II SA/Po 471/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2018 r. sprawy ze skargi W. B. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J., działając na podstawie art. 122 i art. 121 § 2 i 4 ustawy z dnia 17.06.1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1201) oraz art. 18, art. 123 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257): - nałożył na W. B. grzywnę w celu przymuszenia wykonania ostatecznej decyzji Nr [...] z dnia [...], dotyczącej rozbiórki budowli - parkingu wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną oraz zjazdem z drogi publicznej, stanowiącej całość techniczno-użytkową, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej tj. usług transportowych, zrealizowanej na działce [...] położonej w J. przy ul. S., w kwocie: [...] zł oraz wezwał zobowiązanego do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia; - ustalił opłatę za wydanie niniejszego postanowienia w wysokości [...] zł - zgodnie z art. 64a § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; - wezwał zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym Nr [...] w terminie do dnia [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w toku postępowania prowadzonego w sprawie legalności zabudowy działki [...] położonej w J. przy ul. S. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. decyzją z dnia [...] (sygn. [...] ) nakazał W. B. dokonanie rozbiórki budowli - parkingu wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną oraz zjazdem z drogi publicznej, stanowiącą całość techniczno - użytkową, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej tj. usług transportowych. Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy powyższą decyzje. Wyrokiem z dnia [...] roku, sygn. akt II SA/Po 1053/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę D. i W. B. na powyższą decyzję. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] . oddalił skargę kasacyjną D. i W. B. Ponieważ nałożony obowiązek nie został wykonany w dniu [...] wystosowano do zobowiązanego upomnienie znak [...] nr [...], którym przypomniano o konieczności wykonania przedmiotowego obowiązku, wskazując, iż w wypadku niewykonania nałożonego obowiązku, w terminie do dnia [...] może zostać wszczęte postępowanie egzekucyjne z zastosowaniem środków egzekucyjnych tj. grzywny w celu przymuszenia, dalej wykonania zastępczego na koszt zobowiązanego. Ponadto wystosowano do zobowiązanego tytuł egzekucyjny stanowiący podstawę prowadzenia egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym (tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] r.). Ponieważ W. B. nie przystąpił do wykonania nałożonego obowiązku, zastosowano środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia. Zażaleniem z dnia [...] W.B., reprezentowany przez adwokata J. P., zaskarżył postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...], sygn. [...], podnosząc, iż decyzja rozbiórkowa jest wadliwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego przez co postępowanie egzekucyjne nie powinno być prowadzone. Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...], Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst: Dz. U. z 2017r., poz. 1257 ze zm.; dalej: K.p.a.) w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jedn. tekst: Dz. U. z 2017r., poz. 1201 ze zm.; dalej: u.p.e.a.), uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej wskazanego przez PINB w J. terminu do uiszczenia grzywny w celu przymuszenia oraz w części dotyczącej wskazanego terminu do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym dnia [...] (nr [...]) i orzekł, iż wzywa do uiszczenia grzywny w celu przymuszenia w terminie do dnia [...] roku oraz wezwał W. B. do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z dnia [...] (nr [...]) do dnia [...] roku, a w pozostałej części zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że egzekwowany obowiązek rozbiórki budowli - parkingu wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną oraz zjazdem z drogi publicznej nie został wykonany. Niewykonanie nałożonego obowiązku zrodziło obowiązek podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. zastosował odpowiedni środek egzekucyjny - najmniej uciążliwy dla zobowiązanego. Jednocześnie wysokość grzywny była zasadna stosownie do art. 121 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł. Organ wymierzając grzywnę działał w granicach uznania administracyjnego co nie oznaczało dowolności przy określaniu wysokości nakładanej