II SA/Ol 703/18

Dnia 14 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Chybicki Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2018 roku sprawy ze skargi M. P. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]" nr "[...]" w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych "[...]" - oddala skargę. M. P. zaskarżył do tut. Sądu uchwałę nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie uchwalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w "[...]" pomiędzy ulicami "[...]". W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że jest właścicielem działek o numerach "[...]", obręb "[...]", które zostały objęte ustaleniami przedmiotowego planu miejscowego. Wskazał, że przeznaczenie w przedmiotowej uchwale wymienionych działek do realizacji drogi publicznej oznaczonej symbolem KD.01, stanowi ingerencję w sferę przysługującego skarżącemu prawa własności, gdyż wprowadza ograniczenie możliwości zabudowy części wszystkich działek. Podniósł, że w świetle art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ingerencja taka jest dopuszczalna, o ile spełnione są przesłanki: odpowiedniości, konieczności i proporcjonalności. W niniejszej sprawie, w ocenie skarżącego, nie zostało spełnione kryterium konieczności, rozumiane jako obowiązek organu administracji wyboru środka jak najmniej dolegliwego dla adresata danego aktu. Skarżący stwierdził, że jest możliwe wskazanie kilku alternatywnych sposobów przebiegu trasy zaprojektowanej drogi publicznej oznaczonej symbolem KD.01 w taki sposób, aby został zrealizowany deklarowany przez organ uchwalający miejscowy plan cel, polegający na zapewnieniu dojazdu do terenów gminnych położonych na zapleczu "[...]" i jednocześnie nie doszło do naruszenia prawa własności skarżącego. Skarżący wywiódł ponadto, że stosownie do art. 65 ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199), dalej jako u.p.z.p., organ nie mógł podjąć uchwały, w której przewidział odmienne rozwiązania planistyczne dla jego działek, w stosunku do których została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Z art. 65 ust. 2 i 1 u.p.z.p. wynika bowiem, że w przypadku, gdy dla działki została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, rozwiązania planistyczne, na podstawie których wydano tę decyzję, determinują rozwiązania planistyczne przewidziane dla tej działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skarżący zarzucił ponadto, że kwestionowany plan narusza art. 17 pkt 9 u.p.z.p., gdyż zaniechano wprowadzenia zmian wynikających ze stanowiska organu uzgadniającego - Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Podniósł, że Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał m. in. postanowienia z dnia "[...]", którymi odmówił uzgodnienia przedmiotowego projektu. Wprawdzie w toku procedury planistycznej organ ten wyraził tzw. milczącą zgodę, to jednak instytucja ta nie mogła mieć zastosowania w tym przypadku, gdyż w ocenie skarżącego, postanowienie z dnia "[...]", pozostaje w obrocie prawnym i jest wiążące dla organu uchwalającego plan. Zarówno bowiem uzgadniany postanowieniem z dnia "[...]" projekt, jak i projekt, w stosunku którego zastosowano instytucję milczącej zgody, tj. projekt z 2013 r. (który uzyskał status miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), zawierają analogiczne rozwiązania planistyczne, ze względu na które Wojewódzki Konserwatora Zabytków zajmował negatywne stanowisko. Instytucja milczącej zgody mogłaby mieć zastosowanie w sprawie, gdyby w przedkładanym projekcie zawarto odmienne rozwiązania. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, przez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego, polegające na uchwaleniu w planie rozwiązań urbanistycznych pozostających do siebie w stosunku wewnętrznej sprzeczności. Podniósł, że szerokość spornej ulicy, której układ historyczny objęty jest opieką konserwatorską, wynosi ok. 4 m. Natomiast w § 8 ust. 5 pkt 2 uchwały przewidziano, że minimalna szerokość drogi publicznej w liniach rozgraniczających wynosi 10,0 m, przy czym dopuszcza się zmieszenie szerokości pasa drogowego ze względu na występujące uwarunkowania konserwatorskie, stosownie do § 8 ust. 5 pkt 3 - minimalna szerokość jezdni wynosi 5,5 m, zaś § 8 ust. 5 pkt 4 przewiduje, iż część pasa drogowego położona jest w strefie ochrony konserwatorskiej, w której obowiązują ustalenia zawarte w § 7 ust. 3, który to stanowi, iż w strefie ochrony konserwatorskiej obowiązuje ochrona układu ulic i placów. W odpowiedzi na skargę, Rada