II GSK 322/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 105/18 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia we W. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia we W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...]; 3. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia we W. na rzecz A. Sp. z o.o. we W. kwotę 1120 (tysiąc sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Wyrokiem z dnia 30 października 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. (dalej: Skarżąca), na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia we W. (dalej: Dyrektor NFZ), z dnia [...] grudnia 2017r., wydanej w przedmiocie oddalenia odwołania od rozstrzygnięcia postępowania o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że: W dniu [...] maja 2017 r. ogłoszono postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w trybie konkursu ofert, w rodzaju programy zdrowotne, w zakresach profilaktyczne programy zdrowotne – program badań prenatalnych, na obszarze powiatów: m. ([...]), o. ([...]), o. ([...]), s. ([...]), ś. ([...] t. ([...]), w. ([...]), w. ([...]), miasta W. ([...]). W ogłoszeniu wskazano, że wartość zamówienia wynosi nie więcej niż 1.453.190,00 PLN, na okres rozliczeniowy od dnia 1 lipca 2017 r. do 31 grudnia 2017 r., natomiast maksymalna liczba umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które mogą zostać zawarte po przeprowadzeniu postępowania, określona została na maksymalnie 7. Wskazano również okres obowiązywania umów: od 1 lipca 2017 r. do 30 czerwca 2022 r. W ramach tego postępowania oferty złożyło 13 oferentów, w tym Skarżąca. Oferentami byli: 1. B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G., 2. A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W., 3. Fundacja U. M. z siedzibą we W., 4. C. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W., 5. D. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, z siedzibą we W., 6. M. M."M.", W. 7. [...] M. T., W., 8. T. M., W., 9. M. E. [...], W., 10. E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, z siedzibą we W. 11. Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny Nr [...] we W., 12. F. Spółka Jawna, z siedziba we W., 13. [...] Szpital Kliniczny we W. W części jawnej postępowania konkursowego komisja konkursowa odrzuciła w całości dwie oferty. Następnie zgodnie z § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy ( Dz.U. 2014 poz. 1980, z zm., dalej: rozporządzenie MZ z dnia 22 grudnia 2014r.), przeprowadziła u siedmiu oferentów weryfikację w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie. Oferty złożone w postępowaniu konkursowym zostały ocenione zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1372 ze zm., dalej: rozporządzenie MZ z dnia 5 sierpnia 2016r.). Po przeprowadzeniu negocjacji z 11 oferentami, w dniu [...] czerwca 2017 r. komisja konkursowa dokonała ostatecznej oceny i porównania ofert złożonych do postępowania konkursowego, sporządzając ranking końcowy. Nie znalazły się w nim oferty, które zostały odrzucone. W rankingu końcowym oferty zostały uszeregowane malejąco w kolejności wynikającej z łącznej uzyskanej liczby punktów oceny. Postępowanie zostało rozstrzygnięte w dniu [...] kwietnia 2017 r., a ogłoszenie o rozstrzygnięciu ukazało się na stronie internetowej Oddziału NFZ oraz zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń w siedzibie Oddziału. W postępowaniu wybrano oferty, które za ocenę oferty uzyskały łączną liczbę punktów w przedziale od 81,000 do 34,000. Oferta Skarżącej uzyskując za ocenę oferty, łączną liczbę punktów 32,000, nie została wybrana. W związku z powyższym w dniu [...] czerwca 2017 r. Skarżąca złożyła odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu ofert, a po jej rozpoznaniu, w dniu [...] sierpnia 2017 r. Dyrektor NFZ wydał decyzję nr [...], którą oddalił powyższe odwołanie. Skarżąca złożyła w dniu 18 sierpnia 2017r., wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, a decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] Dyrektor NFZ - działając na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1938 ze zm.; dalej: u.ś.o.z.) w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., po jego rozpoznaniu, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2017 r. W uzasadnieniu Dyrektor NFZ stwierdził, że z dokumentacji postępowania wynika, że wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem zostały udostępnione oferentom na takich samych zasadach. Wyrazem przyjęcia zasad zapewniających równe traktowanie świadczeniodawców jest wydane na podstawie art. 148 ust. 3 u.ś.o.z. rozporządzenia MZ z dnia 5 sierpnia 2016r. Wymagania stawiane wobec oferentów były również jednakowe i wynikały z zarządzeń Prezesa NFZ. Zauważył ponadto, że w ogłoszeniu postępowania konkursowego wskazano akty prawne będące podstawą prowadzenia tego postępowania oraz oceny ofert złożonych do postępowania. Zaznaczył, że porównanie ofert następowało w oparciu o przesłanki wynikające z art. 148 u.ś.o.z., które są skonkretyzowane w zarządzeniach Prezesa Funduszu. Przyjął, że wszyscy składający oferty posiadali jednakową informację o kryteriach oceny ofert, co spełnia zapisy art. 134 u.ś.o.z. Podkreślił także, że analiza ofert jest następstwem zapisów art. 148 u.ś.o.z.. Porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dokonywane jest według kryteriów wyboru ofert: jakości, kompleksowości, dostępności, ciągłości, ceny udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej. W formie tabeli przedstawił również zestawienie porównawcze udzielonych przez oferentów odpowiedzi ankietowych oraz zestawienie porównawcze ofert ze wskazaniem liczby punktów. Podniósł, że do realizacji świadczeń w wyniku rozstrzygnięcia postępowania zostały wybrane oferty, które w rankingu końcowym zajęły pozycję od 1 do 7, z łączną liczbą punktów, za ocenę oferty w przedziale od 81,000 do 34,000. Oferta Skarżącej zajęła 8 pozycję w rankingu końcowym, uzyskując łączną liczbę punktów - 32,000. Wskazał, że oferta Spółki nie została wybrana, ponieważ na konkurs złożono oferty, które uzyskały wyższą ocenę punktową i jako korzystniejsze zostały wybrane w celu zawarcia umowy. Podkreślił, że uczestnictwo w postępowaniu konkursowym, które jest procedurą o charakterze konkurencyjno - eliminacyjnym, nie daje gwarancji wyboru oferty i podpisania umowy. Ranking końcowy będący wynikiem oceny ofert oddaje ich wartość i umożliwia dokonanie wyboru ofert najlepszych spośród złożonych i ocenionych według jednolitych kryteriów oceny. Zgodnie z art. 142 ust. 5 pkt 1 u.ś.o.z., w części niejawnej konkursu komisja może wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, które zapewniają ciągłość udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, ich kompleksowość i dostępność oraz przejawiające najkorzystniejszy bilans ceny, w odniesieniu do przedmiotu zamówienia. Dyrektor NFZ odnosząc się do zarzutów Skarżącej, wskazującej, że podstawą dla uznania spełnienia wymagania prowadzenia EDM (elektronicznej dokumentacji medycznej) w sposób zgodny z ustawą z dnia 28 kwietnia 2011r. o systemie informacji w ochronie zdrowia ( t.j. Dz.U. 2016 poz. 1535 ze zm., dalej: ustawa o systemie informacji) jest wyłącznie prowadzenie elektronicznej dokumentacji medycznej podniósł, że zgodnie z załącznikiem nr 13 (Wykaz szczegółowych kryteriów wyboru ofert wraz z wyznaczającymi je warunkami oraz przypisaną im wartością w rodzaju programy zdrowotne) do rozporządzenia MZ z dnia 5 sierpnia 2016r., poszczególni oferenci byli premiowani, po weryfikacji przez komisję konkursową spełnienia warunku, 3 punktami - w przypadku zaznaczenia w ankiecie będącej częścią oferty - prowadzenia indywidualnej dokumentacji medycznej w rozumieniu ustawy o prawach pacjenta i 5 punktami - w przypadku zaznaczenia w w/w ankiecie - prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM) w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o systemie informacji). Następnie organ przedstawił ustalenia dotyczące poszczególnych oferentów wskazując, że kryteria oceny ofert w omawianym zakresie odnosiły się do prowadzenia dokumentacji medycznej przez świadczeniodawców, a nie do jej udostępniania w centralnym systemie teleinformatycznym. W tym zakresie wyjaśnił, że w czasie postępowania konkursowego od oferentów deklarujących spełnienie warunku skutkującego przyznaniem dodatkowych 3 punktów (w przeciwieństwie spełnienia warunku premiowanego przyznaniem 5 pkt.) nie wymagano konieczności spełnienia wymogu opatrywania prowadzonej elektronicznej dokumentacji medycznej kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP. Wymogi które należało spełnić, przy prowadzeniu elektronicznej dokumentacji medycznej we wskazanych przypadkach (przyznania 3 pkt. i przyznania 5 pkt.) nie były tożsame. Ponadto, podstawą do przyznania określonej ilości punktów w tym kryterium, było wybranie przez poszczególnych oferentów określonej odpowiedzi w ankiecie, weryfikowanej następczo przez komisję w toku postępowania konkursowego. Skarżąca zaznaczyła odpowiedź ankietową dająca możliwość przyznania dodatkowych 3 punktów, a komisja konkursowa prowadząc przedmiotowe postępowania nie zakwestionowała wyboru Skarżącej w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutu złożenia oferty przez lekarzy bezprawnie zatrudniających innych lekarzy oraz informacji, że świadczeniodawcy – [...] M. T. oraz M. M. "M." - prowadzą indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską, wskazał, że zarówno oferent M. M. "M." oraz oferent [...] M. T., są podmiotami leczniczymi prowadzącymi zakłady lecznicze. Tym samym mogą zatrudniać personel medyczny. Zgodnie z ustawą z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (j. t. Dz.U.2016.1638 ze zm.) tzw. działalność lecznicza polegająca na udzielaniu świadczeń zdrowotnych w ramach działalności gospodarczej, może być prowadzona w dwóch formach: jako praktyka zawodowa lekarza lub jako podmiot leczniczy. Ograniczenia w zatrudnianiu lekarzy dotyczą pierwszej z form, to jest praktyki zawodowej lekarza. W przypadku prowadzenia podmiotu leczniczego nie obowiązuje zakaz przypisany pierwszej formie. Odnosząc się do zarzutu braku dostępu dla osób niepełnosprawnych (dotyczący oferenta M. M. – M.) uznał, że oferent ten nie powinien otrzymać dodatkowych 2 pkt - pytanie ankietowe Nr 1.3.1.1. Brak owych 2 punktów nie spowodowałby zmiany pozycji w/w oferenta w rankingu końcowym oraz pozycji innych wybranych oferentów. Podniósł, że otrzymanie dodatkowych punktów przez tego oferenta nie wpływa na rozstrzygnięcie postępowania oraz nie wpływa na niedokonanie wyboru Skarżącej. Co do braku ważnych certyfikatów ISO, organ wskazał, że komisja konkursowa postanowiła uznać certyfikaty ISO oferentów wymienionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponieważ spełniały wymogi przewidziane w rozporządzenie MZ z dnia 5 sierpnia 2016r. Ustosunkowując się do zarzutu braku tłumaczeń przysięgłych dokumentów wystawionych w języku obcym, Dyrektor NFZ wyjaśnił, że komisja konkursowa postanowiła uznać certyfikaty FMF przedstawione przez oferentów ze względu na możliwość sprawdzenia w rejestrze dostępnym publicznie, jakim jest rejestr The Fet.al Medicine Foundation (https://courses.fetalmedicine.com/lists/web). Komisja posiadła zatem wiedzę o spełnieniu m. in. przez oferenta [...] M. T. w/w wymogu. Oferent ten nie załączył tłumaczenia w/w certyfikatu na język polski. Podczas przeprowadzonej wizytacji został poinformowany, że w przypadku wskazania w rozstrzygnięciu postępowania, jako oferenta przewidzianego do realizowania świadczeń, zostanie zobligowany do dostarczenia certyfikatów FMF, w języku polskim. Oferent ten dostarczył tłumaczenie certyfikatu na język polski w dniu 12 września 2017 r. Co do zastrzeżenia przez niektórych oferentów części lub całości oferty, jako objętych tajemnicą przedsiębiorstwa, Dyrektor NFZ podniósł, że do akt sprawy administracyjnej prowadzonej na skutek wniesionego przez Skarżącego odwołania od rozstrzygnięcia postępowania, włączone zostały dokumenty z przeprowadzonego postępowania konkursowego, w tym wszystkie złożone oferty. Spółce udostępniono do wglądu akta sprawy z wyłączeniem zastrzeżonych przez oferentów informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy. Natomiast zgodnie z art. 135 ust. 2 pkt 2 u.ś.o.z, Fundusz realizuje zasadę jawności ofert z wyłączeniem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy, które zastrzeżone zostały przez świadczeniodawcę - w szczególności przez umożliwienie wglądu do tych ofert. Jest to obowiązująca norma prawna. Ponadto zgodnie z załącznikiem nr 8 do Zarządzenia Nr 18/2017/DSOZ oferent uprawniony jest do zastrzeżenia w złożonej przez siebie ofercie wyspecyfikowanych w tabeli informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy a dokumentacja tworzona w celu udokumentowania przebiegu postępowania może zostać udostępniona po uprzednim usunięciu danych zastrzeżonych przez oferenta. Tym samym za nieuzasadnione uznał zarzuty Skarżącej odnoszące się do naruszenia art. 134 u.ś.o.z. Wskazał, że w trakcie przedmiotowego postępowania konkursowego zapewniono równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Zasada równego traktowania w prowadzonym postępowaniu przejawiała się w stosowaniu takich samych kryteriów do wszystkich świadczeniodawców biorących udział w danym postępowaniu. Na powyższą decyzję Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, a po jej rozpoznaniu Sąd I instancji oddalił skargę. W uzasadnieniu odkreślił, że zgodnie z załącznikiem nr 13 (Wykaz szczegółowych kryteriów wyboru ofert wraz z wyznaczającymi je warunkami oraz przypisaną im wartością w rodzaju programy zdrowotne) do rozporządzenie MZ z dnia 5 sierpnia 2016r., poszczególni oferenci byli premiowani, po weryfikacji przez komisję konkursową spełnienia warunku 3 punktami - w przypadku zaznaczenia w ankiecie będącej częścią oferty - prowadzenia indywidualnej dokumentacji medycznej w rozumieniu ustawy o prawach pacjenta, oraz 5 punktami - w przypadku zaznaczenia w w/w ankiecie - prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM) w rozumieniu ustawy o systemie informacji, zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy. Oferenci: [...] M. T., D. sp. z o.o., M. M. "M.", F. sp.j., C. sp. z o.o. oraz B. sp. z o.o. na pytanie ankietowe Nr 1.2.5.4 - "PRO_W Forma prowadzenia dokumentacji medycznej" udzielili twierdzącej odpowiedzi "Prowadzenie elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM) w rozumieniu przepisów ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia, zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy, z wyłączeniem recept i skierowań, które wystawiane są co najmniej poprzez nanoszenie danych za pomocą wydruku". Podkreślił również, że dodatkowe znaczenie dla sprawy ma powołane przez Dyrektora NFZ w zaskarżonej decyzji, stanowisko Ministerstwa Zdrowia, zgodnie z którym do czasu wprowadzenia obowiązku prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej świadczeniodawcy mają możliwość wyboru sposobu prowadzenia dokumentacji medycznej w postaci elektronicznej. Oferenci, którzy wcześniej dostosują się do wymogów ustawowych, będą premiowani dodatkowymi punktami w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Zdaniem Sądu I instancji, organ w sposób jasny i przekonujący wyjaśnił, że podstawowym elementem odróżniającym prowadzenie dokumentacji medycznej w związku z którym przyznawano dodatkowe 3 pkt., od sposobu prowadzenia dokumentacji medycznej premiowanego dodatkowymi 5 punktami jest kwestia podpisywania dokumentacji medycznej. Dokumentacja medyczna prowadzona na sposób premiowany mniejszą liczbą punktów nie wymagała, opatrywania jej kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, natomiast dokumentacja prowadzona w postaci elektronicznej w rozumieniu ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia, musi zostać podpisana na jeden z dwóch w/w sposobów, co znajduje odzwierciedlenie w art. 17 ust. 3 tej ustawy. Intencją projektodawcy w/w rozporządzenia, na podstawie którego przyznawano punkty w omawianym zakresie, było preferowanie prowadzenia przez świadczeniodawców dokumentacji medycznej w postaci elektronicznej opatrzonej podpisami składanymi na jeden z dwóch opisanych wyżej sposobów. Wobec tego w przedmiotowym postępowaniu konkursowym postanowiono o przyznawaniu większej liczby punktów w tym kryterium, która spełniała wyższe standardy bezpieczeństwa. Wskazał, ze w czasie postępowania konkursowego co od oferentów deklarujących spełnienie warunku skutkującego przyznaniem dodatkowych 3 punktów (w przeciwieństwie spełnienia warunku premiowanego przyznaniem 5 pkt.) nie zakładano konieczności spełnienia wymogu opatrywania prowadzonej elektronicznej dokumentacji medycznej kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP. W tym sensie nie mogło być podstawą przyznania 5 punktów, prowadzenie elektronicznej dokumentacji medycznej w jakikolwiek sposób. Wymogi do spełnienia, przy prowadzeniu elektronicznej dokumentacji medycznej w obu przypadkach (przyznania 3 pkt. i przyznania 5 pkt.) nie były tożsame. Podstawą