III SA/Wr 311/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędzia WSA Maciej Guziński, Tomasz Świetlikowski, , Protokolant specjalista Jolanta Ryndak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości "A" sp. z o.o. w upadłości w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Województwa D. dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi Syndyka masy upadłości "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości w T. (dalej: spółka, strona, skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Województwa D. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] nakładającą na spółkę karę pieniężną w wysokości 52,20 zł za zajęcie, bez zezwolenia zarządcy drogi, pasa drogowego drogi wojewódzkiej Nr [...] w miejscowości S. (km 7+650; przed skrzyżowaniem na G. [...]) w związku z umieszczeniem w pasie drogowym dwustronnej tablicy reklamowej o wymiarach 1,32 m x1,32 m, w dniu [...] stycznia 2017 r. Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] stycznia 2017 r. zostały przeprowadzone przez pracowników DSDiK oględziny pasa drogowego drogi wojewódzkiej, wskutek czego ustalono, że w pasie tym została umieszczona, bez zezwolenia zarządcy drogi, dwustronna reklama o treści "[...] ...". Podczas kontroli zmierzone zostały wymiary reklamy i wykonano dokumentację fotograficzną. Ponadto w trakcie postępowania administracyjnego skarżąca oświadczyła, że reklama ta została umieszczona omyłkowo i została niezwłocznie usunięta. Organ I instancji ww decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., działając na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222, z późn. zm.), wedle którego za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, wymierza on, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6, wymierzył spółce karę pieniężną w kwocie 52,20 zł za zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Po rozpatrzeniu odwołania - w którym strona zarzuciła, że brak jest dowodów pozwalających uznać, że reklama znajdowała się w pasie drogowym oraz że była obustronna i jakie miała wymiary – Kolegium ww decyzją z dnia [...] marca 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że decyzja administracyjna wydana w sprawie, o której mowa w art. 40 ust. 12 ustawy, ma charakter związany. Oznacza to, że właściwy organ - zarządca drogi publicznej, w przypadku ustalenia zaistnienia ustawowo określonych okoliczności, jest zobligowany do wymierzenia kary pieniężnej w wysokości ustalanej każdorazowo wedle zasad opisanych w art. 40 ustawy. Według ugruntowanego stanowiska orzecznictwa sądów administracyjnych na zarządcy drogi, jako organie właściwym w sprawach, o których mowa w art. 40 ust. 12 ustawy, ciąży prawny obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i ustalenia stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy administracyjnej, w tym, przede wszystkim ustalenia, czy doszło do zajęcia pasa drogowego, a następnie ustalenie podmiotu zajmującego, rodzaju, terminu oraz powierzchni zajęcia pasa drogowego w okolicznościach wskazanych w art. 40 ust. 12 pkt 1-3 ustawy. Konieczne jest zatem ustalenie kluczowych w przedmiotowej sprawie okoliczności: powierzchni samowolnie zajętego pasa drogowego oraz liczby dni zajmowania pasa drogowego. Nie powinno budzić wątpliwości, że oba czynniki - jako mające bezpośredni wpływ na wysokość kary - powinny zostać ustalone ze szczególną starannością oraz z poszanowaniem zasad postępowania dowodowego. Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie, spółka sama wskazała w piśmie z dnia [...] marca 2017 r., że umieściła reklamę w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości S. (pismo to było zresztą odpowiedzią na wezwanie organu z dnia [...] lutego 2017 r., w załączeniu którego przesłano zdjęcia przedmiotowej reklamy). Co ważne, za pas drogowy powyższej drogi uznano, między innymi, działkę drogową nr [...], [...], obręb S., w granicach której, jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy map, bezsprzecznie usytuowano przedmiotową reklamę. Powierzchnia reklamy (3,48 m²) została obliczona na podstawie pomiarów dokonanych przez pracownika organu pierwszej instancji w dniu [...] stycznia 2017 r. Pracownik ten wykazał, że reklama ma wymiary 1,32 m x 1,32 m. Reklama ta była reklamą dwustronną, co potwierdzają wykonane w dniu [...] stycznia 2017 r. zdjęcia (stąd: 1,32 m x 1,32 m x 2 = 3,48 m²). Bez wątpienia przedmiotowa reklama była reklamą w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy. Zgodnie z tym przepisem reklama to umieszczone w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Ze znajdujących się w aktach sprawy zdjęć wprost wynika, że reklama ta była z dwóch stron umieszczona w polu widzenia użytkownika drogi. Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 52,20 zł, obliczając opłatę zgodnie z art. 40 ust. 6 i ust. 8 ustawy, jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego, gdzie zgodnie z § 2 pkt 2 lit. b) uchwały Nr L/1775/14 Sejmiku Województwa D. z dnia 29 maja 2014 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg wojewódzkich (Dz. Urz. Woj. Doln. poz. 2913), stawka opłaty za każdy dzień zajęcia 1 m² pasa drogowego w celu umieszczania w nim reklamy wynosi 1,50 zł. W skardze do Sądu skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1.naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 97 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145, 144 i 236 ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku Prawo upadłościowe (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2344 (dalej też jako: p.u.), poprzez kontynuowanie postępowania administracyjnego przeciwko upadłemu i jego nie zawieszenie pomimo ogłoszenia upadłości postanowieniem Sądu Rejonowego K. – W. w K., Wydziału [...] Gospodarczego z dnia [...] marca 2018 roku w sprawie o sygn. akt: [...] oraz poprzez próbę dochodzenia należności publicznoprawnej stanowiącej wierzytelność podlegającą zgłoszeniu do masy upadłości na drodze administracyjnej zamiast w trybie zgłoszenia na listę wierzytelności; 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej też jako: k.p.a.), polegające na nie zgromadzeniu i nierozpatrzeniu w sposób zgodny z zasadami postępowania administracyjnego materiału dowodowego, a także pominięciu konieczności jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, co spowodowało powstanie błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na nieprawidłowym przyjęciu, że: a) reklama należąca do spółki znajdowała się w obrębie pasa drogowego, pomimo że w aktach sprawy brak jest urzędowego dokumentu określającego granice pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] w m. S. km 7+650 oraz lokalizację spornej reklamy; b) reklama należąca do spółki była umieszczona w zasięgu widocznym dla użytkowników drogi z każdej ze stron, podczas gdy ze zgromadzonej dokumentacji fotograficznej należy wysunąć wniosek przeciwny; c) reklama należąca do skarżącej zajmowała 3,48 m² powierzchni pasa drogowego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu nie udowodniono dostatecznie okoliczności jakoby zajęta powierzchnia pasa drogowego faktycznie wyniosła 3,48 m²; 3. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 8 k.p.a., przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej; 4. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary administracyjnej w niniejszej sprawie, pomimo iż waga naruszenia prawa jest znikoma, a spółka zaprzestała naruszenia prawa; 5. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji, tj. niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek oraz zawarcie w uzasadnieniu zbyt ogólnych twierdzeń, zwłaszcza w zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazało, że jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je decyzja organu I instancji naruszają bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkuje ich uchyleniem. W myśl art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6, tj. opłaty za zajęcie pasa drogowego, ustalanej w zależności od sposobu i celu zajęcia tego pasa. Pod pojęciem "zajęcia pasa drogowego" rozumieć należy utrzymywanie stanu zajęcia (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2010 r., II GSK 364/09). Karze podlega utrzymywanie stanu rzeczy polegającego na zajmowaniu pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia, bez względu na czas i