Miejska w "[...]" wniosła o jej oddalenie. Rada wyjaśniła, że wbrew zarzutom skargi funkcja drogi publicznej została wprowadzona tylko na części działek o numerach "[...]" i polega na poszerzeniu pasa drogowego. Dodała, że w uprzednio obowiązującym planie miejscowym znajdująca się na działce nr "[...]" droga również obejmowała sąsiednie działki, a jej szerokość ustalono na 8 m. Wyjaśniła ponadto, że powodem przyjęcia kwestionowanego rozwiązania komunikacyjnego było między innymi postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia "[...]", którym uzgodniono projekt planu z jednoczesnym zastrzeżeniem, że dojazd do terenu z drogi krajowej nr "[...]" (ul. "[...]") - możliwy jest wyłącznie dla pojazdów skręcających w prawo. W uzasadnieniu tego postanowienia stwierdzono, iż proponowane włączenie terenu zabudowy usługowej oznaczonej symbolem U.01 do drogi krajowej nr "[...]" (ul. "[...]’), może pogorszyć warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego z uwagi na lokalizację w strefie oddziaływania skrzyżowania z ul. "[...]". Dodatkowo Rada zaznaczyła, że pierwotny projekt planu miejscowego zakładał w miejscu obecnej drogi KD.01 drogę wewnętrzną o symbolu KDW.02. W ocenie Rady, jedyną możliwością podłączenia terenu U.01, przeznaczonego pod obiekt handlowy, do drogi publicznej, było skomunikowanie go z ul. "[...]". Ze względu na nakaz Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wprowadzenia zabudowy pierzejowej kamienicznej w obrębie ulic "[...]", pozostała do wykorzystania w tym celu tylko istniejąca droga gminna wewnętrzna z ulicy "[...]" (droga publiczna gminna). Rada Miejska stwierdziła ponadto, że utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie skutkuje wygaśnięciem decyzji wydanych na podstawie takiego aktu. Dodała, że wskazane przez skarżącego pozwolenie na budowę nie zostało wydane na podstawie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowego terenu, gdyż dla przedmiotowego terenu od 10 lat obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta "[...]", zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej nr "[...]" z dnia "[...]". Rada stwierdziła ponadto, że zarzut różnic w ustalonych szerokościach istniejącej drogi, pasa drogowego i minimalnej szerokości jezdni jest niezrozumiały, gdyż jezdnia jest tylko częścią składową pasa drogowego. Wyrokiem z dnia 22 marca 2016 r, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w stosunku do działek o nr: ‘[...]". W pozostałym zakresie skargę oddalił i zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA wskazał, że działania organów gminy przy tworzeniu i uchwalaniu planu miejscowego wiążą się z koniecznością rozwiązywania konfliktów pomiędzy interesem poszczególnych właścicieli, bądź między interesem indywidualnym i publicznym i z koniecznością rozwiązywania tych konfliktów przy uwzględnieniu konstytucyjnych zasad równości wobec prawa i proporcjonalności. W ocenie Sądu, organy gminy nie sprostały powyższym wymogom, gdyż nie wyważyły interesów skarżącego i właścicieli działek, po których możliwe byłoby zaplanowanie ewentualnych, alternatywnych dróg dojazdowych, zwalniając ich bez uzasadnienia z partycypowania w ograniczeniu ich prawa własności. Bez uzasadnienia, zdaniem Sądu, doszło do ograniczenia własności na działkach skarżącego, gdyż organ nie wykazał w toku procedury planistycznej, że ich wprowadzenie było niezbędne i konieczne dla osiągnięcia zamierzonych celów i celu tego nie można było osiągnąć przy proporcjonalnym obciążeniu praw właścicieli innych nieruchomości, planując inny przebieg spornej drogi, bądź też przekonująco uzasadniając, że nie było technicznej i prawnej możliwości ustalenia innego przebiegu spornej drogi. Ponadto, Sąd wskazał, że teren objęty planem objęty jest ochroną konserwatorską, co powinno skłaniać Gminę do jak najmniejszej ingerencji w ten obszar. Skargę kasacyjną na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożyła Rada Gminy ‘[...]", która zaskarżyła wyrok w części, tj. zakresie punktów I. i III., dotyczących: stwierdzenia nieważności uchwały w stosunku do działek nr: "[...]" oraz zasądził koszty postępowania na rzecz skarżącego Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w "[...]’, Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1689/16, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Sąd stwierdził, że Sąd Wojewódzki, rozpoznając skargę na uchwałę w przedmiocie planu miejscowego na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, nie rozważył należycie naruszenia interesu prawnego