II SAB/Po 29/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi K. C. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę W dniu 11 marca 2014 r. K. C. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P. w sprawie udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 22 stycznia 2014 r., domagając się zobowiązania organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi oraz stwierdzenia, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, a także wymierzenia organowi grzywy i zasądzenia kosztów postępowania. Skarga została przekazana, zgodnie z właściwością, Burmistrzowi w dniu 12 marca 2014 r., który przekazał skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami postępowania tutejszemu Sądowi w dniu 29 marca 2014 r. W uzasadnieniu skargi K. C. wskazał, że w dniu 22 stycznia 2014 r. wysłał do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez sporządzenie i przesłanie w formie dokumentu pisemnego informacji przedstawiających: 1) kwoty wypłaconych nagród brutto, które otrzymali w latach 2006-2013 pracownicy Urzędu Miasta i Gminy P. [dalej: UMiG w P. lub Urząd] z podziałem na poszczególne wydziały i w rozbiciu na poszczególne lata; 2) liczbę skarg na czynności pracowników Urzędu oraz odwołań od wydanych decyzji lub postanowień wydanych w latach 2006-2013 z podziałem na poszczególne wydziały i w rozbiciu na poszczególne lata; 3) wysokość średniego wynagrodzenia brutto pracowników pod koniec 2013 r. z podziałem na wydziały. W tym samym wniosku K. C. zwrócił się do organu o podanie na jakiej stronie internetowej (wraz ze wskazaniem ścieżki dostępu) umieszczono wiadomości określone w art. 37 ustawy o finansach publicznych, a jeżeli nie zostały umieszczone, to o sporządzenie i przesłanie informacji zawierających wykaz osób prawnych i fizycznych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym w zakresie podatków lub opłat udzielono umorzeń w kwocie przewyższającej łącznie 500 zł – wraz ze wskazaniem wysokości umorzonych kwot i przyczyn umorzenia w rozbiciu na poszczególne lata w okresie 2006-2013. Dalej skarżący wskazał, że w dniu 4 lub 5 lutego 2014 r. otrzymał od Burmistrza Miasta i Gminy P. pismo, w którym podano mu informacje co do wynagrodzenia pracowników na koniec 2013 r., z podziałem na wydziały, natomiast co do pozostałych pytań otrzymał odpowiedź, że w związku z koniecznością przygotowania i przejrzenia archiwalnej dokumentacji informacja zostanie przedstawiona do 20 marca 2014 r. Następnie w dniu 22 lutego 2014 r. skarżący otrzymał pismo, w którym Burmistrz wezwał go do wykazania w terminie 7 dni interesu publicznego uzasadniającego udostepnienie żądanych informacji, jako powód wezwania podając, że informacje, o które zawnioskował nie istnieją w zasobach organu i wymagają przygotowania według wskazanych kryteriów. Powołując się na przepisy art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1, art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198, z późn. zm. - dalej: u.d.i.p.), skarżący stwierdził, że informacje, o które wystąpił są informacjami publicznymi i ma prawo się domagać ich udzielenia, gdyż organ je posiada, wniosek dotyczy spraw wymienionych w art. 6 u.d.i.p. i nie stosuje się do nich ograniczeń określonych w art. 5 u.d.i.p., nie zostały też umieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej ani na stronie internetowej Urzędu. Natomiast w odniesieniu do udzielenia odpowiedzi w kwestii, której dotyczy art. 37 ust. 1 pkt 2f" ustawy o finansach publicznych, podniósł, że nie stosuje się do nich ograniczeń, o których mowa w art. 5 u.d.i.p. Podniósł, że w związku z art. 37 ustawy o finansach publicznych prosił organ o podanie na jakiej stronie umieszczono wiadomości wymienione w tym przepisie, a jeżeli nie zostały umieszczone, to o sporządzenie i przesłanie informacji zawierających wykaz osób prawnych i fizycznych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym w zakresie podatków lub opłat udzielono umorzeń w kwocie przewyższającej łącznie 500 zł – wraz ze wskazaniem wysokości umorzonych kwot i przyczyn umorzenia "w rozbiciu na poszczególne lata w okresie 2006-2013. Skarżący zarzucił Burmistrzowi, że do dnia wzniesienia skargi, nie udzielił mu informacji zgodnej z wnioskiem ani nie wydał rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji publicznej, co przesądza o pozostawaniu organu w bezczynności. Podniósł, że Burmistrz nie udzielił mu informacji o wysokości średniego wynagrodzenia brutto pracowników na koniec 2013 z podziałem na wydziały, gdyż w odpowiedzi organu zawarta została informacja o rocznym wynagrodzeniu pracowników z podziałem na wydziały, wobec czego otrzymana informacja nie odpowiada treści wniosku i nie stanowi wyplenienia obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż pismo Burmistrza z dnia 3 lutego 2014 r., zawiera informacje niepełne, niejasne lub o treści, która nie odpowiada sformułowaniu zawartemu we wniosku. Skarżący argumentował, że użył jednoznacznego, znanego organowi zwrotu "średnie wynagrodzenie", w znaczeniu ustalonym m.in. w ustawie z dnia 26 stycznia 1982 r. karta nauczyciela i w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 13 stycznia 2010 r. w sprawie sposobu opracowywania sprawozdania z wysokości średnich wynagrodzeń nauczycieli na poszczególnych stopniach awansu zawodowego w szkołach prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego głownie z uwagi, iż Urząd takie sprawozdania sporządza, a zatem powinno być organowi znane oraz dookreślenia "brutto pracowników", co miało wskazywać sposób podania wyliczenia tego wynagrodzenia w stosunku do osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, a