IV SA/Wa 2505/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2018 r. sprawy ze sprzeciwu Miejskiego Zakładu Oczyszczania w [...] sp. z o.o. od decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia zintegrowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącego Miejskiego Zakładu Oczyszczania w [...] sp. z o.o. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] lipca 2018r. nr [...] Minister Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.) i art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) oraz art. 377a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799, z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia "[...]" w W. orzekł o uchyleniu decyzję nr [...] Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że cytowaną w sentencji decyzją wydano [...] w P. Sp. z o.o. pozwolenie zintegrowane dla instalacji do kombinacji odzysku i unieszkodliwiania odpadów, z wykorzystaniem obróbki biologicznej, o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, zlokalizowanej w P. przy ul. [...]. W odwołaniu Stowarzyszenie "[...]", które uczestniczyło na prawach strony w postępowaniu przed pierwszą instancją, kwestionuje w szczególności zasadność wydania pozwolenia w sytuacji gdy: 1) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, 2) instalacja do mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych nie spełnia wymagań wynikających z najlepszych dostępnych technik, 3) zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami. W piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r., uzupełniającym odwołanie, Stowarzyszenie "[...]" zarzuca Marszałkowi Województwa [...] nieuwzględnienie wytycznych Ministra Środowiska przedstawionych we wcześniejszej decyzji kasacyjnej oraz naruszenie art. 211 ust. 6 pkt 9 i 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, a ponadto porusza kwestie dotyczące wadliwości ustaleń w dokumentacji uzupełniającej wniosek i w pozwoleniu w zakresie hałasu, ochrony powietrza, gospodarki odpadami i wymogów najlepszej dostępnej techniki. Minister Środowiska, rozpatrując sprawę w związku z odwołaniem, wskazał, że zgodnie z art. 378 ust. 2a pkt 3 ww. ustawy, ponieważ przedmiotowa instalacja do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów (MBP), w której można przetwarzać rocznie 60 tys. Mg zmieszanych odpadów komunalnych, jest wymieniona, jako regionalna instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych (RIPOK) w regionie w., w załączniku nr [...] do uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] października 2012 r. w sprawie Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami dla [...] na lata 2012-2017 z uwzględnieniem lat 2018-2023 (Dz. Urz. Woj. [...]. poz. [...], z późn. zm.). Z tego też względu nie ma podstaw do zastosowania art. 38a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r. poz. 21) i odmowy wydania pozwolenia zintegrowanego. Zgodnie z art. 218 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, postępowanie było prowadzone z udziałem społeczeństwa. Przedmiotem pozwolenia zintegrowanego jest instalacja MBP, która może być prowadzona wariantowo, przy czym: wariant I obejmuje pełny ciąg technologiczny mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01 w ilości 60 000 Mg/rok, wariant II obejmuje mechaniczne przetwarzanie odpadów pochodzących z selektywnej zbiórki z podgrup 15 01 i 20 01 w ilości 15 000 Mg/rok. Pozwoleniem zintegrowanym została także objęta, na zasadach określonych w art. 203 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, instalacja do mechanicznego przetwarzania (rozdrabniania) odpadów o mocy przerobowej 15,0 Mg/h, w której rocznie może zostać przetworzone 27 000 Mg odpadów z podgrup 17 02, 20 01 i 20 03 pochodzących z selektywnej zbiórki. Ponadto w zakładzie prowadzone jest manualne przetwarzanie odpadów wielkogabarytowych oznaczonych kodem 20 03 07, które również ujęto w omawianym pozwoleniu. W odniesieniu do zmieszanych odpadów komunalnych pozwolenie wskazuje, że instalacja stanowi zintegrowany ciąg technologiczny złożony z następujących części: mechanicznej, w której w procesie R 12 można przetwarzać rocznie 60 tys. Mg zmieszanych odpadów komunalnych (kod 20 03 01), biologicznej, w której w procesie D 8 prowadzonym w bioreaktorach można przetwarzać rocznie 26 tys. Mg odpadów oznaczonych kodem 19 12 12 w postaci odpadów frakcji do 80 mm, powstałej w wyniku przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych w części mechanicznej, mechanicznej o zdolności przetwarzania 8 Mg/h, w której w procesie D 13 można przetwarzać rocznie 20,8 tys. Mg odpadów oznaczonych kodem 19 05 19 w postaci tzw. stabilizatu uzyskanego w procesie biologicznego przetwarzania (sito SO-1 o oczkach 20 mm). W zaskarżonej decyzji wskazano, że instalacja MBP wymaga pozwolenia zintegrowanego na podstawie art. 201 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska oraz ust. 5 pkt 3 lit. b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 r. poz. 1169). W tym przepisie wymienione są instalacje