II SA/Ol 417/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miasta z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego "[...]" pomiędzy ulicami: "[...]" oddala skargę. Rada Miasta O, na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn.zm) dalej: u.p.z.p. i art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 z późn.zm) dalej: u.s.g., po stwierdzeniu, że plan nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta O, podjęła dnia "[...]" r. Uchwałę Nr "[...]" w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w O pomiędzy ulicami: B, A, D i granicą Miasta, część A". Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożył Wojewoda W (dalej: Wojewoda), na podstawie art. 93 ust. 1 i 2 u.s.g., wnosząc o stwierdzenia nieważności uchwały Nr "[...]" Rady Miasta O w całości. W uzasadnieniu podano, że w trakcie badania legalności przedłożonej wraz z uchwałą dokumentacji planistycznej skarżący stwierdził uchybienia stanowiące istotne naruszenie prawa, co przesądza o konieczności stwierdzenia nieważności uchwały w całości. Gmina realizując przysługujące jej władztwo planistyczne ma prawo uchwalać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ale jedynie przy zachowaniu zasad i trybu jego sporządzania, określonych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analiza przedmiotowej uchwały wykazała, że Prezydent O, jako organ właściwy do sporządzania projektu planu miejscowego dokonując szeregu czynności nie wystąpił do ministra do spraw środowiska o opinię. Procedura uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego zawarta w art. 17 u.p.z.p. jest ściśle określona i zgodnie z tym przepisem wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego kolejno podejmuje czynności wymienione w tym przepisie. Zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. a tiret 4 u.p.z.p., organ sporządzający projekt planu zagospodarowania przestrzennego winien wystąpić o opinię do właściwych organów administracji geologicznej w zakresie udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych. Wskazano, że w granicach obszaru opracowania przedmiotowego planu miejscowego znajduje się udokumentowany Główny Zbiornik Wód Podziemnych nr "[...]" wraz z ustanowionymi obszarami ochronnymi, a także subzbiornik "W" nr"[...]". W myśl art. 161 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2016r. poz. 1131 z późn.zm) dalej: P.g.i.g., do ministra właściwego do spraw środowiska, jako organu administracji geologicznej pierwszej instancji, należą sprawy związane z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi, dotyczące między innymi określania warunków hydrogeologicznych w związku z ustanawianiem obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych. Powyższe stanowisko potwierdza pismo Głównego Geologa Kraju z dnia "[...]"r. znak: "[...]" oraz wyrok NSA z dnia 26 lipca 2016r. sygn. II OSK 338/16. Z pisma tego wynika, że projekt planu miejscowego w takich uwarunkowaniach, winien być przekazany do zaopiniowania ministrowi środowiska. Z analizy dokumentacji planistycznej wynika, iż projekt planu wysłano w tym zakresie jedynie do urzędu marszałkowskiego - geologa wojewódzkiego. Brak zasięgnięcia opinii właściwego organu powoduje, że został naruszony tryb sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Wojewody powyższe okoliczności pozwalają na stwierdzenie, że działania organów wyczerpały dyspozycje art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę Gmina O, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o oddalenie skargi w całości. Organ zarzucił Wojewodzie naruszenie art. 17 pkt 6 lit. a u.p.z.p. w zw. z art. 161 ust. 3 pkt 4 P.g.i.g. poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie, w szczególności uznanie, że właściwym w procedurze planistycznej organem administracji geologicznej pierwszej instancji jest minister właściwy ds. ochrony środowiska, a nie Marszałek Województwa W, oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, że zaistniały istotne okoliczności dotyczące trybu sporządzania "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w O pomiędzy ulicami: B, A, D i granicą Miasta, część A". W ocenie Gminy nie doszło do naruszenia wskazanych wyżej przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem właściwym organem administracji geologicznej jest, marszałek województwa, o czym stanowi art. 161 ust.1 P.g.i.g. Przepis ten tworzy domniemanie kompetencji marszałka w sprawach nie zastrzeżonych dla innych organów administracji geologicznej. Wskazanie spraw przekazanych do kompetencji ministra