określenie "na koniec 2013 r." miało na celu dookreślenie terminu dokonania takiego wyliczenia. Nadto skarżący podniósł, że z zawartej w piśmie z dnia 3 lutego 2014 r. wypowiedzi Burmistrza, iż w związku z koniecznością przygotowania i przejrzenia archiwalnej dokumentacji informacja zostanie przekazana do 20 marca 2014 r. wynika, że organ uznał, iż informacje, o które skarżący wystąpił, są informacjami publicznymi o charakterze prostym, które mogą zostać udzielone wnioskodawcy. O prostym charakterze żądanych informacji ma również świadczyć, zdaniem skarżącego, to, że organ wskazała jako jedyny powód nieudostępnienia informacji w ustawowym terminie 14 dni konieczności przygotowania i przejrzenia dokumentów znajdujących się w archiwum. Dalej skarżący podniósł, że Burmistrz w dniu 22 lutego 2014 r. (po 31 dniach od otrzymania wniosku) zmienił zdanie, bowiem wskazał, że ze względu na to, iż wniosek obejmuje wiele pozycji i wymaga pozyskania archiwalnej dokumentacji, a także dokonania zestawień i obliczeń, tak aby przygotować je zgodnie ze złożonym wnioskiem jest to informacja przetworzona. Skarżący zarzucił, że pismo organu jest wewnętrznie sprzeczne, bowiem następnie organ wskazał, iż informacje, których się domaga nie istnieją w [...] zasobach, wymagają przygotowania według wskazanych kryteriów, a w końcowej części pisma organ wezwał go do wykazania w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego pisma interesu publicznego uzasadniającego udostepnienie żądanych informacji. Reasumując skarżący zarzucił, że organ po upływie miesiąca do złożenia wniosku całkowicie odmiennie odniósł się do charakteru informacji publicznej, której udzielania skarżący domagał się w swoim wniosku. Podniósł również, że termin 7 dni nie znajduje oparcia w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej ani nie jest jest przewidziany w Statucie Gminy P., przy czym organ nie pouczył o rygorze niezastosowania się do wezwania, co zdaniem strony świadczy o podjęciu decyzji o zablokowaniu udzielenia mu informacji publicznej. W ocenie skarżącego pytanie o kwoty nagród wypłaconych pracownikom Urzędu, jak i o liczbę skarg na czynności pracowników Urzędu oraz odwołań od wydanych przez nich decyzji lub postanowień nie dotyczy informacji przetworzonych, Burmistrz posiada te informacje, a przekształcenie ich polega na przeprowadzeniu prostych działań matematycznych, bowiem zgodnie z art. 298¹ Kodeksu pracy oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz sposobu prowadzenia akt osobowych pracownika (Dz. U. nr 62, poz. 286) Burmistrz, jeżeli nagradzał pracowników, to musi posiadać takie informacje zgodnie z przywołanym rozporządzeniem. Nadto skarżący zwrócił uwagę na obowiązek gromadzenia archiwalnych dokumentów przez Burmistrza jako kierownika jednostki organizacyjnej samorządu terytorialnego, co wynika z przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2011 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wykazów akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych, a ponadto na postanowienia zarządzenia nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] stycznia 2013 r., w sprawie regulaminu organizacyjnego Urzędu Miasta i Gminy w P. Odwołując się do stanowiska orzecznictwa, skarżący podniósł, że udzielenie odpowiedzi na jego wniosek wymagało jedynie wykonania przez Burmistrza prostego działania arytmetycznego w oparciu o dane zawarte w posiadanych rejestrach (także w wersji elektronicznej) i w archiwum. W odniesieniu do pytania drugiego skarżący stwierdził, że organ powinien posiadać żądane informacje i udostępnić je bez zbędnej zwłoki na podstawie rejestru skarg i wniosków prowadzonego przez Wydział Organizacyjny Urzędu Miasta i Gminy P.. W jego ocenie, skoro dane dotyczące jego dwóch pierwszych pytań sformułowanych we wniosku znajdują się w prowadzonej dokumentacji kadrowej i rejestrach, a dostęp do tego rodzaju informacji nie podlega ograniczeniu, to termin 14 dni jest wystarczający na wypełnienie ciążącego na organie obowiązku niezwłocznego udostepnienia informacji (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2 u.d.i.p.). Skarżący zaznaczył, ze z konstrukcji pytania wynika, że nie domagał się informacji w odniesieniu do konkretnego pracownika, lecz jego wniosek dotyczy funkcjonowania określonych struktur - wydziałów, które w Urzędzie gromadzą i wytwarzają własne informacje (poza centralnym rejestrem skarg prowadzonym przez Wydział Organizacyjny), a dokumentację archiwalną gromadzi się w podziale na lata. Skarżący podniósł, że w istocie chodzi o ustalenie sposobu wydatkowania pieniędzy publicznych na płace pracowników Urzędu Miasta i Gminy w P. oraz o ustalenie, czy i jaka jest zależność pomiędzy udzielonymi nagrodami, a jakością pracy pracowników w poszczególnych wydziałach. Wobec tego domaganie się w takiej sytuacji przez Burmistrza wykazania przez skarżącego szczególnego interesu publicznego uznaje za złośliwe uniemożliwianie otrzymania tych informacji, przy zachowaniu pozoru legalności takiego działania (w tym zakresie skarżący powołał się na tezy zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1505/11). W odniesieniu do wniosku o przekazanie informacji związanych z wykazem podmiotów, którym w zakresie podatków lub opłat udzielono umorzeń w kwocie przewyższającej łącznie 500 zł skarżący podniósł, że obowiązek podania przez Burmistrza do publicznej wiadomości tych informacji został nałożony ustawą o finansach publicznych – aktualnie obowiązek ten wynika z art. 37 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, a wcześniej wynikał z art. 14 