do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem obróbki biologicznej. Dla przedmiotowej instalacji uzyskanie pozwolenia zintegrowanego jest wymagane od dnia 1 lipca 2015r. Na terenie zakładu znajduje się jeszcze jedna instalacja do przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne z wykorzystaniem obróbki biologicznej, która wymaga pozwolenia zintegrowanego. Jest to kompostownia odpadów zielonych i bioodpadów o zdolności przetwarzania 4 tys. Mg/rok z pryzmą dojrzewania kompostu w ilości 2 500 Mg/rok. Kompostownia eksploatowana przez [...] w P. Sp. z o.o. wymieniona jest w Planie Gospodarki Odpadami jako RIPOK. W załączniku do ww. rozporządzenia w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości zamieszczona jest uwaga: "Parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę działalności prowadzonej w instalacji, odnoszące się do instalacji tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu, sumuje się". Z treści tej uwagi wynika jednoznacznie, że dwie instalacje zaliczone do rodzaju określonego w ust. 5 pkt 3 lit. b załącznika, eksploatowane na terenie jednego zakładu, wymagają pozwolenia zintegrowanego, jeżeli suma ich zdolności przetwarzania przekracza 75 ton na dobę, bez względu na to, ile wynosi zdolność przetwarzania poszczególnych instalacji i czy są powiązane technologicznie. Pozwolenia zintegrowanego wymaga także eksploatowana przez [...] w P. Sp. z o.o. instalacja do produkcji paliwa alternatywnego, ponieważ nie stanowi ona odrębnej instalacji do przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne, z wykorzystaniem obróbki wstępnej odpadów przeznaczonych do termicznego przekształcania, ale jest powiązana technologicznie z instalacją do mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych i wraz z nią stanowi jedną instalację, w której przetwarzane są odpady. Argumentacja, że paliwo alternatywne w zakładzie w P. przy ul. [...] może być produkowane z odpadów dostarczonych z zewnątrz przez inny podmiot, a odpady o dużej kaloryczności wysegregowane ze zmieszanych odpadów komunalnych w tym zakładzie mogą być przekazywane innemu podmiotowi, jest nietrafna, skoro faktycznie tak nie jest. Jak wynika z akt sprawy, część rozdzielonych w hali sortowni odpadów zostaje zbelowana, część poddana obróbce biologicznej w bioreaktorach, a z części produkuje się paliwo alternatywne w instalacji znajdującej się w tejże hali sortowni. Ten fakt wskazuje, że instalacja do produkcji paliwa alternatywnego wraz z instalacją MBP stanowi jedną instalację, wymienioną w ust. 5 pkt 3 lit. b tiret pierwsze i drugie załącznika do ww. rozporządzenia. Należy podkreślić, że o wymagalności pozwolenia zintegrowanego rozstrzyga się na podstawie przepisów prawa. Od woli prowadzącego instalację może tylko zależeć, czy odrębne instalacje wymagające pozwolenia zintegrowanego, które znajdują się na terenie jednego zakładu, mają być ujęte w odrębnych pozwoleniach zintegrowanych, czy też w jednym pozwoleniu, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 203 ust. 1 z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Warto też zwrócić uwagę, że pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2 i 4 ww. ustawy (tzw. pozwolenia sektorowe), nie są wymagane w przypadku obowiązku posiadania pozwolenia zintegrowanego, co wynika jednoznacznie z art. 182. Ponadto pozwolenia sektorowe wygasają w części dotyczącej instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego z chwilą upływu terminu, w którym prowadzący instalację powinien uzyskać pozwolenie zintegrowane (art. 193 ust. 2). W świetle powyższych wyjaśnień, wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego powinien zostać uzupełniony. Budynek sortowni wyposażony jest w instalację wentylacji mechanicznej, z tym że wentylatory służą do nawiewu świeżego powietrza, a zanieczyszczone powietrze usuwane jest grawitacyjne za pomocą wywietrzników dachowych. Stąd nie określono w pozwoleniu zintegrowanym wielkości dopuszczalnej emisji z emitorów sortowni, podobnie jak dopuszczalnej wielkości emisji do powietrza z bioreaktorów oraz z przesiewania stabilizatu, która ma charakter emisji niezorganizowanej. Takie stanowisko jest zgodne z art. 202 ust. 2a pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. W pozwoleniu zintegrowanym jednak nie wymieniono sita do mechanicznego przetwarzania stabilizatu jako źródła emisji do powietrza z instalacji wymagających pozwolenia tego rodzaju. Instalacja wyposażona jest w system neutralizacji uciążliwych zapachów wykorzystujący maty żelowe Biothys Gelactiv. Maty w ilości 72 szt. rozmieszczane są w dwunastu miejscach na terenie zakładu. Ich położenie jest zgodne z zaleceniami producenta i może ulegać zmianie w zależności od aktualnych warunków. Ponadto w budynku sortowni stosowane są dodatkowo preparaty zmniejszające oddziaływania odorowe. Do biologicznego przetwarzania wyselekcjonowanej frakcji odpadów 0-80 mm, zawierającej w dużej mierze odpady ulegające biodegradacji, [...] w P. Sp. z o.o. stosuje system Gorer® Cover. Proces