ds. środowiska zostało enumeratywnie wyliczone w treści art. 161 ust. 3, jednakże nie zamieszczono tam zapisu o uzgadnianiu projektów planów zagospodarowania przestrzennego. W art. 161 ust. 3 pkt 4 P.g.i.g. przewidziano jedynie kompetencję ministra jako dotyczącą wyłącznie zatwierdzania projektów robót geologicznych oraz dokumentacji geologicznej dotyczącej m.in. określania warunków hydrogeologicznych w związku z ustanawianiem obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych. Kompetencje te zostały zatem określone jako wyłącznie do zatwierdzania projektów robót geologicznych oraz dokumentacji geologicznej. Zakresy obu tych pojęć wyjaśnione zostały w ustawie Prawo geologiczne i górnicze, zakres pojęć zatwierdzania projektów robót geologicznych oraz dokumentacji geologicznej został precyzyjnie określony w art. 79-80 oraz odpowiednio 88-89 tej P.g.i.g. W żadnym z tych przepisów nie wskazano wydawania opinii w procedurze planistycznej. Z tego powodu należy przyjąć domniemanie kompetencji w tym zakresie marszałka województwa. Czym innym jest bowiem zatwierdzanie prac geologicznych i projektów geologicznych, a czym innym kompetencje planistyczne. To bowiem marszałek, któremu m.in. zgodnie z art. 94 ust. 1 P.g.i.g. przesyła się kopie decyzji, dotyczących dokumentacji geologicznych, o których mowa w art. 88 ust. 2 pkt 1 - 3 P.g.i.g. ma pełną wiedzę i kompetencję do wydawania opinii w zakresie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2018 r. pełnomocnik Wojewody podtrzymał wniesioną skargę, zaś pełnomocnik Gminy wniósł o odroczenie rozprawy celem dołączenia załącznika graficznego do niniejszego planu oraz dokumentacji dotyczącej zbiorników wód podziemnych. Sąd postanowił rozprawę odroczyć i zobowiązać pełnomocnika organu do nadesłania wskazanych we wniosku o odroczenie dokumentów. Przy piśmie procesowym z dnia "[...]"r. pełnomocnik Gminy O przedłożył Sądowi: załącznik nr "[...]" uchwały Nr "[...]" Rady Miasta O z "[...]"r. w sprawie uchwalenia przedmiotowego planu miejscowego w skali 1:1000; część obszaru udokumentowanych zbiorników wód podziemnych "[...]" i "[...]" z naniesioną orientacyjnie granica opracowania "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w O pomiędzy ulicami: B, A, D i granicą Miasta, część A"; płytę CD z kopią dokumentacji "[...]" i "[...]" pozyskane z Biura Geologa Wojewódzkiego oraz wydruki z dokumentacji "[...]" - fragment (22 strony) i "[...]"- fragment (16 stron). Na rozprawie w dniu 25 października 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego planu miejscowego w całości. Na pytanie Przewodniczącej czy Wojewoda podjął działania mające na celu ustanowienie obszaru ochronnego dla "[...]" podał, że nic nie jest mu wiadomym na ten temat. Pełnomocnik Gminy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2017r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2018 r. poz. 1302 z późn.zm.), dalej zwana: p.p.s.a. Rozpoznając zatem skargę na akt prawa miejscowego Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jego podejmowaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną - art. 134 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skargę w sprawie uchwalenia planu miejscowego określonego terenu Gminy Miasta O wywiódł Wojewoda W, jako organ nadzoru, w rozumieniu ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 994 z późn.zm) dalej: u.s.g. Skarga Wojewody wniesiona została w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym prawo organu nadzoru do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje wówczas, gdy organ ten przed upływem 30 dni od daty doręczenia mu uchwały organu gminy nie skorzystał ze środka nadzoru określonego w art. 91 tej ustawy, tzn. nie stwierdził nieważności uchwały we własnym zakresie. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy lecz chcąc wyeliminować z obrotu prawnego, w jego ocenie wadliwą uchwałę, musi uchwałę tą zaskarżyć do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 91 ust. 1 u.s.g uchwała organu gminy jest nieważna, gdy jest sprzeczna z prawem. Ustawa o samorządzie gminnym wyróżnia dwie kategorie wad uchwał organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. Na podstawie art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Ustawa o samorządzie gminnym nie określa jednak rodzaju naruszeń prawa, które należy zakwalifikować do istotnego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że są to takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały, czy też naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania tych aktów (za Barbarą Adamiak w artykule "Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach z zakresu samorządu terytorialnego" publ. w Samorządzie Terytorialnym 1997/4/23). W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu była uchwała Rady Miasta O Nr "[...]" z dnia "[...]"r. w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w O pomiędzy ulicami: B, A, D i granicą Miasta, część A", podjęta na podstawie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Wskazać należy, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wyrazem tzw. władztwa planistycznego, które posiada gmina. Może ona samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego bądź to precyzyjne zapisy bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów. Wszelkie jednak czynności gminy, także o charakterze publicznoprawnym, muszą odznaczać się legalnością, gdyż gmina jest obowiązana działać zgodnie z prawem. W rozpoznawanej sprawie ze względu na przedmiot zaskarżenia, którym jest uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd uwzględnić musiał także regulację szczególną zawartą w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073) dalej: u.p.z.p., w brzmieniu nadanym ustawą z 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2015r. poz. 1777), zgodnie z którą podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Wskazanie w powyższym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 u.s.g. Oznacza to, że rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody albo orzeczenie sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Zasady sporządzania planu miejscowego dotyczą kwestii merytorycznych, tj. zawartości aktu, treści jego ustaleń, standardów dokumentacji planistycznej. Pod pojęciem procedury planistycznej należy rozumieć kolejno podejmowane czynności planistyczne określone przepisami ustawy, gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) i kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Naruszenie istotne trybu sporządzania planu prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, jakie zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania tego aktu (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. II OSK 17/08, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl). W takich sytuacjach chodzi zazwyczaj o naruszenia o poważnym ciężarze gatunkowym. Natomiast naruszenia nieistotne to taka obraza przepisów prawa, bez dokonania której treść rozstrzygnięcia pozostałaby identyczna z przyjętą w wyniku niezgodności regulacją. W rozpoznawanej sprawie skarżący Wojewoda podniósł, iż w toku procedury uchwalania planu miejscowego Prezydent zobowiązany był do podjęcia szeregu czynności, określonych w art. 17 u.p.z.p., w tym m.in. winien wystąpić o opinię o projekcie planu do właściwych organów administracji geologicznej w zakresie udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych (art. 17 pkt 6 lit a tiret 4.u.p.z.p.). Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Warto wyjaśnić, że w toku procedury uchwalania planu miejscowego wójt, burmistrz, prezydent zobowiązany jest do podjęcia szeregu czynności, określonych w art. 17 u.p.z.p., w tym m.in. winien wystąpić o opinię o projekcie planu do właściwych organów administracji geologicznej w zakresie udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych - art. 17 pkt 6 lit a tiret 4.u.p.z.p. Odnośnie wskazanego obowiązku Wojewoda zarzucił naruszenie trybu sporządzenia planu miejscowego o charakterze istotnego naruszenia prawa z uwagi na brak uzyskania, na podstawie art. 17 pkt 6 lit. a) tiret 4 u.p.z.p., opinii właściwego organu administracji geologicznej, którym w ocenie skarżącego jest Minister Środowiska. Sąd w składzie rozpoznającym tę skargę nie podziela tego stanowiska. W rzeczonej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, nie kwestionowana przez Gminę O, iż na terenie obszaru objętego opracowaniem uchwalonego planu miejscowego znajduje się udokumentowany w "[...]" r. Główny Zbiornik Wód Podziemnych nr "[...]" oraz udokumentowany w "[...]"r. Główny Zbiornik Wód Podziemnych nr "[...]" - Subzbiornik W, które do chwili obecnej jednak nie posiadają uchwalonego przez uprawniony organ obszaru ochronnego. Z przedstawionej dokumentacji określającej warunki hydrogeologiczne dla ustanowienia obszaru ochronnego zbiornika wód podziemnych O ("[...]"), opracowanego w "[...]"r., wynika, że stwierdzono potrzebę ustanowienia obszaru ochronnego wskazanego zbiornika, jak również obszarów ochronnych dla ujęć wód podziemnych służących zaopatrzeniu ludności w