II SAB/Gd 90/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2018 r. sprawy ze skargi H. J. na bezczynność A S.A. Oddział Terenowy w G. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje A S.A. Oddział Terenowy w G. do rozpatrzenia punktów 1 i 2 wniosku H. J. z dnia 6 marca 2018 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. przyznaje od A S.A. Oddział Terenowy w G. na rzecz skarżącego H. J. sumę pieniężną w wysokości 500 zł (pięćset złotych); 5. zasądza od A S.A. Oddział Terenowy w G. na rzecz skarżącego H. J. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 7 września 2018 r. H. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Spółki A w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 6 marca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, domagając się: zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; stwierdzenia, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenia od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Skarga ta wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z dnia 6 marca 2018 r., przesłanym drogą elektroniczną, skarżący zwrócił się do Dyrektora Spółki A o przekazanie "danych dotyczących działalności programowej Oddziału Spółki a konkretnie – startującego w grudniu 2017 r. i emitowanego aktualnie 12 – odcinkowego cyklu pt. "B", poświęconego twórczości F. G.: 1. jaki jest całkowity budżet realizacji ww. cyklu; 2. kto brał udział w realizacji cyklu (reżyseria, scenariusz, scenografia, kierownictwo produkcji itd.) i jak przedstawia się wynagrodzenie tych osób; 3. na czym polegała i jak została uhonorowana praca H. R., prywatnie męża aktualnej Dyrektor Oddziału Spółki A, przedstawionego w zapowiedzi cyklu jako "opiekun programu". W złożonym wniosku skarżący wskazał, że domaga się tych informacji, gdyż wątpliwości jego wzbudził zarówno sam dobór bohatera, wystarczająco mocno wyeksponowanego na tej samej antenie Spółki A zaledwie rok wcześniej, jak i niejasna rola w przygotowaniu cyklu przez H. R., prywatnie męża Dyrektor Oddziału Spółki A. Z uwagi na nieotrzymanie od organu żadnej odpowiedzi powyższy wniosek skarżący powtórzył w piśmie przesłanym do organu drogą elektroniczną w dniu 4 września 2018 r. Pismem z dnia 6 września 2018 r. Dyrektor Oddziału Spółki A wyjaśniła skarżącemu, że produkcja i emisja programu "B" nie została jeszcze zakończona, zatem nie jest możliwe podanie całkowitego budżetu realizacji programu. Powołując się zaś na rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE oraz na art. 47 Konstytucji RP, Dyrektor odmówił udzielenia odpowiedzi na zadane pozostałe pytania i udostępnienia żądanych informacji wskazując, że udzielenie tych informacji naruszałoby chronione prawa osób, których te informacje dotyczą a ponadto posiadają wartość gospodarcza i stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa oraz zawierają informacje handlowe i organizacyjne. We wniesionej do Sądu skardze na bezczynność Spółki A skarżący wskazał, że organ nie udostępnił mu żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takiej informacji, a tym samym naruszył art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Spółka A wniósł o odrzucenie skargi lub ewentualnie jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi wskazał, że nie ma zdolności sądowej w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, gdyż nie jest jedną z jednostek organizacyjnych wykonujących zadania publiczne i nie wykonuje zadań publicznych. Organem Spółki jest Zarząd Spółki, Rada Nadzorcza oraz Walne Zgromadzenie a nie oddział terenowy czy też dyrektor takiego oddziału. Zauważył przy tym, że Skarb Państwa posiada pozycję dominującą wobec Spółki, gdyż posiada w kapitale zakładowym Spółki 100% akcji. Uzasadniając zaś wniosek o oddalenie skargi, Dyrektor wskazał, że żądana przez skarżącego w punkcie 2 i 3 złożonego wniosku informacja nie stanowi informacji publicznej. Udzielenie informacji o wynagrodzeniach osób wymienionych w tych punktach, którzy nie sprawują funkcji publicznej, należy do sfery prywatnej poszczególnej osoby i prawo do nich podlega ograniczeniu ustanowionemu w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie wskazał, że nie był w posiadaniu informacji dotyczącej pytania objętego punktem 1 złożonego przez skarżącego wniosku, gdyż produkcja i emisja programu "B" poświęconego twórczości F. G. nie została jeszcze zakończona, o czym poinformowano skarżącego w piśmie z dnia 6 września 2018 r. Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4. Z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1380 ze zm.) - zwanej dalej u.d.i.p., wynika, że wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno – technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 ustawy ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznej, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub, że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 314 – 315). Ponadto, z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). A zatem z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej będziemy mieć do czynienia wtedy, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo nie wyda na zasadach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udzielenia żądanej informacji. W ocenie Sądu Spółka A, w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., jest podmiotem zobowiązywanym do udzielenia będącej w jego posiadaniu informacji publicznej. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z treści art. 4 ust. 1-5 u.d.i.p., a zwłaszcza z użytego w jego konstrukcji sformułowania "w szczególności" wynika, że dokonane przez ustawodawcę wyliczenie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej nie ma charakteru wyczerpującego. W powyższej regulacji elementem decydującym o tym, że określony podmiot ma obowiązek udostępnienia informacji publicznej jest to, czy wykonuje on zadania publiczne. Uszczegółowienie zawarte w art. 4 ust. 1 pkt 1-5 ma charakter porządkujący i pozwala na rozstrzygnięcie ewentualnych wątpliwości w odniesieniu do określonych podmiotów. Regulacja ta nie wyklucza istnienia innych podmiotów nienależących do żadnej z kategorii tam wymienionych, które z uwagi na to, że wykonują określone zadania publiczne, pozostają zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, o ile ją posiadają. Struktura organizacyjna i własnościowa takich podmiotów nie ma decydującego znaczenia (tak: NSA w tezie 1 do wyroku z 18 września 2014 r., sygn. akt I OSK 45/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie podzielił stanowiska pełnomocnika organu, że skierowanie wniosku do Dyrektora Oddziału Spółki powinno skutkować odrzuceniem wniesionej w niniejszej sprawie skargi. Sąd uznał bowiem, że intencją wnioskodawcy było uzyskanie konkretnej informacji od Oddziału Terenowego Spółki, zaś osoba pełniąca funkcję dyrektora reprezentuje jedynie tenże oddział na podstawie pełnomocnictwa od Prezesa Zarządu Spółki. W konsekwencji przyjąć należało, że również oddział jest adresatem wniesionej skargi. Pozostaje natomiast poza sporem, że Spółka i jej oddziały terenowe są w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. podmiotami zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2018 r., II SAB/Wa 570/17 dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oddział Terenowy Spółki reprezentuje Spółkę, która – co nie ulega wątpliwości - wykonuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym. Spółka, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1414 ze zm.), realizuje bowiem misję publiczną, oferując, na zasadach określonych w ustawie, całemu społeczeństwu i poszczególnym jego częściom, zróżnicowane programy i inne usługi w zakresie informacji, publicystyki, kultury, rozrywki, edukacji i sportu, cechujące się pluralizmem, bezstronnością, wyważeniem i niezależnością oraz innowacyjnością, wysoką jakością i integralnością przekazu. Zgodnie zaś z treścią art. 26 tej ustawy jednostki publicznej radiofonii i telewizji działają wyłącznie w formie jednoosobowej spółki akcyjnej Skarbu Państwa (ust. 1). Telewizję publiczną tworzy spółka "A", zawiązana w celu tworzenia i rozpowszechniania ogólnokrajowych programów I, II i TV Polonia oraz regionalnych programów telewizyjnych (ust. 2). Terenowe oddziały spółki "A" mają swoje siedziby w: B., B., G. W., G., K., K., K., L., Ł., O., O., P., R., S., W., W. (ust. 2a). Z kolei, zgodnie z art. 30 tej ustawy do terenowych oddziałów Spółki należy tworzenie i rozpowszechnianie regionalnych programów telewizji publicznej (ust. 1). Działalnością terenowego oddziału Spółki kieruje dyrektor powoływany przez radę nadzorczą na wniosek zarządu Spółki (ust. 3). Ponadto, zgodnie z treścią § 5 Regulaminu Organizacyjnego przedsiębiorstwa Spółki stanowiącego Załącznik do uchwały nr [...] Zarządu Spółki z dnia 3 lipca 2018 r. w skład przedsiębiorstwa Spółki wchodzą: Zakład Główny oraz Oddziały Terenowe. Oddziały są jednostkami organizacyjnymi w rozumieniu niniejszego regulaminu (§ 6 ust. 3). W ocenie Sądu że żądania zawarte w punkcie 1 i 2 wniosku skarżącego z dnia 6 marca 2018 r. stanowiły żądanie udzielenia informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.i.d.p. Stosownie do art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei, przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ww. ustawy, o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, https://orzeczenia.nsa.gov.pl), przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wskazuje przy tym, że udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o: programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań (lit. c). Ponadto, art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. wskazuje, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust 1, w tym: o organizacji (lit. b), przedmiocie działalności i kompetencjach (lit. c), majątku, którym dysponują (lit. f). Ponadto, przepis art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wskazuje, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym w tym, o: majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych (lit. a), majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit a – c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach (lit. d). Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, uznać należy, że informacja na temat całkowitego budżetu realizacji przez Oddział Terenowy Spółki cyklu "B" oraz wysokości wynagrodzenia osób, które brały udział w realizacji tego cyklu, jako dotycząca majątku publicznego, stanowi informację publiczną. Jest to bowiem w efekcie informacja na temat kosztów realizacji zadania publicznego ze z majątku publicznego. Majątkiem publicznym jest bowiem mienie państwowe, komunalne oraz mienie należące do podmiotów sektora finansów publicznych w rozumieniu ustawy o finansach publicznych oraz mienie należące do banków i spółek prawa handlowego, w którym Skarb Państwa posiada ponad 50% udziałów w kapitale zakładowym (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 193). Spółka jest jednoosobową Spółką Akcyjną Skarbu Państwa, w której Skarb Państwa posiada w kapitale zakładowym spółki 100% akcji. Za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. należy zaś uznać wszelkiego rodzaju dane, które są związane z gospodarowaniem środkami publicznym, a więc także związane z ponoszeniem wydatków – o ile dotyczą one mienia publicznego (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Po 29/14, LEX nr 1493295). Informację publiczną stanowi informacja o wydatkowaniu środków publicznych i w istocie tak należy zakwalifikować pytania zawarte w punkcie 1 i 2 wniosku skarżącego z dnia 6 marca 2018 r. Niewątpliwie zaś, jak wynika z akt sprawy, Oddział Terenowy Spółki nie udzielił skarżącemu żądanej przez niego informacji w zakresie punktu 1 i 2 wniosku z dnia 6 marca 2018 r. ani też nie wydał rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, zgodnie z wymogami u.d.i.p., a tym samym stwierdzić należało, że pozostaje on w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego w tym zakresie. Pismo organu z dnia 6 września 2018 r., wskazujące na tajemnicę przedsiębiorstwa i prawo do prywatności nie stanowi prawidłowego załatwienia wniosku skarżącego. Okoliczności te mogą ewentualnie stanowić podstawę do odmowy udzielenia informacji w drodze decyzji, przy czym podmiot niebędący organem władzy publicznej, stosując odpowiednio przepisy art. 16 u.d.i.p., wydaje rozstrzygnięcie, od którego przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Takiego rozstrzygnięcia w sprawie Oddział Terenowy Spółki jednakże nie wydał. Z kolei stwierdzenie, że nie jest znany całkowity koszt programu, gdyż jego produkcja i emisja nie została zakończona, nie załatwia wniosku w zakresie podania budżetu tegoż przedsięwzięcia. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Odział Terenowy Spółki do rozpatrzenia punku 1 i 2 wniosku skarżącego z dnia 6 marca 2018 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. Sąd uznał natomiast, że informacja, której skarżący żądał w punkcie 3 wniosku z dnia 6 marca 2018 r. a mająca na celu wskazanie na czym polegała i jak została uhonorowana praca H. R., jako opiekuna programu pt. "B" nie stanowi informacji publicznej. Zakres żądanej przez skarżącego informacji, z uwagi na posiadanie przez niego informacji o pełnionej przez H. R. funkcji w realizacji cyklu pt. "B", wykracza bowiem poza przedstawiony powyżej zakres wynikający z przepisów art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. b i c u.d.i.p. Dlatego też, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a, Sąd w punkcie 2 wyroku oddalił skargę skarżącego w tym zakresie. Sąd stwierdził przy tym, że bezczynność, której dopuścił się Oddział Terenowy Spółki w rozpoznaniu punktu 1 i 2 wniosku skarżącego z dnia 6 marca 2018 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w dniu 6 marca 2018 r., który nie został w ogóle rozpoznany pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., jako że organ nie załatwił go zgodnie z wymogami u.d.i.p. ani też nie poinformował skarżącego o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim załatwi wniosek. Dopiero po ponagleniu przez skarżącego, w piśmie z dnia 4 września 2018 r., Dyrektor wystosował do skarżącego pismo z dnia 6 września 2018 r., które jednakże nie załatwiło tegoż wniosku. Dokonując powyższego stwierdzenia, Sąd miał na uwadze, że oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy wziąć pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (zob. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Po 19/15 – dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt 3 sentencji wyroku. Jednocześnie, działając na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd przyznał od Oddziału Terenowego Spółki na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 500 zł. Przyznanie tej sumy uzasadniało bowiem stwierdzenie rażącego naruszenia prawa w rozpatrzeniu złożonego przez skarżącego wniosku, który powinien zostać załatwiony w terminie 14 dni, oraz oczywista nieusprawiedliwiona bezczynność. W ocenie Sądu przyznana suma jest wystarczająca i spełni funkcję przewidzianą w tym przepisie, jeśli się weźmie pod uwagę charakter niniejszego postępowania, długość zwłoki oraz towarzyszące jej okoliczności. O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś w punkcie 5 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.