do przyznania określonej ilości punktów w przedmiotowym kryterium, było wybranie przez poszczególnych oferentów określonej odpowiedzi w ankiecie, weryfikowanej następczo przez komisję w toku postępowania konkursowego. Skarżąca zaznaczyła odpowiedź ankietową dająca możliwość przyznania 3 punktów, a komisja konkursowa prowadząc przedmiotowe postępowania nie zakwestionowała wyboru Spółki w omawianym zakresie. Natomiast złożenie przez Skarżącą oświadczeń na etapie postępowania administracyjnego nie może być podstawą do zmiany oceny prawidłowości postępowania komisji w postępowaniu konkursowym. Podstawą tą, nie może być dostarczona korespondencja mailowa, wskazująca jakie wymogi spełnia oprogramowanie dostawców oprogramowania E. oraz i. Komisja konkursowa w toku postępowania konkursowego bazowała na oświadczeniach, dających podstawę do uznania prawidłowości odpowiedzi ankietowych w omawianym zakresie. Odnosząc się do kwestii dostępu dla osób niepełnosprawnych, wskazał, że zarzut dotyczy oferenta M. M. "M.", który na pytanie ankietowe 1.3.1.1 - "PRO_W Przy lokalizacji poradni lub gabinetu powyżej pierwszej kondygnacji: dźwig umożliwiający transport chorych na wózkach, a w budynkach do dwóch kondygnacji możliwe inne urządzenie techniczne umożliwiające wjazd niepełnosprawnych." udzielił odpowiedzi twierdzącej i otrzymał 2 punkty. Oferent, w ofercie przedstawił harmonogram dostępności profilu medycznego również po godz. 18.00 mimo, iż [...] Bank [...] wyraził zgodę na korzystanie z windy dla osób niepełnosprawnych tylko do godziny 18.00. Tak więc, zdaniem Sądu I instancji oferent nie powinien otrzymać dodatkowych 2 pkt. za spełnienie tych warunków - pytanie ankietowe Nr 1.3.1.1. Jednak - jak wyjaśniono w zaskarżonej decyzji - nawet gdyby oferent ten nie otrzymał 2 dodatkowych punktów to nie wpływa to na jego pozycję w rankingu końcowym oraz wybranych oferentów. Wobec tego otrzymanie w/w punktów przez oferenta nie wpływa na rozstrzygnięcie postępowania oraz nie wpływa na niedokonanie wyboru Skarżącej w postępowaniu konkursowym. Organ nie miał natomiast podstawy do uznania, że oferta powinna podlegać odrzuceniu. Jedyną konsekwencją jest brak dodatkowej liczby punktów. Nawet po odjęciu 2 pkt, oferta M. M. w rankingu byłaby wyżej aniżeli oferta Skarżącego. Ustosunkowując się do kwestii zarzutu naruszenia art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.o.z. poprzez podanie nieprawdziwych informacji, Sąd nie stwierdził aby wskazany oferent działał z góry powziętym zamiarem poświadczenia nieprawdy, tak więc uznał że zasadnie organ stwierdził, że w rozpatrywanym przypadku brak było podstaw do odrzucenia oferty. Sąd nie dopatrzył się także naruszeń podczas dokonywania przez komisję konkursową oceny certyfikatów ISO. Badając ich ważność/aktualność komisja postanowiła uznać certyfikaty ISO wymienione w stanowisku Skarżącej z dnia 12 lipca 2017 r., gdyż były ważne i spełniały wymogi przewidziane w rozporządzeniu MZ z dnia 5 sierpnia 2016r. Zauważył również, że komisja uznała certyfikat złożony przez oferenta F. Spółka jawna. Z treści certyfikatu wynika, że zakresem certyfikacji objęto usługi takie jak ambulatoryjna opieka specjalistyczna w zakresie ginekologii i położnictwa. Skarżąca podniosła, że w certyfikacie nie wskazano wprost, aby certyfikat obejmował świadczenie usług, stanowiących przedmiot konkursu tj. program badań prenatalnych oraz programów zdrowotnych, to jednak stwierdził, że certyfikat swym zakresem obejmuje ambulatoryjną opiekę specjalistyczną, w zakresie ginekologii i położnictwa. W tym mierze wskazał, na powszechnie dostępny rejestr podmiotów leczniczych Wojewody [...] oferent F. Spółka jawna, w części kod resortowy funkcji ochrony zdrowia stanowiący część X, to położnictwo i ginekologia, a program badań prenatalnych wykonywany może być na bazie poradni położniczo-ginekologicznej (jak wskazał oferent). Nadto, rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 maja 2012 r. w sprawie systemu resortowych kodów identyfikacyjnych oraz szczegółowego sposobu ich nadawania z późniejszymi zmianami nie dookreśla poradni badań prenatalnych. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku tłumaczeń przysięgłych dokumentów wystawionych w języku obcym, wskazał, że zgodnie z § 17 ust. 2a rozporządzenia MZ z dnia 5 sierpnia 2016r, komisja konkursowa nie może żądać od oferenta przekazania dokumentów potwierdzających dane i informacje przekazane w toku postępowania przez oferenta, jeżeli potwierdzenie tych danych i informacji jest możliwe na podstawie, posiadanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia ewidencji, rejestrów lub innych zbiorów danych, rejestrów publicznych posiadanych przez inne podmioty publiczne, do których Narodowy Fundusz Zdrowia ma dostęp w drodze elektronicznej na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne" (Dz. U. z 2014 r. poz. 1114 oraz z 2016 r. poz. 352 i 1579). Tym samym komisja konkursowa miała prawo uznać certyfikaty FMF przedstawione przez oferentów ze względu na możliwość sprawdzenia w rejestrze publicznym jakim jest rejestr The Fet.al Medicine Foundation (https://courses.fetalmedicine.com/lists/web). Co do zarzutu bezprawnego zastrzeżenia przez niektórych oferentów części lub całości oferty, jako objętych tajemnicą przedsiębiorstwa oraz zarzutu naruszenia art. 135 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.ś.o.z., poprzez bezzasadną odmowę udostępnienia wybranych przez [...] Oddział Wojewódzki NFZ ofert, złożonych w postępowaniu, po dokonaniu wyboru oferty najkorzystniejszej, wskazał że do akt sprawy administracyjnej włączone zostały dokumenty z przeprowadzonego postępowania konkursowego, w tym wszystkie złożone oferty. Ponadto, Skarżącej udostępniono do wglądu akta sprawy z wyłączeniem zastrzeżonych przez oferentów informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy. Natomiast, przepis art. 135 ust. 2 pkt 2 u.ś.o.z., stanowi, iż Fundusz realizuje zasadę jawności ofert, z wyłączeniem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy, które zastrzeżone zostały przez świadczeniodawcę, w szczególności przez umożliwienie wglądu do tych ofert. Ponadto, zgodnie z załącznikiem nr 8 do zarządzenia Nr 18/2017/DSGZ oferent uprawniony jest do zastrzeżenia w złożonej przez siebie ofercie wyspecyfikowanych w tabeli informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy, a dokumentacja tworzona w celu udokumentowania przebiegu postępowania może zostać udostępniona po uprzednim usunięciu danych zastrzeżonych przez oferenta. Zatem Prezes Funduszu wyspecyfikował, co w postępowaniach w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może stanowić tajemnicę przedsiębiorcy. Oferenci natomiast zapoznali się z aktami prawnymi obowiązującymi w postępowaniu. Zwrócił przy tym uwagę, iż przepisy postępowania administracyjnego w zakresie czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, ze szczególnym uwzględnieniem dostępu do akt sprawy administracyjnej należy interpretować w związku z artykułem 135 ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach oraz wspomnianym zarządzeniem Prezesa NFZ. Tak więc wobec tego, że możliwość zastrzeżenia informacji zawartych w ofertach przewidział sam ustawodawca, a sposób dokonania takiego zastrzeżenia został doprecyzowany w zarządzeniu Prezesa NFZ, które znane było oferentom jeszcze przed przystąpieniem do postępowania konkursowego - to nie można czynić organowi zarzutu, że przestrzegał obowiązujących regulacji. Wskazał, że ujawnienie informacji zastrzeżonych, o które wnosiła Skarżąca stanowiłoby naruszenie prawa, a przeciwna wykładnia prowadziłaby do wewnętrznej sprzeczności przepisów o postępowaniu dowodowym oraz norm wyrażonych w ustawie o świadczeniach oraz zapisów zarządzenia Nr 18/2017/DSOZ. W ocenie Sądu, organ nie dopuścił się również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym wskazanych w skardze przepisów art. 6, art. 7 i 77 § 1, art. 8, art. 10 § 1, art. 80 i art. 73 § 1 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, iż w przedmiotowym postępowaniu konkursowym nie doszło do naruszenia interesu prawnego Skarżącej. Rzeczą organu było wszechstronne zbadanie sprawy na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła Skarżąca, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 173 § 1 i art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm., dalej: p.p.s.a., naruszenie: I. Prawa materialnego to jest: 1. art. 134 u.ś.o.z., zasady równego traktowania świadczeniodawców, i art. 147 u.