II SA/Łd 627/18

Dnia 25 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2018 roku sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji - oddala skargę. a.bł. Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania K. P. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, urządzeń budowlanych (w tym: lokalnego ujęcia wody i kanalizacji lokalnej), przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A (dawniej ul. B), na działce nr 418/11 oraz fragmencie działki nr 418/17 w obrębie [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r. poz. 1257 ze. zm., dalej jako k.p.a.), art. 59 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017r. poz. 1073 ze. zm., dalej jako u.p.z.p.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz.U. z 2018r., poz. 570 ze. zm.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł., po rozpoznaniu wniosku K. P., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi (w tym: lokalnego ujęcia wody i kanalizacji lokalnej), przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A (dawniej ul. B), na działce nr 418/11 oraz fragmencie działki nr 418/17 w obrębie [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła K. P.. Strona zakwestionowała adres inwestycji, a także okoliczność, iż na mapie stanowiącej załącznik do zaskarżonej decyzji nie naniesiono planowanych przez nią budynków. Ponadto wniosła o wyjaśnienie, kto bez jej zgody i na jakiej podstawie wystąpił o podział działki 418/17, a także innych przy ul. A i ul. B, których strona jest współwłaścicielką. Wyjaśnienia zdaniem strony wymagała również kwestia, na jakiej podstawie działka nr 421/5 przy ul. B jest w posiadaniu Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego z siedzibą w K. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przytaczając treść art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wskazał, iż ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, który winien dla swojej skuteczności zawierać elementy wskazane w treści art. 52 u.p.z.p. W przedmiotowej sprawie wnioskiem z dnia 21 lipca 2017 r. K. P. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, urządzeń budowlanych (w tym: lokalnego ujęcia wody i kanalizacji lokalnej), przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. B, na działce nr 418/11 oraz fragmencie działki nr 418/17. Zdaniem organu I instancji, zgodnie z celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy była ocena, czy zamierzona przez K. P. inwestycja, jest dopuszczalna na trenie objętym wnioskiem. W tym celu, stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej jako rozporządzenie), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Organ odwoławczy zaznaczył, iż zgodnie z regulacją powołanego przepisu, dla wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wymagane jest łączne spełnienie wymienionych w nim warunków. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest bowiem decyzją uznaniową - jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 powołanej ustawy i jest zgodne z przepisami odrębnymi, to nie można odmówić wnioskodawcy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Odmowa zaś ustalenia warunków zabudowy, może nastąpić tylko w sytuacji, gdy przeprowadzona przez organ ocena spełnienia tych warunków, wykaże brak co najmniej jednego z nich. Sporządzona w przedmiotowej sprawie analiza urbanistyczna, przeprowadzona w obszarze analizowanym, wyznaczonym zgodnie z wymogami § 3 ust. 2 rozporządzenia wykazała, iż planowane przez K. P. zamierzenie inwestycyjne spełnia wszystkie z warunków określonych przez ustawodawcę w treści art.61 ust. 1 u.p.z.p. Okoliczność ta skutkowała wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy. Odnosząc się do powyższego Kolegium stwierdziło, iż zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy wskazuje na przeprowadzenie przez organ I instancji prawidłowego postępowania wyjaśniającego, poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji. Jednocześnie materiał ten pozwalał bez żadnych wątpliwości ocenić, że planowana inwestycja kontynuując funkcję i cechy zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, spełnia warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Pozwalał też na stwierdzenie, iż w przypadku planowanej inwestycji spełnione zostały pozostałe przesłanki określone w treści art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p.: teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej - ul. A, istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające do obsługi planowanej inwestycji, teren inwestycji (składający się wprawdzie z gruntów rolnych klasy RVI, położonych jednak w granicach administracyjnych miasta Ł.) nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a przepisy odrębne, mające zastosowanie na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy, nie sprzeciwiają się realizacji wnioskowanej inwestycji. W ocenie organu odwoławczego, prawidłowo też, bo zgodnie z przepisami § 4- § 8 rozporządzenia, ustalone zostały wymagania dla planowanego przez K. P. zamierzenia inwestycyjnego. Przy czym wyznaczone parametry znajdują oparcie w wynikach analizy funkcji oraz cech zabudowy, która to w wystarczającej formie obrazuje stan zagospodarowania nieruchomości położonych w obszarze analizowanym oraz wskazuje przesłanki, jakimi kierowały się organy orzekające w sprawie przy ustalaniu - w oparciu o wnioski płynące z analizy wspomnianego stanu zagospodarowania otoczenia terenu inwestycji - warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Prawidłowości postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, w tym także prawidłowości analizy urbanistycznej przeprowadzonej w przedmiotowej sprawie i ustalonych w jej wyniku wymagań dla nowej zabudowy, nie kwestionowała także odwołująca się. Odnosząc się natomiast do podnoszonych przez K. P. kwestii Kolegium