I SA/Rz 347/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Włoch po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 lipca 2018 r. sprawy ze skargi "A" s.c. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. w związku z wnioskiem "A" s.c. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji -postanawia- odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi "A" s.c. jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia z uwagi na wystąpienie przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej spółce znacznej szkody na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) powoływanej dalej jako "p.p.s.a" zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest to, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji pod warunkiem zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy, a mianowicie jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W składanym wniosku wnioskodawca powinien przedstawić okoliczności, które - jego zdaniem - świadczą o konieczności udzielenia mu tymczasowej ochrony oraz uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wnioskodawca jest bowiem zobowiązany nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu czy czynności rzeczywiście zachodzą (por. np. postanowienia NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662 oraz z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Przechodząc do oceny niniejszej sprawy należy stwierdzić, że przedmiotowy wniosek, w którym jedynie ogólnikowo stwierdzono, że wykonanie zaskarżonej decyzji stwarza skarżącej spółce niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, nie pozwala na dokonanie oceny, czy rzeczywiście zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie środka tymczasowej ochrony. Skarżąca spółka nie wskazała żadnych konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest bowiem wystarczające samo przekonanie wnioskodawcy, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 1236/14 – Lex nr 1624317). Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.