II FSK 658/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Płusa Sędziowie Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska- Nowacka Sędzia del. WSA Sylwester Golec (spr.) Protokolant Ewa Morawska po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Po 711/18 w sprawie ze skargi W. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 kwietnia 2018 r. nr [...], 3. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz W. S.A. z siedzibą w W. kwotę 1157 (tysiąc sto pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 29 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Po 711/18 oddalił skargę W. S.A. w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 czerwca 2018 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu wyroku sąd przedstawił następujące okoliczności: W. S.A. w W. (skarżąca spółka) złożyła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. We wniosku skarżąca spółka wskazała, że z O. sp. z o.o. (partner prywatny) wiąże ją umowa koncesji na usługi operatora infrastruktury teleinformatycznej, powstałej w ramach projektu budowy sieci szerokopasmowej. Przedsięwzięcie to zostało zrealizowane w celu upowszechnienia dostępu do szerokopasmowego Internetu na terenie województwa. Projekt był współfinansowany przez Unię Europejską z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego. O. sp. z o.o. została powołana w celu realizacji przedsięwzięcia przez Sejmik Województwa. Następnie w toku realizacji inwestycji doszło do zmian w akcjonariacie prowadzących do nabycia większości akcji przez podmiot prywatny. O. sp. z o.o. jest właścicielem sieci, na którą składa się zespół składników majątkowych, zawierający aktywne i pasywne elementy infrastruktury, obejmujący w szczególności kanalizację kablową, linie, przewody, w tym kable światłowodowe, osprzęt oraz urządzenia telekomunikacyjne. Sieć stanowi jednolitą całość funkcjonalną, organizacyjną i techniczną. Umowa została zawarta na czas oznaczony wynoszący 7 lat. Jako właściciel sieci partner prywatny może nią samodzielnie rozporządzać i dysponować. W ramach umowy skarżąca spółka jako partner publiczny przekazała wybudowaną sieć do eksploatacji spółce z o.o. O. jako partnerowi prywatnemu, która administruje siecią oraz pobiera wynikające z tego tytułu pożytki, tj. opłaty od korzystających z sieci dostawców usług telekomunikacyjnych. Działalność O. sp. z o.o. jako użytkownika sieci, podlega kontroli Prezesa UKE na zasadach określonych w odpowiednich przepisach. Skarżąca spółka samodzielnie lub wraz z Prezesem UKE monitorują wypełnianie przez O. sp. z o.o. zobowiązań określonych w umowie. Partner prywatny uiszcza na rzecz skarżącej spółki czynsz dzierżawny za korzystnie z sieci. W ramach administrowania siecią partner prywatny jest obowiązany do ponoszenia nakładów na sieć. Zgodnie umową składniki majątku trwale połączone z infrastrukturą stają się w chwili połączenia własnością skarżącej spółki. W okresie trwania umowy skarżąca spółka zachowuje całość praw do sieci. W przypadku rozbudowy sieci przez partnera prywatnego o dodatkową infrastrukturę przez połączenie jej w sensie fizycznym lub telekomunikacyjnym z zasobami własnymi, dołączona infrastruktura wchodzi w skład sieci i podlega wszystkim postanowieniom umowy. Takie połączenie wymaga pisemnej zgody skarżącej spółki, której nie można odmówić, jeśli połączenie będzie zgodne z przepisami prawa i odnośną decyzją Komisji Europejskiej w sprawie pomocy publicznej. Ponadto, na podstawie umowy, O. sp. z o.o. zobowiązana jest do wyposażenia sieci w nakłady konieczne do powstania na jej bazie sieci telekomunikacyjnej zgodnej z wymaganiami właściwych przepisów prawa oraz powszechnymi praktykami obowiązującymi na krajowym rynku telekomunikacyjnym. W umowie zdefiniowano nakłady konieczne jako wszelkie nakłady inwestycyjne realizowane i w całości finansowane przez podmiot prywatny w okresie obowiązywania umowy, które są konieczne do uruchomienia i utrzymania sieci oraz nakłady ponoszone za zgodą skarżącej spółki w celu optymalizacji świadczenia usług w oparciu o sieć, co obejmuje w szczególności przyłącza kablowe, rozbudowę urządzeń aktywnych, doposażenie węzłów w niezbędny osprzęt telekomunikacyjny. Nakłady konieczne nie obejmują zasobów własnych partnera prywatnego, rozumianych jako wszelkie elementy infrastrukturalne, aktywne