podkreśliło, iż decyzja o warunkach zabudowy zakreśla jedynie pewne ramy postępowania, ustala wymagania jakim powinna odpowiadać planowana inwestycja i wskazuje dopuszczalny sposób zagospodarowania i zabudowy nieruchomości w sytuacji bezplanowej. Ubieganie się o decyzję o warunkach zabudowy na wskazanym terenie nie jest nawet uwarunkowane posiadaniem prawa własności do nieruchomości objętej wnioskiem. Decyzja taka, stosownie do treści art. 63 ust. 2 u.p.z.p., nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy stanowi pierwszy z etapów procesu inwestycyjnego, który zakreśla pewne ramy, wskazuje na parametry, których konkretyzacja nastąpi na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego czyli w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, prowadzonego w oparciu w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane i przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dopiero na tym etapie zatwierdzany jest projekt budowlany i konkretyzuje się szczegółowa lokalizacja planowanych obiektów na gruncie. O tej lokalizacji nie przesądza natomiast i z uwagi na wstępny etap procesu inwestycyjnego nie może przesądzać, decyzja o warunkach zabudowy. Stąd w tym postępowaniu organ I instancji nie mógł, jak tego oczekiwała odwołująca się, "nanieść planowanej budowy" na mapy stanowiące załączniki do decyzji. Organ II instancji dodał, iż decyzja o warunkach zabudowy powinna zawierać dwa załączniki w postaci map. Jeden, stanowiący część graficzną analizy, który winien wskazywać granice wyznaczonego w sprawie obszaru analizowanego, drugi natomiast, stanowiący załącznik do decyzji powinien zawierać linie rozgraniczające teren inwestycji i linię zabudowy. Oba te załączniki w przedmiotowej sprawie zostały sporządzone i zawierają wymagane prawem elementy. W kwestii adresu nieruchomości Kolegium wskazało, iż bezspornie wniosek K. P. dotyczy działki nr 418/11 przy ul. B. Jednak zgromadzone w toku postępowania wypisy z ewidencji gruntów ujawniły, iż działka nr 418/17, której fragment został objęty wnioskiem inwestora dla potrzeb obsługi komunikacyjnej inwestycji planowanej na działce nr 418/11, przylega do drogi publicznej - działki drogowej nr 324/1, która na tym odcinku nosi nazwę ul. A, a nie ul. B. Skutkowało to nadaniem planowanej inwestycji prawidłowego adresu czyli ul. A. Planowana inwestycja, polegająca na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, powstać ma na działce nr 418/11, tak jak zaznaczyła to strona we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Ta właśnie działka ( w całości ) wraz z fragmentem działki nr 418/17, stanowi teren inwestycji objęty decyzją nr [...] z dnia [...]. W świetle powyższego niezrozumiałym jest zarzut odwołania, iż w wyniku postępowania zakończonego w/w decyzją doszło do podziału działki nr 418/11 bez wiedzy i zgody strony. Postępowanie podziałowe jest bowiem zupełnie odrębnym postępowaniem, nie mającym nic wspólnego z postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy. To natomiast, czy istotnie miał miejsce i z czyjego wniosku, podział innych działek, wymienionych przez stronę w odwołaniu, nie może być przedmiotem badania przez organ odwoławczy, bowiem jest to kwestia, która wykracza poza kontrolowane przez Kolegium postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy. Podobnie poza ramy postępowania prowadzonego przez Kolegium wykracza badanie stanu prawnego działki 421/5. Kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi zdaniem Kolegium do wniosku, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny obszaru analizowanego w wyniku której, ustalił cechy zabudowy w obszarze analizowanym, w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących projektowanej zabudowy. Ustalone dla zamierzenia parametry i współczynniki znajdują, co już wyżej podkreślano, uzasadnienie w rodzaju inwestycji, obowiązujących przepisach oraz w sporządzonej dla potrzeb przedmiotowego postępowania analizie urbanistycznej. Postępowanie wyjaśniające, poprzedzające wydanie kwestionowanej decyzji przeprowadzone zostało z poszanowaniem procedury administracyjnej, a wywiedzione stanowisko zostało obszernie i szczegółowo uzasadnione w sposób wynikający z przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja, określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Do decyzji załączono wyniki analizy zagospodarowania obszaru oraz aktualne mapy, na których wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji, obowiązującą linię zabudowy i granice obszaru analizowanego. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożyła K. P., zarzucając zaskarżonej decyzji obrazę prawa procesowego przez nie rozważenie słusznego interesu strony wynikającego w szczególności z ochrony prawa własności nieruchomości, nie zachowanie zasad pogłębiania zaufania do organów administracji przekonywania, w tym przede wszystkim pominięcie w postępowaniu dowodów, które przemawiały za pozytywnym załatwieniem sprawy oraz przez wadliwość uzasadnienia decyzji przedstawiającej niepełny stan faktyczny i nie wyjaśniającej należycie podstawy prawnej decyzji. Skarżąca podkreśliła, iż zasadnicze zarzuty stawiane zaskarżonej decyzji dotyczą braku zebrania przez organ administracji pełnego materiału dowodowego oraz nie uwzględnienia słusznego interesu strony, której własność dotyczy działki 418/11 znajdującej się przy ul. B, nie zaś A. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze. zm.) zwanej: p.p.s.a. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Decyzją tą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], którą ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, urządzeń budowlanych (w tym: lokalnego ujęcia wody i kanalizacji lokalnej), przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A (dawniej ul. B), na działce nr 418/11 oraz fragmencie działki nr 418/17 w obrębie [...], gdyż uznano, że zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie tym przepisem, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 ustawy warunków (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 657/06, Lex nr 322451; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1076/10, Lex nr 753402). Wymóg łącznego spełnienia tych przesłanek wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy także w tym sensie, że spełnienie ich wraz ze stwierdzeniem braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji, obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy (zob. Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2006, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 489). Organ jest natomiast uprawniony do wydania decyzji odmownej wtedy, gdy wnioskodawca nie spełnia choćby jednego z warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Z tego względu wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w cytowanym wyżej art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności do ustalenia czy spełnione zostały wszystkie przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i stanowił podstawę do załatwienia sprawy co do istoty. Należy podzielić ocenę organów obu instancji, że spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Treść analizy urbanistycznej sporządzonej dla przedmiotowej działki pozwoliła na ustalenie, że w jej sąsiedztwie znajdowały się zabudowania (budynki mieszkalne jednorodzinne), których parametry pozwoliły na ustalenie warunków i szczególnych zasad planowanej zabudowy, w tym linii zabudowy i maksymalnego wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu oraz kontynuacji funkcji i parametrów technicznych. Zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia przez obszar analizowany należy rozumieć teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Stosownie zaś do § 3 ust. 2 tego rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Treść analizy wprost wskazuje, że oba orzekające w sprawie organy prawidłowo oceniły, że warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zostały spełnione. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości również to, że spełnione zostały warunki z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Trafnie organ odwoławczy wskazał, że teren objęty wnioskiem przylega do drogi gminnej - ul. A, istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające do obsługi planowanej inwestycji, teren inwestycji (składający się wprawdzie z gruntów rolnych klasy RVI, położonych jednak w granicach administracyjnych miasta Ł.) nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a przepisy odrębne, mające zastosowanie na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy, nie sprzeciwiają się realizacji wnioskowanej inwestycji. Wobec tego Sąd nie podzielił argumentacji K. P. odnośnie niewłaściwego adresu nieruchomości skarżącej albowiem w ocenie Sądu, organy trafnie uznały, że ustalenie warunków zabudowy jest możliwe tylko wtedy, gdy teren ma dostęp do drogi publicznej, a w tym przypadku działka nr 418/17, której fragment został objęty wnioskiem inwestorki, dla potrzeb obsługi komunikacyjnej inwestycji planowanej na działce nr 418/11, taki dostęp posiada od działki drogowej nr 324/1, która na tym odcinku nosi nazwę ul. A (wcześniej ul. B). Warunek przewidziany w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., tj. dostęp do drogi publicznej będzie spełniony tylko wówczas, gdy teren posiada dostęp do drogi zaliczonej do jednej z dróg wymienionych w art. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze. zm.). Dostęp ten może być bezpośredni - jeżeli nieruchomość położona jest przy drodze publicznej, lub pośredni - przez inne nieruchomości, na których ustanowiono służebność drogową lub stanowiące drogę wewnętrzną, którą zgodnie z art. 8 ustawy o drogach publicznych jest droga nie zaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 270/18, LEX nr 2502288). Zgodnie z treścią § 2 pkt 5 rozporządzenia front działki jest rozumiany jako ta część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Jest przy tym oczywiste, że organ musi w tym zakresie wyznaczyć określony fragment tej działki objętej wnioskiem, na którym zaplanowano umiejscowienie (zlokalizowanie) wjazdu lub wejścia na działkę stanowiącą całość albo część terenu inwestycyjnego. Organy słusznie zatem nadały planowanej inwestycji prawidłowy adres, czyli ul. A, teren inwestycji przylega bowiem do ul. A, a nie ul. B. Nadmienić przyjdzie, iż zmiana dotychczasowego nazewnictwa związana jest z faktem, iż Rada Miejska w Ł. uchwałą z dnia [...] nr [...] (Dz. Urz. Województwa [...] z dnia [...] poz. [...]) odcinkowi ulicy B, zlokalizowanemu na działkach o numerach ewidencyjnych 324/1, 424/3, w obrębie [...], odchodzącemu od autostrady [...] i biegnącemu w kierunku południowo-wschodnim do ulicy C, nadała nazwę: A (brak w aktach administracyjnych takiego dokumentu, niemniej wskazany dziennik urzędowy dostępny jest na stronie http://dziennik.[...].eu/). Stąd stan przedstawiony w aktach administracyjnych jest niezgodny ze stanem w księdze wieczystej. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że skoro w stanie faktycznym sprawy spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., to prawidłowo ustalono warunki zabudowy dla przedmiotowej działki. W tych okolicznościach Sąd uznał, że Kolegium zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego określonymi w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. zgromadziło kompletny materiał dowodowy i w sposób wszechstronny dokonało jego oceny, co pozwoliło na tej podstawie dokonać prawidłowej subsumpcji obowiązujących przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w niniejszej sprawie i dać temu wyraz w treści uzasadnienia sporządzonego zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić. a.tp.