ustawy z dnia z 30 czerwca o finansach publicznych, co ma związek z zasadą jawności finansów publicznych, sformułowaną w art. 33 ust. 1 ustawy o finansach publicznych (analogiczny obowiązek wyrażony jest w art. 61 ust. 12 ustawy o samorządzie gminnym). W dalszej kolejności skarżący przybliżył treść art. 37 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o finansach publicznych oraz art. 299 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Podniósł, że skoro na stronie internetowej Miasta i Gminy P., ani na stronie BIP nie znalazł tych informacji, to w swoim wniosku w pierwszej kolejności domagał się wskazania ścieżki dostępu do tych informacji, a następnie, z ostrożności gdyby informacja nie była sporządzona, sporządzenia wykazu w węższym zakresie niż wskazuje na to przepis ustawy, tj. tylko informacji dotyczącej umorzeń i za okres, w którym organ jest zobowiązany do sporządzania i podania tych informacji do publicznej wiadomości. Dalej skarżący stwierdził, że w związku z upływem 49 dni od złożenia wniosku uprawnione jest twierdzenie, iż bezczynność Burmistrza narusza art. 61 Konstytucji RP oraz zasadę jawności wynikającą z ustawy o finansach publicznych, a także art. 3 ust. 2 u.d.i.p. i ma charakter rażącego naruszenia prawa. Jego zdaniem postawa prezentowana przez organ w postępowaniu jest nie do zaakceptowania w świetle przywołanych zasad funkcjonowania państwa i organów władzy publicznej, przy czym także w kwestii terminowości działania tego organu rażąco naruszył on art. 3 ust. 2 i art. 13 u.d.i.p., a także zasadę szybkości i ograniczonego formalizmu zawartą w art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.). Ponadto wskazał na obowiązek i możliwości zwiększania wiedzy prawnej przez Burmistrza, co uzasadnia twierdzenie, iż bezczynność Burmistrza jest zawiniona – przy czym odpowiada on również za skutki czynności pracowników, którymi posługuje się wykonując swoje zadania – i ma charakter istotnego naruszenia prawa, co uzasadnia ze względów wychowawczych orzeczenie grzywny. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy P., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi w całości. Przedstawiając stan faktyczny i dotychczasowy przebieg postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, organ wyjaśnił, że w piśmie z dnia 3 lutego 2014 r. – w 11 dniu od dnia wpływu do organu wniosku skarżącego z dnia 21 stycznia 2014 r. – z zachowaniem 14-dniowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udzielił skarżącemu informacji w zakresie wysokości średniego wynagrodzenia brutto pracowników na koniec 2013 r., z podziałem na wydziały i ze wskazaniem, że dana kwota przypada na 1 osobę rocznie. Wobec tego stwierdził, że została stronie udzielona w ustawowym terminie informacja zgodna z wnioskiem w zakresie wskazanym w tiret trzecim wniosku. Odnośnie pozostałych pytań zawartych we wniosku organ podniósł, że jednocześnie w tym samym piśmie wyjaśniono skarżącemu, iż na podstawie art. 13 u.d.i.p. w zakresie pozostałych pytań, w związku z koniecznością przygotowania i przejrzenia archiwalnej dokumentacji od 2006 r., informacja zgodna z wnioskiem zostanie mu przedstawiona w terminie do dnia 20 marca 2014 r., a termin ten nie pozostawał w sprzeczności z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., bowiem wskazano skarżącemu powody opóźnienia w udzieleniu informacji; a pismo informujące zostało doręczone skarżącemu w dniu 5 lutego 2014 r. pod wskazanym we wniosku adresem przed upływem terminu, o którym owa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Dalej organ podniósł, że na skutek analizy materiałów koniecznych do zajęcia stanowiska w sprawie organ wskazał w piśmie z dnia 20 lutego 2014 r. (doręczonym skarżącemu w dniu 25 lutego 2014 r.), że udostępnienie informacji publicznej obejmuje wiele pozycji, wymaga nie tylko pozyskania archiwalnej dokumentacji, ale także konieczności dokonania zestawień i obliczeń aby przygotować informację zgodnie z wnioskiem, tym samym organ uznał, że jest to informacja przetworzona; wyjaśnił również, że informacje objęte wnioskiem nie istnieją w zasobach i wymagają przygotowania według wskazanych przez wnioskodawcę kryteriów, stąd też wezwał go do wykazania interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie żądanych informacji, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., i wyznaczył termin 7 dni od doręczenia pisma na wykazanie tegoż interesu. Burmistrz podał, że z uwagi na bezskuteczny upływ wyznaczonego terminu z dniem 4 marca 2014 r. wydał w dniu 7 marca 2014 r. decyzję nr RO.1431.2.2014, którą odmówił udzielenia informacji publicznej przetworzonej w zakresie objętym wnioskiem, z wyjątkiem żądania objętego powołanym wyżej tiret trzecim wniosku, w którym to zakresie informacja została udzielona. Organ podniósł, że decyzja z dnia 7 marca 2014 r. została nadana do wnioskodawcy w tym samym dniu, a doręczona skarżącemu w dniu 13 marca 2014 r., co nastąpiło przed końcem terminu upływającego w dniu 20 marca 2014 r., wobec czego nie naruszył przepisu art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Wskazując, że skarżący w dniu 11 marca 2014 r. wniósł bezpośrednio Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność Burmistrza w zakresie udostępnienia informacji publicznej, organ podniósł, że skarga została w sposób niezgodny z art. 54 § 1 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi złożona bezpośrednio do tutejszego Sądu zamiast za pośrednictwem organu; przy tym skarga została złożona 2 dni przed doręczeniem skarżącemu decyzji z dnia 7 marca 2014 r., a jednocześnie już po wydaniu tej decyzji