II FSK 2745/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Grażyna Nasierowska (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Marek Olejnik, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. [...] sp. z o.o. Oddział w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Po 1886/15 w sprawie ze skargi P. [...] sp. z o.o. Oddział w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 22 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z 17 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1886/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę P. [...] Spółki z o. o. z siedzibą w W. Oddział w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 22 lipca 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 r. 2. Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji przebiegu postępowania wynika, że W. [...] Sp. z o. Oddział G. w P. wystąpiła do Burmistrza Miasta P. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2007-2012, w tym za 2011 r. w kwocie 2.646 zł. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że kontenerowe stacje redukcyjno-pomiarowe, punkty pomiarowe, punkty redukcyjno-pomiarowe, urządzenia techniczne i pomiarowe nie stanowią obiektu budowlanego lub obiekt budowlany stanowić będzie tylko ich część. Nie są one też budowlami. W. [...] z dniem 1 lipca 2013 r. została przejęta przez P. [...] spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., która w dniu 12 września 2013 r. zmieniła nazwę na P. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., dalej "spółka lub skarżąca". 3. Decyzją z 9 kwietnia 2013 roku Burmistrz Miasta P. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 r. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że pojęcie budowli winno obejmować całość techniczno-użytkową, a zatem także wartość urządzeń, które warunkują gospodarczą użyteczność budowli i determinują całość funkcjonalno-gospodarczą budowli. Zdaniem organu, spółka dokonując wykładni pojęć budowli oraz obiektu budowlanego, zastosowała daleko idące skróty myślowe oraz interpretacje wykraczające poza znaczenie językowe przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 z późn. zm., dalej: "u.p.o.l.") i ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm., dalej: "P.b."). Opierając się na stanowisku judykatury, organ stwierdził, że fakt, iż urządzenia zlokalizowane w stacjach redukcyjno-pomiarowych i wspomnianych punktach nie są trwale związane z fundamentami, albowiem mogą być w łatwy sposób zdemontowane, w żaden sposób nie przesądza o tym, że nie będą one stanowiły elementów obiektu budowlanego. Podkreślono, że możliwość łatwego demontażu nie ma znaczenia dla oceny trwałości związania urządzenia z elementami konstrukcyjnymi budynku, istotne jest, iż urządzenia te determinują całość funkcjonalno-gospodarczą budowli. Wskazał ponadto, że w toku postępowania w sprawie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. nie uznano za prawidłowe wyjaśnień spółki, co do przyczyn korekty deklaracji w tym podatku, w szczególności zaś dokonanej przez spółkę interpretacji przepisów u.p.o.l. i P.b. Powyższe skutkowało wydaniem przez ten organ decyzji z 15 marca 2013 r. określającej spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie nie uwzględniającej zmian w zakresie budowli stacji redukcyjno-pomiarowych i wspomnianych punktów. Mając na względzie, że z powyższej decyzji określającej spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2011 r. nie wynika, by spółka zapłaciła nienależnie podatek od nieruchomości, a także z uwagi na fakt nieuwzględnienia złożonych korekt deklaracji podatkowych, Burmistrz Miasta P. odmówił spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 r. 3.1. Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie w odwołaniu spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 2 ust. 1 u.p.o.l., art. 3 pkt 1 lit. b i art. 3 pkt 3 P.b. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż urządzenia techniczne stanowią budowlę jako całość, niezależnie od występowania w nich części budowlanych i niebudowlanych. Spółka podniosła również zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 197 § 1 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm. - w skrócie: "O.p."). 3.2. Decyzją z 22 lipca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazało, że w niniejszej sprawie organ podatkowy prowadził odrębne postępowanie w przedmiocie określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i kwestię tę rozstrzygnął w decyzji - od niej zależała ocena zasadności wniosku spółki o stwierdzenie i zwrot nadpłaty. W ocenie Kolegium taki sposób procedowania w przedmiocie nadpłaty nie budzi zastrzeżeń prawnych, a wydana przez organ pierwszej instancji decyzja zasługuje na utrzymanie w mocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu rozpatrzyło odwołanie podatnika od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Kolegium stwierdziło, iż rozstrzygnięcie podjęte przez organ pierwszej instancji w niniejszej sprawie jako orzeczenie następujące po decyzji określającej jest prawidłowe. