VII SA/Wa 275/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska Sędziowie: WSA Monika Kramek WSA Krystyna Tomaszewska (spr.) Protokolant specjalista Monika Gąsińska-Goc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów przechowywania pojazdu oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2017r, znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po ponownym rozpatrzeniu odwołania Skarbu Państwa - Wojewody [...] od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].08.2013 r. nr: [...] ustalającej, że Skarb Państwa - Wojewoda [...] zobowiązany jest do zapłaty kwoty 5287 zł netto z tytułu kosztów przechowywania od dnia [...].10.2009 r. do dnia [...].09.2010 r. na parkingu strzeżonym prowadzonym przez [...] pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...], usuniętego w dniu [...].04.2009 r. z ul. [...] i [...] w [...] orzekło: Na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylić zaskarżoną decyzję w całości i orzec co do istoty sprawy w ten sposób, że: ustalić, że Skarb Państwa - Wojewoda [...] jest zobowiązany do zapłaty kwoty 6450,14 zł brutto (słownie: sześć tysięcy czterysta pięćdziesiąt złotych 14/100) z tytułu kosztów przechowywania od dnia [...].10.2009 r. do dnia [...].09.2010 r. na parkingu strzeżonym prowadzonym przez [...] pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...], usuniętego w dniu [...].04.2009 r. z ul. [...] i [...] w [...]. Z uzasadnienia decyzji wynika, że samochód marki [...] nr rejestracyjny [...] został na podstawie dyspozycji Policji usunięty z drogi w trybie art. 130a ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym w dniu [...].04.2009 r. i był przechowywany na wyznaczonym parkingu strzeżonym. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...].03.2012 r. o sygn. akt: [...] Sąd Rejonowy dla [...] w [...] Wydział I Cywilny orzekł o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Miasta [...]. Pismem z dnia [...].06.2013 r. Prezydent [...] zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kosztów przechowywania przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym. W dniu [...].08.2013 r. Prezydent [...] wydał decyzję nr: [...], w której orzekł, na podstawie art. 130a ust. 10h ustawy - Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, o ustaleniu, że Skarb Państwa - Wojewoda [...] zobowiązany jest do zapłaty kwoty 5287 zł netto z tytułu kosztów przechowywania od dnia [...].10.2009 r. do dnia [...].09.2010 r. na parkingu strzeżonym prowadzonym przez [...]" pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...], usuniętego w dniu[...].04.2009 r. z ul. [...] i [...] w [...]. Wojewoda [...] złożył odwołanie od tej decyzji zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw i przyjęcie, że właściwym do zapłaty kosztów przechowywania pojazdu jest w imieniu Skarbu Państwa Wojewoda [...]. Decyzją z dnia [...].06.2014 r. o sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w całości uchyliło decyzję Prezydenta [...] z dnia [...].08.2013 r. nr: [...], zaś sprawę przekazało organowi pierwszej instancji w celu ponownego rozpatrzenia. W motywach tej decyzji Kolegium przesądziło, że podmiotem odpowiedzialnym w niniejszej sprawie za Skarb Państwa jest Wojewoda [...], co wynika z zasady domniemania właściwości wojewody w sprawach z zakresu administracji rządowej w województwie. Jednocześnie Kolegium wskazało, że stroną umowy z dnia [...].12.2008 r. nr [...] zawartej z m. [...] była [...] sp. z o.o. a nie J.B., który był jedynie podwykonawcą spółki na podstawie umowy z dnia [...].11. 2008 r. Zatem organ przeprowadził postępowanie wobec niewłaściwej strony. Kolegium wskazało, że stroną w niniejszym postępowaniu powinna być[...] sp. z o.o. jako główny wykonawca. W wyniku rozpatrzenia skargi J. B. na powyższą decyzję organu odwoławczego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 20.04.2015 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1766/14 uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium o sygn. akt [...]. Powołując się na materialnoprawne podstawy wydania decyzji w organie pierwszej instancji (art. 130a ust. 10h ustawy - Prawo o ruchu drogowym o art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym i niektórych innych ustaw) Sąd jednoznacznie uznał, że zasadnie przyjęto, powołując się także na treść art.2 oraz art. 3 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, przy braku innych regulacji w tym zakresie, że obowiązanym do poniesienia w imieniu skarbu Państwa przedmiotowych kosztów jest wojewoda. Powyższe przepisy ustanawiają bowiem zasadę domniemania właściwości wojewody w sprawach z zakresu administracji rządowej w województwie. Jednocześnie Sąd zarzucił kolegium naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i w konsekwencji art. 138 § 2 k p a. z uwagi na lakoniczność argumentacji uzasadniającej wydanie decyzji kasacyjnej z powodu twierdzenia, że skarżący J.B. był wyłącznie podwykonawcą umowy zawartej z [...] sp. z o.o. z m. [...]