VII SA/Wa 804/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2018 r., znak: [...], Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania B. S. z 18 grudnia 2017 r. uzupełnionego przy piśmie z 18 stycznia 2018 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z [...] grudnia 2017 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany zamienny rozbudowy budynku Ochotniczej Straży Pożarnej w L. na dz. [...] i [...] w miejscowości L., gm. [...] o garaż i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy w/w budynku oraz nakładającej obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przed przystąpieniem do użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zawiadomieniem z 19 maja 2017 r. na żądanie B. S. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej zgodności rozbudowy budynku Ochotniczej Straży Pożarnej w L. z zatwierdzonym projektem budowlanym na dz. [...] i [...] w miejscowości L., gm. [...]. Postanowieniem Nr [...] z [...] maja 2017 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych realizowanych na podstawie decyzji Starosty [...] Nr [...] z [...] września 2015 r. polegających na rozbudowie budynku Ochotniczej Straży Pożarnej w L. na dz[...] w miejscowości L., gm. [...], wykonanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w projekcie budowlanym. Podczas przeprowadzonej 17 maja 2017 r. kontroli przedstawiciele organu powiatowego stwierdzili bowiem, że "1. Frontowa ściana z drzwiami garażowymi wysunięta o 1,30 m w kierunku drogi (południowa strona) oraz zwiększono szerokość do 8,63 m; 2. Ściana wschodnia została wysunięta o ok 10 cm w kierunku wschodnim, ponadto wykonane w niej zostały drzwi wejściowe o wym. 210 x 100 cm, których nie obejmował projekt; 3. Ściana północna została podzielona na 2 części z załamaniem które wynosi 1,20 m. O tą wartość wysunięto część ściany dl. 4,48 w kierunku północnym; 4. Wewnątrz budynku wykonano 2 słupy betonowe podtrzymujące podciąg wewnętrzny. Projekt przewidywał jeden słup". Decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nałożył na Ochotniczą Straż Pożarną w L. obowiązek sporządzenia i przedstawienia kompletnego projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczasowych robót budowlanych, odstępujących w sposób istotny od ustaleń i warunków określonych w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do uzyskanego pozwolenia na budowę Nr [...] z [...] września 2015 r. wydanego przez Starostę [...], w terminie 2 miesięcy od dnia uprawomocnienia się decyzji. Inwestor 31 października 2017 r. przedłożył cztery egzemplarze projektu budowlanego zamiennego. Postanowieniem Nr [...] z [...] listopada 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nałożył na Ochotniczą Straż Pożarną obowiązek uzupełniania stwierdzonych w projekcie budowlanym zamiennym nieprawidłowości. Inwestor 27 listopada 2017 r. przedłożył uzupełniony projekt budowlany zamienny. Następnie decyzją Nr [...] z [...] grudnia 2017 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zatwierdził projekt budowlany zamienny rozbudowy budynku Ochotniczej Straży Pożarnej w L. na dz. [...] i [...] w miejscowości L., gm. [...] o garaż i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy w/w budynku oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przed przystąpieniem do użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego. Odwołanie od w/w decyzji w ustawowym terminie złożyła B. S.. Organ drugiej instancji – [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że orzeczenie organu powiatowego jest prawidłowe. Zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego rozbudowy budynku Ochotniczej Straży Pożarnej w L. na dz. [...] i [...] w miejscowości L., gm. [...] było zasadne. Inwestor dysponował pozwoleniem na budowę udzielonym ww. decyzją. Organ pierwszej instancji stwierdził zaistnienie odstępstw od zatwierdzonego projektu. W przypadku stwierdzenia istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego organ powiatowy stosownie do treści art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zobowiązał do sporządzenia projektu budowlanego zamiennego. Po przedłożeniu wymaganej dokumentacji, decyzją Nr [...] z [...] grudnia 2017 r., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany zamienny rozbudowy budynku Ochotniczej Straży Pożarnej w L. na dz. [...] i [...] w miejscowości L., gm. [...] o garaż i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy w/w budynku oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przed przystąpieniem do użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego. Podstawę materialno - prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 'l pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest zastosować się do dyspozycji art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Stosownie bowiem do treści art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w odniesieniu do projektu budowlanego zamiennego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące projektu budowlanego "pierwotnego", tj. m.in. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno - budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także "wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że jakkolwiek Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem Nr [...] z [...] listopada 2017 r. nałożył na Ochotniczą Straż Pożarną obowiązek uzupełnienia stwierdzonych w projekcie budowlanym zamiennym nieprawidłowości, niemniej jednak w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia pominął pozostałe kwestie wymienione w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Uzupełniając uzasadnienie rozstrzygnięcia organu I instancji wyjaśnił, że rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym zamiennym nie naruszają miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] października 2003 r. Analiza zabudowy działki o nr ew. [...], która leży na terenie oznaczonym symbolem [...] z przeznaczeniem pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i siedliskowej, pod kątem zapisów w w/w planie nie wykazała nieprawidłowości. Stwierdzone 17 maja 2017 r., podczas czynności kontrolnych istotne odstępstwa jak wysunięcie o 1,30 m frontowej ściany z drzwiami garażowymi w kierunku drogi (południowa strona), wysunięcie ściany wschodniej o ok. 10 cm w kierunku wschodnim i wykonanie w niej drzwi wejściowych o wym. 210 x 100 cm, wysunięcie ściany północnej o załamanie które wynosi 1,20 nie naruszają przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Argumentacja w powyższym zakresie podnoszona w odwołaniu jest chybiona i nie znajduje uzasadnionych podstaw prawnych. Nie sposób bowiem zgodzić się ze stwierdzeniem usytuowania budynku niezgodnie z § 12 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Po myśli tego przepisu jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. W przypadku rozbudowy budynku o garaż działka sąsiednia oznaczona nr ew. [...] nie jest działką budowlaną, a zatem nie można wymagać, aby przedmiotowy warunek był spełniony. Działka nr ew. [...] jest działką drogową. Usytuowanie budynku od dróg regulują przepisy odrębne zawarte w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 j.t.). Zgodnie z w/w ustawą odległość budynku od zewnętrznej krawędzi drogi gminnej w terenie zabudowanym powinna wynosić 6 m. Zgodnie z art. 43 ust. 2 ww. ustawy zarządca drogi może wyrazić zgodę na usytuowanie budynku w odległości mniejszej niż przewidziana w ustawie. W przypadku niniejszego budynku zarządca drogi wyraził takową zgodę. Z treści pisma znajdującego się w projekcie budowlanym zamiennym (strona 18 projektu) wynika, że "Wójt Gminy [...] wyraża zgodę na lokalizację rozbudowy garaży przy budynku Ochotniczej Straży Pożarnej w L. gmina [...], na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] w odległości mniejszej niż 3,5 m od krawędzi drogi gminnej oznaczonej numerem działki [...] oraz przy krawędzi drogi gminnej oznaczonej numerem działki [...]". Nie znajduje ponadto uzasadnienia argumentacja skarżącej wskazująca na usytuowanie obiektu częściowo na działce [...], co do której współwłaściciele działki [...]legitymują się prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział [...] z [...] maja 2017 r., sygn. akt [...] o zabezpieczeniu roszczenia o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że jakkolwiek inwestor dokonał istotnego odstępstwa także od strony wschodniej dokonując przybliżenia o 10 cm, niemniej jednak zarówno z projektu zagospodarowania działki oraz z części opisowej wynika, że od strony działki [...] obiekt zlokalizowany jest w całości na działce [...]. Z projektu budowlanego zamiennego (strona 2) wynika, że "Rozbudowa OSP obejmująca dobudowę od strony -wschodniej garażu na dam stanowiska, zlokalizowana jest w odległości 4,00 m i w odległości 9,50 m od granicy działki sąsiedniej budowlanej oznaczonej nr ewidencyjnym [...], przy czym północno - wschodni róg budynku usytuowany jest przy linii rozgraniczającej działkę z drogą gruntową, nie użytkowaną będącą własnością Ochotniczej Straży Pożarnej w L. oraz ścianą frontową w odległości 3,50 m od krawędzi drogi "wiejskiej, gminnej /zgoda zarządcy drogi w załączeniu/." Nie ma zaś podstaw do kwestionowania w/w dokumentacji projektowej. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego uzasadnionych podstaw nie znajdują także zarzuty skarżącej podważające ustalenia zawarte w dokumentacji technicznej stanowiącej podstawę wydania w/w rozstrzygnięcia. W szczególności brak jest powodów do kwestionowania treści przedłożonej przez inwestora dokumentacji technicznej sporządzonej przez osobę o odpowiednim przygotowaniu zawodowym i posiadającej stosowne uprawnienia budowlane. Jeżeli strona postępowania nie zgadza się ze stwierdzeniami zawartymi z załączonej do akt dokumentacji, winna zlecić opracowanie dokumentacji, która podważyłaby stwierdzenia zawarte w przedłożonej w toku postępowania dokumentacji technicznej - projekcie budowlanym zamiennym. Po przeanalizowaniu załączonej do akt sprawy dokumentacji organ odwoławczy nie widzi podstaw do uznania, że twierdzenia w nich zawarte są fałszywe i nie odpowiadają stanowi faktycznemu. W tych okolicznościach za chybiony uznać należy także zarzut odwołania dotyczący niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z art. 78 k.p.a. , żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Zebrany przez organ materiał dowodowy, daje odpowiedzi na kluczowe w sprawie pytania. Analiza projektu budowlanego w części opisowej i graficznej nie stwarza wrażenia rozbieżności i w ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przesądza, że obiekt nie narusza granicy z działką o nr [...]