okoliczności jego powstania. Ponadto zajmowanie pasa drogowego przez podmiot, który nie uzyskał stosownego zezwolenia decyzją, o której mowa w art. 40 ust. 1 u.d.p., ma charakter samowoli, jest zajęciem samowolnym. Zatem zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia - w świetle omawianej regulacji - podlega karze bez względu na przyczynę takiego stanu rzeczy. Zgodnie z art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (art. 40 ust. 3 ustawy), która wyliczana jest w sposób odmienny dla każdego z wymienionych w art. 40 ust. 2 pkt 1-4 ustawy rodzajów zajęcia pasa drogowego. I tak, opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego (art. 40 ust. 6 ustawy). Stawki te wynikają z powołanej w decyzji uchwały Sejmiku Województwa D. Organy administracji oparły rozstrzygnięcie sprawy na ustaleniach faktycznych obejmujących zlokalizowanie w pasie drogowym reklamy. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Elementem definicji pasa drogowego drogi publicznej jest wydzielenie go liniami granicznymi. Z tych względów w orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że wydanie decyzji w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego musi być zawsze poprzedzone dokonanymi z urzędu ustaleniami co do przebiegu granic pasa drogowego. Takie ustalenie wymaga sięgnięcia do ewidencji gruntów oraz ewidencji drogowej. W tym kontekście można przywołać prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 24 września 2014 r., sygn. VIII SA/Wa 354/14 (dostępny w bazie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), w którym stwierdzono: "W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że wydanie decyzji w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego (co także dotyczy decyzji orzekających kary za umieszczenie reklamy w pasie drogowym - przyp. tut. Sądu) musi być zawsze poprzedzone dokonanymi z urzędu ustaleniami, co do przebiegu granic pasa drogowego. Takie ustalenie wymaga sięgnięcia do ewidencji gruntów oraz ewidencji drogowej. Dokumentem, w oparciu o który należy dokonać ustaleń dotyczących parametrów pasa drogowego, a więc również jego szerokości, jest przede wszystkim książka drogi, o której mowa w § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie sposobu numeracji i ewidencji dróg publicznych, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów oraz rejestru numerów nadanych drogom, obiektom mostowym i tunelom (Dz. U. Nr 67, poz. 582). W kolumnie nr 35 książki drogi podawane są dane dotyczące szerokości i powierzchni pasa drogowego." (podobnie wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 lipca 2014 r., II SA/Go 401/14, LEX nr 1519882). By niespornie ustalić, czy dany obiekt znajdował się w pasie drogi publicznej, należy w pierwszej kolejności na mapie geodezyjnej wykazać - opierając się na treści książki drogowej - jaki jest przebieg granic pasa drogowego. Na tak przygotowanej mapie winna zostać przedstawiona kolizja umieszczonego w pasie obiektu z liniami granicznymi pasa. Takich dowodów w sprawie zabrakło. Jako dowód mający prowadzić do wniosku, że przedmiotowa tablica reklamowa znajduje się w pasie drogowym, zdeponowano w aktach mapę sytuacyjną (k. 16 akt adm.). Nie wiadomo jednak co to jest za mapa: nie ma wskazanego tam żadnego organu, z którego zasobów miałaby ona pochodzić, nie jest opisana. Nadto brak jest do niej opisu oraz dokumentów określających status prawny nieruchomości, której dotyczy spór. W aktach znajduje się także zdjęcie satelitarne także nieopisane. Takie dokumenty nie pozwalają zorientować się w kwestiach, które są istotne z punktu widzenia przedmiotu niniejszego postępowania. Zatem w tym zakresie postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób wadliwy, czym naruszono dodatkowo art. 77 § 1 k.p.a. Stan faktyczny sprawy nie może być ustalony w oparciu o "przyznanie" czy "zaniechanie" stron. Postępowanie w przedmiocie kary administracyjnej jest typowym postępowaniem inkwizycyjnym, w którym znajdują pełne zastosowanie zasady wyrażone w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Stan ten powinien być w pierwszej kolejności odtworzony na podstawie dokumentów urzędowych, stanowiących podstawę dokonywanych wpisów. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 k.p.a.). Opisane wcześniej i stwierdzone uchybienie jest jednak wystarczającą podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podjął co prawda próbę wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, jednak i on nie dostrzegł uchybień zauważonych przez Sąd, które miały istotny wpływ na wynik sprawy i - co oczywiste w takiej sytuacji - nie odniósł się do tych kwestii w swoim uzasadnieniu. Sąd nie podziela zarzutu skargi dotyczącego kwestii, że organ powinien zawiesić postępowanie z uwagi na ogłoszenie upadłości postanowieniem Sądu Rejonowego K. – W. w K., Wydziału [...] Gospodarczego z dnia [...] marca 2018 roku w sprawie o sygn. akt: [...]. Należy zauważyć, że decyzja organu II instancji wydana została [...] marca 2018 r., zatem postępowanie administracyjne toczyło się kiedy nie była jeszcze ogłoszona upadłość. Wbrew twierdzeniom skargi organ II instancji mógł prowadzić postępowanie i zakończyć je wydaniem decyzji. Nie wystąpiła żadna przesłanka do zawieszenia postepowania wynikająca z art. 97 k.p.a. Ogłoszenie upadłości w dniu [...] marca 2018 r. miało jednak ten skutek, że od tego momentu stroną postępowania nie była spółka lecz syndyk. Kwestia ogłoszenia upadłości ma ten skutek, że w związku z ogłoszeniem upadłości decyzja organu drugiej instancji powinna była zostać skierowana i doręczona syndykowi a nie spółce. Zgodnie z art. 51 ust. 2 prawa upadłościowego, postanowienie o ogłoszeniu upadłości jest skuteczne i wykonalne z dniem jego wydania, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 52 zdanie 1 prawa upadłościowego, data wydania postanowienia o ogłoszeniu upadłości jest datą upadłości. Oznacza to, że skutki, jakie wiążą się z ogłoszeniem upadłości, następują w dniu ogłoszenia upadłości, bez względu na to, kiedy orzeczenie to zostanie obwieszczone w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, odnotowane w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, a także kiedy organ prowadzący postępowanie uzyska o tym zdarzeniu wiedzę. Od tego dnia to nie spółce lecz syndykowi należało doręczyć decyzję. W myśl bowiem art. 144 ust. 1 prawa upadłościowego, po ogłoszeniu upadłości postępowania sądowe, administracyjne lub sądowoadministracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez syndyka albo przeciwko niemu. Skutki te powstają bez względu na to, czy i kiedy organ powziął wiedzę o ogłoszeniu upadłości strony prowadzonego postępowania. Tym samym skierowanie decyzji i doręczenie spółce przez organ II instancji było nieprawidłowe i naruszało prawo. Zatem ponownie prowadząc postępowanie organ będzie je prowadził przeciwko syndykowi, a nie spółce. Za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania, mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary administracyjnej w niniejszej sprawie, pomimo iż waga naruszenia prawa jest znikoma, a spółka zaprzestała naruszenia prawa. Zgodnie z art. 1 pkt 41 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138) wprowadza się następujące zmiany po dziale IV dodaje się dział IVa w brzmieniu: Administracyjne kary pieniężne. W dziale tym znajduje się przepis art. 189f § 1 pkt 1 dotyczący odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, zgodnie z którym organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Wskazać należy, że istotne jest to, że przepis ten wszedł w życie 1 czerwca 2017 r. Jednak z uwagi na fakt, że postępowanie wszczęto [...] kwietnia 2017 r. i że przepis przejściowy nowelizowanej ustawy przewiduje w art. 16, że do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, brak było podstaw do zastosowania art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a. W kolejnym postępowaniu organ ustali dokładnie stan faktyczny i udokumentuje należycie, że przedmiotowa tablica reklamowa znajdowała się pasie drogowym i będzie prowadzić je wobec syndyka. Z powyższych względów Sąd orzekł na mocy przywołanego wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.jak w wyroku. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi (100 zł), Sąd rozstrzygał w oparciu o przepisy art. 200 oraz art. 209 p.p.s.a.