. Ponownie rozpatrując odwołanie Wojewody [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wyjaśniło, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Takie stanowisko zawarł WSA w Warszawie w wyroku z dnia 20.04.2015 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1766/14, którym Kolegium na mocy art. 153 p.p.s.a. jest w niniejszej sprawie związane. Zatem ponownie rozpatrując odwołanie od opisanej wyżej decyzji Prezydenta [...], stwierdzić należy, iż co do zasady odwołanie to jest nieuzasadnione. Przechodząc do kwestii wysokości kwoty do zapłaty, Kolegium wskazało, iż w rozpoznawanej sprawie nie budzi obecnie wątpliwości, że stroną postępowania jest J.B., a nie [...] sp. o.o. skoro bowiem opisany w niniejszej decyzji pojazd marki [...] był realnie przechowywany na parkingu prowadzonym przez tego przedsiębiorcę w wykonaniu umowy zawartej z m. [...], choćby jako podwykonawcą, będzie on uprawniony do uzyskania wynagrodzenia za przechowywanie tego pojazdu. Z uzasadnienia decyzji wynika, że podstawą wyliczenia należności za przechowywanie przedmiotowego pojazdu jest stawka wynikająca z umowy z dnia [...].11.2008 r. zawartej między [...] sp. z o.o. i "[...] J.B." w celu realizacji umowy nr [...] z dnia [...].12.2008 r. zawartej przez m. [...] z [...] sp. z o.o. Prezydent [...] stwierdził, że ponieważ nie zmieniał się prowadzący parking, ani miejsce przechowywania pojazdu, zasadnym jest przyjecie że wynagrodzenie [...] J.B." za okres od [...].10.2009 r. do [...].09.2010 r. powinno być obliczone według stawek określonych powyższej umowie, a tak obliczone wynagrodzenie firmy prowadzącej parking jest kosztem przechowywania obciążającym Skarb Państwa - Wojewodę [...]. Organ pierwszej instancji uznał zatem, że wysokość kwoty wynika z iloczynu stawki za każdą rozpoczętą dobę parkowania tj. 17,00 zł netto za dobę i liczby dób przechowania pojazdu na parkingu tj. 311 dób. Analizując akta sprawy Kolegium stwierdziło, że wyliczenie przez organ pierwszej instancji kwoty 5287 zł netto z tytułu kosztów przechowywania od dnia [...].10.2009 r. do dnia [...].09.2010 r. na parkingu strzeżonym prowadzonym przez "[...] pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...] jest nieprawidłowe. Jak bowiem stanowi § 3 ust. 1 powyższej umowy zawartej przez m. [...] z [...] sp. z o.o. została ona zawarta na czas określony od dnia [...].01.2009 r. do dnia [...].12.2009 r. Natomiast w niniejszej sprawie ustalenie kosztów za przechowywanie pojazdów obejmuje również okres po dniu [...].12.2009 r. - rok 2010 do dnia [...].09.2010 r. (włącznie). Umową zawartą na rok 2010 - okres od dnia [...].01.2010 r. do dnia [...].12.2010 r. (zgodnie z § 3 ust. 1 umowy), jest znajdująca się w posiadaniu Kolegium umowa nr [...] z dnia [...].12.2009 r. zawarta przez [...] z [...] sp. z o.o. Skoro zatem Prezydent [...] słusznie stwierdził, że wynagrodzenie firmy prowadzącej parking jest kosztem przechowywania obciążającym Skarb Państwa - Wojewodę [...], to powinien był ustalić koszty w ten sposób, że za okres od dnia [...].10.2009r. do dnia [...].12.2009 r. przyjąć do wyliczenia kwoty kosztów cenę usług wynikającą z umowy nr [...] z dnia [...].12.2008 r., zaś za okres od dnia [...].01.2010r. do dnia [...].09.2010 r. przyjąć do wyliczenia cenę usług określoną w umowie nr [...] z dnia [...].12.2009 r. Z § 4 ust. 2 pkt 2 lit. c) umowy dotyczącej roku 2009 wynika, że: "cena z VAT (ryczałt) za każdą rozpoczętą dobę przechowywania pojazdu usuniętego w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.500 kg włącznie wynosi 20,74 zł." Natomiast w myśl §4 ust 1 umowy: "(...) podatek VAT naliczany będzie według stawki aktualnej w dacie wykonania poszczególnych usług określonych niniejszą umową. " Z kolei z § 4 ust. 2 pkt 2 lit. c) umowy dotyczącej roku 2010 wynika, że: "cena netto bez VA T za każdą rozpoczętą dobę przechowywania pojazdu usuniętego w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.500 kg włącznie wynosi 20,00 zł." Natomiast w myśl §4 ust 1 umowy: "(...) podatek VAT naliczany będzie według stawki aktualnej w dacie wykonania poszczególnych usług określonych niniejszą umową. " Z powyższego wynika, że w każdej z tych umów została określona inna stawka za każdą rozpoczętą dobę przechowywania pojazdu usuniętego w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3500 kg włącznie. Należy przy tym wskazać, że stosownie do uregulowań zawartych w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 710, z późn. zm.), stawka podatku VAT na przedmiotowe usługi zarówno w roku 2009, jak i w roku 2010 wynosiła 22% (art. 41 ust. 1 tej ustawy). Biorąc zatem pod uwagę, że ustalona umową cena brutto (z VAT) usług w roku 2009 wynosiła 20,74 zł (ryczałt) za każdą rozpoczętą dobę przechowywania pojazdu, prawidłowo ustalona kwota z tytułu kosztów przechowywania pojazdu od dnia [...].10.2009 r. do dnia [...].12.2009 r. (czyli za 65 