. Organ powiatowy nie przekroczył przysługującej mu swobody oceny dowodów, bowiem przeprowadził spójną, logiczną i rzeczową analizę stanu faktycznego, zaś wnioski pokrywają się ze wskazanymi dowodami. Jeżeli organy nadzoru budowlanego wyprowadziły określone ustalenia stanu faktycznego z posiadanych i nienasuwających zastrzeżeń dowodów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia skutecznego kontr dowodu z inicjatywy strony kwestionującej te ustalenia. Zadaniem organu nie jest dalsze poszukiwanie materiału dowodowego, który będzie zaprzeczał wcześniejszym ustaleniom organu tylko dlatego, że zebrany do tej pory materiał dowodowy jest niekorzystny dla jednej ze stron postępowania, która się z nim nie zgadza. W przedmiotowej sprawie zebrany materiał dowodowy jest wystarczający i pozwala na stwierdzenie, że inwestycja zlokalizowana jest bez naruszenia granicy z działką o nr [...]. Skoro zaś inwestycja nie narusza granicy z działką o nr [...], a zatem znajduje się w odległości 4,00 m od działki skarżącej o nr [...] to tym samym nie znajduje także uzasadnienia kwestionowanie przez skarżącą drzwi w ścianie od strony wschodniej, które znajdują się w odległości 4,00 m od działki skarżącej o nr [...]. Ponadto jak wskazano powyżej przepisy rozporządzenia stosuje się wyłącznie w odniesieniu do działek budowlanych. Jakkolwiek działka skarżącej jest działką budowlaną niemniej jednak od działki objętej inwestycją oddziela ją działka, która nie ma takiego charakteru. Organ odwoławczy stwierdził również, że nie ma podstaw aby przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a. (przeprowadzenie oględzin miejsca rozbudowy z udziałem geodety o co wniesiono w odwołaniu w kontekście naruszenia granicy z działką o nr [...]) bowiem sprawa została wyjaśniona prawidłowo. Nie budzi wątpliwości tut. organu, że przedmiotowy obiekt nie narusza granicy z działką o nr [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił także argumentacji skarżącej co do błędnej analizy inwestycji pod kątem oddziaływania na środowisko na terenie parku krajobrazowego. Stwierdził, ze organy nadzoru budowlanego nie musiały dokonywać takiej analizy na etapie postępowania w sprawie projektu budowlanego zamiennego z uwagi na istotne odstępstwa. Postępowanie naprawcze dotyczyć może tylko zmian wprowadzonych do tego projektu, a zatem organy nadzoru budowlanego nie rozstrzygają w nim kwestii objętych badaniem przed organami administracji architektoniczno - budowlanej. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowo - administracyjnym, w tym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1841/10 wskazano, że "Przepis art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego stanowi wprawdzie, że właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 (wszczynającej to. postępowanie naprawcze), ale nie oznacza to, że wszystkie dotychczas prowadzone roboty wykonywane były w warunkach samowoli budowlanej. Przekonuje o tym zwłaszcza redakcja przepisu ust. 3 art. 36a Prawa budowlanego, wedle którego w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32 - 35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Oznacza to, że budowa budynku z istotnymi odstępstwami bez uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę jest samowola budowlana, ale tylko w zakresie dotyczącym tych odstępstw. Przez stan zgodny z prawem należy rozumieć stan zgodny z przepisami obowiązującymi na dzień orzekania, gdyż punktem odniesienia nie można uczynić uchylonej na podstawie art. 36a ust. 2ustawy, decyzji o pozwoleniu na budowę. Dotyczy to jednak tylko i wyłącznie wprowadzonych odstępstw, a nie całego projektu, który został już zatwierdzony i obowiązywał w określonym przedziale czasowym". W dalszej części uzasadnienia wyroku wskazano, że "Nie było celem wprowadzenia przedmiotowej regulacji, umożliwienie organom nadzoru budowlanego, prowadzącego postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, weryfikacji legalności ostatecznych decyzji organu architektoniczno - budowlanego, stanowiących podstawę wykonanych już robót. Decydujące znaczenie mieć tu będzie wykładnia funkcjonalna, gdyż inne metody wykładni prowadzić by mogły do istotnych sprzeczności, zwłaszcza z punktu widzenia oceny racjonalności przyjętych rozwiązań ustawowych. Metoda -wykładni funkcjonalnej przy interpretacji tego przepisu pozwala Uwzględniając przedstawioną ocenę organ stwierdził, że skoro niniejsze postępowanie dotyczy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego w wyniku dokonanych istotnych odstępstw to nie ma podstaw do ponownej oceny projektu budowlanego w całości, w tym także w części już zatwierdzonej poprzednią decyzją, na podstawie której inwestor wykonał określone roboty budowlane. Już tylko na marginesie organ wskazał, że podziela stanowisko organu I instancji wyrażone w piśmie z 28 grudnia 2017 r., w którym organ odnosząc się do powyższej kwestii stwierdził, że "Odpowiadając na zarzut wydania decyzji naruszającej § 3 ust. 1 pkt 5 w związku z § 1 ust. 4 Rozporządzenia nr 57 Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie Parku Krajobrazowego "[...]" w części położonej w województwie [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] r., nr [...], poz. [...]) należy wskazać, że zarzut ten jest całkowicie bezpodstawny. Wykop o głębokości 120 cm został wykonany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] wydanej przez Starostę [...]