grzywny. W ocenie organu odwoławczego wysokość grzywny została określona prawidłowo, grzywna miała stanowić uciążliwość, postawić zobowiązanego w sytuacji przymusowej aby dobrowolnie wykonał obowiązek, zatem jej wysokość nie mogła być zbyt niska. Organ uwzględnił rodzaj obiektu będącego przedmiotem egzekucji oraz jego wielkość wymierzając grzywnę w wysokości [...] zł, która miała prawidłową wysokość grzywny w celu przymuszenia, szczególnie z uwagi na fakt, iż zobowiązany do dnia wydania decyzji o rozbiórce nie przystąpił do prac rozbiórkowych. Postanowienie o nałożeniu grzywny zawierało informacje dotyczące wezwania do uiszczenia grzywny w oznaczonym terminie oraz dotyczące wezwania do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym zgodnie z art. 122 § 2 u.p.e.a. W skardze do WSA w Poznaniu pełnomocnik skarżącego W.B., adwokat J. P. zaskarżonemu postanowieniu Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający odniesieniu się do zaskarżonego postanowienia nakładającego "grzywnę w celu przymuszenia wykonania ostatecznej decyzji Nr [...] z dnia [...] roku", która nie istniała, bowiem decyzja której mogłaby hipotetycznie dotyczyć grzywna w celu przymuszenia została wydana w dniu [...] roku i tylko jej mogło dotyczyć postanowienie PINB w J. z dnia [...] roku. Skoro takiej decyzji nie było, to nie można było nałożyć grzywny w celu przymuszenia do wykonania nie istniejącej w obrocie prawnym decyzji z dnia [...] roku. Wielkopolski Inspektor Nadzoru Budowlanego w postanowieniu z dnia [...] roku, Nr [...] wezwał W. B. do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z dnia [...] (Nr [...]) do dnia [...] roku, a w pozostałej części zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy - a zatem w sposób błędny, dowolny utrzymał błąd polegający na niedopuszczalnym prawnie nałożeniu grzywny w celu przymuszenia decyzji z dnia [...] roku, której organ nie wydał i nie mogła odnosić się do niej wymierzona grzywna. 2) dowolne ustalenie, jakoby wadliwość oznaczenia egzekwowanej decyzji pozostawała bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie grzywny, choć miało ono zasadnicze znaczenie w kontekście błędnego określenia przedmiotu egzekucji, którym jest decyzja nieistniejąca, a zatem nie mogła być egzekwowana i nie mogło być wydane postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do jej wykonania. Ponadto skarżący wskazał na konieczność zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt.4 k.p.a. z uwagi na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzję Głównego Inspektora Budowlanego w W. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w J. z dnia [...] roku, nr [...], co miałoby zasadnicze znaczenie z punktu widzenia zasadności i możliwości prowadzenia jej egzekucji – wobec wątpliwości czy nadaje się do egzekucji, czy były podstawy do jej nałożenia jak i co do rażąco zawyżonej wysokości. Ponadto termin jej wykonania nie został również dostrzeżony w uzasadnieniu w zaskarżonego postanowienia, choć wezwanie do "wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym Nr [...] w terminie do dnia [...] r.", pozbawiało tą decyzję wykonalności przez co postanowienie z dnia [...] roku było niedopuszczalne, co powodowało obrazę przepisu art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym i skutkowało tym, że zaskarżone postanowienie jak również poprzedzające je postanowienie nie mogą się ostać w obrocie prawnym. W konsekwencji pełnomocnik skarżącego wniósł o: - o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku Nr [...], jako naruszających powoływane przy ich wydaniu przepisy prawa i naruszające interes W. B. w tym postępowaniu administracyjnym oraz nakazanie ponownego rozpoznania przedmiotowej sprawy, ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go w/w przez ustalenie braku podstaw w tej sprawie do nałożenia grzywny w celu przymuszenia, zarówno przez PINB w J. jak i zaskarżonym postanowieniem Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego - ewentualnie o zawieszenie przez Sąd na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania administracyjnego w tej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi z dnia [...] roku w sprawie [...] skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. (za pośrednictwem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W.). W uzasadnieniu skargi dodatkowo zaznaczono, że na działce nr [...] położonej w J., był jeden stary zjazd, wobec czego nie było potrzeby występować o wyrażenie zgody na lokalizację zjazdów starego i nowego i dlatego wniesiono jedynie o wyrażenie zgody na zjazd indywidualny o szerokości 5 metrów, co potwierdziła decyzja Burmistrza J. z dnia [...] roku Nr [...] o zezwoleniu na lokalizację zjazdu o szerokości 5 metrów na przedmiotowej działce Nr [...] w J. przy ul. [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniejsze rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 2107 t.j.