I SA/Po 711/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku oddala skargę. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. pozostawił wniosek z [...] grudnia 2017 r., uzupełniony pismem z [...] marca 2018 r., W. W. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych bez rozpatrzenia. Wnioskodawca (dalej: "skarżąca" lub "Spółka" lub "XSS") we wniosku o wydanie interpretacji przedstawił stan faktyczny/zdarzenie przyszłe wskazując, że łączy go z Operatorem XSS sp. z o.o. (dalej: "OXSS" lub "Partner Prywatny") umowa koncesji na usługi operatora infrastruktury teleinformatycznej, powstałej w ramach projektu budowy sieci szerokopasmowej. Przedsięwzięcie zostało zrealizowane w celu upowszechnienia dostępu do szerokopasmowego internetu na terenie województwa. Projekt był współfinansowany przez Unię Europejską z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego. XSS został powołany w celu realizacji przedsięwzięcia przez Sejmik Województwa (jedynym akcjonariuszem zostało Województwo). Następnie w toku realizacji inwestycji doszło do zmian w akcjonariacie prowadzących do nabycia większości akcji przez podmiot prywatny. XSS jest właścicielem sieci, na którą składa się zespół składników majątkowych, zawierający aktywne i pasywne elementy infrastruktury, obejmujący w szczególności kanalizację kablową, linie, przewody, w tym kable światłowodowe, osprzęt oraz urządzenia telekomunikacyjne. Sieć stanowi jednolitą całość funkcjonalną, organizacyjną i techniczną. Umowa została zawarta na czas oznaczony 7 lat. Jako właściciel sieci XSS może nią samodzielnie rozporządzać i dysponować. W ramach umowy (XSS partner publiczny) przekazała wybudowaną sieć do eksploatacji OXSS (jako partnerowi prywatnemu). OXSS administruje siecią oraz pobiera wynikające z tego tytułu pożytki, tj. opłaty od korzystających z sieci dostawców usług telekomunikacyjnych. Działalność OXSS, jako użytkownika sieci, podlega kontroli Prezesa UKE na zasadach określonych w odpowiednich przepisach. XSS samodzielnie lub wraz z Prezesem UKE monitorują wypełnianie przez OXSS zobowiązań określonych w umowie. OXSS jest zobowiązany do terminowej zapłaty na rzecz XSS czynszu dzierżawnego na warunkach i w wysokości określonej w umowie na podstawie faktur lub rachunków wystawianych przez XSS. Czynsz dzierżawny stanowi wynagrodzenie za zawarcie umowy i udostępnienie sieci. Składa się z dwóch podstawowych części, tj. czynszu gwarantowanego i czynszu zmiennego. Czynsz gwarantowany obejmuje składniki wyszczególnione w umowie, jego wysokość jest ustalana w odniesieniu do roku kalendarzowego i podlega zapłacie z góry. Część zmienna czynszu stanowi określony procent przychodów OXSS uzyskanych w związku z wykorzystaniem Sieci. Tak ustalony czynsz dzierżawny zostaje każdorazowo powiększony o należny podatek od towarów i usług, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W okresie obowiązywania umowy OXSS przysługuje prawo do wyłącznego korzystania z sieci, co nie zmienia faktu, że XSS pozostaje właścicielem w rozumieniu art. 140 Kodeksu cywilnego, infrastruktury teleinformatycznej. W zakresie administrowania siecią OXSS jest obowiązany do ponoszenia nakładów na sieć. Zgodnie umową składniki majątku trwale połączone z infrastrukturą stają się w chwili połączenia własnością XSS. W okresie trwania umowy XSS zachowuje całość praw do sieci. W zakresie stosunków prawnych pomiędzy XSS a OXSS, umowa skutkuje wydzierżawieniem OXSS składników majątkowych składających się na sieć w części, w jakiej XSS dysponuje do niej tytułem własności, a w pozostałej części, w jakiej XSS przysługuje inne prawo rzeczowe lub obligacyjne, ustanowienie na rzecz OXSS dalszych praw rzeczowych lub zawarcie dalszych umów obligacyjnych (np. podnajem, poddzierżawa). Zgodnie z umową, OXSS zobowiązany jest do ponoszenia nakładów koniecznych. W przypadku rozbudowy sieci przez OXSS o dodatkową infrastrukturę poprzez połączenie jej w sensie fizycznym lub telekomunikacyjnym z zasobami własnymi OXSS, dołączona infrastruktura wchodzi w skład sieci i podlega wszystkim