. Ponadto należy wskazać, że po wykonaniu fundamentu wykop został zasypany, a zatem nie można uznać, że trwale zniekształca rzeźbę terenu. Nie można również się zgodzić ze stwierdzeniem, że przedmiotowa rozbudowa jest przedsięwzięciem znacząco oddziałującym na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 56 lit a i ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 j.t.). Przedmiotowy budynek jest budynkiem Ochotniczej Straży Pożarnej, w którym znajdując się miejsca parkingowe (garaże) przeznaczone do przechowywania samochodów należących do Ochotniczej Straży Pożarnej. Cały budynek nie jest jednak użytkowany jako garaż. Powierzchnia garażu jest mniejsza niż 2000 m². Również cały budynek po rozbudowie nie będzie przekraczał 2000 m² , a zatem nie można przedmiotowego przedsięwzięcia zaliczyć jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływującego na środowisko i uznać, że tego typu przedsięwzięcie jest zakazane na terenie Parku Krajobrazowego "[...]". Dodać przy tym należy, że jakkolwiek inwestor zwiększył powierzchnię garażu z 65,80 m² do obecnych 95,70 m² niemniej jednak nie wpływa to na ocenę inwestycji pod kątem przedsięwzięcia znacząco oddziałującego na środowisko. W tożsamy sposób ocenić należy argumentację dotyczącą rozbudowy o zaplecze kuchenne, objętej decyzją o pozwoleniu na rozbudowę Starosty [...] Nr [...] z [...] września 2015 r. w stosunku do którego inwestor nie odstąpił od projektu pierwotnego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił również argumentacji strony skarżącej co do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Organ I instancji uchybił wprawdzie obowiązkowi dokonania przed wydaniem rozstrzygnięcia stosownego zawiadomienia w trybie art. 10 k.p.a., jednak dla stwierdzenia przez organ odwoławczy naruszenia art. 10 k.p.a., w stopniu uzasadniającym uchylenie rozstrzygnięcia organu powiatowego nie wystarcza samo tylko stwierdzenie naruszenia standardów określonych tym przepisem. Podnosząc zarzut naruszenia praw procesowych zagwarantowanych art. 10 § 1 k.p.a. strona musi nie tylko wykazać, że takie naruszenie istotnie miało miejsce, ale ponadto, że uniemożliwiło jej ono podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Znajduje to odzwierciedlenie w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym "W sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed "wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także "wykazanie, że uchybienie to miało istotny "wpływ na "wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a." (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2007 r. sygn. akt GSK 4/07, z 2 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1317/08). Zatem to na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Skarżąca nie wskazała żadnych czynności, które mogłaby dokonać przed organami administracji, a których nie dokonała gdyby została zawiadomiona o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków. W odwołaniu skarżąca wskazała, że "została pozbawiona możliwości złożenia wniosków dowodowych, co ma istotne znaczenie jeżeli zważy się, że toczy się postępowanie o zasiedzenie działki ewidencyjnej o nr [...] i zostało postanowieniem Sądu Rejonowego w [...], Wydział [...] [...] z dnia [...].05.2017 r. udzielone zabezpieczenie m.in. z tego powodu". Nie jest to argumentacja uzasadniająca zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. bowiem organ I instancji miał wiedzę przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia w/w o postanowieniu Sądu Rejonowego. Również do odwołania skarżąca załączyła w/w postanowienie opatrując go stosowną argumentacją, a zatem miała możliwość wypowiedzenia się w zakresie wpływu postępowania cywilnego na postępowanie przed organami nadzoru budowlanego w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił również argumentacji skarżącej, że "funkcja gwarancyjna art. 10 § 1 Kpa daje stronie podstawy do uzyskania wiedzy o tych okolicznościach, wziętych przez organ pod uwagę przy podejmowaniu późniejszego rozstrzygnięcia, o których strona nie powinna dowiadywać się z uzasadnienia decyzji, tym bardziej że organ jest uprawniony przeprowadzać dowody także z urzędu", bowiem skarżąca miała pełną wiedzę o stwierdzonych przez organ I instancji nieprawidłowościach w złożonym projekcie budowlanym zamiennym i konieczności jego uzupełnienia przez inwestora. Podkreślenia wymaga, że również do niej zostało skierowane postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z [...] listopada 2017 r. Reasumując, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organ I instancji wydając decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z [...] grudnia 2017 r., znak: [...] bez wydawania odrębnego zawiadomienia na podstawie art. 10 k.p.a., nie uchybił zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem organu, nie znajduje również uzasadnienia argumentacja skarżącej w części dotyczącej pozbawienia współwłaścicieli działki nr [...] czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Wniosek o wszczęcie postępowania skarżąca B. S. złożyła w swoim imieniu z pominięciem pozostałych współwłaścicieli działki nr [...]. Wniosek ten stanowił podstawę przeprowadzonych czynności kontrolnych, a następnie znalazł odzwierciedlenie w zawiadomieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] maja 2017 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego. Jakkolwiek skarżąca tak w toku prowadzonego postępowania jak i na etapie odwołania złożyła postanowienie Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział [...] z dnia [...] maja 2017 r., sygn. akt [...], którym zabezpieczono roszczenie A. S., S. S. S., E. S. oraz B. S. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, niemniej jednak nie jest to okoliczność uzasadniająca uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Samo zabezpieczenie roszczenia nie jest równoznaczne z posiadaniem tytułu prawnego do nieruchomości uzasadniającego w przypadku wniosku takich stron uznanie ich za strony postępowania administracyjnego po wykazaniu swojego interesu prawnego. Odnosząc się do pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] grudnia 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zakwestionował stanowisko organu I instancji, który stwierdził, że "Pani B. S. nie została uznana za stronę przedmiotowego postępowania", bowiem to na jej wniosek z 19 kwietnia 2017 r. zawiadomieniem z 19 maja 2017 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne zapewniając skarżącej na każdym etapie czynny udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił - to, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie nie spełnia oczekiwań skarżącej i w jej odczuciu jest dla niej krzywdzące, nie dowodzi jeszcze uchybienia wymogom przewidzianym w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wskazał w wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie z 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1754/13 "Kierowanie się zasadami wyrażonymi w art. 7 oraz 77 § 1 Kpa przy wydaniu rozstrzygnięcia nie zawsze musi oznaczać zadośćuczynienia żądaniu strony postępowania". W ocenie organu w świetle okoliczności niniejszej sprawy nie sposób przyjąć, że organu pierwszej instancji rozpoznając niniejszą sprawę nie dopełnił obowiązków przewidzianych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nie wykazał niezbędnej dbałości o dokładne wyjaśnienie sprawy. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja organu powiatowego została podjęta na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz w oparciu o prawidłową interpretację przepisów prawa materialnego i procesowego, a zatem brak jest podstaw do podważania jej treści. W tym stanie rzeczy należało utrzymać w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z [...] grudnia 2017 r., znak: [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła B. S., reprezentowana przez radcę prawnego M. B.. Decyzjom obu instancji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego tj. a) art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 7 ust. 1 pkt 3 i § 53 ust. 1 pkt 1 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...].10.2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...], nr [...], poz. [...]), poprzez ich niewłaściwą interpretację, a co za tym uznanie, że projekt zamienny rozbudowy budynków Ochotniczej Straży Pożarnej w L. jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] podczas gdy nie jest on z tym planem zgodny, ponieważ plan ten zakłada dla działek oznaczonych w planie symbolem MN/MR. w tym dla działki o numerze ewidencyjnym [...], na której realizowana jest rozbudowa, jedynie zabudowę zagrodową i jednorodzinną, a zatem nie przewiduje się na niej usług w tym publicznych związanych z pożarnictwem, a nadto jeśli nawet przewiduje się tam usługi czy zabudowę gospodarczą to tylko jako rozbudowę już istniejących budynków przeznaczonych na te cele, tymczasem jak wynika z projektów rozbudowy budynków Ochotniczej Straży Pozarnej w L. rozbudowa ma służyć powstaniu w tym miejscu zaplecza kuchennego, nieistniejącego tam do tej pory, przez co rozbudowa ta nie dotyczy istniejących już w tym miejscu budynków usługowych lub gospodarczych, a służy lokalizacji budynków z nowymi zupełnie funkcjami i usługami; b) art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 3 ust. 1 pkt 5) i § 1 ust. 4 Rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].05.2005 r. w sprawie parku krajobrazowego "[...]" w części położonej w województwie [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...], nr [...], poz. [...] ze zm.), poprzez ich niewłaściwą interpretację i przez to przyjęcie, że nie dojdzie w przypadku rozbudowy budynków OSP w L. do trwałego zniekształcenia rzeźby terenu, gdyż wykop pod fundamenty o głębokości 120 cm zostanie zasypany, podczas gdy organy obu instancji nie zwracają uwagi na to. że w ramach tego wykopu zostaną umiejscowione na stałe ławy fundamentowe oraz ściany fundamentowe, na których ma się zasadzać planowana rozbudowa, a nadto że plany projektowe zamienne przewidują stałe utwardzenie terenu poprzez stworzenie chodnika i podjazdu z kostki brukowej stabilizowanej cementowo dla potrzeb prowadzonej rozbudowy, a to wszystko bez wątpienia trwale zniekształca rzeźbę terenu; c) art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 i § 1 ust. 4 rozporządzenie o obszarze chronionego krajobrazu oraz w zw. z § 3 ust. 1 pkt 56) lit. a) i ust. 2 pkt 3) Rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t. j. Dz. U. z 2016, poz. 71 ze zm.), poprzez ich niewłaściwą interpretację i przez to przyjęcie, że planowana rozbudowa nie jest przedsięwzięciem znacząco oddziaływującym na środowisko naturalne parku krajobrazowego "Pod[...]", na którego obszarze znajduje się działka ewidencyjna o nr [...] (teren rozbudowy), podczas gdy położenie na obszarze parku krajobrazowego oraz zakres planowanej rozbudowy, który polega na budowie m.in. garażu, co