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając legalność zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonych granicach Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia odpowiada prawu. Grzywna w celu przymuszenia jest nakładana przez organ egzekucyjny, gdy egzekucja dotyczy m.in. spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (art. 119 § 1 u.p.e.a.). Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 119 § 2 u.p.e.a.). Grzywna w celu przymuszenia, jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia (art. 121 § 4 u.p.e.a.). Zatem w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym wykonania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego grzywna może być skutecznie nałożona na zobowiązanego tylko jeden raz. Każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł (art. 121 § 2 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 122 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 (pkt 1) – o ile nie został doręczony już zobowiązanemu wcześniej – i postanowienie o nałożeniu grzywny (pkt 2). Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze (art. 122 § 2 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 122 § 3 u.p.e.a. zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i art. 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Z przepisu tego wynika, iż ustawodawca wyraźnie rozróżnił zarzuty i zażalenie, o których mowa w art. 33 i art. 34 u.p.e.a., od zażalenia skierowanego jedynie przeciwko postanowieniu o nałożeniu grzywny. Zarzuty mogą być wnoszone w postępowaniu egzekucyjnym tylko raz, i to w terminie 7 dni od pouczenia zobowiązanego o prawie do ich zgłoszenia. Zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy. Wobec tego, o ile zobowiązany może jednocześnie korzystać z prawa zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz prawa wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny, to na dalszych etapach postępowania egzekucyjnego zarzuty (po upływie terminu do ich wniesienia) nie przysługują, chociażby postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia doręczane było ponownie (tak WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 1129/13 – dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt przedmiotowej sprawy wynika iż skarżący W. B. (reprezentowany przez pełnomocnika) wniósł zażalenie pismem z dnia [...] roku na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] roku, nr [...], które zostało rozpoznane przez Wielkopolski Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...]. Rozważając rozróżnienie charakteru środków wymienionych w art. 122 § 2 u.p.e.a. wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 29 § 1 tej ustawy organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Środkiem służącym zakwestionowaniu prowadzenia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego jest zarzut, który można oprzeć na podstawach wymienionych w art. 33 pkt 1-10 u.p.e.a. Zarzuty rozpatrywane są w trybie określonym w art. 34 tej ustawy, a na wydawane w ramach rozpatrywania zarzutów postanowienia przysługują zażalenia (art. 34 § 2 i § 5 u.p.e.a.). Środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu związanym z rozpatrywaniem zarzutu są zażalenia wymienione w art. 34 u.p.e.a. Zatem to do materialnych podstaw prowadzenia egzekucji odnieść należy możność zgłaszania i wnoszenia środków wymienionych w pierwszej części art. 122 § 3 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1348/06). W konsekwencji dotychczasowe rozważania prowadzą do wniosku, że wymienione w art. 122 § 3 u.p.e.a. zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny oparte być może jedynie na podstawach innych niż kwestionowanie istoty i dopuszczalności egzekucji. Zażalenie takie sprowadza się do kwestionowania wyboru środka egzekucyjnego albo wysokości wymierzonej grzywny, w przypadku gdy nie wniesiono zarzutów opartych na podstawach wymienionych w art. 33 pkt 6 i 8 u.p.e.a. (por. R. Hauser, Z. Leoński, Egzekucja administracyjna, Warszawa 1995 r., s. 191). W niniejszej sprawie skarżący wnosząc zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny, a także w skardze, podniósł argumenty, które w znacznej mierze sprowadzały się do kwestionowania celowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na podejmowane próby wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu. Ta część argumentacji nie mogła być skutecznie podniesiona w postępowaniu dotyczącym postanowienia w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia na podstawie art. 122 u.p.e.a. i pozostawała poza zakresem kognicji Sądu w niniejszej sprawie. Sąd natomiast był zobowiązany odnieść się do argumentacji odpowiadającej dopuszczalnym podstawom zażalenia, którymi w okolicznościach przedmiotowej sprawy były kwestie dotyczące zastosowania grzywny nakładanej w trybie art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów podniesionych w rozpoznawanej skardze należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. w swoim postanowieniu z dnia [...] roku, nr [...] nałożył na W. B. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania decyzji oznaczonej jako wydana dnia [...] roku, podczas gdy w istocie decyzja taka została wydana w dniu [...] roku. W tym przypadku należy zgodzić się z argumentacją strony skarżącej, że przedmiotowa decyzja, która stała się przedmiotem postępowania egzekucyjnego w administracji nie została wydana w dniu wskazanym w postanowieniu wydanym przez organ I instancji. Należy jednak zwrócić uwagę, że organ odwoławczy skorygował powyższe uchybienie. W postanowieniu wydanym przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku w samej sentencji znalazło się wprawdzie odniesienie tylko do uchylenia zaskarżonego postanowienia wyłącznie w części dotyczącej wskazanego terminu do uiszczenia grzywny w celu przymuszenia oraz w części dotyczącej terminu do wykonania obowiązków wskazanych w tytule wykonawczym. Niemniej jednak należy zwrócić uwagę, że w sposób prawidłowy organ odwoławczy powołał tytuł wykonawczy z dnia [...] roku, nr [...], w którym wpisano w sposób prawidłowy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku, nr [...], nr rej. [...]. Ponadto w samej treści uzasadnienia do postanowienia wydanego przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku w sposób prawidłowy powołano się na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku, nr [...] nakazującą W. B. dokonanie rozbiórki budowli – parkingu wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną oraz zjazdem z drogi publicznej stanowiącą całość techniczno-użytkową, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, tj. usług transportowych, zrealizowanej na działce [...], położonej w J., przy ulicy [...]. W tym względzie nie ma wątpliwości, że organ poprawił oczywistą pomyłkę jakiej dopuścił się organ pierwszej instancji. Nie ma zatem wątpliwości wykonania jakiej decyzji domagał się organ administracji w postępowaniu egzekucyjnym. Z podobną sytuacją mamy do czynienia w przypadku terminu wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym Nr [...], który błędnie określono "do dnia [...] roku". W tym przypadku nie ma również wątpliwości gdyż Wielkopolski Inspektor Nadzoru Budowlanego w postanowieniu z dnia [...] roku, Nr [...] uchylił wprost zaskarżone postanowienie organu I instancji w kwestii terminu wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym Nr [...] i orzekł w sposób prawidłowy termin jego wykonania do dnia [...] roku. W rozpoznawanej sprawie nie można mówić zatem o dowolności ustaleń poczynionych przez organ I instancji wobec usterek, które zostały naprawione przez organ odwoławczy. W żaden sposób nie można również uznać za zasadny zarzut dotyczący rażąco zawyżonej wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia. Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. wymierzył bowiem grzywnę w wysokości przewidzianej w art. 121 § 2 u.p.e.a., który przewiduje, że nie może ona przekraczać kwoty 10.000,00 zł w przypadku osób fizycznych. Organ wymierzając grzywnę w wysokości [...] zł działał zatem w granicach przewidzianych prawem. Wysokość grzywny została również określona w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem rodzaju obiektu będącego przedmiotem egzekucji oraz jego wielkości oraz przewidywanych kosztów wykonania decyzji o rozbiórce nakazującej przeprowadzenie wymienionych w niej czynności porządkujących (prac rozbiórkowych). Ponadto uciążliwość wymierzonej grzywny w celu przymuszenia była niewątpliwie mniejsza niż koszty wykonania zastępczego ponoszone przez zobowiązanego. W tym względzie należy przypomnieć również, że pisemne upomnienie poprzedzające wymierzenie grzywny zostało wydane w dniu [...] r., a tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] roku został prawidłowo doręczony w dniu [...] roku. Ponadto samo postanowienie o nałożeniu grzywny zawierało informacje dotyczące wezwania do uiszczenia grzywny w oznaczonym terminie oraz informacje dotyczące wezwania do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym zgodnie z art. 122 § 2 u.p.e.