stabilizacji odpadów zachodzi w 10 betonowych reaktorach, zamykanych po uformowaniu pryzm specjalną półprzepuszczalną membraną, co zdecydowanie ogranicza emisję substancji do powietrza. Jest to technologia stosowana w wielu instalacjach na świecie. Cienki film wodny, jaki tworzy się na wewnętrznej warstwie membrany, zatrzymuje powstające w procesie substancje gazowe i odorowe. Gazy rozpuszczają się w tej warstwie kondensatu, a następnie spływają do stabilizowanego materiału, gdzie są rozkładane przez bakterie. Zastosowanie membrany zatem wpływa też na zachowanie wilgotności w pryzmie. Oddziaływanie instalacji ze względu na emisję do powietrza wnioskodawca przedstawił, posługując się obliczeniami poziomów substancji w powietrzu. Obliczenia zostały wykonane dla przy pewnych założeniach, m.in. co do wielkości emisji i czasu pracy instalacji, rzutujących na uzyskane wyniki obliczeń. Wyniki porównano z dopuszczalnymi poziomami substancji w powietrzu i wartościami odniesienia, określonymi odpowiednio w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 47, poz. 281) i rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87), i stwierdzono, że poza terenem zakładu zachowane są normy określone w tych rozporządzeniach. W obliczeniach poziomów substancji w powietrzu, zamieszczonych w dokumentacji uzupełniającej wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego, uwzględniono pominiętą uprzednio emisję zanieczyszczeń z procesów kompostowania odpadów zielonych i dojrzewania kompostu oraz emisję z przesiewania stabilizatu. Uwzględniono także emisję gazową z bioreaktorów, jaka ma miejsce w okresach załadunku odpadów, przerzucania i rozładunku stabilizatu, kiedy membrana jest zwinięta. Emisję pyłu w tych okresach nadal pominięto w obliczeniach. Organ wskazał, że z art. 202 ust 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, wynika, że dla instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego, ale nieobjętej standardami emisyjnymi, ustala się w szczególności dopuszczalną wielkość emisji tych gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza, które są wymienione w konkluzjach BAT, a jeżeli nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - w dokumentach referencyjnych BAT. Przepis ten należy stosować odpowiednio do ustalania emisji w obliczeniach poziomów substancji w powietrzu. W dokumencie referencyjnym nt. najlepszych dostępnych technik dla przemysłu przetwarzania odpadów, przyjętym przez Komisję Europejską w sierpniu 2006 r. wskazuje się na emisję różnych substancji do powietrza, w tym emisję odorów i emisję lotnych związków organicznych, które powodują uciążliwość zapachową. Emisje te występują na wszystkich etapach procesu mechaniczno- biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych i to zarówno w przypadku beztlenowego procesu biologicznego, jak i tlenowego. Minister Środowiska w poprzedniej decyzji uchylającej pozwolenie zintegrowane poruszył tę kwestię na przykładzie siarkowodoru, którego emisję wnioskodawca przypisał tylko sortowni. Tymczasem w procesie biologicznego przetwarzania siarkowodór i inne substancje zapachowo-czynne powstają w znacznie większej ilości niż na etapie mechanicznego przetwarzania. W ocenie Ministra wniosek należy uzupełnić w zakresie substancji wprowadzanych do powietrza z procesów mechanicznego i biologicznego przetwarzania odpadów. W odwołaniu zawarto uwagi dotyczące błędów przy ustalaniu wielkości emisji gazowych do powietrza. Wobec tego należy zauważyć, że ilości substancji powstających w poszczególnych procesach ustalono w sposób szacunkowy, przyjmując dane raczej zawyżone niż zaniżone. Ponadto graficzne zobrazowania wyników obliczeń i zestawienia maksymalnych obliczanych wielkości, przedstawione dla każdej z substancji objętej obliczeniami w dokumentacji ze stycznia 2018 r., wskazują, że wielkości te występują na terenie zakładu i są wielokrotnie mniejsze od odpowiadających im wartości odniesienia. Nawet gdyby przyjąć dwukrotnie większą emisję merkaptanów, jak zaproponowano w odwołaniu, nie miałoby to wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. Obliczenie emisji pyłu z sita obrotowego SO-1 oparto na ilości stabilizatu i dojrzewającego kompostu (20 800 Mg/rok i 2 500 Mg/rok), co może sugerować, że kompost powstały z odpadów zielonych też jest przesiewany. Część zaskarżonego pozwolenia zintegrowanego dotycząca gospodarki odpadami nie wyjaśnia tej kwestii, ponieważ, jak już wcześniej wskazano, nie obejmuje instalacji do przetwarzania odpadów zielonych. Odnosząc się do argumentów odwołania dotyczących akustycznego oddziaływania przedmiotowej instalacji na środowisko, należy wyjaśnić, iż zgodnie z przepisem art. 211 ust. 2 pkt 3a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, pozwolenie zintegrowane, w części dotyczącej emisji hałasu do środowiska, powinno określać wielkość emisji hałasu wyznaczoną dopuszczalnymi poziomami hałasu poza zakładem, wyrażonymi wskaźnikami hałasu LAeq D i LAeq n, w odniesieniu do rodzajów terenów podlegających ochronie, oraz rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla doby, wraz z przewidywanymi wariantami. