II OZ 1348/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 680/18 odrzucające skargę I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia w sprawie rozbiórki obiektu postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 680/18 odrzucił skargę I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania nakazu rozbiórki obiektu oraz orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Powodem odrzucenia skargi był brak uiszczenia przez skarżącą Spółkę uzupełniającego wpisu od skargi. Sąd wskazał, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 września 2018 r., wzywające do uiszczenia wpisu uzupełniającego od skargi w kwocie 1837 zł, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej Spółki w dniu 26 września 2018 r. Spółka nie wniosła zażalenia na powyższe zarządzenie, a zatem termin do dokonania wpłaty upływał z dniem 3 października 2018 r. W zakreślonym terminie skarżąca Spółka nie uzupełniła brakującej części wpisu od skargi. Tym samym wobec nieuiszczenia należnego wpisu od skargi Sąd, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", skargę odrzucił. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła I. Sp. z o.o. z siedzibą w K., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 220 § 3 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi, w sytuacji gdy strona uiściła wpis w należnej wysokości; b) § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193, ze zm.), dalej jako: "rozporządzenie", poprzez przyjęcie, że od skargi na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r. należało uiścić wpis stosunkowy, w sytuacji gdy wysokość wpisu od skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym jest stała i wynosi 100 zł. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, stosownie do treści art. 220 § 3 P.p.s.a. podlega natomiast odrzuceniu. Przy czym stosownie do art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi (art. 230 § 2 P.p.s.a.) pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie natomiast z art. 231 P.p.s.a. w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne pobiera się wpis stosunkowy, zaś w innych sprawach pobiera się wpis stały. Z treści tego przepisu wynika zatem zasada pobierania wpisu stosunkowego w sytuacji, w której zaskarżonym aktem objęta jest należność pieniężna. Również forma tego aktu (decyzja lub postanowienie) nie ma decydującego znaczenia przy pobieraniu wpisu stosunkowego. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r., uchylające w całości postanowienie organu pierwszej instancji i nakładające na I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. grzywnę w kwocie 96845,81 zł w celu przymuszenia do wykonania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W związku z powyższym przyjąć należy, że w tej sprawie Przewodniczący Wydziału słusznie uznał, iż skarga dotyczy sprawy, której przedmiotem jest należność pieniężna (grzywna) w wysokości 96845,81 zł i od skargi tej należy pobrać wpis stosunkowy na podstawie § 1 pkt 3 rozporządzenia, który wynosi 1937 zł. Przewodniczący prawidłowo zatem wezwał skarżącą Spółkę do uzupełnienia wpisu od skargi o kwotę 1837 zł. Podobne stanowisko dotyczące pobierania wpisu stosunkowego od skarg na postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia wyrażone zostało też w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt II OZ 761/18, z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II OZ 32/18 i z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt II OZ 40/10, które to stanowisko NSA w składzie orzekającym podziela. A zatem powoływany przez Spółkę w zażaleniu § 2 pkt 1 rozporządzenia, zgodnie z którym wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł, należy rozumieć w ten sposób, że wpis stały pobiera się w sprawach, w których zaskarżone rozstrzygnięcie ma formę postanowienia i nie dotyczy ono należności pieniężnych, bez względu na przedmiot tego postanowienia (np. od postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania). Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie. W związku z powyższym skoro prawidłowe wezwanie do uiszczenia wpisu uzupełniającego od skargi w kwocie 1837 zł, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej Spółki w dniu 26 września 2018 r. (co w sprawie jest bezsporne), to 7-dniowy termin na uzupełnienie braku w postaci wpisu upływał z dniem 3 października 2018 r. Jak wynika z akt sprawy, i czego nie kwestionuje skarżąca Spółka, brakująca część wpisu nie została uiszczona w zakreślonym terminie, a zatem Sąd pierwszej instancji prawidłowo orzekł, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., o odrzuceniu skargi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdził bezzasadność podniesionych w zażaleniu zarzutów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.