i pasywne, niestanowiące sieci, do których przysługuje mu prawo własności lub z których może korzystać na podstawie innego tytułu prawnego. Zgodnie z umową, bez względu na tryb w jakim dojdzie do jej rozwiązania, nakłady konieczne i inne nakłady poczynione przez partnera prywatnego oraz zasoby trwale związane z siecią przejdą na własność skarżącej spółki. W zakresie nakładów innego rodzaju skarżąca spółka może, według swojego wyboru, albo je zatrzymać albo odłączyć i wydać partnerowi prywatnemu. W przypadkach wskazanych w umowie partnerowi prywatnemu nie będzie przysługiwać zwrot wartości nakładów. Po wygaśnięciu umowy władztwo nad siecią wraz z poczynionymi nakładami zostanie nieodpłatnie zwrócone skarżącej spółce w stanie niepogorszonym, zdatnym do kontynuowania usług z uwzględnieniem zużycia wskutek prawidłowego korzystania. Wydanie nastąpi w terminie do 3 miesięcy od daty rozwiązania umowy, w oparciu o inwentaryzację i protokół odbioru podpisany przez strony. Ponadto partner prywatny jest zobowiązany do dokonania w dniu zakończenia umowy cesji praw i obowiązków wynikających z umów zawartych z operatorami sieci dostępowych na rzecz skarżącej spółki. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym zadano następujące pytanie: czy wartość poczynionych przez partnera prywatnego nakładów na sieć, otrzymanych przez skarżącą spółkę wskutek wygaśnięcia umowy, stanowić będzie po stronie skarżącej spółki przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2343 ze zm., dalej powoływanej jako u.p.d.o.p.). Zdaniem skarżącej spółki, ze względu na wyłączenie zawarte w art. 12 ust. 4 pkt 18 u.p.d.o.p. wartość poczynionych przez partnera prywatnego nakładów na sieć, otrzymanych przez wnioskodawcę wskutek wygaśnięcia umowy, nie stanowi przychodu w rozumieniu u.p.d.o.p. Pismem z 9 marca 2018 r., na podstawie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201, ze zm. dalej powoływanej jako O.p.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wezwał skarżącą spółkę do usunięcia stwierdzonych braków formalnych wniosku przez wskazanie w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, czy skarżącą spółka na moment otrzymania sieci wraz z nakładami poczynionymi przez partnera prywatnego, posiada lub będzie posiadać status podmiotu publicznego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1834, dalej powoływanej jako u.p.p.p.). W odpowiedzi na wezwanie skarżąca spółka wskazała, że kwestia posiadania przez nią statusu partnera publicznego w rozumieniu u.p.p.p. jest przedmiotem oceny wynikającej z przepisów prawa a nie elementem stanu faktycznego. Spółka została powołana w celu realizacji przedsięwzięcia przez Sejmik Województwa Wielkopolskiego. Tym samym, większościowym akcjonariuszem spółki w momencie zawarcia umowy było Województwo Wielkopolskie. W ocenie skarżącej spółki umowa została zawarta zgodnie z postanowieniami ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym oraz jest wykonywana w zgodzie z tą ustawą. W następnych latach po zawarciu umowy doszło do zmian w akcjonariacie, spowodowanych kolejnymi podwyższeniami kapitału spółki. W chwili obecnej 85,60% akcji należy do INEA S.A, 14,31% do Województwa Wielkopolskiego a 0,09% do innych prywatnych podmiotów. W ocenie skarżącej spółki, wskazane zmiany właścicielskie nie wpływają jednak na istotę sprawy, tj. na status spółki jako podmiotu pełniącego funkcję partnera publicznego w realizacji umowy, gdyż spółka przystąpiła w charakterze partnera publicznego do umowy regulowanej przepisami ustawy o partnerstwie publicznoprawnym i taką umowę nadal wykonuje. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 10 kwietnia 2018 r pozostawił wniosek skarżącej spółki o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że brak wskazania przez skarżącą spółkę, czy posiada ona status partnera publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 1 u.p.p.p. stanowił brak formalny wniosku o wydanie interpretacji. Status podmiotu publicznoprawnego jest przedmiotem regulacji przepisów prawa jednakże nie są to przepisy prawa podatkowego. Okoliczność ta determinowała konieczność wyjaśnienia tego statusu przez skarżącą spółkę we wniosku o wydanie interpretacji a nie przez organ w interpretacji indywidulanej, której przedmiotem mogą być wyłącznie przepisy prawa podatkowego. Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braku formalnego wniosku nie podała informacji, o które zwrócił się do niej organ. W tej sytuacji, zdaniem organu, zasadne było pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 14g § 1 w zw. z art. 169 § 1 O.p. Na powyższe postanowienie, pismem z 17 kwietnia 2018 r. skarżąca spółka złożyła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w sprawie objętej treścią wniosku. Postanowieniem z 19 czerwca 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy ww. postanowienie z 10 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w uzasadnieniu wyroku z 29 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Po 711/18 wskazał, że organ interpretacyjny prawidłowo uznał, że wniosek o interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego złożony przez skarżącą spółkę był dotknięty wadami wymagającymi jego uzupełnienia. Z treści złożonego wniosku wynikało, że intencją skarżącej spółki było uzyskanie informacji, czy wartość poczynionych przez partnera prywatnego nakładów na sieć, otrzymanych przez spółkę wskutek wygaśnięcia umowy, stanowi dla niej przychód w rozumieniu u.p.d.o.p. Z wniosku wynikało, że zdaniem skarżącej przychód ten nie powstanie po jej stronie z uwagi na art. 12 ust. 1 oraz art. 12 ust. 4 pkt 18 u.p.d.o.p. Sąd wskazał, że organ interpretacyjny wydaje interpretację przepisów prawa podatkowego wyłącznie w zakresie przepisów prawa podatkowego. Kwestia, o którą skarżąca zapytała wymagała wskazania, czy wnioskodawca jest podmiotem publicznym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 u.p.p.p., co wymuszone jest brzmieniem art. 12 ust. 4 pkt 18 u.p.d.o.p. Zdaniem sądu należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że kwestia posiadania statusu partnera publicznego w rozumieniu ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym jest przedmiotem przepisów prawa. Jednakże nie jest przedmiotem przepisów prawa podatkowego, zatem informacja ta jest elementem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, którego wskazanie jest niezbędne dla oceny stanowiska wnioskodawcy w zakresie przepisów prawa podatkowego. Z punktu widzenia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej okolicznością faktyczną może być taka okoliczność, która wynika z przepisów prawa, w szczególności jeśli odnosi się ona do statusu podmiotowego wnioskodawcy. Sąd wskazał, że niejednokrotnie rozstrzygnięcie zawarte w interpretacji indywidualnej uzależnione jest od rodzaju podmiotu go składającego a wskazanie charakteru podmiotu jest obowiązkiem wnioskodawcy, a nie organu interpretacyjnego. Wobec powyższego, w ocenie sądu, zakres w jakim wezwano skarżącą spółkę do uzupełnienia wniosku był konieczny do prawidłowego sformułowania wniosku o wydanie inerpetacji, albowiem brak informacji we wniosku w tym zakresie uniemożliwiał dokonanie oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy i wydanie odpowiadającej wymogom przepisów prawa indywidualnej interpretacji dotyczącej przepisów prawa podatkowego. Od wyroku skargę kasacyjna wniosła skarżącą spółka, która na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej powoływanej jako P.p.s.a.) zarzuciła naruszenie przez sąd przepisów postepowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnej wykładni art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 14b § 1 O.p., które doprowadziło sąd do uznania, że organ interpretacyjny w sposób właściwy zastosował wskazane przepisy i w konsekwencji pozostawił wniosek spółki o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego bez rozpatrzenia, podczas gdy w sprawie nie zaistniały podstawy do odmowy wydania interpretacji, co w konsekwencji skutkowało naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. przez jego niezastosowanie. W skardze kasacyjnej wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej na rozprawie uznał, że jest ona zasadna. W rozpoznanej sprawie przedmiotem sporu pomiędzy organem interpretacyjnym i skarżącą spółką jest kwalifikacja stanu faktycznego opisanego przez skarżącą we wniosku według przepisów u.p.p.p. Od kwalifikacji tej zależy ocena możliwości zastosowania do okoliczności faktycznych opisanych przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji przepisu art. 12 ust. 4 pkt 18 u.p.d.o.p. Przepis ten stanowi, że do przychodów