II OZ 1262/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1807/18 w zakresie odrzucenia skargi A. J. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1807/18, na podstawie art. 58 § 1 w związku z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - P.p.s.a., odrzucił skargę A. J. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że mimo prawidłowego wezwania i upływu siedmiodniowego terminu, pełnomocnik skarżącego nie przedłożył pełnomocnictwa, z którego wynika uprawnienie do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi bądź wojewódzkim sądem administracyjnym. Z tych powodów zachodziła podstawa do odrzucenia skargi z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia, ewentualnie także przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania na rzecz skarżącego. W zażaleniu zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że skarga podlega odrzuceniu, podczas gdy strona prawidłowo uzupełniła braki formalne skargi w wyznaczonym terminie na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia podano, że w dniu 11 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącego wykonał wezwanie sądu i doręczył pełnomocnictwo wraz z pismem przewodnim, które zostały przesłane w jednej kopercie ze skargą kasacyjną w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2612/17. Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z potwierdzenia nadania listem poleconym przesyłki do WSA w Warszawie z dnia 11 lipca 2018 r. - wyciągu z książki korespondencji pełnomocnika praz pisma z 11 lipca 2018 r. wraz z pełnomocnictwem - na okoliczność terminowego uzupełnienia skargi przez doręczenie pełnomocnictwa skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 34 P.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. W myśl art. 35 § 1 P.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 P.p.s.a.). Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie wniesiona skarga została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Takim brakiem formalnym uzasadniającym odrzucenie skargi jest brak dołączenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżących przez wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi (art. 46 § 3 w zw. z art. 37 § 1 P.p.s.a.). Należy wskazać, że możliwość odrzucenia skargi na podstawie wyżej powołanego przepisu zaistnieje dopiero wtedy, gdy skarżący nie zastosuje się do wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. W świetle powyższych rozważań prawnych oraz zarzutów zażalenia należy wskazać, że odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia jej braku w postaci niedołączenia pełnomocnictwa było przedwczesne. Jak wynika z zażalenia i dołączonych dokumentów, pełnomocnik skarżącego w dniu 11 lipca 2018 r. wysłał pismo przewodnie z pełnomocnictwem do reprezentacji skarżącego w rozpoznawanej sprawie, które zostały nadane w jednej kopercie wraz ze skargą kasacyjną w innej sprawie zawisłej przed WSA w Warszawie o sygn. akt IV SA/Wa 2612/17. Nie jest więc wykluczone, że pełnomocnictwo zostało przesłane przez stronę skarżącą w zakreślonym terminie, ale mogło zostać omyłkowo dołączone do akt innej sprawy. Sąd pierwszej instancji powinien w sposób wolny od wątpliwości ustalić, czy dokument pełnomocnictwa rzeczywiście został przesłany do Sądu wraz ze skargą kasacyjną w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 2612/17. Dopiero po dokonaniu sprawdzenia w ww. zakresie, w zależności od jego wyniku, będzie możliwe odrzucenie skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., bądź nadanie jej dalszego biegu. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o kosztach postępowania zażaleniowego z uwagi na brak podstaw do rozstrzygania przez NSA o kosztach postępowania w orzeczeniach wydawanych na skutek rozpoznania zażalenia od postanowienia sądu pierwszej instancji kończących postępowania zażaleniowe (por. postanowienia NSA z 17 stycznia 2008 r., II FZ 655/07, z 3 czerwca 2008 r., II FZ 216/08, z 12 maja 2011 r., II GZ 443/10; [w:] CBOSA).