II SA/Po 819/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018r. Nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę Wojewoda (dalej Wojewoda) decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1265), po rozpatrzeniu odwołania B. M. (dalej jako strona lub skarżąca), reprezentowanej przez prawnika zagranicznego, utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] (dalej Starosta) z [...].05.2018 r. nr dec.: [...], orzekającej o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych od dnia 31.01.2018 r., Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. B. M. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. W.. (dalej PUP) w dniu 5.01.2018 r., jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla osób bezrobotnych, od dnia 5.01.2018 r. Decyzją z dnia [...].01.2018 r. nr [...], Starosta [...] orzekł o uznaniu Pani B. M. za osobę bezrobotną z dniem 5.01.2018 r. i przyznał prawo do zasiłku dla osób bezrobotnych od dnia 5.01.2018 r. Zasiłek dla osób bezrobotnych został wypłacony od dnia 5.01.2018 r. do dnia 28.02.2018 r. Jak wynika z akt sprawy skarżąca w dniu 30.03.2018 r. stawiła się w PUP w O. W.. i przedłożyła pismo pełnomocnika wraz z kopią ugody pozasądowej zawartej w dniu 29.03.2018 r. z Ubezpieczenia [...] sp. z o.o. z siedzibą we W.. W związku z powyższym organ wstrzymał od dnia 1.03.2018 r. wypłatę zasiłku dla osób bezrobotnych. Dnia [...].04.2018r. Starosta [...] wydał decyzję nr dec.: [...], orzekającą o wstrzymaniu wypłaty Pani B. M. zasiłku dla osób bezrobotnych, od dnia 1.03.2018 r. Skarżąca nadesłała w dniu 6.04.2018 r. do PUP w O. W.. kopię świadectwa pracy za okres od dnia 31.01.2018 r. do dnia 1.02.2018 r. oraz dowód przelewu ze wskazaniem otrzymanej kwoty netto (po potrąceniu podatku). Strona stawiła się osobiście w Urzędzie Pracy w dniu 16.04.2018 r. i wyjaśniła, iż Ubezpieczenia [...] sp. z o.o., nie dokonał korekty składek na ubezpieczenie społeczne za okres od dnia 31.01.2018 r. do dnia 1.02.2018 r. W dniu 18 kwietnia 2018 r. skarżąca obecna w PUP wskazała, że zobowiązuje się do 30 kwietnia 2018 r. wyjaśnić kwestie dotyczące składek na ubezpieczenie społeczne i opodatkowania odszkodowania. Skarżąca w dniu 30.04.2018 r. złożyła odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...].04.2018 r. Wojewoda w dniu [...].06.2018 r. wydał decyzję znak: [...] orzekającą o utrzymaniu w mocy ww. decyzji. Dnia 30.05.2018 r. Organ I instancji dokonał wydruku raportu ZUS - U2 o podleganiu przez Panią B. M. ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu w okresie od dnia 31.01.2018 r. do dnia 1.02.2018 r. Następnie Starosta [...] decyzją z dnia 30.05.2018 r. nr [...] na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit l ustawy o promocji zatrudnienia.. orzekł o utracie przez Panią B. M. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych od dnia 31.01.2018 r., z powodu podlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Organ wskazał, że skarżąca nie wyjaśniła kwestii opłacenia przez pracodawcę (Ubezpieczenia [...] sp. z o.o.) składek w okresie 31 stycznia do 1 luty 2018 r. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem prawa przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów: 1. art. 33 ust. 4a i 4 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h i l, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (dalej jako ustawa) 2. art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. 3.art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych 4. art. 50 Kodeksu pracy 5. art. 7,77 § 1, 80, 8, 11, 32, 33 i 40 § 2 k.p.a. W odwołaniu skarżąca podnosiła, że w jej sytuacji została zawarta umowa o pracę, która została następnie rozwiązana przez pracodawcę, nie ziścił się dzień rozpoczęcia świadczenia pracy (praca nie był świadczona i nie zostało wypłacone wynagrodzenie), w konsekwencji nie doszło do rozpoczęcia trwania stosunku pracy. Jedyne świadczenia jakie zostały jej wypłacone to odszkodowanie i zadośćuczynienie. W jej ocenie stosunek ubezpieczenia nigdy nie powstał, albowiem nigdy nie doszło do realizacji stosunku pracy. Opisaną we wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji, jako zgodne z przepisami prawa. Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Art. 2, ust. 1 pkt 2 lit. 1 przedmiotowej ustawy traktuje, iż pojęcie bezrobotnego oznacza osobę, "o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a - g lub i, j, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (...) jeżeli: 1) nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników (...)". Po dokonaniu analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie, Wojewoda stwierdził, iż zasadnie orzeczono względem skarżącej o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych od dnia 31.01.2018 r., z powodu podlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Organ podkreślił, iż raport ZUS U2 potwierdza podleganie przez skarżącą ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu w okresie od dnia 31.01.2018 r. do dnia 1.02.2018 r. co uzasadniało pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej. W skardze do WSA B. M. reprezentowana przez pełnomocnika zaskarżyła decyzję Wojewody w całości i zarzuciła jej naruszenie: 1. art. 6,7,7a,8,77, 77 § 1 i 80 k.p.a. 2. art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez ich zastosowanie, 3. art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Skarżąca podtrzymała stanowisko prezentowane na etapie postępowania odwoławczego, w szczególności, że w związku z tym że nie doszło do nawiązania faktycznego stosunku pracy ani jej świadczenia i wypłaty wynagrodzenia, to nie powstał stosunek ubezpieczenia. W związku z tym organ niesłusznie pozbawił ją statusu osoby bezrobotnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skargę należało oddalić. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem kontroli sądu była decyzja Wojewody utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...] w przedmiocie pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 31 stycznia 2018 r. z powodu podlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 poz. 1065 ze zm., powoływana jako ustawa). Kwestią podlegającą ocenie w niniejszym postępowaniu było pozbawienie skarżącej statusu osoby bezrobotnej. W myśl art. 33 ust. 4 pkt. 1 ustawy, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Ten ostatni przepis podaje definicję osoby bezrobotnej. Jest nią osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej. Zatrudnienie to, zgodnie z art. 2 pkt 43 tej ustawy wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Pod pojęciem innej pracy zarobkowej ustawodawca rozumie wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych (art. 2 ust. 1 pkt. 11 ustawy). Inna praca zarobkowa, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych (art. 2 ust. 1 pkt 11). Bezrobotnym może być wyłącznie osoba, która nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników (art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l) ustawy). Określona w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy definicja osoby bezrobotnej jest skonstruowana z dwóch części. W pierwszej części wskazuje się na przesłanki pozytywne. Są to warunki, które muszą być spełnione, aby można było uzyskać (zachować) status bezrobotnego. Druga część omawianego przepisu zawiera zespół przesłanek negatywnych, które uniemożliwiają nabycie (zachowanie) tego statusu. Z tego unormowania wynika, że nie każda osoba rejestrująca się podczas wizyty w urzędzie pracy może być uznana za osobę bezrobotną. Ustawowe i wszystkie niezbędne wymogi muszą być spełnione łącznie. Brak któregokolwiek z wymogów wyklucza nabycie czy zachowanie omawianego statusu osoby bezrobotnej. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1778, dalej u.s.u.s.) "Ubezpieczenia społeczne obejmują: 1) ubezpieczenie emerytalne; 2) ubezpieczenia rentowe; 3) ubezpieczenie w razie choroby i macierzyństwa, zwane dalej "ubezpieczeniem chorobowym", 4) ubezpieczenia z tytułu wypadku przy pracy i chorób zawodowych, zwane dalej "ubezpieczeniem wypadkowym". W przypadku zawarcia umowy o pracę podleganiu ubezpieczeniu społecznemu jest obowiązkowe (art. 6 ust. 1 pkt 1 u.s.u.s.). Podleganie ubezpieczeniu zdrowotnemu jest dobrowolne. Stosownie do art. 13 pkt 1 u.s.u.s., podleganie wymienionym ubezpieczeniom trwa od dnia nawiązania stosunku pracy do dnia ustania tego stosunku. Obowiązkowe ubezpieczenia społeczne powstają przy tym z mocy prawa, z chwilą nawiązania stosunku pracy, a nie z momentem zgłoszenia pracownika do tychże ubezpieczeń. Nawiązanie stosunku pracy skutkuje równoległym powstaniem stosunku ubezpieczenia. Obydwa te stosunki, jakkolwiek mają inne cele, to wzajemnie się uzupełniają i zabezpieczają pracownika materialnie – pierwszy, na co dzień, drugi, na wypadek zdarzeń losowych. Stosunek pracowniczego ubezpieczenia społecznego jest więc konsekwencją stosunku pracy i jako taki ma charakter wtórny. Skoro zgodnie z art. 2 us.t. 1 pkt 2 lit. l ustawy jeżeli osoba wnioskująca o przyznanie jej statusu bezrobotnego podlega jedynemu z rodzajów ubezpieczeń społecznych, określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych nie może być uznana za bezrobotną. W przedmiotowej sprawie Skarżąca będąc osobą zgłoszoną w PUP jako bezrobotna i