wraz z infrastrukturą już istniejącą i związaną z planowanymi garażami daje przeciwnie do twierdzeń organów obu instancji powierzchnię zabudowy powyżej 0,2 ha i nakazuje uznać planowaną rozbudowę za przedsięwzięcie znacząco oddziaływujące na środowisko naturalne, które jest zakazane na obszarze parku krajobrazowego "[...]"; d) art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. § 12 ust. 1 pkt 1) Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2015, poz. 1422 ze zm.), poprzez ich niewłaściwą interpretację, a co za tym zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego na rozbudowę obiektów OSP w L. gdy odległość ściany wschodniej planowanej rozbudowy, w której został nadto zlokalizowany otwór drzwiowy, od działki sąsiedniej faktycznie niebędącej drogą publiczną o numerze ewidencyjnym [...], a także od działki budowlanej o numerze ewidencyjnym [...] jest mniejsza niż 4 m, co wyklucza zatwierdzenie takiego projektu zamiennego; e) art. 28 ust. 2 Pr. bud. w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez ich pominięcie, a co za tym bezpodstawne przyjęcie, że status strony w toku postępowań zakończonych zaskarżonymi decyzjami należy się jedynie skarżącej B. S. jako składającej zawiadomienie w sprawie sprawdzenia zgodności prac polegających na rozbudowie budynku OSP w L. z projektem budowlanym tej rozbudowy, podczas gdy status strony przysługiwać powinien również A. S., E. S. oraz S. S. S. jako współwłaścicielom działki o nr ewidencyjnym [...] (jednostka ewidencyjna gmina [...], obręb [...], nr [...]) oraz jako osobom mającym skutecznie zabezpieczone prawo do działki o nr ewidencyjnym [...] (jednostka ewidencyjna gmina [...], obręb [...]), sąsiedniej wobec działki na której prowadzona jest rzeczona rozbudowa i o statusie strony decyduje prawo do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, a nie to kto składa zawiadomienie, wskazane osoby mają interes prawny w należytym prowadzeniu postępowania naprawczego, a nieuwzględnienie ich jako stron postępowań przed organami obu instancji pozbawia ich możliwości czynnego udziału w sprawie oraz obrony swych praw; f) art. 75, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 i 2 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a co za tym niedopuszczenie do przeprowadzenia dowodu z oględzin miejsca planowanej rozbudowy obiektów OSP w L. z udziałem geodety i stron niniejszego postępowania, w sytuacji gdy istnieją poważne wątpliwości co do usytuowania planowanej rozbudowy w oparciu o projekt zamienny, na które wskazała skarżąca, doszło do istotnych odstępstw od pierwotnego projektu rozbudowy, wymagane uzgodnienia i akceptacje projektu zamiennego zostały udzielone przez specjalistów wybranych i opłaconych przez inwestora i jednocześnie teza dowodowa dla której został powołany wnioskowany dowód ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy; g) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego przeprowadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz jego dowolną a nie swobodną ocenę, co skutkowało - pominięciem, istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, okoliczności związanych z wydanym w 15 maja 2017 r. postanowieniem o udzieleniu zabezpieczenia roszczeń A. S., S. S. S.. B. S. oraz E. S. związanych z toczącym się postępowaniem o zasiedzenie działki o numerze ewidencyjnym [...] (jednostka ewidencyjna gmina [...], obręb [...]), która sąsiaduje bezpośrednio z działką o numerze [...] (deklarowany teren rozbudowy), co skutkowało pominięciem wskazanych osób jako stron postępowania i pozbawieniem ich praw jako stron postępowania; pominięciem tego, że współwłaścicielami działki o numerze [...] (nr [...]), a zatem działki znajdującej się w sferze oddziaływania rozbudowy budynków OSP w L., są A. S.. B. S. oraz E. S., co skutkowało pominięciem A. S. jak i E. S. jako stron postępowania i pozbawieniem ich praw jako stron postępowania; błędnym, nie znajdującym pokrycia w okolicznościach faktycznych, stwierdzeniem że rozbudowa budynków OSP w L. odbywa się na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] podczas, gdy rozbudowa ta w istocie odbywa się także na działce o numerze ewidencyjnym [...] od strony południowo - zachodniej tej działki; błędnym, nie znajdującym pokrycia w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy przyjęciem, że rozbudowa budynków OSP w L. wraz z istniejącą już zabudową ma mniej niż 0,2 ha podczas gdy jak wynika z pkt VIII ("Zestawienie powierzchni"), znajdującego się w aktach niniejszej sprawy "Opisu technicznego do projektu zagospodarowania" sporządzonego na czerwiec 2015 r., powierzchnia zabudowy istniejącej i planowanej na działce OSP w L. wynosiła już wówczas ponad 2048 m i to w okolicznościach gdy nie istniała jeszcze potrzeba sporządzenie projektu zamiennego, który przewiduje większą jeszcze powierzchnię rozbudowy; błędnym, nieznąjdującym pokrycia w okolicznościach faktycznych przyjęciem, że działka o nr ewidencyjnym [...] jest drogą publiczną podczas gdy jak to wynika z uzasadnienia do uchwały Rady Gminy [...] (nr [...]) z [...] grudnia 2015 r. działka ta nigdy drogą nie była, zabudowana jest pośrodku budynkiem gospodarczym, co uniemożliwia jej wykorzystanie w charakterze drogi i w końcu działka ta jest w rzeczywistości użytkowana jako działka zagrodowa (tekst uzasadnienia wskazanej uchwały w załączeniu do niniejszej skargi). Z ostrożności procesowej w przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów podniesiono naruszenie przepisów prawa procesowego przez organy obu instancji nadzoru budowlanego tj.: - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego pominięcie i wydanie zaskarżonych decyzji z rażącym naruszeniem prawa polegającym na uznaniu, że Wójt Gminy [...] J. G. skutecznie w oświadczeniu z 23 listopada 2017 r. wyraził zgodę na to by OSP w L. dokonało planowanej rozbudowy swych zabudowań w odległości mniejszej niż 3,5 m od krawędzi dróg publicznych usytuowanych na działkach nr [...] oraz [...] podczas gdy J. G. jako jednocześnie prezes Ochotniczej Straży Pożarnej w L., a więc osoba mająca interes w wydaniu przedmiotowego oświadczenia winien zostać wyłączony od wydania tego oświadczenia przez co to oświadczenia należy traktować jako nieważne (KRS OSP w L. w załączeniu do niniejszej skargi); - art. 97§ 1 pkt 4 k.p.a., poprzez jego pominięcie, a tym samym brak obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego przez organy obu instancji i to w okolicznościach gdy toczy się postępowanie o zasiedzenie prawa własności działki o numerze ewidencyjnym [...], w toku którego prawo A. S.. E. S., S. S. S. oraz B. S. zostało uprawdopodobnione na tyle. by uzyskali oni zabezpieczenie dla dochodzonego prawa własności, o czym organy nadzoru budowlanego obu instancji miały wiedzę i w sytuacji gdy wynik postępowania o zasiedzenie będzie miał wpływ na tok i rozstrzygnięcie postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego na rozbudowę obiektów Ochotniczej Straży Pożarnej w L.. Wniesiono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) p.p.s.a. o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości oraz o cyt. "przekazanie niniejszej sprawy organowi nadzoru budowlanego pierwszej instancji do ponownego rozpoznania", o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów procesu, w tym wynagrodzenie radcy prawnego według norm przepisanych. Stanowisko skarżącej znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Jak trafnie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji postępowanie naprawcze dotyczyć może tylko zmian wprowadzonych do pierwotnie zatwierdzonego projektu budowlanego. Organy nadzoru budowlanego nie rozstrzygają w nim kwestii objętych badaniem przed organami administracji architektoniczno – budowlanej. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przepis art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane stanowi wprawdzie, że właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 tj. wszczynającej to postępowanie naprawcze ale nie oznacza to jednak, że wszystkie dotychczas prowadzone roboty wykonywane były w warunkach samowoli budowlanej. Zgodnie z ust. 3 art. 36a ustawy Prawo budowlane w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32 - 35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Budowa z istotnymi odstępstwami bez uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę jest samowola budowlana, ale tylko w zakresie dotyczącym tych odstępstw. Przez stan zgodny z prawem należy rozumieć stan zgodny z przepisami obowiązującymi na dzień orzekania, gdyż punktem odniesienia nie można uczynić uchylonej na podstawie art. 36a ust. 2ustawy, decyzji o pozwoleniu na budowę. Dotyczy to tylko i wyłącznie wprowadzonych odstępstw, a nie całego projektu, który został już zatwierdzony i obowiązywał w określonym przedziale czasowym. W niniejszym postępowaniu legalizacyjnym, w związku z popełnionymi przez inwestora odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego, było prowadzenie postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Nie była dopuszczalna ponowna weryfikacja legalności ostatecznych decyzji organu architektoniczno - budowlanego, stanowiących podstawę wykonanych już robót. W kontekście powyższych wskazań chybione są zarzuty skargi, które faktycznie odnoszą się do niedopuszczalnej w niniejszym postępowaniu ponownej oceny projektu budowlanego w całości, w tym także w części już zatwierdzonej poprzednią decyzją o pozwoleniu na budowę, na podstawie której inwestor wykonał określone roboty budowlane. Sąd podziela stanowisko organu - rozbudowa w przedstawionym projekcie zamiennym w związku z umiejscowieniem drzwi na ścianie budynku znajdującej się od wschodu działki o nr ew. [...] odpowiada wymogom § 12 ww. rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżąca w skardze podaje cyt. "wymagane jest jednak by od takiej ściany do granic działki sąsiedniej odległość wynosiła nie mniej niż 4 m", podkreślmy w ww. przepisie nie chodzi o odległość od każdej sąsiedniej działki a od sąsiedniej działki budowlanej. Działkę budowlaną skarżącej od inwestycji oddziela działka o charakterze drogowym. Przy czym nawet mimo to, odległość inwestycji z odstępstwami opisana w projekcie zamiennym zagospodarowania działki zachowuje wymogi przewidziane ww. przepisem. Wbrew stanowisku skarżącej ww. projekt zamienny nie przewiduje ulokowania inwestycji na działce o nr ew. [...]