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja spełnia ten warunek. Równocześnie należy uznać, że skoro w ww. przepisie nie wskazano, aby w pozwoleniu zintegrowanym określać moc akustyczną instalacji czy urządzeń emitujących hałas, odwołujące się Stowarzyszenie nie może żądać określania tejże mocy w decyzji. Przedstawiona przez wnioskodawcę ocena akustycznego oddziaływania na środowisko rozważanego przedsięwzięcia została wykonana przy pewnych założeniach co do mocy akustycznej źródeł hałasu i czasu ich pracy. Generalnie we wnioskach o wydanie pozwolenia zintegrowanego podawane są źródła informacji o mocy akustycznej instalacji i urządzeń uwzględnionych w tej ocenie, np. karty katalogowe. Natomiast niewątpliwie istotnym pozostaje obowiązek dotrzymania dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku w fazie eksploatacji danych instalacji/urządzeń, niezależnie od ich mocy oraz niezależnie od faktu, że z dokumentacji załączonej do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego wynika, iż w związku z eksploatacją tych instalacji/urządzeń nie wystąpi przekroczenie akustycznego standardu jakości środowiska. Kontrola rzeczywistych akustycznych oddziaływań na środowisko następuje w drodze pomiaru poziomu hałasu przenikającego do środowiska, zaś stwierdzone przekroczenie wartości dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, określonego w drodze konkretnej decyzji o pozwoleniu zintegrowanym, skutkuje ustawowo określonymi następstwami mającymi na celu zapewnienie właściwego ładu akustycznego w środowisku. Zważywszy na zarzut odwołania dotyczący niespójności polegającej na nienałożeniu obowiązku wykonywania pomiarów hałasu, a zobowiązania do przekazywania wyników takich pomiarów w formie elektronicznej, wyjaśniam, że na [...] w P. Sp. z o.o. ciąży obowiązek wykonywania co dwa lata pomiarów hałasu wyrażonego wskaźnikami hałasu mającymi zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska (LAeqD i LAeąN)- Obowiązek ten wynika bezpośrednio z przepisu prawa, a mianowicie z § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. poz. 1542), mającego zastosowanie do wszystkich instalacji, dla których wydano pozwolenie zintegrowane. Takiego obowiązku nie nakłada się decyzją administracyjną, co dodatkowo podkreśla art. 188 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r.- Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 204 ww. ustawy, instalacja wymagająca pozwolenia zintegrowanego powinna spełniać wymagania ochrony środowiska wynikające z najlepszych dostępnych technik, a w szczególności nie może powodować przekroczenia granicznych wielkości emisyjnych, rozumianych jako najwyższe z określonych w konkluzjach BAT wielkości emisji powiązanych z najlepszymi dostępnymi technikami. Należy podkreślić, że najlepsze dostępne techniki nie są konkretnie określone i wymagają indywidualnego podejścia, co wynika z samej definicji tego pojęcia, zawartej w art. 3 pkt 10 tej ustawy, oraz z jej art. 207. Instalację wymagającą pozwolenia zintegrowanego należy analizować m.in. pod kątem spełniania wymagań ochrony środowiska wynikających z najlepszych dostępnych technik, z uwzględnieniem informacji zawartych w dokumentach referencyjnych i konkluzjach BAT opublikowanych przez Komisję Europejską. Komisja Europejska nie wydała decyzji w sprawie konkluzji BAT dla przemysłu przetwarzania odpadów, a więc nie ma ustalonych granicznych wielkości emisyjnych. Dokumenty referencyjne nie ustanawiają prawnie obowiązujących norm, ale wydając pozwolenie zintegrowane należy z nich korzystać przy ocenie konkretnej instalacji w aspekcie najlepszych dostępnych technik. Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska określa szczegółowo nie tylko wymagania co do wniosku o wydanie pozwolenia, ale także w art. 188 wymagania co do pozwolenia na wprowadzanie substancji lub energii do środowiska, odsyłając w przypadku pozwolenia zintegrowanego do art. 211. Zaskarżone pozwolenie zawiera wymagane elementy. Minister środowiska nie podziela stanowiska Stowarzyszenia "[...]", że dla realizacji art. 211 ust. 6 pkt 9 ww. ustawy, dotyczącego sposobów zapobiegania występowaniu i ograniczania skutków awarii, w pozwoleniu zintegrowanym należy określić wymagania przeciwpożarowe tak szczegółowo, jak przedstawiono w odwołaniu. Ochrona przeciwpożarowa bowiem nie należy do kompetencji resortu środowiska. Natomiast za zasadne należy uznać przedstawione w odwołaniu stanowisko, że odesłanie do przepisów Prawa budowlanego, Prawa ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie nie czyni zadość wymaganiu z art. 211 ust. 6 pkt 10 ww. ustawy co do sposobów postępowania w przypadku zakończenia eksploatacji instalacji, w tym sposobów usunięcia negatywnych skutków powstałych w środowisku w wyniku prowadzonej eksploatacji, gdy są one przewidywane. Wskazanie w punkcie [...] pozwolenia ogólnie na wymogi wynikające z przepisów wymienionych