skarżącego w kontekście przekroczenia władztwa planistycznego. NSA podzielił zarzut skargi kasacyjnej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wadliwie uznał, że przy podejmowaniu przedmiotowej uchwały naruszono zasadę proporcjonalności, nie analizując innych wariantów przebiegu drogi publicznej KD.01 i nie wyważając należycie interesu prywatnego oraz publicznego, a w konsekwencji, dowolnie ograniczając prawo własności skarżącego. NSA wskazał, że droga KD.01 jest przedłużeniem drogi publicznej o tych samych parametrach i oznaczeniu, przewidzianej w sąsiednim planie z dnia 27 sierpnia 2010 r. Należy też mieć na uwadze, że organ pozostawał związany granicami przestrzennymi wyznaczonymi uchwałą o przystąpieniu do sporządzania zaskarżonego planu, wobec czego nie mógł rozpatrywać alternatywnych wariantów dróg, które wychodziłyby poza obszar sporządzanego planu. NSA wskazał ponadto, że należy mieć na uwadze, iż przewidziana w zaskarżonym planie szerokość pasa drogowego w stosunku do działki o nr ewid. "[...]" pozostała niezmieniona względem dotychczasowego planu z 2005 r. dla tego terenu, natomiast w stosunku do działek o nr ewid.: "[...]" szerokość ta zwiększyła się jedynie o 2m, co – wbrew twierdzeniom sądu Wojewódzkiego dowodzi, że ingerencję w uprawnienia skarżącego ograniczono do minimum. Alternatywne warianty przebiegu dróg publicznych byłyby bardziej uciążliwe dla większej liczby osób prywatnych, jak też znacznie kosztowniejsze dla gminy. Zdaniem NSA, Sąd Wojewódzki doszedł też do błędnego wniosku, że organ nie analizował przebiegu drogi publicznej KD.01 z uwzględnieniem zasady proporcjonalności. Sąd wskazał przy tym na pismo Burmistrza ‘[...]" z dnia "[...]" na sposób rozpatrzenia uwag do planu oraz pismo organu z dnia ‘[...]", w którym wyjaśniono, jakie były warianty węzłów drogowych analizowanych przy okazji sporządzania planu. Wskazał też na decyzję Wojewody z dnia "[...]" z której wynika, ze zamierzenie budowlane skarżącego (objęte pozwoleniem na budowę), nie stoi w sprzeczności z kwestionowanym przez niego planem. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd Wojewódzki nie wskazał w ogóle które konkretnie przepisy prawa materialnego, ustrojowego, bądź procesowego zostały naruszone przy podejmowaniu uchwały Nr "[...]" z dnia "[...]". To zaś powoduje, że wada uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia jest na tyle znacząca, iż koniecznym jest uchylenie tego orzeczenia w kwestionowanej części, albowiem w ogóle nie poddaje się ono kontroli kasacyjnej w tym zakresie. Sąd Wojewódzki wadliwie przyjął, że naruszenia zasad i trybu sporządzania planu oraz właściwości organów w tym zakresie miały charakter istotny, podczas gdy uchybienia takie, miały co najwyżej charakter nieistotny, a więc nie uzasadniały stwierdzenia nieważności zaskarżonego planu w jakimkolwiek zakresie. Sąd wskazał też, że granice sprawy wyznaczało wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa, w którym wskazał on, że kwestionuje uchwałę wyłącznie w zakresie, w jakim dokonuje ona zmiany przeznaczenia m.in. działek o numerach ewidencyjnych "[...]" na funkcję drogi publicznej oznaczonej symbolem KD.01. Ponadto, sentencja zaskarżonego wyroku odnosi się fragmentarycznie do aktu nieistniejącego, gdyż Sąd orzekł także co do tych postanowień planu, które już wcześniej zostały unieważnione rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody z dnia "[...]" w jakim dokonuje ona zmiany przeznaczenia działek na funkcję drogi publicznej KD.01. Skarżący nie podważał zaś pozostałych postanowień planu, co wykluczało możliwość unieważnienia całości postanowień planu odnoszących się do działek o nr ewid.: ‘[...]". NSA nie podzielił też uwag Sądu Wojewódzkiego, że organ nie analizował przebiegu drogi KD.01 z uwzględnieniem zasady proporcjonalności oraz w granicach władztwa planistycznego przysługującego gminie, a zatem dowolnie ograniczył prawo własności skarżącego. Skarżący nie może podnosić zarzutu nadużycia władztwa planistycznego tylko na tej podstawie, że przyjęte rozwiązania planistyczne są niezgodne z jego interesem. Nie można utożsamiać nadużycia władztwa planistycznego z uregulowaniem w planie zasad przeznaczenia terenu w sposób, który nie odpowiada skarżącemu. Zaś podjęcie uchwały, mimo sprzeciwu części właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze planu lub w pobliżu planowanych rozwiązań planistycznych, mogących negatywnie oddziaływać na sferę prawną tych podmiotów, nie jest nadużyciem władztwa planistycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne są właściwe między innymi do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów organów jednostek samorządu terytorialnego. Zakres kontroli administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej uchwały według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że uchwała nie narusza przepisów prawa. Tym samym, skarga nie jest zasadna. Przede wszystkim należy podnieść, że sprawa będąca przedmiotem kontroli tut. Sądu, była przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1689/16, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Rady Gminy w "[...]" od wyroku WSA w Olsztynie z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 1105/15, uchylił ten wyrok i odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Zgodnie zaś z art. 190 p.p.s.a. - sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis ten reguluje konsekwencje uwzględnienia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny i uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Zdanie pierwsze tej normy prawnej adresowane jest do sądu, któremu sprawa została przekazana. Ratio legis tego unormowania sprowadza się do przyśpieszenia postępowania poprzez uznanie, że pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy. Wykładnia prawa, o której mowa w cytowanym przepisie, obejmuje prawo materialne i procesowe. Moc wiążąca wyroku oznacza, że dana kwestia kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Wyjaśnić należy, że przez wykładnię prawa rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Wykładnia prawa dotyczy więc prawidłowości zastosowania w konkretnej sprawie określonych przepisów prawa, pozostających w logicznym związku z treścią rozstrzygnięcia. Zakres dokonanej oceny prawnej musi też być oceniany w kontekście ustrojowej funkcji sądu administracyjnego, który nie orzeka in merito, a dokonuje wyłącznie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Kontrola ta dokonywana jest na podstawie stanu faktycznego i stanu prawnego, który istniał w chwili podjęcia tego aktu. Przyjęte założenie ma istotne znaczenie, gdyż w przypadku zmiany stanu prawnego, bądź zmiany stanu faktycznego, zmianie może ulec związanie przyjętą oceną prawną. Przy czym, zmiana stanu prawnego lub zmiana stanu faktycznego tylko wtedy będzie miała wpływ na przyjętą ocenę prawną, jeżeli zmiana stanu prawnego uczyni pogląd sądu administracyjnego nieaktualnym, a zmiana stanu faktycznego będąca następstwem wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, dotyczyć będzie istotnych jego elementów (zob. np. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 3065/12, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia. nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). W orzecznictwie podkreśla się również, że ocena prawna może także dotyczyć stanu faktycznego, a w szczególności poprawności lub wadliwości określonych, poczynionych w sprawie przez organy administracji (podatkowe) ustaleń faktycznych. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc obowiązującą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych (tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1328/10). Z uwagi na powyższe, rozpoznając przedmiotową skargę tut. Sąd jest związany oceną stanu prawnego i faktycznego, zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1689/16. W powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że wadliwie uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały naruszono zasadę proporcjonalności, nie analizując innych wariantów przebiegu drogi publicznej KD.01 i nie wyważając należycie interesu prywatnego oraz publicznego. NSA wskazał, że Sąd Wojewódzki doszedł do błędnego wniosku, że organ nie analizował przebiegu drogi publicznej KD.01 z uwzględnieniem zasady proporcjonalności. NSA odwołał się tu do zarządzenia Burmistrza "[...]" Nr "[...]", w którym wskazuje się, że ze względu na uwarunkowania terenowe i komunikacyjne nie ma innych możliwości dojazdu do projektowanego terenu z ulic miejskich, stąd konieczne było zaprojektowanie drogi publicznej oznaczonej symbolem KD.01. Droga ta jest przedłużeniem drogi publicznej o tych samych parametrach i oznaczeniu, przewidzianej w sąsiednim planie z "[...]". NSA wskazał też na pismo organu z dnia ‘[...]", w którym wyjaśniono, jakie były warianty węzłów drogowych, analizowane przy okazji sporządzania planu. Z pisma tego wynika wprost, że na etapie pierwszych uzgodnień projektu planu zakładano, iż obsługa komunikacyjna będzie odbywać się z węzła nr ‘[..]", ale Generalny Dyrektor Dróg krajowych i Autostrad zastrzegł, że dojazd do terenu z drogi nr "[...]" możliwy jest wyłącznie dla pojazdów skręcających w prawo. NSA podniósł, że Sąd Wojewódzki pominął znajdującą się w aktach sprawy decyzję Wojewody z dnia "[...]", z której wynika, że zamierzenie budowlane skarżącego objęte pozwoleniem na budowę nie stoi w sprzeczności z kwestionowanym przez niego planem. NSA stwierdził, że w świetle powyższych uwag i analiz nie można podzielić stanowiska Sądu pierwszej instancji, że organ nie analizował przebiegu drogi KD.01 z uwzględnieniem zasady proporcjonalności oraz w granicach władztwa planistycznego przysługującego gminie, a zatem dowolnie ograniczył prawo własności skarżącego. NSA wskazał, że o przekroczeniu władztwa planistycznego oraz naruszeniu zasady proporcjonalności można mówić dopiero wtedy, gdy działanie gminy jest dowolne i nieuzasadnione. Organy gminy nie mają zaś obowiązku uwzględniania uwag i wniosków właścicieli nieruchomości. Jeżeli organy działają na podstawie i w ramach obowiązującego prawa, a samo uwzględnienie interesu indywidualnego byłoby sprzeczne z interesem publicznym, to nie można zarzucić organom bezprawności działania, chociażby nie uwzględniły one złożonych wniosków, czy uwag. W przeciwnym wypadku planowanie przestrzenne utraciłoby rację bytu i ograniczyłoby się do terenów stanowiących własność podmiotów publicznoprawnych, bądź byłoby zależne od zgody lub żądań właścicieli nieruchomości, kierujących się interesem indywidualnym. NSA stwierdził, że naruszenie uprawnień właścicielskich mieszczące się w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego jest dopuszczalne i nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności. Skarżący nie może skutecznie podnosić zarzutu nadużycia władztwa planistycznego gminy tylko na tej podstawie, że przyjęte rozwiązania planistyczne są niezgodne z jego interesem. Nie można utożsamiać nadużycia władztwa planistycznego z uregulowaniem w planie zasad przeznaczenia terenu w sposób, który nie odpowiada skarżącemu, zaś podjęcie uchwały mimo sprzeciwu części właścicieli nieruchomości objętych planem, mogących negatywnie oddziaływać na sferę prawną tych podmiotów, nie jest nadużyciem władztwa planistycznego. Reasumując, w przedmiotowej sprawie nie doszło do zarzucanego przez skarżącego przekroczenia granic władztwa planistycznego. Odnosząc się zaś do zarzutu skargi, dotyczącego niewprowadzenia zmian, wynikających ze stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, stwierdzić należy, że zarzut ten jest nieuzasadniony. Plan miejscowy uwzględnia zmiany, wynikające z postanowienia Konserwatora Zabytków z dnia "[...]", co potwierdził organ w odpowiedzi na skargę stwierdzając, że jedyną możliwością podłączenia terenu U.01 do drogi publicznej było skomunikowanie z ul. "[...]". Ze względu na nakaz Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wprowadzenia zabudowy pierzejowej kamienicznej w obrębie ulic "[...]" pozostała do wykorzystania w celu skomunikowania tego terenu tylko istniejąca droga gminna wewnętrzna z ulicy "[...]" (droga gminna publiczna). W wyroku z dnia 6 czerwca 2018 r., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził też, że Sąd Wojewódzki wadliwie przyjął, iż naruszenie zasad i trybu sporządzania planu oraz właściwości organów w tym zakresie miały charakter istotny, podczas, gdy uchybienia takie miały co najwyżej, charakter nieistotny, a więc nie uzasadniały stwierdzenia nieważności zaskarżonego planu w jakimkolwiek zakresie. Zgodnie zaś z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945) - istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Ponieważ NSA przesądził, że w sprawie nie doszło do istotnego naruszenia zasad, ani trybu sporządzania planu miejscowego, pozostając związanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd orzekł o oddaleniu skargi. Na marginesie wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie nie mogły też odnieść zamierzonego skutku dokumenty, załączone przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 8 listopada 2018 r. Są to bowiem dokumenty wytworzone w 2018 r., a więc nie mogą mieć wpływu na uchwałę, podejmowaną w roku "[...]", w określonym stanie faktycznym i prawnym. Na niniejsze postępowanie pozostają, tym samym, bez wpływu dokumenty i zdjęcia przekazane z załącznikiem do protokołu rozprawy pochodzące z ‘[...]’. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej uchwały z prawem, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.