. Jeżeli stan faktyczny na gruncie temu nie odpowiada może kontrolować to organ nadzoru budowlanego ale w odrębnie wszczętym postępowaniu. W oczywisty sposób nie jest uzasadniony zarzut naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z dokonanymi odstępstwami. Popełnione odstępstwa nie zmieniły funkcji realizowanej rozbudowy (por. część opisową projektu zamiennego – pkt II, oraz opis odstępstw szczegółowo opisany także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji). Inwestycja w zakresie odstępstw nie prowadzi także do trwałego zniekształcenia rzeźby terenu. Sięgając po definicję pojęcia "rzeźba terenu" nie sposób dopatrzeć się w zakresie odstępstw zatwierdzonych projektem zamiennym, że zakłócają one ukształtowanie powierzchni Ziemi powstałe na skutek działania czynników zewnętrznych, takich jak erozja, akumulacja rzeczna czy lodowcowa oraz wpływ wiatru, czy zaistniałe już działanie człowieka. W odniesieniu do odstępstw zatwierdzonych niniejszym projektem zamiennym nie można również dostrzec konieczności stosowania przepisów odnoszących się do przedsięwzięć znacząco oddziaływujących na środowisko. Sądowi znany jest utrwalony w orzecznictwie pogląd - jeżeli odstępstwa od pierwotnie zatwierdzonego projektu są na tyle istotne, że prowadzą do realizacji obiektu budowlanego o zupełnie innych parametrach niż określone w pierwotnym pozwoleniu na budowę to nie jest dopuszczalna procedura legalizacyjna, o której mowa w art. 50 – 51 ustawy Prawo budowlane, tylko ta która odnosi się do samowoli budowlanej - art. 48 ustawy Prawo budowlane. Zakres odstępstw objętych niniejszym projektem zamiennym w oczywisty sposób nie może skłaniać do oceny, że powstał obiekt zupełnie inny niż zatwierdzony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec podnoszonej skargą kwestii wadliwego określenia stron postępowania w toku postępowania administracyjnego Sąd zauważa, że okoliczność ta stanowi przesłankę do wznowienie postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy wiąże się ściśle z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. Tylko osoby, które w wyniku wadliwych działań organów pozbawione zostały możliwości brania udziału w postepowaniu, chcąc bronić swoich praw, mogą powoływać się na zarzuty, które zostały podniesione w tym zakresie w skardze. Strona, która brała udział w postępowaniu, nawet jeżeli było ono obarczone wadami, jednak w wyniku wadliwych działań organów nie poniosła żadnych ujemnych skutków, nie może skutecznie ponosić zarzutu braku zapewnienia wszystkim stronom udziału w postępowaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2011 r., II OSK 990/10, publikowany w zbiorze Lex nr 898486, w którym przyjęto, że zasadą jest, iż prawami procesowymi rozporządza strona, zob. też wyrok z 14 listopada 2012 r. o sygn. akt I OSK 228/12, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Również w oczywisty sposób chybione są zarzuty związane z brakiem przeprowadzenia postepowania dowodowego - oględzin miejsca planowanej rozbudowy z udziałem geodety i stron postępowania. W postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia przedłożonego projektu zamiennego nie prowadzi się postepowania dowodowego na okoliczność geodezyjnej prawidłowości opracowanego projektu o ile ten odpowiada wymogom formalnym. Organ, w świetle przedstawionego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w pełni wywiązał się z przewidzianej ww. przepisami prawa kontroli projektu zamiennego, w tym w szczególności zamiennego projektu zagospodarowania działki, sporządzonego przez osoby uprawnione, w oparciu o zatwierdzone dane geodezyjne. Na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty dotyczące naruszenia zasad postępowania administracyjnego opisanych w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. W sprawie przeprowadzono postępowanie z pełnym poszanowaniem opisanych tam wymogów. Prawidłowo ustalono okoliczność odstępstw od zatwierdzonego projektu, zasadnie wdrożono postępowanie legalizacyjne, a po przedłożeniu projektu zamiennego dokonano właściwej oceny, że zasługuje on na zatwierdzenie. W skardze przy zarzucie cyt. "naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a." nie wskazano jaki przepis prawa został rażąco naruszony. Wbrew stanowisku skarżącej o takiej wadzie nie stanowi z pewnością uzgodnienie udzielone przez Wójta Gminy Platerów. W niniejszej sprawie, w postępowaniu o zatwierdzenie projektu zamiennego nie zaistniały przesłanki do jego zawieszenie. Organ miał obowiązek badania projektu zamiennego, w tym w szczególności zamiennego projektu zagospodarowania działki, w oparciu o stan prawny w nim ujawniony i odpowiadający stanowi prawnemu w tym czasie obowiązującemu. Opisane w skardze postępowanie o zasiedzenie prawa własności działki o nr ew. [...], w świetle stanu obecnego oddzielającej nieruchomość objętą inwestycją tj. działkę o nr ew. [...] od działki, której skarżąca jest właścicielką - nie stwarzał stanu opisanego w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z art. 97 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Takie okoliczności nie zaistniały w sprawie. Badając podstawy z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ nie może kierować się przewidywaniami co do wyniku postępowania lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe samodzielne rozpoznanie przezeń sprawy. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno bowiem zależeć rozpoznanie sprawy w ogóle. Organ musi tym samym ustalić bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. Takiego bezpośredniego związku, miedzy rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie a postanowieniem, które zapadnie przed sądem powszechnym w sprawie o zasiedzenie, organ słusznie nie dostrzegł. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 t.j.).