protokół z oględzin działki referencyjnej w zakresie weryfikacji powierzchni PEG" z sierpnia 2016 r. nie może stanowić podstawy do podważenia ustaleń zawartych w Raporcie z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni nr 9005-00000033525/16 z listopada 2016 r., bowiem istnieje zasadnicza różnica pomiędzy powierzchnią PEG działki rolnej, a jej obszarem kwalifikującym się do płatności w danym roku. W odwołaniu strona wskazała wyłącznie na nieprawidłowości w zakresie ustalenia powierzchni PEG dla działek JA i JC, natomiast skarga zawiera zarzuty odnoszące się do błędu w pomiarach działek: W, UX, XX, FX, YX, JA, JC. Przy czym, z zaskarżonej decyzji wynika, że w przypadku działek FX i XX oraz działek JA, JB, JC i JD w wyniku kontroli wcale nie stwierdzono, że zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej (kod DR13+). W przypadku działki FX i XX powierzchnia zadeklarowana równa się powierzchni stwierdzonej, a przypisane kody stwierdzonych na działkach nieprawidłowości (DR52 i DR22) nie skutkowały korektą wniosku. Natomiast działki JA, JB, JC i JD, jak wynika z raportu kontroli, pomierzone zostały łącznie, co spowodowało, że zakwalifikowane zostały przez kontrolujących do płatności zgodnie z ustaloną dla tych działek powierzchnią PEG. Z wymienionych w skardze działek, tylko do działek W, UX i YX kontrolujący zastosowali kod DR13+. Jak wyżej zostało natomiast podniesione, działka W zamiast zadeklarowanej powierzchni 2,04 ha ma powierzchnię 1,39 ha, a z uwag inspektorów, zdjęć działki i szkiców wynika, że z powierzchni kwalifikowalnej wyłączone zostały nieużytki, zagrody dla koni, budynki gospodarcze, wybiegi dla zwierząt i tereny wyłączone z użytkowania. Na działce UX o pow. 0,57 ha stwierdzono z kolei obszary kwalifikujące się do płatności (ogródki przydomowe) o pow. 0,05 ha i 0,15 ha, jednak z uwagi na brak spójności tych obszarów, do płatności zakwalifikowano zwarty obszar gruntu, stanowiący ogród przydomowy o pow. 0,15 ha. Organ nie miał podstaw, aby znajdujące się na działce ewidencyjnej nr 1 tereny rekreacyjne i porośnięte drzewkami ozdobnymi (zdjęcia 102-110, 114, 115, 117), potraktować jako ogródki przydomowe. Działka YX o zadeklarowanej pow. 0,11 ha użytkowana była rolniczo na powierzchni 0,07 ha, a na pozostałym obszarze kontrolujący stwierdzili obszary nieużytkowane rolniczo. Z uwagi na niespełnienie wymogu minimalnej powierzchni działki rolnej (0,10 ha), działka YX o łącznej powierzchni stwierdzonej 0,07 ha zasadnie zatem wyłączona została z płatności. W ocenie Sądu, ustalenia poczynione w ramach kontroli nie były sprzeczne i wzajemnie się uzupełniały. Treść uzasadnień decyzji obu organów świadczy o tym, że organ wszechstronnie i kompleksowo ocenił cały zebrany materiał dowodowy, a wywiedzione w decyzji wnioski i w konsekwencji zastosowane pomniejszenia płatności, znajdują oparcie w faktach ustalonych na podstawie kontroli przeprowadzonych w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności do upraw roślin wysokobiałkowych a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się karę administracyjną w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną. Zgodnie natomiast z art. 19a ust 1 640/2014 jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, obszar zgłoszony do celów systemów pomocy przewidzianych w tytule III rozdział 1, 2, 4 i 5 oraz tytule V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz środków wsparcia, o których mowa w art. 30 i 31 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18 niniejszego rozporządzenia, pomoc lub wsparcie oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o wartość 1,5 raza większą od stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % zatwierdzonego obszaru lub dwa hektary. Kara administracyjna nie przekracza 100 % wartości kwot obliczonych w oparciu o zgłoszony obszar. Jeśli na beneficjenta nie nałożono jeszcze żadnej kary administracyjnej zgodnie z ust. 1 za zawyżenie deklaracji obszaru w odniesieniu do danego systemu pomocy lub środka wsparcia, wówczas karę administracyjną, o której mowa w tym ustępie, zmniejsza się o 50 %, jeżeli różnica pomiędzy obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym nie przekracza 10 % obszaru zatwierdzonego (art. 19a ust 2 rozporządzenia). Jeżeli beneficjentowi zmniejszono karę administracyjną zgodnie z ust. 2 i ten beneficjent ma zostać ponownie objęty karą administracyjną, o której