II SA/Gd 488/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A w W. na decyzję B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. z dnia 21 maja 2018 r. (bez numeru) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na rzecz skarżącej A w W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 20 czerwca 2017 r. Stowarzyszenie A. (dalej: "Stowarzyszenie") zwróciło się do B. (dalej: "Spółka", "podmiot zobowiązany") o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie: 1) łącznej kwoty nagród wypłaconych w 2014, 2015, 2016 r. w Spółce, 2) udostępnienia skanów protokołów z posiedzeń Zarządu Spółki za rok 2016, 3) przekazania skanów umów/umowy obowiązujących/obowiązującej na dzień złożenia wniosku na wynajem loży na Stadionie C., 4) łącznej kwoty jaka została poniesiona w 2016 i 2017 r. na wynajęcie loży na Stadionie C. Dnia 3 lipca 2017 r. Spółka udostępniła informację w zakresie punktu 1. wniosku, zaś decyzją z dnia 3 lipca 2017 r., wydaną na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 10 i art. 17 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.) – dalej jako "u.d.i.p.", Spółka odmówiła udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktu 2., 3. i 4. wniosku. W uzasadnieniu decyzji Spółka wyjaśniła, że protokoły z posiedzeń Zarządu są dokumentami wewnętrznymi. Dokument wewnętrzny jest to taki dokument, który został wytworzony w zakresie działania danego podmiotu i wyraża opinię w sprawach szczegółowych, poglądy przestawione w toku narad albo dyskusji, a także porady udzielane w ramach konsultacji. Dokumenty takie nie podlegają udostępnieniu, o ile nie zostały włączone do akt sprawy albo nie zostały wyekspediowane do innego podmiotu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią więc informacji publicznej. Natomiast odnośnie skanów umów obowiązujących na dzień złożenia wniosku na wynajem loży na Stadionie C. oraz łącznej kwoty jaka została poniesiona w 2016 i 2017 r. na wynajęcie loży na Stadionie C. Spółka stwierdziła, że te informacje nie podlegają udostępnieniu z uwagi na fakt, iż stanowią one tajemnicę przedsiębiorstwa D. zgodnie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Stowarzyszenie - wnosząc o uchylenie decyzji Spółki z dnia 3 lipca 2017 r. i zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciło jej naruszenie: - art. 61 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 w związku art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że protokoły z posiedzenia Zarządu Spółki nie stanowią informacji publicznej, jak również w związku z tym nieprawidłowe wydanie rozstrzygnięcia administracyjnego w zakresie pkt 2. wniosku, - art. 61 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 7, art. 11 k.p.a., poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że skany umów oraz kwota łączna za wynajęcie loży na Stadionie C. korzystają z przesłanki ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, jak również brak należytego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, a tym samym nadmierne ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej. Wyrokiem z dnia 21 lutego 2018 r. sygn.. akt II SA/Gd 623/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktu drugiego wniosku, a w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję uchylił oraz orzekł o kosztach postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w sprawie było bezsporne, iż B. – jako spółka komunalna (jej jedynym wspólnikiem jest Gmina Miasta), jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W konsekwencji rozważań zawartych w przywołanym wyroku uznał Sąd, że wniosek o udostępnienie protokołów zarządu Spółki nie dotyczył udostępnienia informacji publicznej i jako taki powinien być załatwiony w drodze pisma. Forma decyzji administracyjnej, jak wynika z treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p., jest zarezerwowana wyłącznie dla odmowy udostępnienia informacji publicznej, której charakter został przesądzony w toku postępowania. Zatem, jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powinien odmówić jej udostępnienia zwykłym pismem. Zastosowanie w takim wypadku formy decyzji stanowi o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej, co skutkuje jej nieważnością z mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktu 2. wniosku, czyli w części dotyczącej odmowy udostępnienia protokołów z posiedzeń zarządu Spółki za rok 2016. Odnośnie natomiast zawartego w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji publicznej objętej punktami 3. i 4. wniosku (tj. skanów umów obowiązujących na dzień złożenia wniosku na wynajem loży na Stadionie C. oraz łącznej kwoty jaka została poniesiona w 2016 r. i 2017 r. na wynajęcie loży na Stadionie C.), Sąd uznał, że w tym zakresie zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślił Sąd, że w niniejszej sprawie było bezsporne, że żądana przez skarżącego w punktach 3. i 4. wniosku z dnia 20 czerwca 