ś.o.z., zasady niezmienności kryteriów oceny ofert i wymagań wobec świadczeniodawców w toku postępowania - w tym poprzez dokonanie modyfikacji kryterium oceny ofert w toku postępowania w sposób podważający jego przejrzystość i umożliwiający arbitralną ocenę złożonych ofert w drodze doprecyzowania na etapie oceny ofert znaczenia pojęcia: "prowadzenie elektronicznej dokumentacji medycznej zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o systemie informacji, art.148 ust. 1 u.ś.o.z., poprzez dokonanie w toku postępowania konkursowego oceny ofert, w tym oferty złożonej przez Skarżącą, w oparciu o błędną wykładnię pojęcia, użytego w kryterium oceny ofert i tym samym naruszenie ogólnych zasad prowadzenia postępowania konkursowego, w związku z naruszeniem: a. przepisu rozporządzenia MZ z dnia 5 sierpnia 2016r., - załącznik nr 13 (profilaktyczne programy zdrowotne), tabela nr 2 - Programy zdrowotne - część wspólna, pkt II Jakość - pozostałe warunki, ppkt 4, poprzez błędną wykładnię pojęcia "prowadzenie elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM) w rozumieniu przepisów ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy, z wyłączeniem , recept i skierowań, które wystawiane są co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku", i uznanie, że w pojęciu: "prowadzenie elektronicznej dokumentacji medycznej dokumentacji" nie mieści się jej udostępnianie, w tym za pośrednictwem Systemu Informacji Medycznej (SIM), a wystarczające jest wyłącznie autoryzowanie wpisu za pośrednictwem podpisu elektronicznego kwalifikowanego lub profilu zaufanego e-PUAP, b. art. 11 ust. 1 ustawy o systemie informacji, poprzez błędną wykładnię pojęcia "prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej" i uznanie, że w pojęciu: "prowadzenie elektronicznej dokumentacji medycznej" nie mieści się jej udostępnianie, w tym za pośrednictwem Systemu Informacji Medycznej (SIM), a wystarczające jest wyłącznie autoryzowanie wpisu za pośrednictwem podpisu elektronicznego kwalifikowanego lub profilu zaufanego e-PUAP, c. przepisów: § 4 ust. 1 i § 7 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 28 marca 2013 r. w sprawie wymagań dla Systemu Informacji Medycznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 463) - w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia i prowadzenia postępowania w trybie konkursu ofert oraz § 10 ust. 1 pkt 5 lit. e) i § 80 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz. U. poz. 2069), poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie w niniejszej sprawie pomimo, że z przepisów tych wynika szerokie rozumienie pojęcia: "prowadzenie dokumentacji medycznej", obejmujące także udostępnianie dokumentacji medycznej, d. § 17 ust. 3 rozporządzenia MZ z dnia 22 grudnia 2014r, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że Dyrektor NFZ, nie był zobowiązany do weryfikacji oświadczeń złożonych przez oferentów - w szczególności [...] M. T. i D. Spółka z o. o. - w zakresie spełniania wymagania: prowadzenie elektronicznej dokumentacji medycznej zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o systemie informacji, co w konsekwencji spowodowało przyznanie wybranym oferentom dodatkowych 2 punktów w kryterium: "jakość" , pomimo, że nie spełniali oni wymagań w zakresie prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej w rozumieniu przepisów ustawy o systemie informacji zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy, ewentualnie uniemożliwienie uzyskania przez Skarżącej dodatkowych 2 punktów w tym kryterium, co miało istotny wpływ na wynik postępowania i naruszało równe traktowanie świadczeniodawców, 2. art. 134 u.ś.o.z., oraz art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.o.z., poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie poprzez zaniechanie odrzucenia ofert złożonych przez tych oferentów, którzy podali w swoich ofertach nieprawdziwe informacje w zakresie prowadzenia przez nich elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM) w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o systemie informacji, co miało istotny wpływ na wynik postępowania i naruszało równe traktowanie świadczeniodawców, 3. art. 134 ustawy o świadczeniach oraz 13 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i § 20 pkt 3 zarządzenia Nr 18/2017/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, § 17 ust. 2a pkt 2 rozporządzenie MZ z dnia 22 grudnia 2014r., w związku z przepisami ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2014 r. poz. 1114, dalej: o informatyzacji działalności podmiotów), poprzez naruszenie zasady równego traktowania świadczeniodawców oraz błędną wykładnię przedstawionych przepisów i ich niezastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy, poprzez zaniechanie pozostawienia oferty oferenta: [...] M. T. bez rozpatrzenia w sytuacji, gdy do oferty zostały załączone dokumenty w języku angielskim bez ich tłumaczenia na język polski dokonanego przez tłumacza przysięgłego, 4. art. 134 u.ś.o.z., oraz art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.o.z., poprzez jego błędną wykładnię oraz nie zastosowanie w sprawie - dotyczy zaniechania odrzucenia oferty świadczeniodawcy M. M. M., z powodu podania nieprawdziwych informacji w zakresie dostępu dla osób niepełnosprawnych, w tym poprzez uznanie, że oferent ten nieumyślnie podał nieprawdziwe informacje w ofercie, co nie odpowiada stanowi rzeczywistemu, bezpodstawne uznanie, że stopień zawinienia oferenta ma znaczenie dla oceny prawdziwości jego oświadczenia oraz bezpodstawne uznanie, że w przypadku podania nieprawdziwych informacji w odniesieniu do kryterium rankingującego, wyłącznym skutkiem podania nieprawdziwych informacji jest przyznanie mniejszej liczby punktów w tym kryterium, a nie odrzucenie oferty, co maiło wpływ na wynik postępowania i naruszało zasadę równego traktowania świadczeniodawców, 5. art. 134 u.ś.o.z., oraz art. 135 ust. 2 pkt 2 u.ś.o.z., poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, a przez to zaniechanie zbadania i wyjaśnienia zgodności z prawem zastrzeżenia przez niektórych oferentów części lub całości oferty, a w konsekwencji zaniechanie udostępnienia ofert w zakresie objętym tajemnicą przedsiębiorstwa. II. Przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na jego wynik to jest: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a.,w związku z art. 138 § 2 zdanie 2 k.p.a., poprzez uznanie przez Sąd I instancji zgodności z prawem zaskarżonej decyzji bez dostatecznego rozważenia, czy organy orzekające w sprawie wywiązały się z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, 2. art. 145 § 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie sprawie i oddalenie skargi na decyzję Dyrektora NFZ, wydaną z naruszeniem przepisów postępowania - art. 7 § 1, 8, 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 85 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia sprawy, przeprowadzenie żądanych czynności dowodowych w sprawie, w tym zażądanie od oferentów wyjaśnień, przeprowadzenie oględzin pomieszczeń oraz sprzętu komputerowego w celu potwierdzenia prawdziwości oświadczeń, złożonych przez oferentów w ofertach w zakresie spełniania wymagań, w tym przez system informatyczny w zakresie zgodności EDM z ustawą o systemie informacji, co powinno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, poprzez wskazanie, które okoliczności organ uznał za udowodnione, a którym i dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej i na jakiej podstawie, a więc przeprowadzenia postępowania administracyjnego (a w zasadzie jego nieprzeprowadzenia) w sposób podważający zaufanie do organów państwa i wbrew przepisom prawa, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., poprzez zaniechanie przez Sąd I instancji dokonania prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji i oddaleniu skargi pomimo braku podstaw do takiego działania w sytuacji, gdy decyzje Dyrektora DOW NFZ naruszały prawo, co powinno prowadzić do uwzględnienia skargi, 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób rażący, poprzez błąd w ustaleniach faktycznych Sądu I instancji i w rezultacie błędną ocenę prawną przyjętego przezeń stanu faktycznego, z pominięciem materiału dowodowego wynikającego z akt sprawy oraz nierozpatrzenie wszystkich zarzutów oraz w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy, a przede wszystkim nie odniesienie się do zarzutów skargi i uznanie, że: a. w toku konkursu ofert nie doszło do naruszenia art. 134 u.ś.o.z., (zasada równego traktowania świadczeniodawców) i art. 147 u.