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w administracji z uwagi na wniesienie skargi do WSA w Warszawie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej obowiązek rozbiórki, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W tym względzie należy wyjaśnić, że ustawodawca wyczerpująco wymienił obligatoryjne przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego w administracji w art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - Postępowanie egzekucyjne w administracji. (Dz.U.2018.1314 t.j.), ale wśród nich nie ma podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego ex lege z uwagi na fakt uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszenia decyzji. Jednocześnie należy dostrzec, że instytucja zawieszenia postępowania została uregulowana także w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawodawca w art. 97 k.p.a. sformułował katalog przesłanek uzasadniających zawieszenie orzekającego postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 18 u.p.e.a., jeżeli ustawa ta nie stanowi inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd wyjaśnia, że zarówno kodeks postępowania administracyjnego, jak i ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji funkcjonują na obszarach o odmiennej charakterystyce rzeczowej. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji reguluje procedurę egzekwowania obowiązków, podczas gdy kodeks postępowania administracyjnego w zakresie, w jakim wydawane są decyzje nakładające obowiązki, procedurę ich ustanawiania. Odmienności te powodują, że konstrukcje prawne celowościowe podobnych instytucji przedstawiają się odmiennie, np. co do przesłanek. Dotyczy to również zawieszenia postępowania i stąd m.in. nie ma możliwości sięgania, przy zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, do przyczyn zawieszenia postępowania określonych w art. 97 § 1 k.p.a. Skoro sama ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera katalog przesłanek zawieszenia, to sięganie do regulacji, która ma jedynie posiłkowe zastosowanie, nie powinno mieć miejsca (por. np. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2012 r., II OSK 2101/10, LEX nr 1138073 i Małgorzata Ofiarska, Zawieszenie postępowania egzekucyjnego w administracji, Komentarz praktyczny LEX). W rozpoznawanej sprawie należy zatem uznać, że nie było podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a co więcej nie było również podstaw do zawieszenia postępowania z mocy art. 56 §1 u.p.e.a. tym względzie należy również przypomnieć, że nie zostało uruchomione postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej na W. B. obowiązek zmiany wjazdu na jego posesję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 27 stycznia 2016 roku, sygn. akt II SA/Po 1053/15 oddalając skargę na decyzję Wielkopolskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 września 2013 roku, przesądził o zgodności ustalonego stanu faktycznego i dokonanej do niego subsumcji stanu prawnego, co zostało potwierdzone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2017 roku sygn. akt II OSK 1138/ 16 NSA oddalającego skargę kasacyjną. Prawomocny wyrok sądu administracyjnego uczynił zatem niedopuszczalnym rozpoznanie żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego zgodnie z uchwała NSA z dnia 7 grudnia 2009 roku, sygn. akt I OPS 6/09. Z tych względów postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wielkopolskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku, znak [...], co zostało utrzymane mocy postanowieniem Głównego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku, nr [...]. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] roku, sygn. akt VII SA/Wa 290/18 oddalił skargę W.B. na powyższe postanowienia w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę. W tych okolicznościach sprawy Sąd nie dostrzegł naruszeń prawa, które miałby istotny wpływ na prowadzone w sprawie postępowanie i oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. jako niezasadną.