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż urządzenia techniczne stanowią budowle podlegające opodatkowaniu, mimo że nie są one w ogóle obiektami budowlanymi ani urządzeniami budowlanymi; - art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 3 P.b. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektami budowlanymi są urządzenia techniczne niezależnie od części budowlanych tych urządzeń i w konsekwencji pominięcie braku związku technicznego pomiędzy urządzeniami technicznymi, a ich częścią budowlaną; - art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a) P.b. poprzez przyjęcie za podstawę opodatkowania wartości urządzeń technicznych zlokalizowanych wewnątrz budynków (kontenerowych stacji redukcyjno-pomiarowych gazu), podczas gdy stanowią one przedmiot opodatkowania łącznie z budynkiem, co oznacza, że podstawą opodatkowania powinna być powierzchnia użytkowa tego budynku oraz art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a) P.b. i art. 3 pkt 2 tej ustawy poprzez uznanie, iż stacja redukcyjno-pomiarowa spełnia definicję budowli bez wcześniejszego rozstrzygnięcia, czy stacja spełnia definicję budynku; - art. 3 pkt 1 lit. b) P.b. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że punkty redukcyjno-pomiarowe stanowią całość techniczno-użytkową z budowlą gazociągu, pomimo że punkty te nie są w ogóle związane z gazociągiem, a jedynie z urządzeniem budowlanym (czyli przyłączem). W skardze podniesiono również zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 120-122 oraz art.124, art. 197 § 1 w zw. z art. 187 § 1 O.p. 4.1. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. 4.2. Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że organ podatkowy I instancji na skutek złożenia przez skarżącą wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 r. wszczął z urzędu postępowanie zmierzające do naliczenia podatku od nieruchomości za 2011 r. Następnie wobec Spółki została wydana decyzja z 15 marca 2013 r. określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. w wysokości 97.918,00 zł., która została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z 22 lipca 2015 r., a następnie decyzja wydana przez organ drugiej instancji została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z 11 maja 2016 r. o sygn. akt I SA/Po 1898/15 skargę oddalił. W tej sytuacji organ rozpoznający wniosek skarżącej Spółki z 17 grudnia 2012 r. o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 rok był związany rozstrzygnięciem zawartym w decyzji z 15 marca 2013 r., określającej skarżącej Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za ten rok. Bez wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji nie było zatem możliwe wydanie rozstrzygnięcia innego niż to, które zapadło i było zgodne z decyzją wiążącą organ. Podkreślił także, że w świetle wyroku tutejszego Sądu oddalającego skargę od decyzji SKO, utrzymującej w mocy decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2011 r., w dacie orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie, decyzja określająca zobowiązanie podatkowe pozostawała w obrocie, a zatem nie było podstaw do uwzględnienia skargi. Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie są zasadne podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania podatkowego oraz przepisów prawa materialnego. 5. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku spółka zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2) p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1/art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 tej ustawy, polegające na przeprowadzeniu niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, w wyniku czego sąd nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. i utrzymał w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która została wydana z poważnym naruszeniem art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 187 tej ustawy, a Sąd nie zarzucił organom podatkowym niewłaściwego wyjaśnienia stanu faktycznego i poczynienia tym samym błędnych założeń w sprawie; 2/ art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i lit. c) p.p.s.a., ze względu na to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. i utrzymał w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która stoi w sprzeczności z dorobkiem orzeczniczym Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych w zakresie opodatkowania urządzeń technicznych, którymi są co do istoty działania i konstrukcji urządzenia redukcyjno-pomiarowe, i pozostawieniem w obrocie prawnym decyzji oraz wydaniem wyroku, które rażąco naruszają zasady sprawiedliwości opodatkowania przedmiotowych obiektów jako urządzeń technicznych; 3/ art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., ze względu na to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. i utrzymał w mocy decyzję wydaną z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Na podstawie art. 174 pkt 1) p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy poprzez błędne ich zastosowanie i niewłaściwą wykładnię, tj.: 1) art. 1a ust. 1 pkt 2) u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1) lit. b) P.b. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektami budowlanymi są urządzenia techniczne, mimo braku związku technicznego pomiędzy urządzeniami technicznymi a ich częścią budowlaną, a tym bardziej siecią gazową; 2) art. 1a ust 1) pkt 2) u.p.o.l. w zw.z art. 3 pkt 3) P.b. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektem budowlanym stanowiącym budowlę są urządzenia techniczne, a nie wyłącznie części budowlane tych urządzeń oraz pominięcie braku związku technicznego pomiędzy urządzeniem technicznym a ich częścią budowlaną skutkującą przyjęciem, że części niebudowlane urządzeń technicznych są budowlami; 3) art. 1a ust. 1 pkt 2) u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b) P.b. poprzez przyjęcie, że punkty redukcyjno-pomiarowe stanowią całość techniczno-użytkową z budowlą gazociągu, pomimo że punkty te nie są w ogóle powiązane z budowlą (gazociągiem), a jedynie z urządzeniem budowlanym (przyłączem); 4) art. 1a ust. 1 pkt 2) u.p.o.l. oraz art. 4 ust. 1 pkt 2) tej ustawy w zw. z art. 3 pkt 1) lit. a) P.b. poprzez zaakceptowanie pominięcia przez organy podatkowe, iż stacje redukcyjno-pomiarowe mogą stanowić budynki oraz zaakceptowanie nieprzeprowadzenia dowodu w tym kierunku, a w konsekwencji nierozważenie, iż wówczas urządzenia techniczne zlokalizowane wewnątrz budynku stanowią przedmiot opodatkowania łącznie z budynkiem, co skutkuje tym, że podstawą opodatkowania powinna być powierzchnia użytkowa tego budynku. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez sąd administracyjny pierwszej instancji, a także zasądzenie na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 5.2. Organ odwoławczy w piśmie procesowym wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W rozpatrywanej sprawie skarżąca domagała się stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 r. w uzasadnieniu podając, że kontenerowe stacje redukcyjno-pomiarowe, punkty pomiarowe, punkty redukcyjno-pomiarowe, urządzenia techniczne i pomiarowe nie stanowią obiektu budowlanego lub obiekt budowlany stanowić będzie tylko ich część, co w konsekwencji powoduje, iż zawyżyła podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organ podatkowy I instancji na skutek złożenia przez skarżącą wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 r. wszczął z urzędu postanowieniem z 30 stycznia 2013 r. postępowanie zmierzające do określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2011 r. Następnie wobec spółki została wydana decyzja z 15 marca 2013 r. określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. w wysokości 97.918,00 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z 22 lipca 2015 r., a następnie decyzja wydana przez organ drugiej instancji została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z 11 maja 2016 r. o sygn. akt I SA/Po 1898/15 skargę oddalił. Wymaga zaakcentowania, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 listopada 2018 r. powyższy wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 maja 2015 r. uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi (sygn. akt II FSK 2602/16). Jak jednak trafnie podkreślił WSA w Poznaniu, w dacie orzekania przez organ pierwszej instancji w przedmiocie wniosku skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 r., w obrocie prawnym pozostawała decyzja tego organu z 15 marca 2013 r. określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r., wobec czego organ pierwszej instancji był związany rozstrzygnięciem zawartym w tej decyzji. Decyzja ta rozstrzyga kwestie merytoryczne dotyczące ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości kontenerowych stacji redukcyjno-pomiarowych, punktów pomiarowych, punktów redukcyjno-pomiarowych, urządzeń technicznych i pomiarowych. W konsekwencji decyzja z 9 kwietnia 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 r., będąca jedynie konsekwencją decyzji z 15 marca 2013 r., ma charakter wyłącznie "kasowy". Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 27 stycznia 2014 r., II FPS 5/13, "nie ma przeszkód prawnych, aby w trakcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty organ podatkowy, kiedy jest to uzasadnione, wszczął z urzędu odrębne postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Jedyną regulacją prawną dotyczącą łącznie postępowania w sprawie nadpłaty i postępowania w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego oraz dopuszczalności równoczesnego prowadzenia tych postępowań jest art. 79 § 1 O.p. Na podstawie art. 79 § 1 O.p. postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej oraz w okresie między zakończeniem kontroli a wszczęciem postępowania - w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola. Z treści przytoczonego unormowania wynika więc zakaz wszczynania i prowadzenia postępowania w sprawie nadpłaty w czasie trwania postępowania podatkowego i kontroli podatkowej oraz - a contrario - dopuszczalność wszczynania i prowadzenia postępowania w przedmiocie zobowiązania podatkowego w czasie trwania postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Podkreślić także należy, że jeżeli w uzasadnionych przypadkach w czasie trwania postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty zostanie wszczęte postępowanie podatkowe, to jak już wcześniej uzasadniono, przedmiot rozstrzygnięć tych postępowań będzie