mowa w niniejszym artykule i w art. 21, w odniesieniu do danego systemu pomocy lub środka wsparcia w kolejnym roku składania wniosków, wówczas płaci on pełną karę administracyjną w odniesieniu do tego kolejnego roku składania wniosków oraz płaci kwotę, o jaką kara administracyjna obliczona zgodnie z ust. 1 została zmniejszona zgodnie z ust. 2. (art. 19 ust 3 rozporządzenia.) Powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności obszarowej wynosiła 26,19 ha. Powierzchnia stwierdzona, kwalifikująca się do objęcia płatnością, wyniosła 24,57 ha. W przedmiotowej sprawie procentowa różnica miedzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych do płatności, a powierzchnią stwierdzoną wynosi 1,62 ha. Stwierdzona różnica jak trafnie wskazał organ II instancji stanowi zatem 6,59% obszaru zatwierdzonego. Tym samym w niniejszej sprawie – jak trafnie zważył organ II instancji - zastosowanie ma kara polegająca na pomniejszeniu obszaru zatwierdzonego o wartość 1,5 razy większą od stwierdzonej różnicy, tj. 2,43 ha. Nałożona na stronę kara administracyjna zgodnie z art. 19a ust 2 ww. rozporządzenia została zmniejszona o 50% i w konsekwencji obszar zatwierdzony został pomniejszony o 1,2150 ha. W związku z powyższym powierzchnia, na którą naliczona została płatność JPO wyniosła 22,14 ha. Tym samym należna stronie jednolita płatność obszarowa po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń, w tym zastosowania współczynnika korygującego wyniosła 10.702,64 zł. Należna stronie płatność za zazielenienie po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wyniosła 7.556,64 zł, zaś płatność dodatkowa 3.488,28 zł. W rozpoznawanej sprawie strona nie wykazała również zaistnienia żadnej z przesłanek, o których mowa w art. 64 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013. Pamiętać należy, że udział w programach dotyczących płatności rolnych jest fakultatywny. Jak zasadnie podniósł organ odwoławczy, strona składając wniosek o przyznanie płatności podpisuje oświadczenia i zobowiązania zamieszczone na formularzu wniosku. Wśród tych oświadczeń jest m.in. oświadczenie o tym, że wnioskodawcy znane są zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznania płatności (pkt 3). Wnioskodawczyni podpisała jednocześnie zobowiązanie do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o każdym fakcie, który może mieć wpływ na nienależne lub nadmierne przyznanie płatności lub pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności oraz do utrzymywania wszystkich gruntów rolnych zgodnie z normami i przestrzegania wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności (pkt 1a i 3). Składając podpis na ostatniej stronie wniosku "Oświadczenia i Zobowiązania" wnioskodawca potwierdza zgodność danych zawartych we wniosku ze stanem faktycznym i oświadcza, iż zna zasady przyznawania płatności. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik wnioskodawczyni złożył podpis na ostatniej stronie wniosku, tym samym poświadczył zgodność danych zawartych we wniosku ze stanem faktycznym na gruncie i potwierdził znajomość zasad przyznawania płatności. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą skargę, organ trafnie uznał, że wykryte w toku kontroli na miejscu nieprawidłowości dotyczące powierzchni kwalifikującej się do płatności i stwierdzona różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną, powstała na skutek wykluczenia z płatności nieprawidłowych powierzchni, obligowały organ I instancji do zastosowania zapisów art. 19a ust. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640/2014 i w konsekwencji pomniejszenia należnych stronie płatności. Organ odwoławczy prawidłowo zatem podzielił ustalenia organu I instancji stwierdzając, że postępowanie w sprawie przyznania płatności zostało przeprowadzone przez Kierownika BP ARiMR w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który poddany został analizie, dawał podstawę do przyznania skarżącej płatności w określonej przez organ wysokości, zaś zasadność przyjętego stanowiska zostało szczegółowo przedstawione w zaskarżonej decyzji, w zgodzie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Zawiera ona bowiem wskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów, na których się oparły oraz przyczyny, dla których innym dowodom takiej wiarygodności odmówiły. Uzasadnienie prawne zawiera zaś wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił. d.j.