2017 r. informacja stanowi informację publiczną, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p.. Odmowa jej udostępnienia nastąpiła, jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do tej informacji podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie zawierała należytego uzasadnienia, słusznie zatem Stowarzyszenie zarzuciło jej brak należytego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia w odniesieniu do odmowy udostępnienia danych zawartych w punktach 3. i 4. wniosku. Z uzasadnienia tej decyzji nie wynika bowiem, z jakich przyczyn Spółka uznała, że wskazane w ww. punktach wniosku dokumenty, których udostępnienia domaga się strona skarżąca, stanowią tajemnicę przedsiębiorcy. W swej decyzji Spółka stwierdziła jedynie, że dokumenty, których udostępnienia domaga się wnioskodawca, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa D. Zdaniem Sądu podmiot zobowiązany musiał jednak wykazać, że żądane dokumenty tę tajemnicę stanowią, czego w tej sprawie nie uczynił. Brak wyjaśnienia, z jakich przyczyn Spółka uznaje żądaną informację publiczną za tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi istotne naruszenie przepisów art. 107 § 1 i 3 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Braki w uzasadnieniu decyzji spowodowały także, że Sąd nie mógł należycie zweryfikować merytorycznej zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej, zabrakło bowiem konkretnych, rzeczowych argumentów podmiotu zobowiązanego, które Sąd mógłby skontrolować. Zaskarżona decyzja Spółki z dnia 3 lipca 2017 r., w zakresie w jakim odmówiono wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej zawartej w punktach 3. i 4. wniosku, została zatem wydana z istotnym naruszeniem przepisów art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art.107 § 1 i 3 k.p.a. Po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy B. decyzją z dnia 21 maja 2018 r. odmówiły udzielenia informacji publicznej w zakresie skanów umów/umowy obowiązujących/obowiązującej na dzień złożenia wniosku na wynajem loży dla VIP na Stadionie C. oraz łącznej kwoty jaka została poniesiona w 2016 i 2017 na wynajęcie loży dla VIP na Stadionie C. W uzasadnieniu decyzji Spółka podała, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że umowy zawierają treści, które stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa spółki D., a Operator nie wyraził zgody na udostępnienie treści umów na świadczenie usługi najmu pomieszczeń (dotyczy najmu loży na Stadionie C.). Spółka wskazała, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy a stosownie do art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, ograniczenie to zaś może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w tym przepisie okoliczności. Na tajemnicę przedsiębiorstwa składają się takie informacje należące do tegoż podmiotu, których przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie albo nabycie od osoby nieuprawnionej, zagraża lub narusza interes przedsiębiorcy. Warunkiem respektowania tej tajemnicy jest uprzednie złożenie w odniesieniu do konkretnych informacji zastrzeżenia, że nie mogą być one ogólnie udostępnione. Spółka podkreśliła, iż do przedmiotowych umów strony wprowadziły zapis zastrzegający prawo do udzielenia informacji dotyczących treści umowy jedynie na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej oraz przepisach PZP oraz konieczność informowania drugiej strony o pytaniach pochodzących od osoby trzeciej a dotyczącej treści umowy. Operator w piśmie odmawiającym udzielenia informacji dotyczących umów wykazał, że wnioskowane informacje stanowią ważne dane dotyczące działalności spółki D., posiadające znaczną wartość gospodarczą, a ich upublicznienie stanowiłoby naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa i łączącej strony umowy. Wolą stron umów było nie ujawnienie informacji w nich zawartych. Przedstawiają one bowiem wartość gospodarczą i ich ujawnienie miałoby negatywny wpływ na sytuację ekonomiczną Operatora. Wszystkie postanowienia umów zostały indywidualnie wynegocjowane, a warunki i zasady realizacji przez Operatora świadczeń wynikających z tych umów, opisane i wynikające wprost z ich treści, w tym zwłaszcza warunki handlowe takie jak cena i zakres świadczeń, mają charakter poufny, nie są jawne, czyli nie są powszechnie znane ani dostępne, Dlatego też są one istotne z punktu widzenia działalności Operatora i realizacji świadczeń objętych ww. umowami, a ujawnienie tych informacji, w szczególności warunków handlowych, spowoduje narażenie Operatora i prowadzonej przez nią działalności na negatywne skutki, w tym zwłaszcza finansowe. Wynikające z treści tych umów indywidualne ustalenia stron dotyczące zakresu świadczeń i warunków cenowych, w tym np. kwoty ponoszone w związku z najmem loży, stanowią informacje organizacyjne Operatora, które mają dla niego istotną wartość handlową i gospodarczą dlatego, że są objęte