II OSK 518/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 października 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 286/18 w sprawie ze skargi W. O. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu środków zastępczych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od W. O. na rzecz [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 18 października 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 286/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. O. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu środków zastępczych, tj. substancji w postaci proszku barwy białej zawierającej α-propylaminopentiofenon (NiPP) oraz substancji w postaci proszku barwy beżowej zawierającej MPHP, a także orzekającą o ich przepadku na rzecz Skarbu Państwa i zniszczeniu, oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył W. O., zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną opieram na podstawach: 1. mogącego mieć istotny wpływ sprawy naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. – Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz oceny prawidłowości postępowania przed organem, w szczególności w zakresie podniesionych przez skarżącego zarzutów i wskazanych uchybień polegającym na nie odniesieniu się do zarzutów wskazanych w skardze, w sytuacji gdy powinien usunąć naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych czy podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której skarga dotyczyła, tj. braku ustosunkowania się do zarzutów: A. art. 52, art. 4 pkt 27 i 34, art. 44b, art. 44c ust 1 oraz art. 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez przyjęcie, że ustalony w sprawie stan faktyczny uzasadnia zastosowanie sankcji określonej w art. 52a ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, co jest następstwem błędnej interpretacji przez organy sanitarne pojęcia "wprowadzania do obrotu" użytego we wskazanych przepisach, B. art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 § 1 i w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie, na jakiej podstawie organ sanitarny przyjął, że wszystkie dowody stanowiące podstawę uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazują, że skarżący wprowadzał do obrotu środki zastępcze, w sytuacji gdy prawidłowa ocena dowodów nie daje podstaw do takiego twierdzenia, a organy prowadzące postępowanie karne i administracyjne nie ujawniły, ani nawet nie uprawdopodobniły nawet jednej osoby, czy okoliczności która uzasadniałaby "wprowadzanie do obrotu" zabezpieczonych substancji, oraz że substancje te stanowiły własność skarżącego, C. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez niepodjęcie niezbędnych kroków w celu przeprowadzania właściwego postępowania dowodowego i dokładnego wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia i stanu faktycznego sprawy oraz nieuzasadnionego przyjęcia, że zebrany materiał dowodowy w sprawie pozwala na ustalenie, że skarżący wprowadził do obrotu środki zastępcze, podczas gdy prawidłowa ocena dowodów nie daje podstaw do takiego twierdzenia, ponieważ sprawa kama prowadzona przeciwko skarżącemu została umorzona, badania przeprowadzone przez laboratoria policyjne nie dały pewności, że w zabezpieczonych substancjach znajdują się jakiekolwiek substancje działające na układ nerwowy, co świadczy o ich ewentualnej śladowej ilości, a najdalej idące wnioski, jakie organ był uprawniony przyjąć, to posiadanie tych substancji, a nie wprowadzanie ich do obrotu, co nie daje podstaw do wymierzenia kary finansowej, D. art. 52a ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez wymierzenie kary, pomimo braku ustaleń, że skarżący wytworzył jakikolwiek środek zastępczy lub nową substancję psychoaktywną oraz w oderwaniu od określenia ilości "wprowadzonej do obrotu", również pomimo braku ustaleń, ile pierwotnie skarżący nabył substancji i przy zastosowaniu dyrektyw nie wskazanych w ww. przepisie; 2. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomani w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. poprzez wymierzenie kary pieniężnej w oderwaniu od warunków osobistych strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana, poprzez nieuwzględnienie, że skarżący pracuje fizycznie w stoczni, ma na utrzymaniu czwórkę dzieci z narzeczoną i jest jedynym żywicielem rodziny, a wysokość wymierzonej kary stanowi o niemożliwości jej wykonalności. Na podstawie przytoczonych zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] lutego 2018 r. w sprawie o sygn. akt [...] oraz decyzji organu pierwszej instancji – Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z [...] grudnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt [...]