ś.o.z., (zasada niezmienności kryteriów oceny ofert i wymagań wobec świadczeniodawców), b. komisja konkursowa oraz Dyrektor NFZ dokonali prawidłowej wykładni kryterium rankingującego: "prowadzenie elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM) w rozumieniu przepisów ustawy o systemie informacji, zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy, z wyłączeniem recept i skierowań, które wystawiane są co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku, nie uznając, iż w pojęciu tym nie mieści się udostępnianie tej dokumentacji, w tym za pośrednictwem Systemu Informacji Medycznej (SIM), konieczne jest wyłącznie posiadanie podpisu elektronicznego (kwalifikowanego/profilu zaufanego e-PUAP), c. komisja konkursowa oraz Dyrektor NFZ w postępowaniu administracyjnym nie byli zobowiązani do weryfikacji oświadczeń, w tym złożonych przez oferentów: [...] M. T. i D. spółka z o.o. - w zakresie spełniania wymagania: prowadzenie elektronicznej dokumentacji medycznej zgodnie z art, 11 ust. 1 ustawy o systemie informacji, d. komisja konkursowa nie była zobowiązana do odrzucenia ofert przez tych oferentów, którzy podali w swoich ofertach nieprawdziwe informacje w zakresie prowadzenia przez nich elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM) w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o systemie informacji, a Dyrektor NFZ do uwzględnienia w związku z tym odwołania, e. komisja konkursowa nie była zobowiązana do pozostawienia oferty oferenta: [...] M. T. bez rozpatrzenia w sytuacji, gdy do oferty zostały załączone dokumenty w języku angielskim bez ich tłumaczenie na język polski, dokonane przez tłumacza przysięgłego, a Dyrektor NFZ do uwzględnienia w związku z tym odwołania, f. komisja konkursowa nie była zobowiązana do odrzucenia oferty świadczeniodawcy M. M. M. z powodu podania nieprawdziwych informacji w zakresie dostępu dla osób niepełnosprawnych, a Dyrektor NFZ do uwzględnienia w związku z tym odwołania, g. Dyrektor NFZ nie był zobowiązany do zbadania i wyjaśnienia zgodności z prawem zastrzeżenia przez niektórych oferentów części lub całości oferty, a w konsekwencji tego badania - do udostępnienia ofert w zakresie objętym tajemnicą przedsiębiorstwa; 5. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy Dyrektor NFZ dopuścił się naruszenia przepisów prawa w sposób określony w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., 6. art. 141 § 4 i art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7 § 1, 8, 10 § 1, art. 77 § 1, art, 80, art. 85 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, poprzez: a. zaniechanie podjęcia niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu strony, b. zaniechanie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, c. przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów państwa i wbrew przepisom prawa. Wskazując na powyższe naruszenia, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie skargi wniesionej w sprawie bądź uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA we Wrocławiu. Stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzekła się rozpoznania sprawy na rozprawie, a na podstawie art. 203 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. wniosła o zasądzenie od Dyrektora NFZ zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z skarga kasacyjna okazała się uzasadniona. Przystępując do oceny zaskarżonego wyroku, wskazać należy, iż stosownie do art. 134 u.o.ś.z., fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji, a wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane są świadczeniodawcom na takich samych zasadach. Zgodnie natomiast z art. 135 u.o.ś..z oferty złożone w postępowaniu o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej są jawne. Realizacja tej zasady w stosunku do ofert polega na umożliwieniu wglądu do tych ofert, z wyłączeniem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy, które zastrzeżone zostały przez świadczeniodawcę. Natomiast zgodnie z art. 147 u.o.ś.z., kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania. Nadto, stosownie do art. 152 u.o.ś..z świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga do sądu administracyjnego. Analiza wymienionych przepisów wskazuje, że zakres kontroli jest ściśle związany z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, powstałego w wyniku naruszenia przepisów prawa (zasad postępowania). Jednakże samo istnienie interesu prawnego nie jest wystarczające, bowiem konieczne jest także wystąpienie uszczerbku w tym interesie, na skutek nieprawidłowości przebiegu postępowania. Uszczerbek w interesie prawnym uczestnika postępowania będzie występował wówczas, gdy naruszenie przez podmiot prowadzący to postępowanie, określonych zasad postępowania spowodowało, że uczestnik postępowania (świadczeniodawca) został pozbawiony możliwości zawarcia umowy. Interes prawny świadczeniodawcy należy oceniać przez pryzmat konkretnego postępowania i możliwości zawarcia umowy przez określonego świadczeniodawcę (wystąpienia uszczerbku jego interesu prawnego). Interes prawny Skarżącej uzasadnia jej pozycja na liście podmiotów niewybranych w konkursie, a stwierdzenie uchybień (naruszenia zasad) w postępowaniu konkursowym aktualizuje możliwość zawarcie przez ten podmiot umowy. Tak wyznaczany interes prawny świadczeniodawcy musi być rozpatrywany w kontekście zasady równości. Podkreślić należy, że równe traktowanie w zakresie ocen ofert jest kwestią pewnych relacji pomiędzy tymi ocenami. Nie jest więc możliwe skontrolowanie respektowania zasady równego traktowania przy ustalaniu rankingu świadczeniodawców wyłącznie na podstawie weryfikacji oceny oferty odwołującego się dokonanej pod względem zgodności z wymaganiami stawianymi świadczeniodawcom. Narusza bowiem tę zasadę prawidłowa ocena oferty odwołującego się w sytuacji, gdy ocena któregokolwiek z jego konkurentów wyżej uplasowanego w rankingu została bezpodstawnie zawyżona, (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 20 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 1185/14 Lex 1646769). Dokonując oceny zasadności zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej, należy zauważyć, iż dla prawidłowej oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej, dotyczących zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania koniecznym jest odniesienie się w pierwszej kolejności do zarzutów dotyczących błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, zawartych w punkcie I.1.a – c, bowiem ich prawidłowa wykładnia ma wpływ na ocenę tych zarzutów. Wskazać należy, iż zarzuty określone w punkcie I.1 a – c, dotyczą wykładni pojęcia "prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej" (dalej: EDM) zawartej w art. 11 ust. ustawy o systemie informacji. Zasadnym jest więc, odniesienie się do tych zarzutów w sposób łączny. Tak więc, w załączniku nr 13, Profilaktyczne programy zdrowotne, w tabeli nr 2 Programy zdrowotne - część wspólna, punkt II Jakość – pozostałe warunki, w podpunkcie 3, do rozporządzenia MZ z dnia 5 sierpnia 2016r., wskazano warunek, w przypadku którego spełnienia oferenci byli premiowani 3 punktami, jako prowadzenie indywidualnej dokumentacji medycznej w rozumieniu przepisów ustawy o prawach pacjenta, przy czym w przypadku wystawiania recept i skierowań, co najmniej poprzez nanoszenie danych za pomocą wydruku, a w podpunkcie 4, w przypadku którego spełnienia oferenci byli premiowani 5 punktami, jako prowadzenie elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM), w rozumieniu przepisów ustawy o systemie informacji, zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy, z wyłączeniem recept i skierowań, które wystawiane są co najmniej, poprzez nanoszenie danych za pomocą wydruku. Natomiast, art. 11 ust. 1 ustawy o systemie informacji stanowi, że usługodawcy prowadzą elektroniczną dokumentację medyczną, o której mowa w art. 2 pkt 6 lit. b. tej ustawy. Nadto, elektroniczna dokumentacja medyczna, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 13, jest prowadzona przez usługodawców w formatach zamieszczonych w portalu edukacyjno-informacyjnym, o którym mowa w art. 36 ust. 1, oraz w Biuletynie Informacji Publicznej ministra właściwego do spraw zdrowia. Zgodnie z art. 2 pkt. 6 lit b ustawy o systemie informacji, elektroniczna dokumentacja medyczna to dokumentacja medyczna indywidualna, z wyłączeniem skierowań, w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 30 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2016 r. poz. 186, 823, 960 i 1070), wytworzona w postaci elektronicznej. Należy