wodę, natomiast z dokumentacji hydrogeologicznej określającej warunki hydrogeologiczne w związku z ustanawianiem obszarów ochronnych Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr "[...]" – Subzbiornik W wynika, że nie jest wymagane ustanowienie obszaru ochronnego. Przy czym organem uprawnionym do ustanowienia od dnia "[...]"r., na podstawie art. 141 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. poz. 1566 z późn.zm) dalej: pr.wod., takiego obszaru ochronnego jest Wojewoda. Z akt dokumentacji planistycznej wynika, że w toku procedury w oparciu o art. 17 pkt 6 lit. a tiret 4 u.p.z.p. wystąpiono do Geologa Wojewódzkiego o zaopiniowanie projektu planu. Zgodnie z art. 161 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (tj. Dz.U. z 2017r. poz. 2126, z późn.zm) dalej: p.g.i.g., organem administracji geologicznej pierwszej instancji jest marszałek województwa, z wyjątkiem spraw określonych w ust. 2-4. Skarżący podnosi, że w tej sprawie organ gminy winien wystąpić do ministra właściwego do spraw środowiska z uwagi na treść art. 161 ust. 3 pkt 4 p.g.i.g. W myśl tego przepisu do ministra właściwego do spraw środowiska, jako organu administracji geologicznej pierwszej instancji, należą sprawy związane z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi, dotyczące określania warunków hydrogeologicznych w związku z ustanawianiem obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych. W tym miejscu należy wyjaśnić, że Sądowi znane są orzeczenia WSA w Olsztynie m.in. z dnia 24 lipca 2018 r. sygn. II SA/Ol 416/18, gdzie w odniesieniu do Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr "[...]", przyjęto, iż ustanowiony został dla tego zbiornika obszar ochronny a zatem w odniesieniu do projektu planu obejmującego taki zbiornik właściwym organem uzgadniającym jest Minister Środowiska, jednak Sąd w rzeczonej sprawie nie podziela tego podglądu. Skoro bowiem właściwym organem administracji geologicznej pozostaje co do zasady marszałek województwa, to odstępstwa od tej zasady uregulowane w art. 161 ust. 2 - 4 p.g.i.g. muszą być stosowane ściśle. Z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że kompetencja organu administracji do działania nie może być dorozumiana lecz musi wynikać wprost z obowiązującego przepisu prawa. Oznacza to, że skoro w art. 161 ust. 3 p.g.i.g. przewidziano przypadki stanowiące odstępstwo od generalnej reguły, to uprawnienia ministra właściwego do spraw środowiska wynikające z tego uregulowania nie mogą być przenoszone na sytuacje nie objęte dyspozycją wskazanego przepisu. W ocenie Sądu uprawnienie wynikające z art. 161 ust. 3 pkt 4 p.g.i,.g. winno być stosowane ściśle i nie obejmuje uprawnienia wskazanego ministra do opiniowania projektu planu miejscowego z uwagi na fakt, iż na terenie objętym tym projektem planu zlokalizowany jest udokumentowany zbiornik wód podziemnych. Minister na podstawie ww. przepisu uprawniony pozostaje w zakresie spraw związanych z zatwierdzeniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi, dotyczącymi określenia warunków hydrogeologicznych w związku z ustanowieniem obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych. W rzeczonej sprawie nie ma wątpliwości, że jej przedmiot nie dotyczy określenia warunków hydrogeologicznych w związku z ustanowieniem obszarów ochronnych zbiornika wód podziemnych lecz opiniowaniu musiał być poddany projekt planu miejscowego dotyczący ustania warunków zagospodarowania na określonym terenie. Z tego względu prawidłowo projekt planu został przesłany do marszałka województwa - geologa wojewódzkiego. W tym stanie sprawy nietrafny pozostaje zarzut skarżącego, że doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzenia planu miejscowego z uwagi na brak wystąpienia w toku procedury planistycznej o opinię do właściwego organu w zakresie projektu planu miejscowego na terenie którego zlokalizowano istnienie "[...]" i "[...]". Na marginesie nadto, z uwagi na wskazane wyżej wywody, pozostaje podnieść, iż nawet gdyby przyjąć, że w okolicznościach niniejszej sprawy, organem opiniującym projekt planu miejscowego winien być Minister Środowiska, to jak już wskazano wyżej takie naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego musiałoby mieć charakter istotnego naruszenia prawa, tymczasem w swojej skardze organ skarżący nie wykazał z uwagi na jakie okoliczności takie uchybienie winno być zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa, poza przytoczeniem jedynie treści art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, orzekł o oddaleniu skargi.