i nadaniu jej w tym samym dniu. Burmistrz wskazał, że skarżący nie odpowiedział na wezwanie do wykazania interesu prawnego ani nie wstrzymał swojej decyzji o złożeniu skargi do dnia otrzymania rozstrzygnięcia organu w z zakresie informacji publicznej bądź wskazanego przez organ terminu 20 marca 2014 r., a ponadto w dniu 25 marca 2014 r. wniósł odwołanie od decyzji z dnia 7 marca 2014 r. nr RO.1431.2.2014. Burmistrz nie podzielił zarzutów skargi, w szczególności za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 61 Konstytucji RP oraz art. 3 ust. 2 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., wskazując, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ w wyznaczonym terminie udzielił wnioskodawcy odpowiedzi w takim zakresie, w jakim było to możliwe na podstawie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (w odniesieniu do żądania wskazanego w tiret trzecim wniosku), a zatem zarzut braku udzielenia informacji, pomimo przesłania pisma w tym zakresie, jest bezpodstawny. Organ zwrócił uwagę na użyte we wniosku różne sformułowania "pracownicy Urzędu Miasta i Gminy P." (w tiret pierwszym), "pracownicy Urzędu" (w tiret drugim) i "pracownicy" (w tiret trzecim) oraz żądanie udzielenia informacji z podziałem "na wydziały" i stwierdził, że w swojej ocenie udzielił odpowiedzi zgodnej z wnioskiem skarżącego, wskazując średnie wynagrodzenie brutto pracowników na koniec 2013 r. w ujęciu rocznym za 2013 r. i z podziałem "na wydziały" Urzędu Miasta i Gminy, a przekazana informacja dotyczyła pracowników Urzędu zatrudnionych na podstawie umowy o pracę. Podniósł, że wnioskodawca nie podał, czy chodziło o średnie wynagrodzenie z danego miesiąc (w tym przypadku z grudnia 2013 r.), czy też średnie wynagrodzenie na koniec 2013 r. rozumiane jako średnie roczne wynagrodzenie, wobec tego organ udzielił precyzyjnej odpowiedzi, przedstawiając zagadnienie ujęciu rocznym. Nadto podniósł, że o tym, w jakim znaczeniu wnioskodawca użył sformułowania "średnie wynagrodzenie" dowiedział się dopiero ze skargi. Podtrzymał stanowisko, że informacja była jasna, pełna, a jej treść odpowiadała pytaniu sformułowanemu we wniosku. Dalej organ stwierdził, że w piśmie z dnia 3 lutego 2014 r. wskazał termin, w którym udostępni skarżącemu informację publiczną, a działanie takie jest zgodne z art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 13 ust. 12 u.d.i.p. Podniósł, że jeżeli w granicach wyznaczonego terminu organ uznał, że wniosek dotyczy informacji przetworzonej, to oznaczało, że informacja przetworzona zostanie udostępniona w tym terminie, po wykazaniu przez skarżącego, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wyjaśnił, że w piśmie z dnia 20 lutego 2014 r oznajmił skarżącemu, iż nie jest w posiadaniu informacji rozumianych jako informacje objęte wnioskiem, gdyż dane (dane proste) konieczne do przygotowania żądanej informacji były w posiadaniu organu, ale nie dysponował informacjami rozumianymi jako informacje przetworzone, których udzielenia domagał się wnioskodawca. Podniósł, że sam skarżący zakładał przygotowanie przez organ informacji specjalnie dla niego, a tym samym informacji przetworzonej, co wynika z treści wniosku. Przy czym zaznaczył, że z uwagi na zakres i przedział czasowy (8 lat) oczekiwanych informacji oraz dostęp organu jedynie do informacji prostych przygotowanie żądanych informacji w terminie 14 dni nie było możliwe, bowiem wymagało jej wytworzenia przez organ. Organ stwierdził, że udzielenie skarżącemu informacji w postaci informacji prostych byłoby sprzeczne z treścią wniosku. Odwołując się do stanowiska orzecznictwa, organ zaprzeczył, że w przedmiotowej sprawie czynności organu sprowadzały się do wykonania prostych czynności technicznych i nie doszło do przetworzenia informacji publicznej, bowiem w tej sprawie chodziło o przygotowanie informacji "specjalnie" dla wnioskodawcy, czego strona była świadoma, formułując swój wniosek. Przy tak przedstawionej argumentacji, organ uznał, że podjął wszelkie wymagane prawem czynności, w szczególności udzielił informacji wskazanej w tiret trzecim wniosku, a w pozostałym zakresie wezwał skarżącego do wykazania interesu prawnego, zatem nie pozostawał w bezczynności i nie naruszył wskazanych w skardze zasad postępowania administracyjnego. Odwołując się do treści art. 7 ust. 1 pkt 2 i art. 11 u.d.i.p., organ stwierdził, że podanie do publicznej wiadomości informacji, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o finansach publicznych poprzez wywieszenie jej w miejscach ogólnie dostępnych pozostaje w zgodzie z obowiązkiem udostępnienia informacji publicznych, stąd też nie było możliwe podanie skarżącemu ścieżki dostępu, o co wnosił; zarazem sporządzenie takiej informacji w zakresie wskazanym we wniosku oznaczało znów przekształcenie informacji prostej w przetworzoną i dlatego organ wezwał w tym zakresie skarżącego do wykazania, że jego żądanie jest istotne dla interesu publicznego. W odniesieniu do zgodności działania organu ze statutem Gminy P. Burmistrz wyjaśnił, że określony w § 120 ust. 4 pkt 2 lit. c termin na udostepnienie "innych dokumentów" (bez zbędnej zwłoki) niż wymienionych wcześniej w tym przepisie wynosi 14 dni od dnia otrzymania wniosku, co pozostaje w zgodzie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Ponadto organ stwierdził, że w ustalanie wzajemnej relacji przedmiotowej ustawy (u.d.i.p.) i ustawy o finansach publicznych na podstawie orzeczeń dotyczących ustawy Prawo zamówień publicznych jest tylko wyrazem osobistej oceny skarżącego w tym zakresie. Reasumując całość rozważań, organ uznał, że brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że pozostawał w bezczynności, tym samym nie ma podstaw do uwzględnienia któregokolwiek z wniosków zawartych w skardze, w szczególności wniosku w zakresie zobowiązania organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; podobnie też brak podstaw do stwierdzenia, że bezczynność organu maiła miejsce z rażącym naruszeniem prawa, jak i wymierzenia organowi grzywny. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu uchyliło zaskarżoną przez K. C. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] 2014 r. ([...]) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w zakresie: 1. kwoty wypłaconych nagród brutto, które otrzymali w latach 2006-2013 pracownicy Urzędu Miasta i Gminy w P. z podziałem na poszczególne wydziały i w rozbiciu na poszczególne lata; 2. liczby skarg na czynności pracowników Urzędu oraz odwołań od wydanych decyzji lub postanowień wydanych w latach 2006-2013 z podziałem na poszczególne wydziały i w rozbiciu na poszczególne lata; 3. podania, w związku z art. 37 ustawy o finansach publicznych, na jakiej stronie umieszczono wiadomości wymienione w tym przepisie, a jeżeli nie zostały umieszczone, to o sporządzenie i przesłanie informacji zawierających wykaz osób prawnych i fizycznych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym w zakresie podatków lub opłat udzielono umorzeń w kwocie przewyższającej łącznie 500 zł – wraz ze wskazaniem wysokości umorzonych kwot i przyczyn umorzenia w rozbiciu na poszczególne lata w okresie 2006-2013 – i stwierdziło możliwość udostepnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem strony, uznając że wniosek dotyczy informacji prostych, a ich udostępnienie wymaga jedynie wykonania czynności technicznych w drodze sporządzenia odpowiedniego zestawienia. Na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. skarżący podtrzymał wnioski i argumentację skargi. Podniósł, że na decyzję odmowną Burmistrza [z dnia [...] 2014 r.] wniósł odwołanie, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Burmistrza i nakazało udzielenie informacji, a mimo to do chwili obecnej żądanej informacji nie otrzymał. Przedłożył również do akt kserokopie: decyzji Kolegium i pisma Burmistrza z dnia 23 maja 2014 r. Nadto poniósł, że w związku z tą sprawą Burmistrz próbował wywierać presję na jego pracodawcę, na dowód czego skarżący przedłożył pismo z dnia 8 maja 2014 r. Podkreślił, że zgodnie z art. 37 ustawy o finansach publicznych organ nie ma i nie będzie miał w przyszłości trudności w przygotowaniu informacji, której wnioskodawca się domaga, bowiem odpowiada ona zestawieniom, które organ i tak musi sporządzać. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, podnosząc argumenty przedstawione w odpowiedzi na skargę oraz wnosząc o zasądzenie kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 153, poz. 270, z późn. zm.) – dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W tym obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w udzielaniu informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W tym miejscu należy również wyjaśnić, że zgodnie z art. 134 P.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, że sąd może czynić przedmiotem rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi, bez względu na granice danej sprawy. Ponadto sąd ocenia zasadność skargi na bezczynność wniesionej w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. według stanu na dzień jej wniesienia, a nie na dzień orzekania przez sąd administracyjny. Wniosek taki należy również wyprowadzić a contrario z treści art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a, który dotyczy obowiązku stwierdzenia przez sąd, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzanie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, którego to obowiązku nie znosi załatwienie sprawy przez organ po wniesieniu skargi, czy szerzej ustanie stanu bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, będące podstawą umorzenia postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zakresie uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania poprzez zobowiązanie organu do podjęcia konkretnych działań w określonym terminie. Zatem, o ile w dacie wniesienia skargi nie upłynął jeszcze termin załatwienia żądania strony (sprawy administracyjnej) lub brak jest stanu bezczynności organu, który sprawę załatwił w sposób zgodny z przepisami prawa, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 149 P.p.s.a. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że informacje, których udostępnienia domagał się skarżący w swoim wniosku z dnia 21 stycznia 2014 r., który wpłynął do organu w dniu 23 stycznia 2014 r., są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., gdyż niewątpliwie dotyczą spraw publicznych. W świetle powołanych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności informacja o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. (katalog kategorii informacji publicznych zwarty w tym przepisie ma charakter otwarty). Niewątpliwie sprawy dotyczące finansowania wynagrodzeń pracowników danego urzędu gminy, którego gospodarka finansowa prowadzona jest na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2013 r., poz. 885, z późn. zm.), jak i informacja dotycząca kwestii, o których mowa w art. 37 ustawy o finansach publicznych, będąca przejawem jawności gospodarki finansowej środkami publicznymi wyrażona w art. 33 ust. 1 tej ustawy, mają walor informacji publicznej o majątku publicznym w rozumieniu w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c, lit. g i lit. h u.d.i.p. Są to bowiem informacje o majątku