podkreślić, iż zgodnie ż przepisami ustawy o systemie informacji oraz przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie tej ustawy (art. 13), to jest rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 28 marca 2013 r. w sprawie wymagań dla Systemu Informacji Medycznej ( Dz.U. 2013 poz. 463, dalej: rozporządzenie MZ z dnia 28 marca 2013r.), warunek prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM) w rozumieniu przepisów ustawy o systemie informacji, zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy (z wyłączeniem recept i skierowań, które wystawiane są co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku), spełnia więc ten świadczeniodawca, który spełnia wymogi rozporządzenia w sprawie wymagań dla Systemu Informacji Medycznej, dotyczące w szczególności formatu elektronicznej dokumentacji medycznej udostępnianej przez usługodawców w Systemie Informacji Medycznej ("SIM"), warunków organizacyjno- technicznych jej przetwarzania, udostępniania, autoryzacji oraz zabezpieczenia przed utratą, warunków organizacyjno-technicznych zamieszczania w SIM dokumentów elektronicznych niezbędnych do prowadzenia diagnostyki, ciągłości leczenia oraz zaopatrzenia usługobiorców w produkty lecznicze i wyroby medyczne i ich pobierania z SIM, zgodnie z zakresem zadań wykonywanych przez usługodawców oraz warunków organizacyjno-technicznych realizacji dostępu i pobierania danych przetwarzanych w SIM. Przepisy wskazanego rozporządzenia, to jest § 4 ust. 1 i § 7 wskazują na szerokie rozumienie pojęcia prowadzenia dokumentacji medycznej, wymagając nie tylko udostępniania elektronicznej dokumentacji medycznej w sposób umożliwiający identyfikację uprawnionych osób, o której mowa w art. 20a ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (a więc przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego/profilu zaufanego e-PUAP). Przepisy tego rozporządzenia wskazują, że dokonywanie autoryzacji wpisów w elektronicznej dokumentacji medycznej przy użyciu tych podpisów elektronicznych, służy właśnie udostępnianiu elektronicznej dokumentacji medycznej (a nie tylko samej autoryzacji wpisu). Przepis § 7 tego rozporządzenia określa warunki organizacyjno-techniczne przetwarzania, udostępniania, autoryzacji oraz zabezpieczenia przed utratą elektronicznej dokumentacji medycznej udostępnianej przez usługodawców w SIM. Zatem na pojęcie prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej składa się zarówno jej przetwarzanie (w tym dokonywanie wpisów), jak i udostępnianie, autoryzacja oraz zabezpieczenie. Elektroniczna dokumentacja medyczna, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 13 ustawy o systemie informacji, to jest rozporządzenia MZ z dnia 28 marca 2013r., jest prowadzona przez usługodawców w formatach zamieszczonych w portalu edukacyjno-informacyjnym, o którym mowa w art. 36 ust. 1, oraz w Biuletynie Informacji Publicznej ministra właściwego do spraw zdrowia (art. 11 ust.1 ustawy o systemie informacji) Dane, w tym dane osobowe i jednostkowe dane medyczne, zawarte w elektronicznej dokumentacji medycznej usługobiorcy, zgromadzone w systemie teleinformatycznym usługodawcy, udostępniane są za pośrednictwem SIM. Udostępnianie danych następuje za zgodą usługobiorcy (art. 11 ust. 2 ustawy o systemie informacji). Z przepisów więc wynika sposób prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej zgodnie z brzmieniem art. 11 ust. 1 ustawy o systemie informacji - a więc w odpowiednich formatach danych, za pośrednictwem SIM, a nie tylko poprzez odpowiednie autoryzowanie wpisu w elektronicznej dokumentacji medycznej. Należy więc przyjąć, że poprzez sformułowanie kryterium określonego w treści rozporządzenia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w - załączniku nr 13, ustawodawca przez prowadzenie dokumentacji medycznej rozumie nie tylko samo dokonywanie wpisów w dokumentacji medycznej, (autoryzowanych przy użyciu podpisów elektronicznych: kwalifikowanego/profilu zaufanego e-PUAP), ale i jej udostępniania na zewnątrz. Podkreślić należy również, że w treści w/w przepisu dotyczącego prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM), wskazuje się na wyłączenie recept i skierowań, które wystawiane są co najmniej przez nanoszenie danych za pomocą wydruku. Tak więc prowadzenie dokumentacji medycznej ma polegać. w rozumieniu tego przepisu nie tylko na dokonywaniu wpisów w dokumentacji medycznej, ale również na jej udostępnianiu, bowiem w przeciwnym wypadku ta część przepisu byłaby zbędna. Wskazać również należy, że przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r, w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz. U. z 2015 r., poz. 2069, dalej: rozporządzenie z dnia 9 listopada 2015r.), a więc rozporządzenia wydanego na podstawie art. 30 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2016 r. poz. 186, 823, 960 i 1070), o którym mowa w art. 2 pkt. 6 lit b ustawy o systemie informacji, przewidują prowadzenie medycznej dokumentacji indywidualnej która zawiera m. in. informacje dotyczące stanu zdrowia i choroby oraz procesu, diagnostycznego, leczniczego, pielęgnacyjnego lub rehabilitacji, w szczególności informacje o lekach, wraz z dawkowaniem, lub wyrobach medycznych przepisanych pacjentowi na receptach lub zleceniach na zaopatrzenie w wyroby medyczne (§ 10 ust. 1 pkt 5 lit. e rozporządzenia, podobnie § 24 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia w odniesieniu do karty informacyjnej z leczenia szpitalnego). Zgodnie natomiast z § 2 ust. 2 pkt 2 i ust. 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2015r., dokumentacja indywidualna zewnętrzna jest przeznaczona na potrzeby pacjenta korzystającego ze świadczeń zdrowotnych udzielanych przez podmiot i jest nim skierowanie do szpitala lub innego podmiotu, skierowanie na badanie diagnostyczne, konsultację lub leczenie, ale również m.in. zgodnie z § 2 ust. 4 pkt 3, 5, 8 karta przebiegu ciąży, czy karta informacyjną z leczenia szpitalnego, jak też zaświadczenie, orzeczenie, opinia lekarska. Dokument w postaci recepty i skierowania, jest dokumentem udostępnianym na zewnątrz (pacjentowi, aptece, innej placówce medycznej). Prowadzenie więc dokumentacji nie obejmuje tylko dokonywania wpisów w dokumentacji, bowiem wyłączenie skierowań i recept z szeregu dokumentów indywidualnych zewnętrznych (w formie elektronicznej) pozbawione byłoby spójności logicznej. Nadto, zgodnie z § 80 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2015r. dotyczącym szczególnych wymagań co do dokumentacji prowadzonej w postaci elektronicznej, dokumentacja może być prowadzona w postaci elektronicznej, pod warunkiem prowadzenia jej w systemie teleinformatycznym zapewniającym: - zabezpieczenie dokumentacji przed uszkodzeniem lub utratą, - integralność treści dokumentacji i metadanych polegającą na zabezpieczeniu przed wprowadzaniem zmian, z wyjątkiem zmian wprowadzanych w ramach ustalonych i udokumentowanych procedur, - stały dostęp do dokumentacji dla osób uprawnionych oraz zabezpieczenie przed dostępem osób nieuprawnionych, - identyfikację osoby dokonującej wpisu oraz osoby udzielającej świadczeń zdrowotnych i dokumentowanie dokonywanych przez te osoby zmian w dokumentacji i metadanych, - przyporządkowanie cech informacyjnych dla odpowiednich rodzajów dokumentacji, zgodnie § 10 ust. 1 pkt 3 udostępnienie, w tym przez eksport w postaci elektronicznej dokumentacji albo części dokumentacji. będącej formą dokumentacji określonej w rozporządzeniu, w formacie, w którym jest ona przetwarzana (XML albo PDF); - eksport całości danych w formacie określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 13 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia; - funkcjonalność wydruku dokumentacji. Tak więc, nie ulega wątpliwości iż warunkiem spełniania kryterium prowadzenia EDM w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o systemie informacji, jest nie tylko jej przetwarzanie (w tym dokonywanie wpisów opatrzonych podpisem elektronicznym lub podpisem potwierdzonym profilem zaufanym e PUAP), ale również udostępnianie (eksportu) dokumentacji w postaci elektronicznej, a także autoryzacja oraz zabezpieczenie. Jak wynika natomiast z uzasadnienia Sądu I instancji, jak również uzasadnienia organu, przyjęte kryterium oceny ofert dotyczyło podstawowego elementu odróżniającego prowadzenie indywidualnej dokumentacji medycznej, w związku z którym przyznano 3 punkty, od prowadzenia EDM, w związku z którym przyznawano 5 punktów, to jest sposobu podpisywania dokumentacji medycznej. Prowadzenie EDM, wymagało bowiem podpisu elektronicznego lub podpisu potwierdzonego profilem zaufanym e PUAP. Nie ulega wątpliwości, iż informacja o sposobie spełnienia kryterium wskazanego w załączniku nr 13 tabela 2, pkt II lp. 4 rozporządzenia MZ z dnia 5 sierpnia 2016r., rozumianego we wskazany sposób, winna być przedstawiona wszystkim oferentom przed terminem składania ofert. Niedopuszczalne jest bowiem precyzowanie powyższego pojęcia na późniejszym etapie, bowiem uniemożliwia to oferentom, przyjmującym inną wykładnię wskazanego kryterium, jego spełnienie. Zasada równego traktowania świadczeniodawców przejawia bowiem się w stosowaniu takich samych kryteriów do wszystkich świadczeniodawców biorących udział w danym postępowaniu. Wskazuje na to treść art. 134 ust. 2 u.