postanowieniom umowy. Takie połączenie wymaga pisemnej zgody XSS, której nie można odmówić, jeśli będzie zgodne z przepisami prawa i odnośną decyzją Komisji Europejskiej w sprawie pomocy publicznej. Ponadto, na podstawie umowy, OXSS zobowiązany jest w szczególności do wyposażenia sieci w nakłady konieczne do powstania na jej bazie sieci telekomunikacyjnej zgodnej z wymaganiami właściwych przepisów prawa oraz powszechnych praktyk obowiązujących na krajowym rynku telekomunikacyjnym. W umowie zdefiniowano nakłady konieczne jako wszelkie nakłady inwestycyjne realizowane i w całości finansowane przez OXSS w okresie obowiązywania umowy, które są konieczne do uruchomienia i utrzymania sieci oraz nakłady ponoszone za zgodą XSS w celu optymalizacji świadczenia usług w oparciu o sieć, co obejmuje w szczególności przyłącza kablowe, rozbudowę urządzeń aktywnych, doposażenie węzłów w niezbędny osprzęt telekomunikacyjny. Nakłady konieczne nie obejmują zasobów własnych OXSS, rozumianych jako wszelkie elementy infrastrukturalne, aktywne i pasywne, niestanowiące sieci, do których OXSS przysługuje prawo własności lub z których OXSS może korzystać na podstawie innego tytułu prawnego. Zgodnie z umową, bez względu na tryb w jakim dojdzie do jej rozwiązania, nakłady konieczne i inne poczynione przez OXSS oraz zasoby trwale z nią związane przechodzą na własność XSS. W zakresie nakładów innego rodzaju XSS może, według swojego wyboru, albo je zatrzymać albo odłączyć i wydać OXSS. W myśl umowy, wygasa ona na skutek rozwiązania za wypowiedzeniem przez jedną ze stron, z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia, przy czym wypowiedzenie może być dokonane wyłącznie z ważnych przyczyn wskazanych enumeratywnie w umowie. Rozwiązanie umowy zobowiązuje XSS do rozliczenia z OXSS wartości składników majątkowych. Jeżeli dany składnik stanowił nakład OXSS, przysługuje jej zwrot wartości według stanu z chwili przekazania wskutek rozwiązania umowy. Jeżeli nakład został poczyniony za zgodą XSS, OXSS może żądać zwrotu nakładów koniecznych o tyle, o ile nie mają pokrycia w korzyściach, które uzyskał z powierzonego składnika majątkowego. Zwrotu innych nakładów może żądać dodatkowo o tyle, o ile zwiększają wartość składnika w chwili jego zwrotu. Poniesione przez OXSS w trakcie trwania umowy nakłady na utrzymanie, konserwację i bieżące naprawy nie podlegają zwrotowi. Umowa może również zostać rozwiązana przez XSS w trybie natychmiastowym, w drodze jednostronnego oświadczenia o odstąpieniu, w przypadku jej rażącego naruszenia przez OXSS. W razie odstąpienia od umowy, OXSS nie przysługuje roszczenie o zwrot poczynionych nakładów koniecznych, a jedynie o zwrot wartości innych niż konieczne nakładów, poniesionych w trakcie obowiązywania umowy, zwiększających wartość sieci w dniu odstąpienia, które nie mają pokrycia w zysku uzyskanym przez OXSS z realizacji przedsięwzięcia. Jednak podstawowym trybem wygaśnięcia umowy jest rozwiązanie na skutek upływu terminu na jaki została zawarta (7 lat). Co istotne, w takim przypadku umowa nie przewiduje sposobu rozliczenia nakładów poniesionych przez OXSS w trakcie jej obowiązywania. Postanowienia umowy wyłączają zatem prawo OXSS do żądania zwrotu wartości nakładów po upływie okresu jej obowiązywania. Po wygaśnięciu umowy władztwo nad siecią wraz z poczynionymi nakładami zostanie nieodpłatnie zwrócone XSS w stanie niepogorszonym, zdatnym do kontynuowania usług, z uwzględnieniem zużycia wskutek prawidłowego korzystania. Wydanie nastąpi w terminie do 3 miesięcy od daty rozwiązania umowy, w oparciu o inwentaryzację i protokół odbioru podpisany przez strony. Ponadto, OXSS jest zobowiązany do dokonania w dniu zakończenia umowy cesji praw i obowiązków z umów zawartych z operatorami sieci dostępowych na rzecz XSS. W toku użytkowania sieci, OXSS dokonało/będzie dokonywać rozbudowy sieci o urządzenia mające charakter pasywny jak i aktywny. W szczególności, rozbudowę kanalizacji kablowych, studni, i muf kablowych, poprzez zaciąganie kabli światłowodowych, wymianę urządzeń aktywnych (zużytych, przestarzałych, zepsutych), a także wyposażenie Sieci w urządzenia aktywne, w tym karty, porty, rejestratory monitoringu, routery, zasilacze sterowniki do klimatyzacji itd. Na tym tle, istotne jest określenie prawnopodatkowych konsekwencji dotyczących rozliczenia nakładów poniesionych przez OXSS, w szczególności w zakresie: prawa do amortyzacji podatkowej nakładów przez OXSS (jako inwestycji w obcym-środku trwałym), możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej wartości środków trwałych, ewentualnej konieczności rozpoznania przychodu podatkowego przez XSS z tytułu nieodpłatnych świadczeń w związku z otrzymaniem nakładów, a także kwestii obowiązku naliczania VAT na przekazanych przez OXSS na rzecz XSS nakładach, przy jednoczesnym braku konieczności korekty VAT naliczonego przez OXSS. W tak przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym zadano następujące pytanie: czy wartość poczynionych przez partnera prywatnego nakładów na sieć, otrzymanych przez wnioskodawcę wskutek wygaśnięcia umowy, stanowi dla wnioskodawcy przychód w rozumieniu ustawy o CIT? Zdaniem wnioskodawcy, ze względu na wyłączenie zawarte w art. 12 ust. 4 pkt 18 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2343 ze zm., dalej: "ustawa o CIT"), wartość poczynionych przez partnera prywatnego nakładów na sieć, otrzymanych przez wnioskodawcę wskutek wygaśnięcia umowy, nie stanowi dla wnioskodawcy przychodu w rozumieniu ustawy o CIT. Pismem z [...] marca 2018 r., na podstawie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201, ze zm. dalej O.p.), organ wezwał wnioskodawcę do usunięcia stwierdzonych braków formalnych wniosku poprzez wskazanie w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, czy wnioskodawca na moment otrzymania sieci wraz z nakładami poczynionymi przez partnera prywatnego, posiada/będzie posiadał status podmiotu publicznego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia [...] grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1834 dalej u.p.p.p.). W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca wskazał, że kwestia posiadania tudzież nieposiadania statusu partnera publicznego w rozumieniu ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym jest przedmiotem przepisów prawa, a nie elementem stanu faktycznego. Spółka została powołana w celu realizacji przedsięwzięcia przez Sejmik Województwa W.. Tym samym, większościowym akcjonariuszem Spółki w momencie zawarcia umowy było Województwo W.. W ocenie wnioskodawcy umowa została zawarta zgodnie z postanowieniami ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym oraz jest wykonywana w zgodzie z tą ustawą. W następnych latach po zawarciu umowy, doszło do zmian w akcjonariacie, spowodowanych kolejnymi podwyższeniami kapitału spółki. W chwili obecnej 85,60% akcji należy do [...] S.A, 14,31% do Województwa W., a 0,09% do innych prywatnych podmiotów. W ocenie wnioskodawcy, wskazane zmiany właścicielskie nie wpływają jednak na istotę sprawy, tj. na status Spółki jako podmiotu pełniącego funkcję partnera publicznego w realizacji umowy. Spółka przystąpiła bowiem w charakterze partnera publicznego do umowy regulowanej przepisami ustawy o partnerstwie publicznoprawnym i taką umowę nadal wykonuje. Z powodu nieadekwatnego do zadanego pytania uzupełnienia braków formalnych wniosku, o których mowa była w ww. wezwaniu, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Na powyższe postanowienie, pismem z [...] kwietnia 2018 r. strona złożyła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w sprawie objętej treścią wniosku. W zażaleniu Spółka zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, polegające na naruszeniu art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. poprzez pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia, pomimo spełnienia przez Spółkę wszystkich warunków do wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] kwietnia 2018r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podkreślił, że odpowiedź ujęta w uzupełnieniu wniosku nie pozwala na zajęcie jednoznacznego stanowiska w