ustaw nie jest właściwe, ponieważ w decyzji powinna następować konkretyzacja praw i obowiązków. W związku z zarzutem odwołania dotyczącym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3062/15, którym została uchylona decyzja w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia podejmowanego przez [...] w P. Sp. z o.o., należy wyjaśnić, co następuje. Stanowisko przedstawione w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter opiniodawczy i jest uwzględniane przez organy podejmujące decyzje o realizacji przedsięwzięcia. Pozwolenia na wprowadzanie substancji lub energii do środowiska, do których należy pozwolenie zintegrowane także w przypadku gdy jego przedmiotem jest instalacja do przetwarzania odpadów, nie rozstrzygają o realizacji inwestycji ani o samym prowadzeniu działalności (obowiązuje zasada swobody działalności gospodarczej). Pozwolenia emisyjne wydawane są przez organ ochrony środowiska, który, działając w granicach przysługujących mu kompetencji, określa prowadzącemu instalację warunki korzystania ze środowiska oraz obowiązki związane z eksploatacją instalacji, w tym wielkości dopuszczalnej emisji, sposoby postępowania z odpadami, zakres monitoringu procesu technologicznego, i w toku postępowania sam ocenia stopień oddziaływania instalacji na środowisko, w przypadku pozwoleń sektorowych w zakresie odpowiadającym rodzajowi pozwolenia, a w przypadku pozwolenia zintegrowanego - kompleksowo. Trzeba podkreślić, że jeżeli pozwolenie zintegrowane stanie się bezprzedmiotowe np. wskutek decyzji wydanych na podstawie przepisów Prawa budowlanego, to wygasa, zgodnie z art. 193 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska Z uwagi na to, że w postępowaniu przed pierwszą instancją nie został dokładnie wyjaśniony stan faktyczny sprawy, w tym stopień oddziaływania instalacji na środowisko, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Sprzeciw od powyższej decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2018 r. wniósł [...] w P. Sp. z o.o. ("Spółka"). Zarzucono w nim, że zaskarżona Decyzja Ministra została wydana z naruszeniem przepisu art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a) bowiem w przedmiotowej sprawie nie istniały określone tym przepisem przesłanki, aby uchylić decyzję i przekazać ją do ponownego rozpatrzenia. Uchylenie decyzji Marszałka i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania wynikało z przesłanek innych niż te które są wskazane i wymagane w art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem kompetencje kasatoryjne przysługują organowi II instancji tylko w przypadku, gdy spełnione są dwa warunki, tj. (1) decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a (2) konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Oba warunki muszą być spełnione łącznie. W przedmiotowej sprawie te przesłanki/warunki nie zostały spełnione: Marszałek nie naruszył przepisów postępowania; przeprowadził pełne i wyczerpujące postępowanie wyjaśniające (dowodowe) w zakresie jaki wynikał ze złożonego przez Spółkę wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do mechaniczno- biologicznego przetwarzania odpadów. Minister zakwestionował postępowanie w części, która wykraczała poza zakres żądania strony; uznał, że nie został wyjaśniony dokładnie stan faktyczny sprawy, przy czym zarzuty Ministra dotyczyły innych, odrębnych instalacji Spółki, które nie były objęte wnioskiem Spółki; zarzucona przez Ministra nieprawidłowość dotycząca instalacji do mechaniczno- biologicznego przetwarzania odpadów (czyli instalacji objętej wnioskiem Spółki), odnosiła się do niedoprecyzowania przez Marszałka w jego decyzji, praw i obowiązków związanych z zakończeniem eksploatacji instalacji. Takie prawa i obowiązki są, co do zasady, określone w przepisach prawa, jednak Minister uznał, że powinny one zostać w decyzji skonkretyzowane. W tym zakresie istniały oczywiste podstawy do wydania przez Ministra decyzji merytorycznej - to "naruszenie" nie wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, gdzie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Minister był przy tym uprawniony, mocą art. 136 k.p.a, do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego. Mając powyższe na uwadze, wnoszący sprzeciw wniósł o uchylenie decyzji Ministra w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano, że w świetle stanu faktycznego sprawy i obowiązującego stanu prawnego, zdaniem Spółki, stanowisko Ministra nie ma żadnego uzasadnienia. Jak wynika bowiem z akt sprawy i samej decyzji Ministra, Marszałek przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie żądania (wniosku) o jaki wniosła Spółka; w tym zakresie nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania. Natomiast Minister zarzucił braki wykraczające poza stan faktyczny i prawny sprawy, wskazując, że żądanie (wniosek) Spółki powinien być rozszerzony o dodatkowe instalacje. Takie stanowisko Ministra w ocenie strony nie jest uzasadnione, bowiem: Minister niewłaściwe zinterpretował