dób) powinna wynosić brutto 1348,10 zł, co wynika z iloczynu stawki 20,74 zł i liczby 65 dób. Z kolei ustalona umową cena netto (bez VAT) usług w roku 2010 wynosiła 20,00 zł, co oznacza, że cena brutto (z 22% VAT) wynosiła 24,40 zł. Prawidłowo ustalona kwota z tytułu kosztów przechowywania pojazdu od dnia [...].01.2010 r. do dnia [...].09.2010 r. (czyli za 246 dób) powinna zatem wynosić baitto 6.002,40 zł co wynika z iloczynu stawki 24,40 zł i liczby 246 dób. Ustalona kwota z tytułu kosztów przechowywania od dnia [...].10.2009 r. do dnia [...].09.2010 r. (czyli za 311 dób) na parkingu strzeżonym prowadzonym przez "[...] " pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...] powinna zatem wynosić sumę powyżej wyliczonych kwot, czyli brutto 7350,50 zł. Przy obowiązującej w latach 2009 i 2010 stawce podatku VAT wynoszącej 22% ustalona kwota netto powinna wynosić 6025 zł. Z powyższego wynika, że prawidłowo ustalona kwota z tytułu kosztów przechowywania przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym jest inna niż kwota ustalona w zaskarżonej decyzji wynosząca 5.287 zł netto. Organ odwoławczy nie może jednak uchylić zaskarżonej decyzji i orzec o ustaleniu kwoty w prawidłowej wysokości gdyż kwota ta jest wyższa niż ustalona w decyzji organu I instancji co byłoby działaniem na niekorzyść strony odwołującej się. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Wojewoda [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, że właściwym do zapłaty przechowywania pojazdu w imieniu Skarbu Państwa jest Wojewoda [...]. Jednocześnie wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania administracyjnego w stosunku do Wojewody [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja organu odwoławczego nie narusza prawa dlatego skarga podlegała oddaleniu. Podstawowe znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy ma kwestia związania Sądu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1766/14. Wskazanym wyrokiem po rozpoznaniu skargi J. B. uchylona została wcześniejsza decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r, znak: [...], którą organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...].08.2013 r. ustalającą, iż Skarb Państwa Wojewoda [...] zobowiązany jest do zapłaty 5287 zł z tytułu kosztów przechowywania od [...] października 2009 r. do [...] września 2010 r. na parkingu strzeżonym "[...] J.B. pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...]. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, iż "Należy podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego co do tego, że w niniejszej sprawie jednostką organizacyjną (statio fisci), występującą w imieniu Skarbu Państwa, zobowiązaną do zapłaty kosztów przechowywania pojazdu jest Wojewoda [...]". W konsekwencji zdaniem Sądu " zasadnie przyjęto, powołując się na treść art. 2 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2009 r. Nr 31, poz. 206), przy braku innych regulacji w tym zakresie, że obowiązanym do poniesienia w imieniu Skarbu Państwa przedmiotowych kosztów jest wojewoda. Powyższe przepisy ustanawiają bowiem zasadę domniemania właściwości wojewody w sprawach z zakresu administracji rządowej w województwie". Niemniej, w ocenie Sądu " organ odwoławczy naruszył art. 7, 77 § 1 k.p.a., a w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. a w konsekwencji art. 138 § 2 k.p.a., bowiem argumentacja organu - dotycząca przeprowadzenia postępowania wobec niewłaściwej strony z uwagi na to, że skarżący był wyłącznie podwykonawcą umowy zawartej przez [...] Sp. z o.o. z [...] - z uwagi na jej lakoniczność, w tym brak wskazania przepisów prawa, które legły u podstaw takiego rozstrzygnięcia uniemożliwia przeprowadzenie badania legalności zaskarżonego aktu." Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna przesądza o tym, że jednostką organizacyjną (statio fisci), występującą w imieniu Skarbu Państwa, zobowiązaną do zapłaty kosztów przechowywania pojazdu jest Wojewoda [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zastosowało się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku sądowym i w konsekwencji zasadnie uznało, iż jednostką organizacyjną (statio fisci), występującą w imieniu Skarbu Państwa, zobowiązaną do zapłaty kosztów przechowywania pojazdu jest Wojewoda [...]. Z tych względów za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, że właściwym do zapłaty przechowywania pojazdu w imieniu Skarbu Państwa jest Wojewoda [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo też ustaliło, iż stroną postępowania jest J. B., a nie [...] sp. o.o. skoro bowiem pojazd marki [...] był realnie przechowywany na parkingu prowadzonym przez tego przedsiębiorcę w wykonaniu umowy zawartej z m. [...], choćby jako podwykonawcą, będzie on uprawniony do uzyskania wynagrodzenia za przechowywanie tego pojazdu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016r, poz 718 ze zm ) oddalił skargę jako bezzasadną.