publicznym jednostki samorządu terytorialnego oraz o pomocy publicznej i ciężarach publicznych. Z kolei kwestie dotyczące liczby skarg na czynności pracowników urzędu gminy oraz odwołań od wydanych decyzji i postanowień mają charakter informacji o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., w tym o: trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (lit. a), sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (lit. d), stanie przyjmowanych spraw (lit. e), prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (lit. f). Skarżony organ jednostki samorządu terytorialnego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, bowiem należy do kategorii podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (jest organem władzy publicznej). Dodać należy, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Co do zasady też udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.), zaś w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przewidziano odstępstwa do tej reguły. Spór w rozpoznawanej sprawie nie dotyczy jednak kwestii, czy żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 21 stycznia 2014 r. informacje są informacjami publicznymi, lecz to, czy organ podjął w sprawie tego wniosku działania zgodne z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej i czy na dzień wniesienia skargi pozostawał w bezczynności co do załatwienia wniosku skarżącego. Innymi słowy, czy przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie jest ocena, czy Burmistrz Miasta i Gminy P. pozostawał w bezczynności w związku z wnioskiem K. C. z dnia 21 stycznia 2014 r. (doręczonym organowi w dnu 23 stycznia 2014 r.) na dzień 12 marca 2014 r., którą to datę będącą datą przekazania skargi organowi przez tutejszy Sądu - wobec błędnego skierowania skargi bezpośrednio do Sądu uznać należy za dzień jej wniesienia. Na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi negatywnej, mając na uwadze stan rzeczy, jaki zachodził w dniu wniesienia skargi, tj. najpóźniej w dniu przekazania organowi zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. przez tutejszy Sąd skargi wniesionej bezpośrednio do Sądu w dniu 11 marca 2014 r., co nastąpiło dnia 12 marca 2014 r., przy czym skarga do organu wpłynęła w dniu 14 marca 2014 r. Analiza okoliczności sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że na dzień wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie miały doniosłego znaczenia kwestie związane z tym, czy informacja żądana przez skarżącego ma charakter informacji prostej, czy też jest informacją przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nadto również poza zakresem sprawy pozostaje merytoryczna ocena zasadności wydania przez skarżony organ decyzji z dnia [...] 2014 r., doręczonej skarżącemu w dniu 13 marca 2014 r. i następnie uchylonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Pierwszorzędne i rozstrzygające znaczenie ma natomiast analiza obowiązków i sposobów ich realizacji przez organ wezwany do udostępnienia informacji publicznej, abstrahująca do kwestii, niezależnie do tego jakiego rodzaju informacji publicznej (prostej czy przetworzonej), wniosek dotyczył). Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa obowiązki organu, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując, w jaki sposób postępowanie powinno być zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek, jeśli wniosek ten dotyczy informacji publicznej, powinien albo udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.), albo w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Możliwe jest także umorzenie postępowania w drodze decyzji w trybie art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji ma obowiązek podjąć jedną z tych form działania w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Natomiast jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.di.p.). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1135/12, LEX nr 1260046 (orzeczenie dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej nie jest typowym postępowaniem jurysdykcyjnym. Na gruncie ujęcia normatywnego tego zagadnienia z bezczynnością w zakresie dostępu do informacji publicznej będziemy mieli do czynienia wtedy, gdy we wskazanym terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie, albo podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym dwumiesięcznym terminie. Analiza postanowień art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. wskazuje, że stanowią one lex specialis w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego kształtujących terminy załatwiania spraw. Przepis art. 13 u.d.i.p. ustanawia zasadę udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, przy czym określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowy termin na udzielenie informacji publicznej ma charakter instrukcyjny. Jego upływ nie pociąga za sobą żadnych materialnoprawnych konsekwencji, a jedynie umożliwia wniesienie środków mających na celu zdyscyplinowanie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznych, które pozostają w stanie bezczynności. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, wydłużając 14-dniowy termin do udostępnienia informacji zgodnie z przywołanym wyżej przepisem art. 13 ust. 2 u.d.i.p., może to uczynić w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej i jest zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy przed upływem tych 14 dni o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji. Ustawa nie wskazuje, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne w świetle postanowienia art. 13 ust. 1 u.d.i.p., należy jednak przyjąć, że podmiot udostępniający nie będzie mógł w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W grę mogą wchodzić jedynie takie powody, które są bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. Konstrukcja tej regulacji jest analogiczna do postanowień art. 36 k.p.a., przy czym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p wskazany jest nieprzekraczalny termin 2 miesięcy na udzielenie informacji publicznej (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1469/13, dostępnym w Internecie jw.). W tym też zakresie bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialnotechnicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej mamy do czynienia również w przypadku, gdy nie powiadamia on w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, jak i w sytuacji gdy organ nie powiadamia wnioskodawcy, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną lub że nie posiada żądanej informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Sz 19/11, LEX nr 994260). Od "milczenia" organu trzeba odróżnić sytuację, w której odpowiada on na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując formę, sposób i termin udostępnienia żądanych informacji. Zatem jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie o udostępnienie informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1135/12 – jw.). Odnosząc przedstawione rozważania prawne do rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że skarżony organ gminy, wobec wpływu wniosku w dniu 23 stycznia 2014 r., zasadniczo powinien był najpóźniej w terminie do dnia 6 lutego 2014 r. - w ciągu 14 dni od daty wpłynięcia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) udostępnić żądaną informację publiczną. W tym też terminie, w dniu 5 lutego 2014 r. (data doręczenia pisma z dnia 3 lutego 2014 r.), wnioskodawcy udzielono informacji w zakresie "wysokości średniego wynagrodzenia brutto pracowników na koniec 2013 z podziałem na wydziały", jednak co do pozostałych żądań wniosku skarżący został poinformowany przez organ (Naczelnika Wydziału Organizacyjnego Urzędu Miasta I Gminy w P. działającego w granicach upoważnienia Burmistrza) w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o przyczynach braku możliwości udzielenia informacji publicznej w podanym terminie i powodach opóźnienia. W piśmie z dnia 3 lutego 2014 r. została także zawarta informacja dotycząca terminu, w którym informacja zostanie udostępniona: do 20 marca 2014 r. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że w zakresie żądania dotyczącego "tiret trzeciego" wniosku organ udzielił stronie żądanej informacji. Polemizowanie z organem w skardze, że przedstawiona informacja nie spełnia oczekiwań skarżącego i nie jest zgodna z jego wnioskiem, nie mogło być uznana za skuteczną formę wykazania, iż organ pozostawał w tym zakresie w bezczynności. Skarżący w swoim wniosku nie wskazał, w jakim znaczeniu posłużył się zwrotem "wysokość średniego wynagrodzenia brutto pracowników na koniec 2013 roku" ani jak powinien rozumieć ten zwrot organ. Stąd też późniejsze doprecyzowywanie w skardze sensu użytych przez stronę we wniosku zwrotów nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości działania organu. W szczególności odwoływanie się do przepisów regulujących zasady wynagradzania nauczycieli jawią się jako całkowicie bezpodstawne. Uzyskane dane dotyczą wysokości rocznego wynagrodzenia brutto na 1 osobę zatrudnioną (na podstawie umowy o pracę) w poszczególnych wydziałach Urzędu Miasta i Gminy w P. ("1 Wydział [...] Gminy na 1os./śr.rocznie – 45 182,27,-zł", "Wydział Organizacyjny na 1os./śr.rocznie – 39 815,00-zł", "Wydział Finansowy na 1os./śr.rocznie – 52 764,08,-zł) i wprost zostały powiązane w tym zakresie z zacytowaną w piśmie z dnia 3 lutego 2014 r. treścią wniosku skarżącego. Ewentualne uzyskanie przez stronę średnich wartości miesięcznych, przy uwzględnianiu wyjaśnień, jakie organ przedstawił w odpowiedzi na skargę, nie wymagałoby skomplikowanych działań arytmetycznych. Ponadto należy podkreślić, że z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji, a nie, gdy rozpozna wniosek w sposób niezadowalający wnioskodawcę. Chodzi tu bowiem o niezajęcie jakiegokolwiek stanowiska w sprawie, a nie takie przedstawienie odpowiedzi, która nie satysfakcjonuje strony (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 191/12, LEX nr 1218847 i z dnia 21 lipca 2011 r. sygn. I OSK 638/1, LEX nr 1082790 - orzeczenia dostępne jw.). W następnej kolejności natomiast trzeba podkreślić, że treść pisma organu z dnia 3 lutego 2014 r. jednoznacznie wskazuje na uzasadnione zakresem przedmiotowym i czasowym wniosku podstawy do skorzystania z dyspozycji przepisu art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Zdaniem Sądu, jeżeli organ zasadnie korzysta z możliwości prawnych określonych w powołanym przepisie, to nie ma podstaw by w ramach sprawy dotyczącej bezczynności organu weryfikować adekwatność tego terminu, jeżeli tylko mieści się w granicach wskazanych w przepisie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Dodać należy, że termin z art. 13 ust 1 u.d.i.p. koresponduje z terminem określonym w art. 35 § 1 K.p.a., natomiast termin z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jest taki sam jak maksymalny termin załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym, określonym w art. 35 § 3 K.p.a., z tym, że w przeciwieństwie do procedury ogólnej (art. 36 § K.p.a.) ustawa o dostępnie do informacji publicznej nie przewiduje możliwości jego dalszego przedłużania. Na marginesie warto wspomnieć, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się (z