II OZ 1034/18

Dnia 24 października 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 24 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1001/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. S.A. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił na wniosek skarżącej Spółki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], nakazującej całkowitą rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego [...]. W uzasadnieniu Sąd, powołując się na treść art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne, wskazał, że skarżąca Spółka nie wykazała okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Za uwzględnieniem wniosku nie przemawia istota nakazu rozbiórki, ponieważ w tej sprawie mamy do czynienia z nośnikiem reklamowym, który podlega zdemontowaniu i nadaje się do ponownego wykorzystania. Ponadto skarżąca Spółka, jako podmiot gospodarczy, nie wykazała aby wykonanie nakazu rozbiórki mogło spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy i zwolnienie zatrudnionych pracowników. W ocenie Sądu, wskazywana za 2016 rok strata z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 869852,37 zł nie świadczy o złej kondycji finansowej spółki wobec uzyskanego przychodu netto 860515 zł, a także z uwagi na wielkość kapitału zakładowego (5107799,60 zł) i przychodu ze sprzedaży (10136205,83 zł). W okolicznościach niniejszej sprawy, strona skarżąca nie powołała takich okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania decyzji rozbiórkowej. W takiej sytuacji trudno uznać, że w stosunku do strony skarżącej nakaz rozbiórki spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny ocenia zaistnienie przesłanek wstrzymania w kontekście okoliczności całej sprawy. Zażalenie na ww. postanowienie wniosła skarżąca Spółka, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia: - art. 61 § 3 p.p.s.a. przez niezasadne uznanie, że demontaż urządzenia reklamowego nie powoduje niebezpieczeństwa powstania trudnych do odwrócenia skutków; niezasadne przyjęcie, że koszty rozbiórki urządzenia reklamowego nie mogą stanowić znacznej szkody dla spółki; niezasadne uznanie, że przedłożone dokumenty oraz podniesione we wniosku okoliczności nie uprawdopodobniają niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i w konsekwencji niezasadne wydanie postanowienia o odmowie wykonania zaskarżonej decyzji; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 6 oraz art. 8 K.p.a. przez oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji, mimo że skarżący uprawdopodobnił przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyżej wymieniony przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). W tej zaś sprawie skarżąca Spółka nie przywołała takiej argumentacji, która uprawniałaby do stwierdzenia, że wykonanie nakazu rozbiórki może spowodować po jej stronie znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Nie wykazała tym samym, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Wynika to z tego, że argumentacja strony skarżącej przede wszystkim akcentuje skutki finansowe nakazu rozbiórki, jednak, jak trafnie ocenił Sąd I instancji, we wniosku nie wykazano aby skutki te miały wpływ na zaistnienie nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody. Sąd prawidłowo ocenił, że z przedstawionych dokumentów ("księgowych") nie wynika aby skarżąca Spółka znajdowała się z złej sytuacji finansowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z przedstawionej dokumentacji wynika, że prowadzoną działalność gospodarczą charakteryzuje zachowanie w określonego bilansu pomiędzy uzyskanymi przychodami, a stratami, co nie pozwala na stwierdzenie, że wskazane koszty związane z wykonaniem nakazu rozbiórki mogłyby spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Poza tym z reguły skutki finansowe nie mają charakteru nieodwracalnego, ponieważ w związku z wykonaniem wadliwych decyzji administracyjnych przysługuje roszczenie odszkodowawcze. Ponadto skarżąca Spółka nie wykazała, że jest spółką zależną działającą w ramach i na rzecz Grupy Kapitałowej [...] S.A. W zażaleniu nie odniosła się także do aktualnej sytuacji finansowej za 2017 rok (fakt powszechnie znany), wynikającej ze sprawozdania finansowego na dzień i za rok obrotowy zakończony 31 grudnia 2017 r. (informacja ze strony internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości – https://ekrs.ms.gov.pl), z którego wynika, że skarżąca Spółka osiągnęła dochód netto 2294095,45 zł. Także wskazywane w zażaleniu okoliczności związane z faktycznym sposobem rozbiórki urządzenia reklamowego typu ekran LED nie mieszczą się w zakresie przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutki te nie tyle tkwią w zaskarżonej decyzji, ile zależą od odpowiedniego faktycznego wykonania prac demontażowych – a więc nie należą do normalnych skutków decyzji. Poza tym z charakteru obiektu budowlanego objętego w tej sprawie nakazem rozbiórki wynika, że jego ponowne zainstalowanie nie jest niemożliwe (por. postanowienie NSA z 17 sierpnia 2012 r., II OZ 664/12). Składa się bowiem z gotowych elementów jak stopa fundamentowa, do której za pomocą śrub następuje montaż słupa, na którym umieszczona jest tablica reklamowa LED. Mając powyższe na względnie należy wskazać, że argumentacja podnoszona przez skarżącą Spółkę de facto dotyczyła konsekwencji finansowych, a w świetle przedstawionego powyżej wywodu jej przywołanie w takim zakresie nie świadczyło o wykazaniu zaistnienia przesłanej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można tym samym uznać aby ocena Sądu I instancji zawierała takie wady, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca Spółka nie uzasadniła, że wstrzymanie wykonania decyzji rozbiórkowej jest uzasadnione, a brak wykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. w okolicznościach tej sprawy, przy uwzględnieniu jej przedmiotu, tj. rozbiórki urządzenia reklamowego, jest decydujące dla odmowy wstrzymania ww. decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.