ś.o.z., zgodnie z którym wszelkie wymagania, w tym informowanie wszystkich oferentów o tychże wymaganiach, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane są świadczeniodawcom na takich samych zasadach. Taki sposób postępowania narusza również zasadę określoną w art. 147 u.o.ś.z., a więc zasadę niezmienności kryteriów oceny ofert i wymagań wobec świadczeniodawców w toku postępowania. Naruszenie powyższych zasad spowodowało uszczerbek w interesie prawnym Skarżącej, bowiem ich naruszenie miało wpływ na możliwości zawarcia przez Skarżacą umowy. Jak wynika bowiem z rankingu końcowego, zarówno oferent M. T., jak i spółka D, w odpowiedzi na pytanie nr 1.2.5.4. co do formy prowadzenia dokumentacji medycznej udzielili odpowiedzi twierdzącej, a w rankingu końcowym uzyskali po34 punkty, a Skarżąca 32 punkty. W przypadku, już tylko, w sytuacji, gdyby Skarżąca miała wiedzę o wymogach jakie są wymagane przy spełnieniu powyższego kryterium, uzyskałaby za to kryterium 5 punktów i tym samym zrównałaby się ona w punktacji z powyższymi podmiotami, a decydowałaby ocena uzyskana w kolejności według kryteriów określonych w art. 148 u.o.ś.z. Odnosząc się do zarzutu określonego w punkcie I.2, należy uznać, iż przedwczesna jest jego ocena, bowiem jak wynika z dotychczasowych wywodów Dyrektor NFZ dokonał prawidłowości oceny spełnienia kryterium prowadzenia EDM, określonego w załączniku nr 13 rozporządzenia MZ z dnia 5 sierpnia 2016r., przez poszczególnych oferentów przy uwzględnieniu, iż spełnienie tego kryterium ma miejsce wówczas, gdy oferenci prowadzą dokumentację medyczną, którego zasadniczym elementem było podpisywanie tej dokumentacji w formie kwalifikowanego podpisu elektronicznego lub podpisem potwierdzonym profilem zaufanym e PUAP. Natomiast rozpoznanie powyższego zarzutu może nastąpić po uwzględnieniu dokonanej wykładni powyższego pojęcia, określającego to kryterium oraz dokonaniu ustaleń i ich oceny, przy uwzględnieniu tej wykładni. Za zasadny uznać należało zarzut określony w punkcie I.3., to jest naruszenia art. 134 ustawy o świadczeniach oraz przepisów § 13 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i § 20 pkt 3 zarządzenia Nr 18/2017/DSOZ Prezesa NFZ, § 17 ust. 2a pkt 2 rozporządzenia MZ z dnia 22 grudnia 2014r.w związku z przepisami ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów. Nie ulega wątpliwości, iż oferenci byli zobowiązani do przedstawienia certyfikatów Fundacji M. P. ([...]), które poświadczały kwalifikacje personelu do prowadzenia badań realizowanych w ramach programu badań prenatalnych. Zgodnie z § 14 ust.1 pkt 13 zarządzenia nr 18/2017/DOSZ, oferta w formie pisemnej powinna zawierać m.in. i inne dokumenty lub oświadczenia, jeżeli obowiązek dołączenia ich do oferty został określony w warunkach zawierania umów. Natomiast, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 2 zarządzenia Nr 18/2017/DSOZ Prezesa NFZ, ofertę sporządza się, pod rygorem nieważności, w sposób czytelny w języku polskim. W myśl zaś § 13 ust. 2 tego zarządzenia, do dokumentów składanych w językach obcych należy załączyć ich tłumaczenie na język polski dokonane przez tłumacza przysięgłego. Konsekwencją nieprzestrzegania powyższych postanowień zarządzenia Prezesa NFZ, jest pozostawienie oferty bez rozpatrzenia. Zgodnie bowiem z § 20 pkt 3 powołanego zarządzenia, ofertę pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli została sporządzona w języku innym niż polski lub w sposób nieczytelny. Co prawda - zgodnie z § 17 ust. 2a pkt 2 rozporządzenia MZ z dnia 22 grudnia 2014 r., możliwe jest odstąpienie od żądania przekazania dokumentów potwierdzających dane i informacje przekazane w toku postępowania przez oferenta, jeżeli potwierdzenie tych danych informacji jest możliwe na podstawie rejestrów publicznych posiadanych przez inne podmioty publiczne, do których Narodowy Fundusz Zdrowia ma dostęp w drodze elektronicznej na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów. Jednak Rejestr The Fetal Medicine Foundation nie jest rejestrem publicznym w rozumieniu powołanej ustawy, bowiem zgodnie z art. 3 pkt 5 w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów. rejestrem publicznym jest rejestr, ewidencja, wykaz, lista, spis albo inna forma ewidencji, służąca do realizacji zadań publicznych, prowadzone przez podmiot publiczny na podstawie odrębnych przepisów ustawowych. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, stosuje się jej przepisy, do wymienionych w tym przepisie podmiotów realizujących zadania publiczne określone przez ustawy, w tym: organów administracji rządowej, organów kontroli państwowej i ochrony prawa, sądów, jednostek organizacyjnych prokuratur, a także jednostek samorządu terytorialnego i ich jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych, funduszy celowych, samodzielnych .publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz spółek wykonujących działalność leczniczą w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, Narodowego Funduszu Zdrowia, zwanych podmiotami publicznymi. Rejestr: The Fetal Medicine Foundation, prowadzony jest przez brytyjską fundację, nie jest rejestrem publicznym w rozumieniu powołanej ustawy, choć może być dostępny publicznie. W przypadku oferenta M. T., certyfikaty FMF przedstawione przez tego oferenta nie spełniały tego wymogu. W związku z powyższym skoro oferent nie przedstawił dokumentu wchodzącego w skład oferty, w języku polskim (albowiem dokument był sporządzony w języku obcym), ani też jego tłumaczenia na język polski, to oferta powinna zostać pozostawiona bez rozpatrzenia. Natomiast zaniechanie tego naruszało zasadę równego traktowania świadczeniodawców - art. 134 u.ś.o.z. Zasadnym okazał się również, choć w części, zarzut określony w punkcie I.4, to jest naruszenia art. 134 u.ś.o.z., oraz art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.o.z., poprzez jego błędną wykładnię oraz nie zastosowanie w sprawie, który dotyczy zaniechania odrzucenia oferty świadczeniodawcy M. M. M., z powodu podania nieprawdziwych informacji w zakresie dostępu dla osób niepełnosprawnych. W zakresie bowiem, odnoszącej się do błędnej wykładni wskazanego przepisu, Skarżąca wskazała w istocie na wykładnię przepisu art. 149 ust. 1 pkt 2 u.o.ś.z., która jest zbieżna z wykładnią wskazaną przez Sąd I instancji i organów. Wskazała przy tym, że z przytoczonych poglądów wyrażanych w orzecznictwie (zbieżnych z rozumieniem tego przepisy wskazanego przez Skarżącą), wynikają wnioski przeciwne do stanowiska wyrażonego przez Sąd I instancji. Odnosząc się do wskazanego zarzutu, co do jego nie zastosowania, należy wskazać, iż zgodnie z art. 149 ust. 1 pkt 2 u.o.ś..z, odrzuca się ofertę zawierającą nieprawdziwe informacje. Natomiast informacje nieprawdziwe, to zgodnie z regułami języka polskiego, informacje nieodpowiadające stanowi faktycznemu, niezgodne z rzeczywistością. Pojęcie to, oznacza takie działanie oferenta, który aby uzyskać pozytywne dla siebie rozstrzygnięcie podaje informacje, które nie znajdują odzwierciedlenia w rzeczywistości. Podanie nieprawdziwych informacji zaistnieje w sytuacji celowego działania oferenta, który mimo świadomości niemożliwości spełniania określonych warunków, deklaruje taką możliwość. Nie każda nieprawdziwa informacja stanowi podstawę do odrzucenia oferty, zaś "nieprawdziwość" ta musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania, w tym takich, które mogą świadczyć o nieprawidłowym w przyszłości wykonaniu umowy, jak też takie które nie gwarantują zapewnienia świadczenia usług medycznych (wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2014 r., II GSK 476/13, wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2016 r., II GSK 2623/14, wyrok NSA z dnia 15.02. 