tajemnicą. Zgodnie z definicją tajemnicy przedsiębiorstwa zawartą w art. 11 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 419) do tajemnicy przedsiębiorstwa zaliczają się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne lub organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje mające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Przedmiotem świadczeń z umowy najmu pomieszczeń - poza świadczeniem głównym w postaci najmu loży na Stadionie C. - są realizowane również odpłatnie świadczenia uboczne takie jak udostępnienie określonej liczby miejsc parkingowych, indywidualnie uzgodniony zakres cateringu, ustalenie warunków na zakup dostępnej powierzchni reklamowej na Stadionie, czy indywidualne zasady zakupu biletów na mecze i imprezy stadionowe. Utrzymanie w tajemnicy treści tych umów, w tym zwłaszcza wynikających z nich parametrów i warunków handlowych (w tym cenowych), jest niezbędne do zapewnienia stronom możliwości dalszego prowadzenia skutecznych i ekonomicznie korzystnych negocjacji handlowych. Umowy te nigdy nie były i nie są publicznie dostępne, ani też nie były udostępniane osobom lub podmiotom trzecim. Są one zawierane w zmieniających się okolicznościach i uwarunkowaniach gospodarczych. Warunki handlowe przedmiotowych umów są każdorazowo negocjowane indywidualnie, a na ostateczną ich treść wpływa wiele czynników, w tym również i przede wszystkim zakres i charakter wzajemnych świadczeń stron. Ujawnienie warunków handlowych obowiązujących umów może zakłócić lub zniweczyć negocjacje handlowe będące w toku z zewnętrznymi kontrahentami, utrudnić lub uniemożliwić przyszłe negocjacje, jak również doprowadzić do wcześniejszego zakończenia lub renegocjowania obowiązujących umów przez tych kontrahentów, którzy ze względu na okoliczności i przebieg negocjacji przystali na odmienne warunki. Operator negocjuje indywidualnie warunki wynajmu każdej loży. Z postępowania wyjaśniającego i stanowiska zajętego przez Operatora wynika, że Operator jest stroną wielu umów o podobnym charakterze. Umowy w tym przedmiocie są też na bieżąco negocjowane i zawierane z nowymi kontrahentami, przy czym w zależności od wyniku negocjacji, zakresy i wartość świadczeń mogą się różnić. Warto przypomnieć, że na funkcjonowanie Stadionu i działalność Operatora, w tym na wycenę i atrakcyjność przedmiotowych świadczeń, wpływ mają planowane i przeprowadzane na Stadionie imprezy. Utrzymanie w tajemnicy treści tych umów, w tym zwłaszcza wynikających z nich parametrów i warunków handlowych (w tym cenowych), jest niezbędne do zapewnienia Operatorowi możliwości dalszego prowadzenia skutecznych i ekonomicznie korzystnych dla Operatora negocjacji handlowych z kontrahentami obecnymi i przyszłymi, zgodnie z polityką Operatora. Ujawnienie warunków handlowych obowiązujących umów może zakłócić lub zniweczyć negocjacje handlowe będące w toku, utrudnić lub uniemożliwić przyszłe negocjacje, jak również doprowadzić do wcześniejszego zakończenia lub renegocjowania obowiązujących umów przez tych kontrahentów, którzy ze względu na okoliczności i przebieg negocjacji przystali na odmienne warunki. Byłoby to niewątpliwie niekorzystne dla sytuacji finansowej Operatora. Ponadto wskazała Spółka, że treść przywołanych umów, w tym zwłaszcza wynikające z nich informacje o zakresie świadczeń i warunkach cenowych, przedstawiają dla Operatora samodzielną wartość handlową w relacjach z konkurencyjnymi przedsiębiorcami świadczącymi usługi operatorskie na obiektach o podobnym charakterze i również z tego względu zachodzi potrzeba ich ochrony przed bezprawnym ujawnieniem i wykorzystaniem. Oczywistym jest, że upublicznienie tych danych mogłoby doprowadzić do przedstawienia ofert korzystniejszych niż oferta Operatora i tym samym spowodować odpływ obecnych lub trudności w pozyskaniu nowych klientów. W związku z powyższym Spółka uznała, że spełniona została przesłanka objęcia tych informacji tajemnicą przedsiębiorstwa, albowiem niewątpliwie dotyczą one kwestii, których ujawnienie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację Operatora. I dlatego też strony formalnie zastrzegły te informacje i nigdy nie miały woli ich ujawnienia. Treść wskazanych umów nie jest upubliczniona, nie jest też znana lub dostępna dla osób niepowołanych, w tym zwłaszcza spoza stron. Wybrane osoby i pracownicy stron, którzy mają dostęp do tych umów i informacji, mają świadomość i formalny obowiązek zachowania ich poufności i dochowania tajemnicy przedsiębiorstwa. Spółka zgodnie z umową zobowiązana jest chronić treść umowy w tym kwoty wydatkowane w związku z zawartą umową, a Operator podjął w tym zakresie niezbędne działania. Treść umowy, w tym jej cena, jest właśnie wartością gospodarczą, którą przepis pozwala chronić a wobec wyraźnego oświadczenia Operatora, Spółka jest do tego zobowiązana. Wyraźne oświadczenie w tej kwestii nie jest niczym innym niż wymaganym przez prawo działaniem w celu