modyfikacjami) jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). Wskazany w omawianym piśmie organu z dnia 3 lutego 2014 r. termin niewątpliwie nie przekracza 2 miesięcy liczonych od daty wpływu wniosku do organu (23 stycznia 2014 r.). Co więcej, organ o powodach opóźnienia i terminie udzielenia informacji powiadomił skarżącego niezwłocznie, w terminie 14 dni od daty wpływu wniosku, zachowując przy tym termin wynikający z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. do udzielenia informacji publicznej w zakresie żądania określonego w "tiret trzecim" wniosku. Bez znaczenia dla oceny prawidłowości działania organu pozostaje fakt, że w terminie do załatwienia sprawy (wskazanym w piśmie organu z dnia 3 lutego 2014 r.) organ w piśmie z dnia 20 lutego 2014 r. poinformował, stronę, że ze względu na to, iż wniosek obejmuje wiele pozycji, wymaga nie tylko pozyskania archiwalnej dokumentacji, ale także konieczności dokonania zestawień i obliczeń w celu przygotowania jej zgodnie z wnioskiem, uznał, że "jest to informacja przetworzona". Kwestie dotyczące charakteru żądanej przez skarżącego informacji nie miały bowiem wpływu na bieg terminu do załatwienia sprawy, wskazanego w piśmie z dnia 3 lutego 2014 r., a wyznaczonego zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Ponadto stanowisko organu w tym zakresie skarżący skutecznie zwalczał w drodze odwołania od decyzji z dnia [...] 2014 r. o odmowie udzielenia skarżącemu tych informacji, które organ uznał za informację przetworzoną. Reasumując wszystko powyższe stwierdzić należy, że działanie organu gminy w niniejszej sprawie, rozpatrywanej na dzień wniesienia skargi, było zgodne z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w odniesieniu do udzielenia skarżącemu informacji publicznej co do "wysokości średniego wynagrodzenia brutto pracowników na koniec 2013 roku". Ponadto w pozostałym zakresie organ w sposób prawidłowy proceduralnie zastosował w sprawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. i wskazał na uzasadnione powody opóźnienia w udostępnieniu informacji publicznej. W konsekwencji na dzień wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności, skoro nie upłynął jeszcze termin do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego. Nie mógł zatem poprzez pozostawanie w domniemanej bezczynności naruszyć przepisów art. 61 Konstytucji RP, art. 3 ust. 2 i art. 13 u.d.i.p., ani też przepisu art. 12 K.p.a. Z kolei stanowisko organu względem wniosku skarżącego zajmowane już po wniesieniu skargi do tutejszego Sadu, a tym bardziej po wydaniu decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu nie mogło [stanowić] przedmiotu oceny w sprawie ze skargi na bezczynność organu. Odnosząc się do argumentacji podnoszonej przez skarżącego na rozprawie wskazać należy, iż przedmiotem oceny w niniejszej sprawie nie może być ewentualna bezczynność organu zaistniała już po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] uchylającej decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] 2014 r. [o] odmowie udostępnienia informacji publicznej, albowiem zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, poza które zagadnienie to wykracza. Chcąc poddać prawidłowość działania organu w tym zakresie kontroli sądowoadminisitracyjnej skarżący winien wywieść kolejną skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaistniałe w jego ocenie po [...] kwietnia 2014 r. Bez jakiegokolwiek znaczenia dla oceny czy po stronie Burmistrza Miasta i Gminy P. doszło do bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 22 stycznia 2014 r. pozostaje kwestia skierowania przez Burmistrza do pracodawcy skarżącego pisma z dnia 8 maja 2014 r. Niezależnie od tego Sąd pragnie jednakże zauważyć, iż skierowanie przez organ powyższego pisma było co najmniej niestosowne, albowiem niedopuszczalnym jest czynienie komukolwiek zarzutów z tego, iż korzysta on ze środków prawnych celem wyegzekwowania konstytucyjnie chronionego prawa podmiotowego jakim jest prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych. Skierowanie do pracodawcy skarżącego pisma z dnia 8 maja 2014 r. jest tym bardziej nie zrozumiałe, iż z żadnego z dokumentów znajdujących się w aktach badanej przez sąd sprawy nie wynika, by na którymkolwiek etapie postępowania powoływał się on na fakt zatrudnienia w instytucji A, względnie wykorzystywał [tę] okoliczność w postępowaniu. Stanowczo podkreślić przy tym należy, iż miejsce zatrudnienia skarżącego nie może być uznane za przesłankę ograniczenia dopuszczalności korzystania przez niego jako osoby prywatnej z przysługującego powszechnie prawa do uzyskania dostępu do informacji publicznej. Skierowanie powyższego pisma było także pozbawione jakiejkolwiek podstawy prawnej, co jest o tyle istotne, że w sferze stosowania prawa przez organy władzy publicznej, w tym w szczególności władczego rozstrzygania o prawach i obowiązkach obywateli, a takim jest rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, do działalności organów administracji publicznej nie stosuje się zasady, że "dozwolone jest to co nie jest zabronione", lecz regułę, że "dozwolone jest tylko to co prawo wyraźnie przewiduje". W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika organu o zasądzenie kosztów postępowania, albowiem żądanie to stoi w sprzeczności z wyrażoną w art. 199 P.p.s.a. zasadą, iż to strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Nie istnieją zaś jakiekolwiek przepisy szczególne uzasadniające zasądzenie od skarżącego na rzecz organu administracji kosztów za postępowanie przed sądem pierwszej instancji – i to niezależnie od wyniku sprawy.