II OSK 544/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia del. WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 października 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 576/18 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek uczestników postępowania P.S., K.S. i H.M. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z dnia 23 października 2018 r. II SA/Wr 576/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2017 r. Starosta Powiatu [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę obejmującą stację bazową telefonii komórkowej [...] nr [...], przewidzianą do realizacji na działce nr [...] w miejscowości D., gmina K. Na skutek wniesionych od tej decyzji odwołań, zaskarżoną w tej sprawie decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił ww. decyzję z dnia [...] września 2017 r. w całości i orzekając co do istoty odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wnioskowanego zamierzenia. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 35 ust. 4 w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 2 oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem inwestycji miała być budowa na części działki nr [...] stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], składającej się z wieży stalowej typu [...] wysokości całkowitej 52,3 m n.p.t. (wieża wraz z odgromem), wyposażonej w: zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafach systemowych, anteny sektorowe pracujące w częstotliwościach 900MHz, 800MHz, 1800MHz, 2100MHz, 2600MHz, zespół anten parabolicznych oraz elementy torów antenowych. Ponadto w zakres zamierzenia wchodziła budowa instalacji zasilającej stację. Taka inwestycja – w ocenie organu odwoławczego – nie spełnia warunku zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi D., położonego w obrębach: D. i K., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2012 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2012 r., poz. [...], ze zm.). Nie można jej uznać za zgodną z przypisanym działce nr [...] przeznaczeniem mieszkaniowo-usługowym (symbol 4.1 MN/U), dopuszczającym jako funkcję podstawową zabudowę mieszkaniowo-usługową, zabudowę usługową lub zabudowę jednorodzinną (§ 16 ust. 1 planu miejscowego). Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że plan miejscowy dla inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, w tym telekomunikacyjnej, wydzielił tereny oznaczone symbolem 12.1IT i 12.2IT (zob. § 33 ust. 1 w zw. z § 4 pkt 8 i 12 planu miejscowego). Organ odwoławczy dodał, że dopuszczalność inwestycji wyklucza również to, że na terenach przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną (tak jak w sprawie) lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej możliwa jest tylko w przypadku konstrukcji wsporczej o wysokości nie większej niż 5 m, co wynika z art. 46 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2062, ze zm.). Skargę na powyższą decyzję wniosła wymieniona na wstępie Spółka, zarzucając jej naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 46 ust. 2 ww. ustawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę jej oddalenia stanowił art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wskazał, że podstawowe znaczenie ma w sprawie kwestia zgodności inwestycji z planem miejscowym. Warunek zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego jest przesłanką konieczną do udzielenia pozwolenia na budowę, co wynika z art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem Sądu, w sprawie jest bezsporne, że teren inwestycji przeznaczony został w planie miejscowym na cele zabudowy mieszkaniowo-usługowej (symbol 4.1MN/U). Ustalenia szczegółowe dla tego rodzaju funkcji, określone w § 16 ust. 1 i 2 planu miejscowego, nie przewidują możliwości realizacji na tym terenie inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Słusznie zauważono w zaskarżonej decyzji, że obowiązujący plan miejscowy przewiduje m.in. tereny dedykowane specjalnie budowie urządzeń infrastruktury technicznej, w tym telekomunikacyjnej (oznaczone symbolem 12.1IT oraz 12.2IT), co wynika z rysunku planu i z § 33 w zw. z § 4 pkt 8 części tekstowej planu miejscowego. W takich uwarunkowaniach nie było podstaw do uznania, że funkcja 4.1MN/U umożliwia realizację przedmiotowej inwestycji. Zatem zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca Spółka, zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane i art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w całości, podczas gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, w związku z czym Sąd winien był uwzględnić i uchylić decyzję zaskarżoną w całości; 2/ art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne oddalenie skargi, mimo istnienia podstaw ku temu, żeby skargę uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja z dnia [...] czerwca 2018 r. została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego (w szczególności przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i bezpodstawne uchylenie prawidłowej, zgodnej z obowiązującymi przepisami decyzji organu pierwszej instancji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę i bezpodstawną odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla wnioskowanego przez Spółkę zamierzenia budowlanego; przepisu art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. w związku z przepisem § 16 ust. 1 i § 11 pkt 1 miejscowego planu (uchwała nr [...]) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przeznaczenie w planie miejscowym terenu na cele zabudowy usługowej i jednorodzinnej, przy jednoczesnym braku uwzględnienia w tym planie lokalizacji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jest sprzeczne z planowaną inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, podczas gdy przeznaczenie terenu również pod lokalizację zabudowy usługowej oraz pod lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej, implikuje przyjęcie braku sprzeczności z przeznaczeniem terenu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej także innej niż lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu; II. przepisów prawa materialnego, tj.: 3/ art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy przepisy uchwały nr [...] Rady Gminy [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu nie przewidują wprost rozmieszczenia inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w związku z czym przepis ten w realiach niniejszej sprawy znajduje zastosowanie; 4/ art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z przepisem § 16 ust. 1 i § 11 pkt 1 miejscowego planu poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przeznaczenie w planie miejscowym terenu na cele zabudowy usługowej i jednorodzinnej, przy jednoczesnym braku uwzględnienia w tym planie lokalizacji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, podczas gdy przeznaczenie terenu również pod lokalizację zabudowy usługowej oraz pod lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej implikuje przyjęcie braku sprzeczności z przeznaczeniem terenu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej także innej niż lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu; Mając na względzie powyższe Spółka wniosła o: uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zwrot kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Pismem z dnia 30 stycznia 2019 r. P.S., K.S. i H. M. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej w kwocie 51 zł. W piśmie z dnia 9 listopada 2021 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie Spółki oświadczył, że zrzeka się rozprawy w przedmiotowej sprawie. Uczestnik postępowania [...] S.A. w piśmie z dnia 9 listopada 2021 r. wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Natomiast uczestnicy postępowania J. K. i T. K. odpowiednio pismami z dnia 7 listopada 2021 r. i z dnia 8 listopada 2021 r. przedstawili swoje stanowiska w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W okolicznościach sprawy niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącej kasacyjnie Spółki, że Sąd wadliwie ocenił legalność zakwestionowanej decyzji, gdyż – zdaniem Spółki – decyzja ta (nr [...]) została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], Wojewoda [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w miejscowości [...] i orzekł co do istoty odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wnioskowanego zamierzenia budowlanego. Jak wynika z treści decyzji, przyczyną uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i wydania decyzji odmownej było przyjęcie przez Wojewodę, że przedłożony projekt budowlany jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). W przypadku stwierdzenia tego typu sprzeczności nie jest możliwe zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Stanowisko organu w tym zakresie podzielił Sąd pierwszej instancji, wskazując, że na działce nr [...] nie jest możliwa realizacji inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Zdaniem Sądu, działka ta znajduje się na terenie, na którym nie ma możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji. Sąd nie podzielił przy tym stanowiska Spółki, że odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organ naruszył art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe. W sprawie nie jest sporne, że działka nr [...] znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wedle ustaleń planu działka ta znajduje się na terenie przeznaczonym na cele zabudowy mieszkaniowo-usługowej (symbol 4.1MN/U). W ramach przeznaczenia podstawowego, oprócz zabudowy mieszkaniowo-usługowej z usługami z zakresu: turystyka, gastronomia, handel detaliczny, w tym obiekty handlowe o łącznej powierzchni sprzedaży do 200 m2, obsługa firm i klienta, finanse, niepubliczne usługi oświaty, zdrowie i opieka społeczna, zabudowy usługowej z zakresu wyżej wskazanego, dopuszczona została także zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (§ 16 ust. 1 pkt 1 miejscowego planu). Na tym terenie miejscowy plan nie przewidział wprost lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Niewątpliwie dokonując sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ architektoniczno-budowlany miał obowiązek uwzględnić również przepisy art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Z przepisu art. 46 ust. 1 tej ustawy wynika reguła ogólna dopuszczalności inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenach objętych postanowieniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z 23 września 2020 r. II OSK 1925/20, LEX nr 3100472), jednakże nie oznacza to, że tzw. inwestycje telekomunikacyjne mogą być realizowane na danym terenie niezależnie od treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zob. wyrok NSA z 29 sierpnia 2018 r. II OSK 1632/16). Natomiast ust. 2 tego artykułu stanowi, że w sytuacji gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w miejscowym planie, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W odniesieniu do powyższego Naczelny Sąd Administracyjny wyraził też pogląd, że przepis art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. nie oznacza, że lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest dopuszczalna w każdym wybranym przez inwestora miejscu, bez względu na treść planu, gdyż ustawodawca wprost nakazuje także respektowanie wprowadzanych w planie zakazów lub ograniczeń (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2019 r. II OSK 1508/17). W szeregu orzeczeń sądów administracyjnych wyrażono stanowisko, że z treści art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie da się wyprowadzić normy pozbawiającej gminy prawa kształtowania przestrzeni przez wprowadzenie zakazów czy ograniczeń zabudowy obiektami infrastruktury telekomunikacyjnej, a inwestor na podstawie wymienionego przepisu nie może żądać, aby obszar objęty planem miejscowym był bezwarunkowo otwarty na takie inwestycje. Organy gminy mogą więc w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało regulacją ww. ustawy jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone w zakresie decydowania o lokalizacji i warunkach budowy stacji bazowych telefonii komórkowej. Wskazuje się przy tym, że art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy zostałby naruszony, gdyby uchwała w przedmiocie planu miejscowego pozbawiała przedsiębiorcę telekomunikacyjnego jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych na terenie objętym planem. W sposób jednolity przyjmuje się interpretację omawianego przepisu, zgodnie z którą plan miejscowy nie może wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Nie oznacza to jednak, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią (zobacz: wyrok NSA z 18 grudnia 2019 r. II OSK 3131/18 i wskazane tam orzecznictwo). W sprawie niniejszej plan miejscowy przewiduje możliwość lokalizowania inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej (przeznaczenie podstawowe), w tym obiektów i urządzeń związanych z telekomunikacją na terenach oznaczonych symbolami 12.1IT i 12.2IT (§ 33 w zw. z § 4 pkt 8 i pkt 12 miejscowego planu). Przy czym co istotne skarga kasacyjna nie wykazała, by na tych terenach nie było możliwości zlokalizowania przedmiotowej inwestycji. Powołanie się na orzecznictwo z którego wynika, że przeznaczenie terenu w obowiązującym planie miejscowym w taki sposób, że w konkretnej sytuacji nie można mówić o rozmieszczeniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności, nie jest wystarczające. Konieczne jest bowiem odniesienie powyższego do okoliczności faktycznych tej sprawy. Zaś takich okoliczności skarga kasacyjna nie wskazała. Tym samym Spółka nie podważyła ustalenia Sądu pierwszej instancji co do tego, że lokalizacja inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej jest umieszczona w miejscowym planie uchwalonym uchwałą nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny podziela także stanowisko Sądu pierwszej instancji, że brzmienie § 11 ust. 1 miejscowego planu wraz z pozostałymi ustaleniami tego planu nie daje podstaw do przyjęcia, że lokalizacja infrastruktury technicznej w każdej postaci, a więc i przedmiotowej inwestycji, może zostać dokonana na terenie całego planu, niezależnie od jego postanowień. W innym wypadku pozbawione byłyby jakiegokolwiek znaczenia pozostałe ustalenia planu. W planie przewidziano bowiem tereny przeznaczone pod elektroenergetykę (symbol "E) - § 31, kanalizację (symbol "K") - § 32 czy infrastrukturę techniczną (symbol "IT") - § 33. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z powyższych rozważań wynika, że w planie uchwalonym uchwałą nr [...] lokalny prawodawca przewidział możliwość lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej, ale na innym terenie niż teren działki nr [...]. Tym samym w realiach tej sprawy stworzono możliwość rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Stanowiska tego skarga kasacyjna, co raz jeszcze należy podkreślić, nie podważyła. Niezależnie od powyższego Sąd pierwszej instancji wyjaśnił także, dlaczego jego zdaniem, nawet przy przyjęciu, że art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych znalazłby w sprawie zastosowanie, to i tak przedmiotowa inwestycja, na tym konkretnym terenie, nie dałaby się pogodzić z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko to, w realiach tej sprawy, zasługuje na akceptację. W sprawie poza sporem jest, że planowana inwestycja nie należy do inwestycji telekomunikacyjnych o nieznacznym oddziaływaniu, albowiem nie odpowiada ona definicji legalnej "infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu", zamieszczonej w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono stanowisko, które Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną podziela, że prawidłowa wykładnia przepisu art. 46 ust. 2 powyższej ustawy musi uwzględniać racjonalny cel przepisu, który dekodować należy ze stopnia ochrony przypisanego danemu rodzajowi przeznaczenia terenu, określonego w tej normie prawnej (tu: zabudowy jednorodzinnej). Nie ulega wątpliwości, że ustawodawca przewidział w treści tego przepisu, dla terenów zabudowy jednorodzinnej, inny stopień ochrony niż dla pozostałych wymienionych w nim terenów. O szczególnym traktowaniu terenów przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną świadczy wiele aktów prawnych, a więc jeśli przewidziany ww. przepisem poziom ochrony dla jednej z tych funkcji jest większy (tu: dla funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej), to wybór stopnia ochrony powinien zawsze uwzględniać możliwość jej realizacji dla każdej z dopuszczonych funkcji danego terenu. Tego rodzaju ocena tym bardziej ma znaczenie w sprawie, w której przedmiotem postępowania jest inwestycja, która z uwagi na swoją wielkość wyklucza możliwość stwierdzenia, że mamy do czynienia z infrastrukturą telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu (zobacz: wyrok NSA z 25 stycznia 2022 r. II OSK 1176/19). Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż nie mogły zostać podzielone zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane i art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej) oraz art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (pkt 3 petitum skargi kasacyjnej). W konsekwencji również i zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w z zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w powiązaniu z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w powiązaniu z § 16 ust. 1 i § 11 ust. 1 miejscowego planu (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej) oraz art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z § 16 ust. 1 i § 11 pkt 1 miejscowego planu (pkt 4 petitum skargi kasacyjnej) nie zostały podzielone. W świetle przedstawionych wyżej wywodów, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, za odpowiadający prawu należało uznać wyrok Sądu pierwszej instancji oddalający skargę w oparciu o normę art. 151 p.p.s.a. Dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej. Zgodnie z tym ostatnim przepisem "Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy." W tym przypadku sąd orzeka w składzie trzech sędziów (§ 3 art. 182 p.p.s.a). W sprawie skarżąca kasacyjnie Spółka zrzekła się rozprawy (k. 148), natomiast pozostałe strony w terminie z art. 182 § 2 p.p.s.a. nie zażądały jej przeprowadzenia. Wniosek uczestników postępowania o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego podlegał oddaleniu z uwagi na brak podstawy prawnej do ich zasądzenia. W postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.s.a.). Przepisy art. 204 i art. 205 § 2 - 4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną (tak: uchwała NSA z 19 listopada 2019 r. II FPS 4/12). Stosownie zaś do treści art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez: organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.