zachowania tej tajemnicy. Operator wyjaśnił dlaczego informacja zawarta w umowie posiada walor korzystający z prawa do jej nieujawniania. Wartością gospodarczą tej umowy jest wynegocjowana między stronami cena, której ujawnienie może negatywnie wpłynąć na sytuację Operatora w tym jego dochody, funkcjonowanie i działalność. Zgodnie z oświadczeniem Operatora chroni on tajemnice przedsiębiorcy we wszystkich zawartych przez niego umowach. Mając powyższą argumentację na uwadze oraz wskazane przez Sąd w wyroku przesłanki uznania informacji za stanowiącą tajemnicę przedsiębiorcy i przyjmując że przesłanki te zostały spełnione, a zatem w oparciu o art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej Spółka odmówiła udzielenia informacji publicznej we wnioskowanym zakresie. Stowarzyszenie A. (dalej: Stowarzyszenie) wniosło skargę na decyzję z 21 maja 2018 r., w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej i domaga się uchylenia skarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wydanej decyzji Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie: — art. 61 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione -bowiem zbyt daleko idące - ograniczenie prawa do informacji publicznej, — art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej: "u.d.i.p.") w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 5 ust. 1 i 2 poprzez wydanie decyzji bez prawidłowego uzasadnienia, bez wskazania podstawy prawnej, a co za tym idzie uniemożliwienie przygotowanie prawidłowego odwołania, — naruszenie z art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. i art. 11 k.p.a. - poprzez brak prawidłowego uzasadnienia prowadzącego do wyjaśnienia podstaw wyłączenia jawności, związku pomiędzy pytaniami, a uzasadnieniem, a jednocześnie takie prowadzenie postępowania, które zmierzało do wydania decyzji odmownej, a nie na rzecz obiektywnego załatwienia sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżące Stowarzyszenie podkreśliło, że podmiot zobowiązany zupełnie nie rozważył, czy możliwe jest udzielenie wnioskowanej informacji publicznej skupiając się na mnożeniu argumentów uzasadniających odmowę udostępnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwsze kolejności należało zwrócić uwagę, że przedmiotowe orzeczenie jest kolejnym, które zostało wydane w niniejszej sprawie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 623/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku częściowo stwierdził nieważność a w pozostałej części uchylił bowiem uprzednio wydaną decyzje odmawiającą udostępnienia skarżącemu Stowarzyszeniu wnioskowanej informacji publicznej. We wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd nakazał Spółce przeprowadzenie rzeczywistego testu proporcjonalności między potrzebą ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, a obywatelskim prawem do informacji. Jego wynik winien bowiem pozwolić na przekonujące stwierdzenie, czy konstytucyjna zasada dostępu do informacji publicznej oraz zasada transparentności i przejrzystości gospodarowania mieniem publicznym mogą doznać ograniczenia z powodu ustawowo chronionej tajemnicy przedsiębiorstwa. Ponadto w powołanym orzeczeniu podkreślono również, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zostało sporządzone w sposób zgodny z art. 107 § 3 k.p.a. Zabrakło w nim bowiem wyczerpującego odniesienia się do wszystkich przesłanek ograniczenia dostępu do informacji publicznej wynikających właśnie z ochrony tajemnicy przedsiębiorcy. Nie ulega zatem wątpliwości, iż zastosowanie znajdzie tutaj art. 153 p.p.s.a. stanowiący, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działalnie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W ocenie sądu należy uznać, że "sprawa", o której mowa w powyższym przepisie, to sprawa w znaczeniu materialnym, a nie formalnym (podobnie NSA w wyrokach z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1513/11, z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 848/11, z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 755/10 oraz z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1865/10). Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie wyroku. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku. Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10). Równie istotne jest to, iż ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Podsumowując ten wątek uzasadnienia stwierdzić należy, zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12, że: "przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 u.p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 u.p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania." Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania są ściśle ze sobą związane. Wskazania bowiem stanowią konsekwencję oceny prawnej przebiegu postępowania przed organami. Celem wskazań jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia poprzez wskazania co do kierunku postępowania organów. Kontrola sądowa rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy w pierwszej kolejności nakierowana jest więc na zbadanie, czy organ przy ponownym rozpatrywaniu sprawy uwzględnił ocenę prawną wyrażoną w wyroku i podporządkował się wytycznym. Jest to podstawowe kryterium poprawności nowowydanej decyzji. Mając na względzie powyższe wskazania wynikające z oceny prawnej przyjętej w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 21 lutego 2018 r. należało uznać, że ponownie rozpatrując sprawę Spółka nie uwzględniła ich w pełnym zakresie, przez co naruszyła art. 153 u.p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzony przez nią test proporcjonalności, mający potwierdzić, że w niniejszej sprawie ujawnienie aspektów finansowych postanowień umów żądanych przez skarżące Stowarzyszenie ma mniejszą wartość niż ochrona tajemnic koncesjonariusza, został wykonany w sposób wadliwy. Przede wszystkim w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wprost stwierdzono, że "... do przedmiotowych umów strony wprowadziły zapis zastrzegający prawo do udzielenia informacji dotyczących treści umowy jedynie na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej oraz przepisach PZP oraz konieczność informowania drugiej strony o pytaniach pochodzących od osoby trzeciej a dotyczącej treści umowy". Zatem w treści zawartych umów zawarta jest zasada udostępnienia ich treści na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej i przeczy to twierdzeniom Spółki jakoby obie strony umowy wyłączyły jawność postanowień zawieranych umów o najem loży dla VIP na Stadionie C. Ponadto Spółka pomija okoliczność, że wspólnikami D. są dwa podmioty publiczne dysponujące mieniem komunalnym. Mianowicie D. będąca spółką komunalną Miasta i E. również będąca spółką komunalną, gdzie jedynym udziałowcem jest Gmina Miasta. Nie ulega wątpliwości, że intencją i założeniem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest szerokie rozumienie przedmiotu jej regulacji. Co do zasady wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, stanowi informacje publiczną. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określa w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy. Artykuł 1 zawiera bardzo ogólne ujęcie materii poddanej regulacji w tym akcie, natomiast art. 6 konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, lecz nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i informacji. Niezależnie jednak od takiego szerokiego pojmowania informacji publicznej w przypadku każdego żądania niezbędne jest ustalenie, że będąca w posiadaniu adresata wniosku informacja posiada dodatkowy element w postaci "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. Odnosić się musi zatem do funkcjonowania państwa i jego organów lub też dotyczyć szerszej grupy obywateli lub gospodarowania mieniem publicznym. Dodatkowo zauważyć należy, iż żądana informacja publiczna niewątpliwie dotyczy gospodarowania przez Spółkę mieniem publicznym. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2077) przepisy ustawy stosuje się do innych podmiotów w zakresie, w jakim wykorzystują środki publiczne lub dysponują tymi środkami. Zgodnie z art. 33 ust. 1 tej ustawy gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Natomiast art. 35 stanowi, że klauzule umowne dotyczące wyłączenia jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty, o ile wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych, uważa się za niezastrzeżone, z wyłączeniem informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy, lub w przypadku gdy jednostka sektora finansów publicznych wykaże, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publiczny lub ważny interes państwa. Z powyższego wynika, że w istocie wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczy kwestii finansowania wynajęcia loży VIP przez podmiot publiczny, jakim są B. od innego podmiotu publicznego jakim jest D. W ocenie Sądu umowa o wynajem loży jest związana z dysponowaniem majątkiem publicznym, co daje jej przymiot "publicznej", a tym samym i prawo do uzyskania informacji w zakresie wnioskowanym przez Stowarzyszenie. Ponadto należy podkreślić, że dodatkowym składnikiem uzasadnienia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej winno być wskazanie osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra chronione wydano decyzję odmowną (art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p.). Kontrolowana decyzja, poza wskazaniem podmiotu chronionego, nie zawiera w wystarczającym stopniu żadnego ze wskazanych elementów, przez co niewątpliwie narusza ona przywołane przepisy w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zawiera też wewnętrzną sprzeczność poprzez powoływanie się na tajemnicę przedsiębiorcy z jednoczesnym wskazaniem zapisu umów o wyłączeniu odmowy udostępnienia treści umów na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.