nie zalicza się wartości nieodpłatnie otrzymanych rzeczy lub praw, będących przedmiotem umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym, przekazanych podmiotowi publicznemu lub innemu podmiotowi, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym, przez partnera prywatnego lub spółkę, o której mowa w art. 14 ust. 1 albo 1a ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym. Z brzmienia tego przepisu wynika wprost, że możliwość jego zastosowania w stosunku do konkretnego podmiotu uzależniona jest od tego, czy podmiot ten jest podmiotem publicznym lub innym podmiotem, o którym mowa w art. 11 ust. 2 u.p.p.p. W rozpoznanej sprawie spór, który wystąpił pomiędzy wnioskodawcą i organem interpelacyjnym dotyczy tego, czy zakwalifikowanie wnioskodawcy jako partnera publicznoprawnego, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 18 u.p.d.o.p. przy ocenie możliwości zastosowania tego przepisu w stosunku do wnioskodawcy stanowi ocenę prawną, której organ interpretacyjny powinien dokonać w interpretacji indywidulanej, czy też kwalifikacja ta stanowi element opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, o których mowa w art. 14b § 3 O.p. Uznanie, że kwalifikacja ta stanowi element stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego wskazanego we wniosku o wydanie interpretacji determinuje stwierdzenie, że dokonanie tej kwalifikacji na podstawie art. 14b § 3 O.p. jest obowiązkiem wnioskodawcy i kwalifikacja ta powinna być wskazana przez niego we wniosku o wydanie interpretacji. Oceniając zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze, że jak trafnie stwierdzono w wyroku z 21 października 2020 r. (sygn. akt I FSK 150/18, opubl. CBOSA): użyte w treści art. 14b § 3 O.p. zwroty "zaistniały stan faktyczny" czy "zdarzenie przyszłe" należy rozumieć, jako wyczerpujące przedstawienie przez wnioskodawcę danego zdarzenia, faktu lub czynności, które mają istotne znaczenie dla oceny możliwości zastosowania prawa podatkowego. Od przedstawienia tych zdarzeń, faktów lub czynności odróżnić trzeba ich kwalifikację prawną. Taką kwalifikacją (oceną) jest także ich zaklasyfikowanie z punktu widzenia przepisów z innych niż prawo podatkowe gałęzi prawa, jeżeli przepisy prawa podatkowego uzależniają wystąpienie skutków podatkowych od odpowiedniej kwalifikacji na podstawie przepisów z tych innych gałęzi prawa. Dlatego nie jest uprawnione stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu i powtórzone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że taka kwalifikacja powinna zostać przedstawiona we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w opisie zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Gdyby przyjąć punkt widzenia prezentowany w rozpoznanej sprawie przez organ interpretacyjny, tj. że podana we wniosku o wydanie interpretacji kwalifikacja stanu faktycznego według, wskazanych w przepisach podatkowych, przepisów prawa pochodzących z innych gałęzi prawa, stanowi element stanu faktycznego lub zdarzeni przyszłego w rozumieniu art. 14b § 3 O.p., to konsekwencją uznania tego punktu widzenia za prawidłowy, byłoby związanie taką kwalifikacją organu wydającego interpretację oraz sądu administracyjnego oceniającego zgodność z prawem wydanej na tle tego stanu faktycznego interpretacji indywidualnej. Takie stanowisko, tj. wydanie indywidualnej interpretacji tylko pod warunkiem wskazania przez stronę skutków prawnych występujących w odniesieniu do stanu faktycznego na podstawie innych przepisów niż przepisy prawa podatkowego mijałoby by się z celem postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidulnej i w praktyce ograniczało się do odczytania treści przepisu. Wniosek ten uzasadniany jest tym, że w rozważanej sytuacji, rozstrzygnięcie w przedmiocie zakwalifikowania okoliczność faktycznych wskazanych przez wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji na podstawie przepisów z innych gałęzi prawa niż prawo podatkowe, do których odwołują się przepisy prawa podatkowego stanowi najczęściej najistotniejszą część procesu oceny możliwości zastosowania przepisu prawa podatkowego do okoliczności opisanych we wniosku o wydanie interpretacji. W tego rodzaju przypadkach zakwalifikowanie okoliczności faktycznych według przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego stanowi