rozpatrywanej sprawie. Dla stwierdzenia, czy wnioskodawca może zostać uznany za podmiot publiczny, niewystarczającym było podanie przez niego struktury akcjonariatu, ponieważ w świetle definicji podmiotu publicznego zawartej w ustawie o PPP, posiadanie przez jednostkę sektora finansów publicznych (w rozumieniu przepisów o finansach publicznych) ponad połowy udziałów lub akcji spółki nie jest jedynym kryterium uznania podmiotu za publiczny. Zgodzić się należy z wnioskodawcą, że kwestia posiadania statusu partnera publicznego w rozumieniu ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym jest przedmiotem przepisów prawa. Jednak nie jest przedmiotem przepisów prawa podatkowego, a tylko przepisy prawa podatkowego mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Zatem, informację na temat posiadania/lub nie owego statusu na moment otrzymania sieci wraz z nakładami poczynionymi przez Partnera Prywatnego należy uznać za element stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego niezbędny do wydania interpretacji przedstawionego we wniosku zagadnienia. W tej sytuacji zasadne było pozostawienie wniosku strony bez rozpatrzenia, jeżeli brak odpowiedzi na istotne dla rozstrzygnięcia sprawy pytanie zadane w wezwaniu uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej w tym zakresie. Ponadto organ podkreślił, że w wezwaniu wskazał, o jakie konkretnie elementy powinien zostać uzupełniony złożony przez wnioskodawcę wniosek, tj. czy wnioskodawca posiada, czy nie posiada status podmiotu publicznego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy o partnerstwie publiczno-prawnym. Tym samym za bezzasadne uznał zarzuty naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania, tj.: art. 14g w zw. z art. 14b § 3 O.p. W skardze na ww. postanowienie spółka wniosła o uchylenie postanowień obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym zastosowaniu przepisów art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm., dalej: "O.p."), poprzez pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Spółki bez rozpatrzenia pomimo spełnienia warunków oraz istnienia podstaw do wydania interpretacji prawa podatkowego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Artykuł 14c § 1 O.p. wskazuje natomiast, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Nie ulega zatem wątpliwości, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej - zajętego stanowiska (wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 897/10, dostępny w internetowej bazie orzeczeń na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA). Organ podatkowy, jako organ interpretujący obowiązany jest stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny, a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy. Wynikający z art. 14b § 3 O.p. wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji prawa wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i jego też obciążać będą ewentualne nieścisłości. Celem bowiem interpretacji indywidualnej jest udzielenie wnioskodawcy ochrony przewidzianej w art. 14k-14n O.p. Zatem interpretacja oparta na niepełnym, a przez to na wadliwym (budzącym wątpliwości co do zakresu interpretacji) wniosku będzie bezużyteczna w ramach ewentualnego postępowania podatkowego czy karnego skarbowego. Organ podatkowy, działając jako organ interpretacyjny, w pierwszej kolejności jest zatem zobowiązany stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy i wydanie bez jakichkolwiek uzasadnionych wątpliwości zgodnej z prawem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Stosownie do art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. pozostawia się bez rozpatrzenia. W świetle powyższego, wniosek niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. to m.in. wniosek, który nie zawiera opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego lub nie jest on wyczerpujący, co uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej i dokonanie oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy na gruncie przepisów prawa podatkowego. Jednakże pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może nastąpić dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację i w wyznaczonym przezeń terminie (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 941/10, dostępny: CBOSA). Zgodnie bowiem z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. art. 169 § 1 i § 2 O.p. W myśl art. 169 § 1 cyt. ustawy, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Jeżeli zatem wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p., tj. nie zawiera wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, co uniemożliwia dokonanie oceny stanowiska w nim wyrażonego, organ podatkowy obowiązany jest w pierwszej kolejności wezwać wnioskodawcę, na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., do uzupełnienia braków takiego wniosku. Podkreślenia przy tym wymaga też, że wezwanie do uzupełnienia opisanego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) powinno zmierzać do ustalenia stanu faktycznego, który jest konieczny dla jego podatkowoprawnej oceny z punktu widzenia przepisów budzących wątpliwości interpretacyjne. Wzywając zatem wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, w trybie art. 169 § 1 O.p., organ zobowiązany jest do szczegółowego wskazania, w jakim zakresie wniosek powinien być uzupełniony. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że organ interpretacyjny prawidłowo uznał, że wniosek o interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego złożony przez skarżącą spółkę jest dotknięty wadami wymagającymi jego uzupełnienia. Z treści złożonego wniosku wynikało, że intencją skarżącej spółki było uzyskanie informacji, czy wartość poczynionych przez partnera prywatnego nakładów na sieć otrzymanych przez Spółkę wskutek wygaśnięcia umowy, stanowi dla niej przychód w rozumieniu ustawy o CIT. Zatem interpretacji miał podlegać przepis art. 12 ust. 1 oraz art. 12 ust. 4 pkt 18 ustawy o CIT. Organ podatkowy wydaje interpretacje wyłącznie w zakresie przepisów prawa podatkowego. Kwestia, o którą skarżąca zapytał, wymagała jednakże wskazania, czy wnioskodawca jest podmiotem publicznym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 u.p.p.p., co wymuszone jest konstrukcją art. 12 ust. 4 pkt 18 ustawy o CIT. Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że kwestia posiadania statusu partnera publicznego w rozumieniu ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym jest przedmiotem przepisów prawa. Jednakże nie jest przedmiotem przepisów prawa podatkowego, zatem informacja ta jest elementem stanu faktycznego, czy zdarzenia przyszłego niezbędnym dla oceny stanowiska wnioskodawcy w zakresie przepisów prawa podatkowego. Z punktu widzenia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej okolicznością faktyczną może być taka okoliczność, która wynika z przepisów prawa, w szczególności jeśli odnosi się ona do statusu podmiotowego wnioskodawcy. Niejednokrotnie rozstrzygnięcie zawarte w interpretacji indywidualnej uzależnione jest od rodzaju podmiotu go składającego, a wskazanie w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy, a nie na organie podatkowym. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, zakres w jakim wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia był konieczny, albowiem brak informacji we wniosku w tym zakresie uniemożliwiał dokonanie oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji wydanie odpowiadającej wymogom przepisów prawa indywidualnej interpretacji dotyczącej przepisów prawa podatkowego. W ocenie Sądu uzasadnienie postanowienia w przedmiocie pozostawienia wniosku o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego jest prawidłowe, organ nie tylko wykazał, że danego elementu stanu faktycznego wniosek ani odpowiedź na wezwanie organu nie zawiera, ale przede wszystkim wykazał - poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie, że bez tego elementu stanu faktycznego udzielenie prawidłowej zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe. Tym samym zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), orzekł jak w sentencji.