pobierającą zasiłek dla bezrobotnych od 5.01.2018r. w dniu 31.01.2018r. zawarła umowę o pracę i została z tego tytułu zgłoszona do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych. Przedłożyła organowi kopię ugody pozasądowej zawartej z spółką Ubezpieczenia [...] sp. z o.o. 28 marca 2018r., z której wynika, że skarżąca pomyślnie przeszła proces rekrutacji na stanowisko konsultanta telefonicznego, a w dniu 31 stycznia 2018 r. doszło do konkludentnego zawarcia umowy o pracę na okres próbny za wynagrodzeniem miesięcznym w kwocie [...]zł brutto z miejscem pracy w O. W. (§ 1 ugody). Spółka w dniu 1 lutego 2018 r. rozwiązała ze skarżącą umowę o pracę bez zachowania wymaganego okresu wypowiedzenia oraz bez zachowania formy pisemnej. W związku z rozwiązaniem umowy o pracę skarżąca skierowała do spółki wezwanie, w którym zarzuciła niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę, naruszenie jej dóbr osobistych oraz wniosła roszczenia o świadczenie pieniężne na kwotę [...]zł. Celem polubownego zakończenia sporu została zawarta omawiana ugoda (część wstępna ugody, pkt 4 i 5). Strony zgodnie postanowiły zmienić tryb rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem na porozumienie stron oraz potwierdzić termin rozwiązania umowy o pracę z dniem 1 lutego 2018r. (§ 1 pkt 2 ugody). Skarżąca otrzymała odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę w kwocie [...]zł i zadośćuczynienie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę na okres próbny w kwocie [...]zł. Otrzymała również świadectwo pracy. Spółka zobowiązała się również do wypłacenia na rzecz skarżącej ekwiwalentu za urlop w kwocie [...]zł (§ 2 ugody). Jak wynika z ugody skarżąca nie świadczyła pracy na rzecz ww. spółki i wobec braku świadczenia pracy nie jest jej należne wynagrodzenie (§ 4 pkt 1 ugody). Skarżąca otrzymała od w/w spółki świadectwo pracy potwierdzające zatrudnienie w okresie od 31.01.2018r. do 1.02.2018r. (k. 35 akt adm.) i z tytułu zawartej ugody kwotę [...]zł (k. 36). Podała, że kwota zadośćuczynienia i ekwiwalentu za urlop została opodatkowana (k. 39 akt adm.). W związku z zawartą umową została przez pracodawcę zgłoszona do ubezpieczeń społecznych w ZUS jako pracownik z kodem [...] w okresie od 31.01.2018r. do 1.02.2018r. Skarżąca do protokołu z 18.04.2018r. oświadczyła, że wystąpi do ZUS o wyjaśnienie zasadności opłacania składek na ubezpieczenie społeczne za okres od 31.01 do 1.02. 2018r. (k. 42). Do dnia orzekania przez sąd okoliczności tych nie wyjaśniła. Argumentacja skarżącej w zasadzie sprowadza się do podkreślenia okoliczności nieświadczenia pracy na rzecz Ubezpieczenia [...] sp. z o.o. i nie otrzymania wynagrodzenia. W jej ocenie organ niesłusznie pozbawił ją statusu osoby bezrobotnej skoro nie doszło do podjęcia przez nią zatrudnienia, nie doszło do wypłaty wynagrodzenia (a jedynie odszkodowania i zadośćuczynienia) a ustalona ugoda umowa została rozwiązana przed faktycznym podjęciem pracy. Jak wynika z decyzji organów obu instancji pozbawienie skarżącej statusu osoby bezrobotnej nastąpiło z uwagi na podleganie przez nią ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu. Pani B. M. podlegała ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu w okresie od 31 stycznia 2018 r. do 1 lutego 2018 r., co wynikało z raportu ZUS U2 (k.44). Nie został więc spełniony warunek wskazany w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy. Słusznie więc organy obu instancji stwierdziły podstawy do utraty przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej. Podlegała ona obowiązkowym ubezpieczeniom pracowniczym z tytułu zatrudnienia w okresie od 31.01. do 1.02.2018r., z tego tytułu i w tym okresie została zgłoszona w ZUS- ie. Zarzuty skargi nie były zasadne. Dla powstania skutku pozbawienia statusu bezrobotnej bez znaczenia pozostaje okres podlegania ubezpieczeniom czy fakt i wysokość opłacenia składki. Skarżąca została również pouczona o skutkach warunkujących zachowanie i utratę statusu bezrobotnego. Nie wskazywała na wątpliwości związane z tym czy podjęcie zatrudnienia na umowę o pracę będzie skutkowało pozbawieniem statusu bezrobotnej. Zatrudnienie na umowę o pracę na czas nieokreślony, określony i próbny uniemożliwia pozostawienie statusu bezrobotnej. Jak wynika z zawartej ugody skarżąca przystąpiła do rekrutacji na stanowisko konsultanta telefonicznego i wskutek pozytywnego przejścia procesu rekrutacji 31.01.2018r. została między nią a pracodawcą zawarta konkludentna umowa o pracę z oznaczeniem zakresu obowiązków (konsultant telefoniczny), określeniem miejsca pracy i wynagrodzeniem Zgodnie z art. 2 Kodeksu pracy pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Zgodnie z art. 26 kodeksu pracy stosunek pracy nawiązuje się w terminie określonym w umowie jako dzień rozpoczęcia pracy, a jeżeli terminu tego nie określono - w dniu zawarcia umowy. Zgodnie z art. 22 § 1 Kodeksu pracy przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. W niniejszej sprawie skarżąca niewątpliwie, co wynika z treści zawartej ugody została zatrudniona w dniu 31.01.2018r. Umowa ta została rozwiązana w dniu 1.02.2018r. Z chwilą zawarcia konkludentnej umowy o pracę zobowiązała się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę a pracodawca zobowiązał się do zatrudnienia jej za wynagrodzeniem. Z tego tytułu podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym. Fakt, że faktycznie pracy nie świadczyła i nie otrzymała z tego tytułu żadnego wynagrodzenia nie uzasadnia w niniejszej sprawie uznania, że nie utraciła statusu bezrobotnej. Z tytułu zawartej umowy otrzymała bowiem ekwiwalent za urlop i świadectwo pracy, a także świadczenia związane z niezgodnym z prawem rozwiązaniem stosunku pracy, których by nie mogła uzyskać nie będąc pracownikiem. Trudno w takiej sytuacji uznać, że dla potrzeb ugody zawartej z pracodawcą czy wobec ZUS skarżąca była zatrudniona w okresie od 31.01 do 1.02.2018r. a dla potrzeb niniejszego postępowania już nie. Wskazane przez skarżącą w skardze orzeczenia sądów dotyczące kwestii podlegania ubezpieczeniom zostały wydane w zupełnie innych stanach faktycznych, nie mogą więc znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Dotyczyły bowiem ustalenia czy doszło do fikcyjnych zatrudnień poprzez jedynie spełnienie warunków formalnych bez faktycznego zamiaru wykonywania obowiązków stron stosunku pracy i to jedynie w celu uzyskania świadczeń z ubezpieczeń społecznych. W niniejszej sprawie z uwagi na treść ugody strony ją zawierające w sposób konkludentny w dniu 31.01.2018r., nie zmierzały do obejścia przepisów ubezpieczeniowych, nie dopełniły jedynie w sposób fikcyjny formalności – umowa pisemna w ogóle nie została zawarta. To, że umowa ta została rozwiązana przez pracodawcę już na drugi dzień i w istocie skarżąca, która zobowiązała się świadczyć pracę tego nie czyniła a pracodawca nie domagał się tego w związku z czym nie zostało wypłacone wynagrodzenie nie oznacza, że skarżąca nie spełniła warunków do uznania jej za zatrudnioną i podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. W świetle postanowień ugody, przepisów prawa pracy i prawa o systemie ubezpieczeń społecznych skarżąca była zatrudniona i tym samym podlegała ubezpieczeniom. Nie przedłożyła żadnych dokumentów z ZUS wskazujących na wyłączenie jej z ubezpieczeń w okresie od 31.01. do 1.02.2018r. a materiał zgromadzony w sprawie, w szczególnie treść ugody, świadectwa pracy i spełnienia świadczeń pracowniczych przez pracodawcę takich jak wypłata ekwiwalentu za urlop nie pozwala w sposób oczywisty przyjąć, że obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym nie podlegała. Wskazany w art. 33 ust. 4 ustawy z 2004 r. ustawy katalog przyczyn, których spełnienie powoduje pozbawienie statusu bezrobotnego, ma charakter zamknięty. Wystąpienie wskazanej w nim przyczyny zobowiązuje organ administracji do wydania decyzji o pozbawieniu tego statusu, w związku z czym decyzja taka nie ma charakteru uznaniowego, a deklaratoryjny. Zdaniem Sądu, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ w sposób dostateczny wyjaśnił zarówno podstawę prawną i faktyczną jej podjęcia, realizując tym samym podstawowe wymogi stawiane decyzji administracyjnej i jej uzasadnieniu przez art. 107 K.p.a. Nie doszło więc do zarzucanych w skardze naruszeń przepisów postępowania. Organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego dochodząc do słusznej konkluzji, iż podleganie przez skarżącą ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu stanowi przesłankę do pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej. Zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. Na zakończenie należy wskazać, że prawnik zagraniczny reprezentujący skarżącą wpisany na listę radców prawnych zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2002r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. 2016.1874) był uprawniony do występowania w sprawie w zakresie odpowiadającym zawodowi radcy prawnego. Wymóg współdziałania wskazany w art. 17 ust. 1 tej ustawy przewidziany jest w sytuacji gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami wymagane jest, aby strona była reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma miejsce na etapie skargi kasacyjnej. Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.