podstawę do określenia skutków podatkowych tych okoliczności, co zazwyczaj jest zabiegiem interpretacyjnym nieskomplikowanym. Taka sytuacja ma miejsce też w rozpoznanej sprawie, gdyż zakwalifikowanie podmiotu otrzymującego składniki majątku jako podmiotu publicznego przekłada się w prosty sposób na możliwość zastosowania określonego przez art. 12 ust. 4 pkt 18 u.p.d.o.p. wyłączenia z przychodów. Oczywistym jest, że w postępowaniu wymiarowym w przypadku stwierdzenia, że skarżąca spółka niezasadnie uznała, że jest podmiotem publicznym w rozumieniu art. 2 pkt 1 u.p.p.p. organ byłby obowiązany dokonać prawidłowej kwalifikacji statusu skarżącej spółki na podstawie tego przepisu i orzec, że skarżąca spółka nie jest podmiotem objętym zakresem art. 2 pkt 1 u.p.p.p., czego konsekwencją jest bark uprawnienia do skorzystania z wyłączenia z przychodów, określonego przez art. 12 ust. 4 pkt 18 u.p.d.o.p. Oczywistym jest, że dokonanie przez organ podatkowy w toku postępowania podatkowego oceny, czy podatnicy prawidłowo skorzystali z wyłączenia z przychodów na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 18 u.p.d.o.p. wymaga dokonania przez organ oceny prawnej, czy podatnicy ci są podmiotami publicznymi w rozumieniu art. 2 pkt 1 u.p.p.p. Dokonanie kwalifikacji statusu podatnika na podstawie art. 2 ust. 1 lub art. 11 ust. 2 u.p.p.p. stanowi element oceny prawnej dokonywanej w ramach stosowania art. 12 ust. 4 pkt 18 u.p.d.o.p. Skoro kwalifikacja taka możliwa jest na gruncie postępowania podatkowego wymiarowego to także możliwa jest na gruncie postępowania prowadzonego w sprawie wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Wniosek ten wynika z tego, że treść art. 14b § 3 i art. 14c § 2 O.p. wskazuje w sposób wyraźny, że poprzez interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego podatnicy mają się dowidzieć, jak stany faktyczne opisane przez nich we wniosku o wydanie interpretacji oceniane będą przy wymiarze zobowiązań podatkowych. Ten cel interpretacji indywidualnych determinuje też przyznanie podatnikom ochrony na wypadek zastosowania się do interpretacji, która została następnie zmieniona lub która nie została uwzględniona przy załatwieniu sprawy podatkowej (art. 14k i 14 m O.p.). Ocena ta ma wskazywać kwalifikację prawnopodatkową stanów faktycznych opisanych we wniosku o wydanie interpretacji. Zatem te elementy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, objęte wnioskiem o wydanie interpretacji, które mogą być poddane ocenie prawnopodatkowej przez organ podatkowy w toku postepowania wymiarowego mogą być też poddane takiej ocenie w postępowaniu prowadzonym w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (zob. wyrok z 26 maja 2021 r., sygn.. akt I FSK 576/18, opubl. CBOSA). W świetle powyższych wniosków ocena statusu skarżącej spółki na podstawie art. 2 pkt 1 u.p.p.p. stanowiła ocenę prawną stanu faktycznego będącego przedmiotem złożonego przez skarżącego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, która powinno zostać dokonana przez organ interpretacyjny i powinna być zawarta w interpretacji indywidualnej. Wobec tego niezasadne jest stanowisko organu interpretacyjnego wyrażone w zaskarżonym postanowieniu oraz postanowieniu je poprzedzającym, według którego brak wskazania przez skarżącą spółkę, że posiada ona status podmiotu publicznego, wskazanego w art. 2 pkt 1 u.p.p.p. stanowił przesłankę do wezwania jej na podstawie art. 169 § 1 O.p. o uzupełnienie opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji a następnie wobec niewykonania tego wezwania przez spółkę do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wobec tego za zasadny należało uznać zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej, według którego sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) przez niezasadne stwierdzenie, że organ interpretacyjny wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył art. 14g § 1 w zw. z art. 169 § O.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za zasadną i uznając, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona na podstawie art. 188 art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie a także postanowienie je poprzedzające. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1, art. 205 § 1, art. 209 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).