II SAB/Ol 78/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2018 r. sprawy ze skargi A.L. na bezczynność Ośrodka w udostępnieniu informacji publicznej 1) umarza postępowanie sądowe; 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) orzeka o niewymierzeniu organowi grzywny; 4) zasądza od Ośrodka na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. A L (dalej jako: "skarżący") wystąpił w dniu "[...]"r., za pomocą strony poczty mailowej na adres: "[...]" do S przy ul. B w O (dalej jako: "Ośrodek", "organ") o udostępnienie, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn.zm), dalej jako: "u.d.i.p." informacji na pytania: 1. Kto (proszę o podanie imienia i nazwiska) odpowiada pod względem merytorycznym za treści prezentowane na głównej stronie internetowej S funkcjonującej pod adresem "[...]" oraz podstron www strony głównej: a) zakładka "Oferta", adres "[...]" b) zakładka "Historia", "[...]" c) zakładka "Prawo", adres "[...]" 2. Od kiedy strony internetowe, wykazane w pkt 1 wniosku, publikowane są i funkcjonują w aktualnym kształcie? Proszę o podanie daty. 3.Kto (proszę o podanie imienia i nazwiska) odpowiada pod względem merytorycznym za treści prezentowane na głównej stronie internetowej S funkcjonującej pod adresem "[...]" oraz podstron www strony głównej: a) zakładka "O nas", "[...]" b) zakładka "Historia", adres "[...]" c) zakładka "Warto wiedzieć", adres "[...]" 4. Od kiedy strony internetowe wykazane w pkt 3 wniosku publikowane są i funkcjonują w internecie w aktualnym kształcie ? Proszę o podanie daty. Strona wniosła o dostarczenie wskazanych informacji na adres e-mail, jak w nagłówku. II. W dniu "[...]"r. (data nadania przesyłki u operatora pocztowego) A L wniósł, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność S w O w udostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej, domagając się zobowiązania organu do udzielenia wnioskodawcy żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku; uznanie, iż bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie Ośrodkowi grzywny w wysokości "[...]" zł; zasądzenie kosztów postępowania oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów wykazanych w uzasadnieniu niniejszej skargi. W uzasadnieniu skargi podano, że wprawdzie wniosek o udostępnienie informacji publicznej był anonimowy lecz został wysłany z poczty elektronicznej A L tj. "[...]" Wyjaśnił, że od Ośrodka "przyszła" wiadomość mailowa potwierdzająca, iż wiadomość skarżącego została odczytana i wyświetlona na komputerze odbiorcy w dniu "[...]" r. o godz. "[...]" Podniesiono, że S jako organ administracji publicznej zobowiązany jest do udostępnienia stronie skarżącej informacji publicznej obejmującej dane dotyczące oficjalnej strony internetowej S i BIP Urzędu Miasta O. Do dnia wniesienia skargi strona zobowiązana nie przekazała żądanych informacji, zaś obowiązek taki wynikał z zapisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nieudzielenie informacji stanowi o pozostawaniu organu w bezczynności, która z uwagi na czasokres braku udzielenia informacji stanowi o rażącym lekceważeniu przepisów prawa. III. W odpowiedzi na skargę Kierownik S w O wniosła o oddalenie skargi. Potwierdziła, że wskazane w skardze pismo wpłynęło na adres poczty internetowej organu, jednak było anonimowe, brak było wymienienia imienia i nazwiska wnioskodawcy, nie udało się ustalić tożsamości także z nazwy adresu e-mail, z którego zostało wysłane, dlatego wiadomości tej formalnie nie uznano za wniosek o udzielenie informacji publicznej. Podkreśliła, że o ile można zaakceptować, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej może wskazywać na minimum formalizmu, to jednak musi zawierać co najmniej te elementy, które umożliwiają udzielenie żądanej odpowiedzi i względnie - wydanie i doręczenie decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia żądanej informacji. W tej sprawie nie wiadomo jednak na jaki adres i komu można by taką decyzję doręczyć, jak wskazano w wyroku z dnia 16 stycznia 2016 r. sygn. II SAB/Łd 205/15. Wniosek o informację publiczną niezależnie od formy jego złożenia winien zawierać wskazanie imienia i nazwiska oraz adres i treść żądania. Skoro treść nadesłanego pisma nie zawierała takich danych to nie stanowiła wniosku o udzielnie informacji publicznej. Poza tym żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, gdyż strona internetowa jest prowadzona przez instytucję tj. organ a nie wskazaną z imienia i nazwiska osobę. Nadto wnioski ad personam mieszczą się w kategorii ograniczenia dostępu do informacji - art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odmowa przyznania anonimowemu e-mailowi przymiotu wniosku o taką informację spowodowała, że organ skargę na bezczynność uznał za bezprzedmiotową. IV. W dniu "[...]" r. do Sądu przesłany został wydruk ze strony internetowej S w O (dalej jako: Ośrodek), z którego wynika, że w dniu "[...]" r. na adres mailowy: "[...]" została wysłana informacja, z której wynika, że w związku z wnioskiem z dnia "[...]"r. o udostępnienie informacji publicznej oraz toczącymi się postępowaniami przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie: sygn. akt II SO/Ol 14/18 i sygn. akt II SAB/OL 78/18 udzielono informacji w zakresie osoby odpowiedzialnej - Kierownik S L K, oraz wskazano datę od której funkcjonuje strona internetowa w aktualnym kształcie - od "[...]"r.; wskazano okres, w którym funkcjonowała poprzednia strona internetowa tj. od "[...]"r. do "[...]"r. Wyjaśniono również, że nie udzielenie informacji publicznej w stosownym czasie oraz nie przekazanie skargi do WSA nie było przejawem zlej woli ze strony Kierownika Ośrodka lecz wynikało z nieporozumienia. V. Pismem z dnia "[...]" r. skarżący zmodyfikował swoją skargę co do pkt 3 w ten sposób, że wnioskuje o wymierzenie grzywny S w O w maksymalnej wysokości. Natomiast w piśmie procesowym z "[...]" r. skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wnioskując o przeprowadzenie dowodów z wydruków anonimowego wniosku, jak również wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów własnych w postaci nakładu intelektualnej pracy własnej wniesionej przy sporządzeniu pism procesowych. Podkreślił, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej brak jest wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku, poza utrwaleniem go w formie pisemnej, przy czym za wniosek pisemny należy uznać także przesłanie zapytania pocztą elektroniczną, zaś wobec braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, wniosek taki może nawet nie zawierać podpisu, o ile możliwa jest jego realizacja w oparciu o samą treść wniosku - wyrok NSA z dnia 28.08.2015 r. sygn. I OSK 1808/14. VI. Na rozprawie w dniu 25 października 2018 r. skarżący podtrzymał skargę informując, że otrzymał od organu żądane informacje lecz dopiero po reakcji Sądu. Kierownik Ośrodka wniósł o oddalenie skargi wyjaśniając, że nie miał doświadczenia w tym względzie, nie wiedział jak postąpić z anonimowym wnioskiem. Podał, że wielokrotnie starał się przeprosić skarżącego, gdyby wiedział kto podpisał wniosek to wcześniej udzielonoby informacji. Mając na uwadze przedmiot działania Ośrodka obawiano się, że ktoś chce mu zaszkodzić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 z późn.zm) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 z późn.zm) zwanej dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przepisy ustawy p.p.s.a. nie określają na czym polega stan bezczynności organów administracji publicznej, to jednak w orzecznictwie sądowym oraz doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z taką bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, Warszawa 2009, s. 103). Bezczynność na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1330) dalej: u.d.i.p., polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, nie podejmuje takiej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Natomiast w przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Dlatego też w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie wskazuje się na specyfikę badania skarg na bezczynność, która polega na tym, że sąd ogranicza się do skontrolowania, czy organ rzeczywiście nie podjął działania, do którego był zobowiązany. Poza zakresem kontroli Sądu pozostaje prawna poprawność czynności załatwiających zgłoszone żądanie. Mówiąc inaczej, Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. I OSK 2114/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http:// orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd orzeka na podstawie art. 149 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność S w O polegająca na nieudostępnieniu stronie skarżącej informacji publicznej, o którą wnioskowała w dniu "[...]"r. poprzez udzielenie informacji od kiedy funkcjonuje nowa strona internetowa Ośrodka oraz w jakim okresie funkcjonowała poprzednia, od kiedy oraz kto odpowiada za treści umieszczone zarówno na obecnej, jak i na poprzednio funkcjonującej stronie internetowej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej zawartego w art. 61 Konstytucji RP, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych oraz wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i z jakich przyczyn żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Jak wynika z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udzielania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Kierownik Ośrodka był zobowiązany w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Jak wynika bowiem z Załącznik do Uchwały Nr "[...]" Rady Miasta O z dnia "[...]"r. w sprawie utworzenia S w O przy ul. B, Ośrodek jest jednostką organizacyjną miasta O działającą w formie jednostki budżetowej. W analizowanej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy, przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek. Wniosek wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zakreślając krąg podmiotów tego postępowania oraz jego przedmiot. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, że w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz czy podjął stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Jest nią zatem każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie posiadanych kompetencji. W ocenie Sądu, żądana wnioskiem z dnia "[...]"r., przesłana Ośrodkowi w dniu "[...]"r., informacja dotycząca danych związanych z prowadzoną stara i nowa stroną internetową Ośrodka, stanowi taką informację publiczną. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Bezczynność organu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, występuje wówczas, gdy w ustawowym terminie organ nie rozpoznał złożonego wniosku. W rzeczonej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność że Kierownik Ośrodka nie wykonał ciążącego na nim obowiązku sugerując się, w sposób nieuprawniony faktem, iż zgłoszony drogą mailową wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie został podpisany imieniem i nazwiskiem wnioskującego. W kontekście powyższego przyjąć należało, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia "[...]"r., która ustała jednak w dniu "[...]"r., czyli po wniesieniu skargi, lecz przed wydaniem przez Sąd orzeczenia. We wskazanej dacie organ prawidłowo załatwił wniosek skarżącego, przekazując wnioskowane informacje. W tym zakresie należy jednakże potwierdzić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera jakichkolwiek regulacji przewidujących wymagania formalne zgłaszanego wniosku o udzielenie informacji, poza utrwaleniem w formie pisemnej. Jak wskazano w przywołanym przez skarżącego wyroku NSA z dnia 28 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1808/14, który to pogląd Sąd podziela w rozpoznawanej sprawie, za wniosek pisemny uznawać należy także przesłane pocztą elektroniczną zapytania, zaś wobec braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, wniosek taki może nawet nie zawierać podpisu, o ile możliwa jest jego realizacja w oparciu o samą treść wniosku. W niniejszej sprawie istniała możliwość takiej identyfikacji poprzez posiadany adres poczty mailowej wnioskodawcy, zatem organ winien w terminie udostępnić posiadaną informację publiczną. W sytuacji ustania bezczynności sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, to oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1789/16, CBOSA). W takich przypadkach, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe, o czym orzeczono w pkt. 1 wyroku. W obecnym stanie prawnym podjęcie przez organ stosownego działania w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi na bezczynność, co jest równoznaczne z uwzględnieniem skargi przez organ, nie zwalania sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Nadto na podstawie § 2 wskazanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może też orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy ppsa., a zatem do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W ocenie Sądu, omówiona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt. 2 wyroku. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W ocenie Sądu, nie można przypisać organowi złej woli, skoro - jak wynika z wyjaśnień organu - poprzez brak doświadczenia i wiedzy co do wymogów formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej wniosek taki nie został rozpoznany w terminie. Wadliwie bowiem organ uznał, że w tej sprawie nie został w ogóle złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Podkreślić należy, że organ przekazał skarżącemu żądane informacje na wskazany przez niego adres mailowy natychmiast, gdy powziął wiadomość, iż taki wniosek winien być rozpoznany i uznany za wystarczający do udzielenia informacji publicznej. W piśmie przekazującym jednocześnie organ wyjaśnił swoje błędne działanie oraz przeprosił skarżącego za zaistniałą sytuację. Nadto pozostaje także wskazać, że w niniejszej sprawie Kierownik Ośrodka nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu ustrojowym, z tego względu może faktycznie posiadać niewielkie rozeznanie w konieczności rozpoznawania spraw w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Powyższe uzasadnia rozstrzygnięcie o niewymierzaniu organowi grzywny - pkt. 3 wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do treści art. 200, art. 205 § 1 p.p.s.a., mając na względzie wysokość uiszczonego przez skarżącego wpisu. Nadto wskazać należy, wobec wniosku skarżącego o przyznanie w ramach kosztów procesowych kosztów własnych, w postaci nakładu intelektualnej pracy poświęconej na sporządzenie pism procesowych wynoszącej 5 godzin zegarowych, liczonych według stawki godzinowej aktualnie obowiązujących przepisów dotyczących minimalnego wynagrodzenia za pracę i minimalnej stawki godzinowej, że stosownie do art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Z tego względu do kosztów sądowych stosownie do art. 212 § 1 w zw. z art. 211 p.p.s.a. należało zaliczyć wpis poniesiony w tej sprawie –"[...]"zł, natomiast brak było podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącego od organu kosztów pracy własnej w postaci intelektualnego wkładu związanego ze zredagowaniem pism procesowych, bowiem z tytułu takich działań skarżącemu nie przysługują koszty postępowania. Skarżący nie wnioskował zaś o przyznanie zwrotu kosztów związanych z osobistym stawiennictwem na rozprawie.