. Decyzja organu pierwszej instancji zawierała błędy powielone w postępowaniu przed organem drugiej instancji, dlatego zasadnym jest uchylenie obu decyzji i wyeliminowanie ich z obrotu prawnego, ewentualnie 2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowa Administracyjnemu w Gdańsku, 3. zasądzenie kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika na rzecz skarżącego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego, 4. przyznanie skarżącemu prawa pomocy, poprzez całkowite zwolnienie od uiszczenia wpisu sądowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że w toku dotychczasowego postępowania nie ustalono, aby skarżący kasacyjnie wprowadzał do obrotu, albo nawet był w posiadaniu, substancji pochodzenia naturalnego lub syntetycznej używanej w takim samym celu albo zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny, w ślad za organem, przyjął domniemanie, nieznajdujące jakiegokolwiek oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, że substancje posiadane przez skarżącego kasacyjnie były używane zamiast środka odurzającego łub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa. W piśmie z [...] stycznia 2019 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, iż strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie. Chybiony jest zarzut opisany w punkcie 1 skargi kasacyjnej. Należy zauważyć, że powołany art. 3 § 2 p.p.s.a. podzielony jest na mniejsze jednostki redakcyjne (zawiera punkty 1 – 9), sąd kasacyjny nie powinien domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem skarżonego wyroku. Ponadto zgodnie z tym przepisem jaki i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjnej sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem. Zakres takiej kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. O naruszeniu tych przepisów można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem. Żadna z takich sytuacji w sprawie nie zaistniała. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany po rozpatrzeniu skargi na decyzję administracyjną [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności powyższego organu administracji publicznej Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę, czyli zastosował jeden ze środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanych przepisów w tym, że Sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony, Nietrafnym jest, na tle niniejszej sprawy, przywoływanie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa we wskazanym przepisie oznacza jedynie to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Zakresem rozpoznania sądu stają się więc wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakim stadium postępowania i w jakim trybie, zostały podjęte. W niniejszym przypadku z całą pewnością sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli przedmiotowej sprawy, w jej granicach, mając na uwadze, że nie jest on związany ani zarzutami, ani podstawą prawną. Skarżący kasacyjnie twierdzi, że Sąd I instancji "powinien usunąć naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych czy podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której skarga dotyczyła". Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że chodzi o decyzję organu sanitarnego z [...] marca 2017 r., wydaną na podstawie art. 44b ust. 1, art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (w stosunku do W. O.) m.in. nakazującą wycofanie produktów z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia badań mających na celu ustalenie, czy są one środkami zastępczymi lub nowymi substancjami psychoaktywnymi oraz o decyzję z [...] lipca 2017 r. wydaną na podstawie art. 44c ust. 4 ustawy, którą zakazano skarżącemu kasacyjnie wprowadzania do obrotu ww. produktów będących środkami zastępczymi (pkt I) i w pkt II nakazano wycofanie z obrotu tych produktów oraz orzeczono o przepadku tych produktów na rzecz Skarbu Państwa i ich zniszczeniu (pkt III I IV decyzji). Wymienione decyzje organu I instancji nie są jednak tożsame przedmiotowo z decyzją o nałożeniu kary pieniężnej, były przedmiotem innego postępowania, zostały doręczone W. O., nie zostały zaskarżone przez niego i stały się ostateczne, pozostają w obrocie prawnym. Tym samym nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a., zgodnie z dyspozycją którego, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie ugruntowany jest pogląd, że przepis art. 135 p.p.s.a. ma zastosowanie w razie uwzględnienia skargi, tj. w przypadku stwierdzenia przez sąd niezgodności z prawem zaskarżonego aktu (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, wydanie 3, Warszawa 2015 r., str. 574). Z treści art. 135 p.p.s.a. wynika, że warunkiem zastosowania trybu określonego w tym przepisie jest niezbędność takiego rozstrzygnięcia do końcowego załatwienia sprawy. Spełnienie przesłanki "niezbędności" następuje jedynie wówczas, gdy bez zastosowania trybu określonego w komentowanym przepisie załatwienie sprawy byłoby "niemożliwe lub co najmniej utrudnione" (Z. Kmieciak, Głębokość orzekania w sprawach objętych kognicją sądów administracyjnych, P i P 2007, z. 4, s. 39). Zatem przesłanką zastosowania unormowania zawartego w art. 135 p.p.s.a. jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności ale także w aktach lub czynnościach je poprzedzających, jeżeli tylko były one podjęte w granicach danej sprawy. Ale pierwszorzędne znaczenie ma to, że przepis ten dotyczy jedynie orzeczeń uwzględniających skargę (por. J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Lexis Nexis, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 336-337 oraz powołane tam orzecznictwo NSA). Przepis art.135 p.p.s.a. nie dotyczy uprawnień procesowych stron, lecz odnosząc się do fazy orzekania przez sąd administracyjny kształtuje kompetencje tego sądu w przypadku uwzględnienia skargi (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2852/14). Nie reguluje on bowiem generalnej kwestii usuwania stanu naruszenia prawa, ale kwestię głębokości orzekania przy usuwaniu stanu naruszenia prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1044/10, Lex nr 1151516). Nieskorzystanie przez sąd z przewidzianych w tym przepisie uprawnień nie może stanowić podstawy do zarzutu naruszenia prawa przez sąd. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także zarzutu naruszenia przez sąd wojewódzki art.141 § 4 p.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile to te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. zobowiązuje bowiem sąd do rozważenia w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem do zarzutów istotnych. Brak natomiast powołania lub zajęcia stanowiska, bądź zajęcie stanowiska w sposób marginalny przez sąd w stosunku do zarzutów, wprawdzie podniesionych w skardze, lub innym piśmie procesowym, ale nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia, nie może być traktowany jako uchybienie określone w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Sąd I instancji niewątpliwie odniósł się do meritum sprawy, tj. wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu środków zastępczych, wyjaśnił dlaczego zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej są w zasadzie tożsame z zarzutami, jakie zostały sformułowane w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny odniósł się w uzasadnieniu wyroku do tych zarzutów podzielając stanowisko prawne zawarte w decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, Naczelny Sąd Administracyjny podziela to stanowisko. Wbrew zarzutom stan faktyczny sprawy został należycie ustalony przez organy orzekające i słusznie zaakceptowany przez Sąd I instancji. Przypomnieć krótko należy, że wobec podejrzenia, że w piwnicy przy ul. [...] w G. W. O. przechowuje znaczne ilości środków psychotropowych oraz dokonuje w obrębie budynku transakcji narkotykowych, funkcjonariusze Policji [...] kwietnia 2016 r. dokonali przeszukania tej piwnicy i zabezpieczyli m.in. 43, 74 g substancji w postaci proszku barwy białej oraz 183,65 g substancji w postaci proszku barwy beżowej. Powiatowy Inspektor sanitarny w G., po zakończeniu dochodzenia, otrzymał z Prokuratury Rejonowej [...] akta sprawy wraz z zabezpieczonymi substancjami. Nie jest kwestionowane, że w zabezpieczonych próbkach substancji, znalezionych przez Policję w należącym do skarżącego kasacyjne lokalu stwierdzono obecność α-propylaminopentiofenonu (NiPP) (próbka nr [...]) i MPHP (próbka nr [...]). Zarówno NiPP jak i MPHP w myśl art. 4 ust. 27 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. 2017, poz. 783 ze zm.) spełniają definicję "środka zastępczego". Jak trafnie zauważył sąd wojewódzki "kwestia tego czy strona wprowadziła czy też nie środki zastępcze do obrotu była przedmiotem innego postępowania zakończonego już decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. nr [...] z [...] lipca 2017 r." Jak wskazano wyżej skoro W. O. nie złożył odwołania od tej decyzji to stała się ona ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. Niezasadny jest też zarzut naruszenia prawa materialnego opisany w punkcie 2. Art. 52 a ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii stanowi, że kto, wbrew przepisom ustawy wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20 000 zł do 1 000 000 zł. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, państwowy inspektor sanitarny właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego. Decyzja ta podlega natychmiastowemu wykonaniu (ust. 2 art. 52a). Ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, państwowy inspektor sanitarny uwzględnia w szczególności ilość wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu środka zastępczego (ust. 3 art. 52a). Redakcja tego przepisu wskazuje, że somo nałożenie kary nie jest pozostawione uznaniu administracyjnemu i jest obligatoryjne. Uznaniu organu pozostawiona jest wyłącznie kwestia wysokości kary. Wymierzona W. O. kara – 227.390 zł. jest niewątpliwie wysoka, ale jej wymiar mieści się w dopuszczalnym zakresie. Miarkując jej wysokość organ I instancji miał na uwadze zacytowany art. 52a ust. 3 jak i to, że skarżący nie był dotychczas karany karą za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej organ administracyjny nie miał obowiązku badania sytuacji osobistej strony. Na zakończenie należy zauważyć, że niezrozumiałym jest przywoływanie naruszenia art. 6 ust. 1 i ust. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 4 listopada 1950 r. Przepis ten dotyczy prawa do rzetelnego procesu, stanowiąc w ust. 1 m. in., że "Każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpoznania jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd (...)". W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że sprawa została rozpatrzona przez niezawisły i bezstronny sąd i w "rozsądnym terminie" – czas oczekiwania na sprawę wyniósł 6 miesięcy – sprawa wpłynęła do WSA w Gdańsku 16 kwietnia 2018 r., wyrok zapadł 18 października, przy czym w toku postępowania rozpoznawano także wniosek o prawo pomocy. Co do ust. 3 art. 6 Konwencji to po pierwsze dotyczy on oskarżonego o popełnienie czynu, a w sprawie tej W. O. nie jest oskarżony, a po drugie ust. 3 podzielony jest na mniejsze jednostki redakcyjne lit.: a), b), c), d) i e). Wobec tego NSA jest zwolnione od uzasadniania tak nieprecyzyjnie postawionego i nielogicznego wręcz zarzutu. Mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1. wyroku. O kosztach w pkt 2. wyroku orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a. Skarga kasacyjna został rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.