I OZ 1083/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 lipca 2018 r. sygn. akt III SAB/Kr 83/18 o odrzuceniu skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wniosku o uzupełnienie czynności włączenia do akt osobowych materiałów postępowania wyjaśniającego [...], po którym organ wydał postanowienie nr [...] postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 17 lipca 2018 r., III SAB/Kr 83/18, odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wniosku o uzupełnienie czynności włączenia do akt osobowych materiałów postępowania wyjaśniającego [...], po którym organ wydał postanowienie nr [...]. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Warunkiem skutkującym powstanie stanu "sprawy w toku" lub "prawomocnie osądzonej" jest tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono skargę. O tożsamości spraw sądowoadministracyjnych można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna (por. postanowienie NSA z 13 września 2011 r., I GSK 1077/11). Z akt wynika, że w sprawie skarżącego Komendant Powiatowy Policji w K. (dalej jako: "KPP w K.") [...] lipca 2009 r. wydał postanowienie nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści (k.21-23 akt adm.). Postanowienie to zawierało również pouczenie o prawie do jego zaskarżenia przez złożenie zażalenia. Zażalenie takie zostało złożone, ponieważ w aktach sprawy znajduje się postanowienie KPP w K. [...] z [...] września 2009 r. (k.24-26 akt adm.). Oba dokumenty oznaczone są jako "postanowienia", zawierają pouczenia o środkach ich zaskarżenia. Skarżący zgodnie z tymi pouczeniami postępował. Złożył również skargę do WSA w Krakowie, który oddalił ją wyrokiem z 14 kwietnia 2010 r., III SA/Kr 1043/0. Wyrok ten uprawomocnił się na skutek niezłożenia skargi kasacyjnej. Wbrew twierdzeniom skarżącego wydane w sprawie dokumenty nie były zawiadomieniem o wszczęciu postępowania, ale miały walor zaskarżalnych orzeczeń administracyjnych. Wynika to z ich treści (oba dokumenty zostały nazwane "postanowienie") a także ze sposobu procedowania. Organy pouczyły skarżącego o przysługujących mu środkach zaskarżenia, z których zresztą skorzystał wnosząc kolejno: zażalenie i skargę do WSA w Krakowie. Podejmował on również dodatkowe próby wzruszenia zarówno zakończonego postępowania administracyjnego jak i sądowego – ale były one bezskuteczne. Postanowieniem z 30 maja 2018 r., III SA/Kr 186/18, WSA w Krakowie odrzucił skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z 14 kwietnia 2010 r., III SA/Kr 1043/09, z uwagi na upływ 5 letniego terminu do złożenia skargi od daty uprawomocnienia się wyroku. Z kolei postanowieniem z 8 maja 2015 r., III SA/Kr 2146/14, WSA w Krakowie odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem III SA/Kr 1043/09, ponieważ wniosek z powołaniem się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego (z 27 marca 2014 r., U 12/13) został również złożony z przekroczeniem (trzymiesięcznego) terminu. Niezależnie od powyższych orzeczeń, wyrokiem z 25 października 2017 r., III SAB/Kr 82/17, WSA w Krakowie oddalił skargę na bezczynność w sprawie wniosku o wykładnię i wyjaśnienie wątpliwości dotyczących postanowienia KPP w K. z [...] lipca 2009 r. nr [...]. Wyrokiem z 26 września 2017 r., III SA/Kr 631/17, Sąd oddalił również skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie postępowania i postanowienia KPP w K. nr [...] z [...] lipca 2009 r. Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł K. J. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego nastąpi w szczególności w wypadku, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a.) lub gdy dotyczy sprawy wyłączonej z właściwości tych sądów (art. 5 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zaś stosownie do art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Jednocześnie wskazać należy, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest niezałatwienie przez Komendanta Powiatowego Policji w K. wniosku skarżącego w przedmiocie uzupełnienia czynności włączenia do akt osobowych materiałów postępowania wyjaśniającego [...], po którym organ wydał postanowienie nr [...]. Wniosek skarżącego dotyczy zatem czynności materialno-technicznej polegającej na uzupełnieniu czynności włączenia do akt osobowych materiałów z innego postępowania wyjaśniającego, a więc czynności nieobjętej dyspozycją art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., a tym samym zakresem właściwości sądów administracyjnych. Oznacza to, że skarga K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wniosku o uzupełnienie czynności włączenia do akt osobowych materiałów postępowania wyjaśniającego [...], po którym organ wydał postanowienie nr [...] jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albowiem czynność włączenia do akt osobowych pominiętych dokumentów nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Zatem, uznać należało, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu, pomimo błędnego uzasadnienia, ponieważ Sąd I instancji prawidłowo skargę odrzucił. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.