nietożsamy, natomiast rozstrzygnięcie dotyczące zobowiązania podatkowego powinno zostać uwzględnione w następnej w stosunku do niego decyzji w przedmiocie nadpłaty, ponieważ dotyczą one tego samego okresu podatkowego". W takiej jednak sytuacji w postępowaniu w przedmiocie nadpłaty zakończonym wydaniem decyzji nie ocenia się powtórnie merytorycznej zasadności wniosku o stwierdzenie nadpłaty, lecz jedynie działając na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 O.p., porównuje się wysokość zobowiązania określonego w decyzji wymiarowej z kwotą wpłaconego przez podatnika podatku. W konsekwencji, prawidłowo zarówno organy podatkowe obu instancji i WSA w Poznaniu skupiły się na tym aspekcie nie odnosząc się do kwestii ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości kontenerowych stacji redukcyjno-pomiarowych, punktów pomiarowych, punktów redukcyjno-pomiarowych, urządzeń technicznych i pomiarowych, które były przedmiotem oceny w decyzji wymiarowej z 15 marca 2013 r., będąc w tym zakresie związanymi decyzją wymiarową. 6.2. W skardze kasacyjnej w rozpatrywanej sprawie skarżąca sformułowała szereg zarzutów, które nie przystają do przedmiotu sprawy i nie odnoszą się w ogóle do motywów, jakie kierowały Sądem pierwszej instancji przy oddaleniu skargi. Skarżąca skupia się na wykazaniu, że WSA w Poznaniu dokonał błędnej wykładni ustawowych definicji budowli i budynku, zawartych w ustawie - Prawo budowlane i ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, w wyniku której dokonał niewłaściwej oceny zupełności postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy podatkowe. Tymczasem ani w zaskarżonej decyzji, ani w będącym przedmiotem kontroli instancyjnej wyroku nie dokonywano wykładni art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l i art. 3 pkt 3 P.b. Przedmiotem rozstrzygnięcia było stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości, a powodem, dla którego wniosek skarżącej nie został uwzględniony było to, że po złożeniu wniosku o stwierdzenie nadpłaty i korekty deklaracji organy podatkowe wszczęły z urzędu postępowanie w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres podany we wniosku i wydały decyzje określające to zobowiązanie w wysokości innej (wyższej) niż w złożonych korektach deklaracji. Przedmiotem oceny sądu pierwszej instancji była kwestia związania decyzjami wymiarowymi w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty, a nie kwestia zasadności ujęcia w podstawie opodatkowania wartości urządzeń technicznych stacji redukcyjno-pomiarowych. Z tego powodu, pomimo zgłoszenia w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego tożsamych z zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej, WSA w Poznaniu nie zajął się wykładnią przepisów definiujących budowlę i budynek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnił, dlaczego odniesienie się do tych zarzutów w stanie faktycznym sprawy uważa za niemożliwe. Skarżąca tymczasem w skardze kasacyjnej nie sformułowała żadnego zarzutu, który pogląd WSA w Poznaniu o braku podstaw do badania zasadności uznania urządzeń technicznych za część budowli lub przyjęcia, że stacje redukcyjno - pomiarowe są budynkami mógłby podważać. Wprawdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że WSA w Poznaniu zignorował poglądy orzecznictwa co do charakteru urządzeń redukcyjno-pomiarowych, znajdujących się w stacjach redukcyjno-pomiarowych, jednakże także w tej argumentacji nie podano (z odwołaniem się do przepisów, które WSA w Poznaniu i organy podatkowe stosowały w rozpatrywanej sprawie), jakie przepisy prawa Sąd pierwszej instancji naruszył, nie odnosząc się do zarzutów strony opartych na art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l i art. 3 pkt 3 P.b. Za taki zarzut nie można uznać wskazania na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem zarzut ten skarżąca wiąże jednoznacznie z zaakceptowaniem przez WSA w Poznaniu ustalonego przez organy podatkowe z naruszeniem art. 122 O.p. stanu faktycznego w zakresie charakteru urządzeń technicznych. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nie może odnieść się merytorycznie do sformułowanych w skardze kasacyjnej skarżącej zarzutów naruszenia prawa materialnego, nie sposób bowiem ocenić wadliwości wykładni przepisów, których Sąd pierwszej instancji nie interpretował i nie stosował, podając powody takiego stanowiska (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2017 r., II FSK 1436/15). 6.3. Wymaga podkreślenia, że rozstrzygane w sprawie kwestie były przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach zakończonych wyrokami: z dnia 25 stycznia 2018 r., II FSK 106/16 i II FSK 119/16; z dnia 30 stycznia 2018 r., II FSK 162/16 i II FSK 932/16, zaś w rozpatrywanej sprawie została zawarta argumentacja zawarta w wyroku o sygn. II FSK 106/16. W świetle przedstawionej powyżej argumentacji Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA w Poznaniu, który trafnie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. W konsekwencji, ponieważ żaden z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie okazał się zasadny, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę tę oddalił.