przepis Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, który stanowi, że ,.parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę działalności prowadzonej instalacji, odnoszące się do instalacji tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu sumuje się. Nie ma żadnego uzasadnienia w przepisach prawa, stanowisko organu, który stwierdził, że z treści tej uwagi wynika jednoznacznie, że dwie instalacje zaliczone do rodzaju określonego w ust. 5 pkt 3 lit. b załącznika, eksploatowane na terenie jednego zakładu, wymagają pozwolenia zintegrowanego, jeżeli suma ich zdolności przetwarzania przekracza 75 ton na dobę, bez względu na to ile wynosi zdolność przetwarzania poszczególnych instalacji i czy są powiązane technologicznie: a nawet jeśli uznać, że pozwolenie zintegrowane jest wymagane dla więcej niż jednej instalacji, położonych na terenie jednego zakładu, to prowadzącemu instalacje przysługuje uprawnienie z art. 203 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym na wniosek prowadzącego instalację wymagającą uzyskania pozwolenia zintegrowanego, odrębnymi pozwoleniami zintegrowanymi można objąć odrębne instalacje na terenie jednego zakładu. Powyższe stanowisko Spółki wynika z cytowanego przez Ministra przepisu; co więcej znajduje potwierdzenie w przepisach unijnych, tj. Dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych, które były źródłem wprowadzenia takiej regulacji (Rozporządzenie stanowi wprost, że "dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola"). Strona wskazała także okoliczności, które w jej ocenie świadczą o tym, że 4instalacja MBP, kompostownia odpadów zielonych i bioodpadów oraz instalacja do produkcji paliwa alternatywnego to trzy odrębne instalacje w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Dodatkowo podniesiono, że w okolicznościach sprawy brakło przesłanki "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Co więcej, w przypadku zarzutów dotyczących braku uszczegółowienia decyzji w zakresie praw i obowiązków, jakie wynikają z przepisów prawa i jakie ciążą na podmiotach w związku z zakończeniem eksploatacji instalacji Minister miał oczywiste podstawy, aby - korzystając z nadanej mu przepisami kompetencji do merytorycznego załatwienia sprawy - dookreślić zakres praw i obowiązków Spółki w swojej decyzji. W odpowiedzi na sprzeciw Minister wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący wniósł sprzeciw od kasacyjnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., wydanej na podstawie 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1). Skróceniu uległy też terminy procesowe: sprzeciw wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c § 1), organ, który wydał zaskarżoną decyzję, przekazuje sprzeciw od decyzji sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy w terminie czternastu dni od dnia jego otrzymania (art. 64c § 4), a Sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji (art. 64d § 1). Stosownie do art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Z kolei w myśl art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przyczyną wprowadzenia przez powyższe przepisy przyspieszonego trybu rozpoznawania sprzeciwów od decyzji kasatoryjnych był istniejący po stronie ustawodawcy zamiar zmniejszenia liczby decyzji kasatoryjnych wydawanych przez organ odwoławczy zbyt pochopnie, mimo obiektywnej możliwości załatwienia sprawy merytorycznie i wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a. Jak wynika z uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej te zmiany (pkt XI.1) "Sprzeciw od decyzji kasatoryjnej powinien zatem mobilizować organ odwoławczy do wykonania jego ustawowej funkcji wynikającej z obowiązku dwukrotnego merytorycznego, a nie wyłącznie kontrolnego rozpatrzenia sprawy". Przyjęty w kodeksie postępowania administracyjnego model dwuinstancyjności postępowania wymaga, by rozpatrując odwołanie organ II instancji ponownie rozpoznawał sprawę administracyjną. Organ ten nie tylko dokonuje kontroli wydanej wcześniej w I instancji decyzji, lecz w pełni i na nowo ustala stan faktyczny oraz dokonuje jego subsumpcji do obowiązujących norm prawnych. Punktem wyjścia do oceny zaskarżonej decyzji musi być treść art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że na tle omawianego przepisu organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania kasacyjnego rozstrzygnięcia, jeśli organ pierwszej instancji nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2007 r., II SA/Gl 439/06, LEX nr 930299). W sprzeczności z art. 138 § 2 pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, "gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a." (wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 października 2013 r., II SA/Kr 997/13, LEX nr 1384918; zob. też wyrok NSA z dnia 22 września 1981 r., II SA 400/81, ONSA 1981, Nr 2, poz. 88). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że zaskarżona sprzeciwem decyzja Wojewody narusza art. 138 § 2 k.p.a. i z tego względu wymaga uchylenia. W ocenie Sądu, Minister nie wskazał na naruszenie przepisów postępowania, które uzasadniałoby uchylenie decyzji organu I instancji z uwagi na to, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W istocie uzasadnienie zaskarżonej decyzji sprowadza się do odmiennej niż w decyzji organu I instancji oceny zebranego w sprawie materiału, a dokładniej kwestii konieczności –zdaniem Ministra -uzupełnienia wniosku wszczynającego postępowanie. Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 184 ust. 1. Ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799, z późn. zm. dalej zwany "p.o.ś" lub "ustawa"), pozwolenie wydaje się, z zastrzeżeniem art. 183b, art. 189, art. 191a i art. 217, na wniosek prowadzącego instalację. Z kolei w przypadku pozwolenia zintegrowanego, zakres wniosku reguluje art. 208 poś. Nie zmienia to jednak faktu, iż zgodnie z art. 61 k.p.a. wszczęcie postępowania na wniosek może nastąpić tylko z inicjatywy osoby, która oczywiście ma legitymację procesową w rozumieniu art. 28 k.p.a. Organ jest zatem bowiem związany tym żądaniem. Treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma podstawowe znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania administracyjnego. Wobec tego w przypadku, gdy wniosek-żądanie strony nie jest jednoznaczny, bądź też nie precyzuje w sposób oczywisty przedmiotu żądania, organy administracji publicznej, stosownie do art. 64 § 2 k.p.a., zobowiązane są do wezwania wnoszącego podanie do usunięcia jego braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wydając decyzję, oparł się na wniosku strony, który z kolei zdaniem organu odwoławczego nie odzwierciedla sytuacji faktycznej i prawnej strony. Organ II instancji uznał bowiem, że cyt. " Na terenie zakładu znajduje się jeszcze jedna instalacja do przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne z wykorzystaniem obróbki biologicznej, która wymaga pozwolenia zintegrowanego. Jest to kompostownia odpadów zielonych i bioodpadów o zdolności przetwarzania 4 tys. Mg/rok z pryzmą dojrzewania kompostu w ilości 2 500 Mg/rok. Kompostownia eksploatowana przez [...] w P. Sp. z o.o. wymieniona jest w Planie Gospodarki Odpadami jako RIPOK. W załączniku do ww. rozporządzenia w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości zamieszczona jest uwaga: "Parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę działalności prowadzonej w instalacji, odnoszące się do instalacji tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu, sumuje się". Z treści tej uwagi wynika jednoznacznie, że dwie instalacje zaliczone do rodzaju określonego w ust. 5 pkt 3 lit. b załącznika, eksploatowane na terenie jednego zakładu, wymagają pozwolenia zintegrowanego, jeżeli suma ich zdolności przetwarzania przekracza 75 ton na dobę, bez względu na to, ile wynosi zdolność przetwarzania poszczególnych instalacji i czy są powiązane technologicznie. Pozwolenia zintegrowanego wymaga także eksploatowana przez [...] w P. Sp. z o.o. instalacja do produkcji paliwa alternatywnego, ponieważ nie stanowi ona odrębnej instalacji do przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne, z wykorzystaniem obróbki wstępnej odpadów przeznaczonych do termicznego przekształcania, ale jest powiązana technologicznie z instalacją do mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych i wraz z nią stanowi jedną instalację, w której przetwarzane są odpady. Argumentacja, że paliwo alternatywne w zakładzie w P. przy ul. S. może być produkowane z odpadów dostarczonych z zewnątrz przez inny podmiot, a odpady o dużej kaloryczności wysegregowane ze zmieszanych odpadów komunalnych w tym zakładzie mogą być przekazywane innemu podmiotowi, jest nietrafna, skoro faktycznie tak nie jest. Jak wynika z akt sprawy, część rozdzielonych w hali sortowni odpadów zostaje zbelowana, część poddana obróbce biologicznej w bioreaktorach, a z części produkuje się paliwo alternatywne w instalacji znajdującej się w tejże hali sortowni. Ten fakt wskazuje, że instalacja do produkcji paliwa alternatywnego wraz z instalacją MBP stanowi jedną instalację, wymienioną w ust. 5 pkt 3 lit. b tiret pierwsze i drugie załącznika do ww. rozporządzenia." Wskazać zatem należy, że w ocenie Sądu organ odwoławczy rozstrzygając sprawę, dokonał de facto jej oceny pod kątem merytorycznym, tj. wyszedł poza granice wniosku i rozstrzygnął za wnioskodawcę, które instalacje skarżącego winny być objęte pozwoleniem. Tymczasem należy wskazać, że wbrew stanowisku organu w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości zamieszczona jest faktycznie uwaga, nie w brzmieniu jaki przytoczył organ. Zgodnie z nią cyt. "Parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę działalności prowadzonej w instalacji, odnoszące się do instalacji tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu, wymienione w ust. 1-3, 5 pkt 1, pkt 3 lit. a i b oraz ust. 6, sumuje się". Z treści tej uwagi wynika, że sumuje się instalacje, które zaliczone są do rodzaju określonego w ust. 5 pkt 3 lit. b załącznika, tj. do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem następujących działań: – obróbki biologicznej, – obróbki wstępnej odpadów przeznaczonych do termicznego przekształcania, – obróbki żużlu i popiołów, – obróbki w strzępiarkach odpadów metalowych, w tym zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz pojazdów wycofanych z eksploatacji i ich części. Tym samym suma ich przetwarzania zawsze będzie przekraczała 75 ton na dobę. Co zaś istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w celem tych przepisów jest zagwarantowanie aby w przypadkach w nich określonych doszło do wydania szczególnego pod kątem szczegółowości i dbałości o środowisko pozwolenia jakim jest pozwolenie zintegrowane. Co więcej samo brzmienie tego przepisu- uwagi, może budzić wątpliwości i problemy interpretacyjne, ale w takich przypadkach wykładnia powinna opierać się nie tylko na literalnym brzmieniu (które w tym przypadku jak wynika ze sprawy może prowadzić do bardzo rozbieżnych stanowisk), ale także przy uwzględnieniu wykładni funkcjonalnej i systemowej. Skoro więc uzasadnieniem dla wprowadzenia "zasady sumowania" było ograniczenie ryzyka zaniżania parametrów obiektów/urządzeń funkcjonujących w ramach powiązanego technologicznie przedsięwzięcia (instalacji), należy zawsze rozważyć, czy można obligatoryjnie zawsze odnosić je do wszystkich instalacji nawet jeżeli działają one na terenie jednego zakładu. Należy zwrócić uwagę przy tym, że przepisy przewidują wprost - i dozwalają - aby na terenie jednego zakładu funkcjonowało kilka odrębnych instalacji tego samego rodzaju; w takim przypadku - jeżeli rzeczywiście stanowią odrębne instalacje - to każda z nich winna podlegać odrębnej ocenie prawnej pod kątem wymaganych pozwoleń (zintegrowanego albo pozwoleń sektorowych). Dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ma zatem to, że o wymagalności pozwolenia zintegrowanego rozstrzyga się na podstawie przepisów prawa. Jak zaś sam zauważył organ, to od woli prowadzącego instalację może zależeć, czy odrębne instalacje wymagające pozwolenia zintegrowanego, które znajdują się na terenie jednego zakładu, mają być ujęte w odrębnych pozwoleniach zintegrowanych, czy też w jednym pozwoleniu, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 203 ust. 1 z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Zgodnie bowiem z art. 203 ust. 1. Instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 1, położone na terenie jednego zakładu obejmuje się jednym pozwoleniem zintegrowanym. 2. Na wniosek prowadzącego instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 1, odrębnymi pozwoleniami zintegrowanymi można objąć odrębne instalacje na terenie jednego zakładu. 3. Na wniosek prowadzącego instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 1, pozwoleniem zintegrowanym można objąć instalacje niewymagające pozwolenia zintegrowanego położone na terenie tego samego zakładu, co instalacja wymagająca takiego pozwolenia, ustalając dla nich warunki wprowadzania do środowiska substancji lub energii na zasadach określonych dla pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy rozstrzygnął nie kwestię procesową a merytoryczną. Nałożył bowiem na stronę obowiązek objęcia jednym pozwoleniem zintegrowanym wszystkich instalacji znajdujących się w zakładzie, czym w ocenie Sądu przekroczył przesłanki określone w art. 138 § 2 k.p.a. Na rozstrzygnięcie sprawy nie mogła mieć wpływu również okoliczność, iż dodatkowo Minister, wskazując na konieczność zastosowania art. 138 § 2 k.p.a uznał m.in., że pozwolenie zintegrowane nie określa w sposób właściwy sposobów postępowania w przypadku zakończenia eksploatacji instalacji, w tym sposobów usunięcia negatywnych skutków powstałych w środowisku w wyniku prowadzonej eksploatacji. Minister podniósł tutaj, że: " za zasadne należy uznać przedstawione w odwołaniu stanowisko, że odesłanie do przepisów Prawa budowlanego, Prawa ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie nie czyni zadość wymaganiu z art. 211 ust. 6 pkt 10 ww ustawy co do sposobów postępowania w przypadku zakończenia eksploatacji instalacji, w tym sposobów usunięcia negatywnych skutków powstałych w środowisku w wyniku prowadzonej eksploatacji, gdy są one przewidywane. Wskazane w punkcie XVII pozwolenia ogólnie na wymogi wynikające z przepisów wymienionych ustaw nie jest właściwe, ponieważ w decyzji powinna następować konkretyzacja praw i obowiązków". Z uzasadnienia wyraźnie wynika bowiem, że w tym zakresie niewłaściwe było jedynie to, że Marszałek nie "skonkretyzował" w swojej decyzji praw i obowiązków, jakie wynikają z przepisów prawa i jakie ciążą na podmiotach w związku z zakończeniem eksploatacji instalacji; w tym zakresie przy tym - jak wynika z decyzji Ministra - nie było konieczności przeprowadzania dodatkowego postępowania wyjaśniającego, gdzie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Uszczegółowienia w tym zakresie organ mógł co do zasady dokonać w ramach postępowania instancyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 a § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.