2017 r. II GSK 1586/15). Oferent M. M. w odpowiedzi na pytanie ankietowe 1.3.1.1. dotyczące dostępności profilu medycznego po godzinie 18.00 , a więc możliwości wjazdu windą dla niepełnosprawnych na wyższą kondygnację w okresie funkcjonowania przychodni, udzielił odpowiedzi twierdzącej mimo, iż winda dla niepełnosprawnych dostępna była tylko w godzinach 8.00 do 18.00. O ograniczonym dostępie do windy oferent wiedział, co wynika z pisma [...] Bank [...] z dnia 24.07.2012r. Podanie natomiast w ofercie informacji niezgodnych z rzeczywistością, co do zapewnienia osobom niepełnosprawnym dostępu do poradni w godzinach jej pracy, jest okolicznością świadczącą o nieprawidłowym wykonywaniu umowy, w przyszłości. Tak więc złożenie oferty zawierającej tą nieprawdziwą informację, zgodnie z art. 149 ust. 1 pkt 2 u.o.ś.z skutkować winno jej odrzuceniem. Niewątpliwie natomiast, zarówno w sytuacji nie odrzucenia oferty M. M. jak i braku przetłumaczonego certyfikatu FMF, w przypadku oferenta M. T., Skarżąca doznała uszczerbku w swym interesie prawnym, bowiem naruszenie przez podmiot prowadzący to postępowanie, zasady określonej w art. 134 u.ś.o.z. spowodowało, że Skarżąca została pozbawiona możliwości zawarcia umowy. Odnosząc się do zarzutu określonego w punkcie I.5, wskazać należy, że Skarżąca upatrywała naruszenia zasady określonej w art. 134 u.o.ś.z. w zw. z art. 135 ust. 2 pkt 2 u.o.ś.z., poprzez jego błędną wykładnię i zaniechanie zbadania wyjaśnienia zgodności z prawem zastrzeżenia przez niektórych oferentów części lub całości oferty. W części odnoszącej się do błędnej wykładni wskazanego przepisu, Skarżąca nie uzasadniła tego zarzutu, tak więc nie może być on poddanych ocenie. Natomiast, co do pozostałej części, zarzut ten w istocie winien być podniesiony w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wraz z przytoczeniem odpowiednich przepisów procesowych które zdaniem Skarżącej zostały naruszone. Dodać przy tym należy, że nieskutecznym jest podważanie prawidłowości prowadzenia postępowania, poprzez sformułowanie zarzutów naruszenia prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, zauważyć należy, iż uzasadnienie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, jest skrótowe i ogranicza się do wskazana zasad ogólnych według których postępowanie winno być prowadzone. Nadto, wskazuje hasłowo naruszenia, których zdaniem Skarżącej dopuszczono się toku postępowania przed organami i Sądem I instancji. Analiza treści skargi kasacyjnej wskazuje, iż w części odnoszącej się do zarzutów naruszenia prawa materialnego Skarżąca odnosiła się również do powyższych zarzutów. Kierując się więc treścią uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, mając na uwadze fakt, że zarzuty skargi kasacyjnej i jej uzasadnienie stanowią całość, dokonano oceny zarzutów skargi kasacyjnej, w takim stopniu w jakim na to pozwala analiza całości uzasadnienia skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutów określonych w punkcie II.3 i II.4, II.5, to jest naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. uznać należy, iż zarzuty te nie są uzasadnione. Odnosząc się do zarzutu określonego w punkcie II.3, zauważyć należy, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a, bez wskazania konkretnie do jakiego naruszenia prawa materialnego, czy procesowego doszło, nie może być podstawą wniesienia prawidłowo skonstruowanej skargi kasacyjnej. Przepisy te są bowiem przepisami o charakterze wynikowym. Przepisy te mogłyby zostać naruszone wtedy, gdyby wojewódzki sąd administracyjny je zastosował, mimo niestwierdzenia naruszenia prawa materialnego, czy procesowego albo ich nie zastosował mimo stwierdzenia, że prawo materialne, czy procesowe zostało naruszone i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Skarżąca nie wskazała natomiast w zarzucie do jakiego konkretnie naruszenia przepisu doszło i z tego też względu uznać je należy za nie uzasadnione. Natomiast co do art. 3 § 1 p.p.s.a., przepis ten w istocie jest przepisem ustrojowym, który bezpośrednio nie może być zaliczony do żadnej z podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. Zarzuty określone w punkcie II.4, sprowadzają się natomiast do zaniechania, zdaniem Skarżącej, prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji i oddaleniu skargi w sytuacji, gdy brak było podstaw do takiego działania. Skarżąca bowiem upatruje tego naruszenia w błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy i błędną ocenę przyjętego stanu faktycznego, jak również w nierozpatrzeniu wszystkich zarzutów skargi. Skarżąca podnosząc zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego i błędną jego ocenę, w istocie więc zmierzała do podważenia w drodze sformułowania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., ustaleń stanu faktycznego sprawy i dokonanej na tej podstawie oceny. Podkreślić natomiast należy, że z punktu widzenia określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. wymogów, którym czynić powinno zadość uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, nie ma podstaw, aby twierdzić, w rozpatrywanej sprawie wymogom tym, Sąd I instancji uchybił. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Wbrew stanowisku Skarżącej kasacyjnie, uzasadnienie spełnia powyższe wymogi. Natomiast zupełnie inną kwestią jest, czy zawarte w nim argumenty przemawiają za trafnością rozstrzygnięcia. Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku - jak również funkcji kontroli trafności wydanego w sprawie orzeczenia, co nie pozbawia Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwości skontrolowania zaskarżonego wyroku w zakresie, który wyznaczony został granicami wniesionego środka zaskarżenia. Należy przy tym podkreślić, iż w orzecznictwie funkcjonuje utrwalony pogląd, że na podstawie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Formułując zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można bowiem podważać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, a w konsekwencji zarzucać błędnego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyroki NSA: z 18 września 2014 r. sygn. II GSK 1096/13, z 26 lipca 2018 r., sygn. II GSK 5499/16). Dodać należy, że zarzucając nierozpatrzenie wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej, Skarżąca upatrywała tych naruszeń w powtórzeniu przez Sąd I instancji za organem, argumentacji przemawiającej, zdaniem Sądu, za przyjęciem odmiennego poglądu od poglądu przedstawianego przez Skarżącą, która z istoty rzeczy zawiera negatywną ocenę poglądu żywionego przez Skarżącą. Za uzasadnione należy natomiast uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania, określone w punkcie II.1, II.2 i II.6., jak i sformułowany w ramach naruszenia prawa materialnego zarzut w punkcie I.d, to jest naruszenia § 17 ust. 3 rozporządzenia MZ z dnia 22 grudnia 2014r, który jest zarzutem procesowym. Wskazać bowiem należy, że organy prowadząc postępowanie, na skutek dokonania błędnej wykładni pojęcia prowadzenia EDM zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o systemie informacji, nie poczyniły żadnych ustaleń, a w konsekwencji nie dokonały również oceny, czy poszczególni oferenci deklarujący spełnienie kryterium prowadzenia EMD, rozumiane w sposób wskazany, rzeczywiście spełniali. Postępowanie organów bowiem zmierzało do ustalenia spełnienia w/w warunku, przy uwzględnieniu, że zasadniczym elementem przy prowadzeniu EDM zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o systemie informacji jest podpisywanie dokumentacji medycznej poprzez opatrzenie jej kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP. Niewątpliwie natomiast ustalenie, czy oferenci którzy deklarowali spełnienie powyższego kryterium, je spełniali, miało wpływ na wynik sprawy Brak jest natomiast podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Przepis ten bowiem stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, natomiast Skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła powyższego zarzutu. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok. Uznając jednocześnie, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, na obecnym etapie postępowania, z punktu widzenia zakresu kontroli przeprowadzanej przez sąd administracyjny, Sąd uwzględnił także skargę stwierdzając, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 265 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie zwrot kosztów postępowania sądowego na rzecz Strony należny jest z tytułu sporządzenia skargi kasacyjnej przez radcę prawnego, wpisu od skargi kasacyjnej oraz za postępowanie przed Sądem I instancji w kwocie 1.120 złotych.