II OSK 1175/19

Dnia 28 kwietnia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 751/18 w sprawie ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 751/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę skarżącej na zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...], Prezydent Miasta [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, urządzeń budowlanych oraz wjazdu/wyjazdu, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...] (działka nr ewid. [...] i fragment działki drogowej nr ewid. [...]). Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wystąpiła skarżąca, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa oraz wadliwości procedowania polegającej na niewłaściwym wyznaczeniu obszaru analizowanego. Decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], SKO [...] odmówiło stwierdzenia nieważności powołanej wyżej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosła skarżąca. Zaskarżoną decyzją SKO [...] utrzymało w mocy własną decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Kolegium wyjaśniło istotę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oraz jak należy rozumieć przesłankę "rażącego naruszenia prawa", o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W ocenie organu, w rozpoznawanej sprawie ustalenie warunków zabudowy przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego. Przed wydaniem decyzji organ sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.". W ocenie organu, prawidłowo został wyznaczony obszar analizowany oraz określono szczegółowe parametry i cechy nowej zabudowy, tj. linię zabudowy, wskaźnik powierzchni zabudowy, gabaryty (§ 4-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Natomiast SKO uznało, że przepisy obowiązującego na terenie przedmiotowej inwestycji rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony Parku Krajobrazowego [...] (i ustanowione tam zakazy zabudowy) nie mogą zostać uznane za przepisy odrębne, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. W dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody nie zawierały uregulowania analogicznego do zawartego w art. 13a ust. 4 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 ze zm.), przewidującego, że ustalenia zawarte w planie ochrony są wiążące dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak wyraźnej normy, określającej wiążący charakter ustaleń zawartych w planie ochrony, zdaniem organu, nie pozwala na uznanie, że ustanowione w planie zakazy, w tym dotyczące określonego rodzaju zabudowy, stanowić mogą podstawę decyzji administracyjnej w sprawie warunków zabudowy. Mając powyższe na względzie, SKO stwierdziło, że decyzja o warunkach zabudowy nie narusza rażąco prawa, a planowana inwestycja nie jest sprzeczna z unormowaniami ustawy i uchwały, co stanowi, że decyzja ustalająca warunki zabudowy dla jej realizacji nie jest też sprzeczna z przepisami odrębnymi, a to w konsekwencji sprawia, że spełnione są przesłanki, o jakich mowa w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., warunkujące możliwość ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Tym samym w sprawie nie zaistniała także przesłanka, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., co powoduje, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji i dlatego orzeczono jak w rozstrzygnięciu. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca. W skardze sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Strona podkreśliła, że wydanie przez organ decyzji zawierającej pozwolenie na budowę "lokalnej kanalizacji", a więc w istocie zbiornika ściekowego, czyli w myśl art. 127 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. oraz zakazu określonego w § 2 ust. 2 pkt 8 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., pozwolenia na dokonanie czynu zagrożonego karą, nie tylko stanowi nadużycie uprawnień ze strony organu, ale również nosi znamiona nakłaniania do popełnienia czynu karalnego. Ponadto, strona zarzuciła wykonanie analizy w sposób tendencyjny i niereprezentatywny dla omawianej okolicy jak również sporządzenia dwóch analiz urbanistycznych: pierwszej prawidłowej oraz drugiej niereprezentatywnej i jako takiej fałszującej charakter omawianego obszaru. W odpowiedzi na skargę SKO [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W kwestii zaś sporządzenia dwóch analiz Kolegium wyjaśniło, że zawiadomieniem z dnia 11 czerwca 2013 r. po wykonaniu analizy urbanistycznej organ powiadomił inwestora o rozbieżnościach pomiędzy wnioskiem, a wynikami analizy. Pismem z dnia 26 czerwca 2013 r. inwestor zaakceptował część parametrów jednocześnie występując o rozszerzenie obszaru badanego od strony południowej w celu objęcia nieruchomości zabudowanych domami mieszkalnymi na tym obszarze. Organ uznając to za uzasadnione, kierując się zasadą zachowania ładu przestrzennego, oraz wpisania w sposób harmonijny planowanej inwestycji w już wykształcony ład urbanistyczny poszerzył obszar badany i w oparciu o tę właśnie analizę ustalił parametry nowoplanowanej zabudowy. Kolegium stanęło na stanowisku, że organ słusznie i prawidłowo postąpił, a ustalone parametry w sposób spójny wpisują planowaną inwestycję w już ukształtowaną przestrzeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 751/18, oddalając skargę, wskazał, że podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczące nieprawidłowości w sporządzaniu analizy urbanistycznej mogłyby ewentualnie odnieść skutek w postępowaniu zwyczajnym, ale nie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Badanie tych zarzutów oznaczałoby rozpatrywanie sprawy co do istoty, czego w tym nadzwyczajnym trybie organ nie jest władny uczynić. Jak już zostało wspomniane w postępowaniu nadzwyczajnym obowiązkiem organu administracji jest bowiem rozpatrzenie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 K.p.a. Na marginesie zaznaczyć warto, że kwestionowana przez skarżącą procedura ustalania warunków nowej zabudowy – poszerzanie obszaru analizowanego jest uprawnione w świetle § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, zatem skorzystanie z takiej możliwości nie może stanowić o rażącym naruszeniu prawa. Odnośnie zaś kwestii dotyczącej zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi, Sąd wyjaśnił, że ww. uchwała Sejmiku z 2010 r., zawierająca w swej treści zakaz utrzymywania zbiorników ściekowych, nie stanowi jednak aktu prawa miejscowego (art. 18 pkt 20 ustawy o samorządzie województwa), stąd nie może stanowić przepisu odrębnego w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.; natomiast ww. rozporządzenie Wojewody z 2003 r., ustalające plan ochrony Parku Krajobrazowego [...], choć bez wątpienia jest aktem prawa miejscowego, to jednak nie może być uznane za przepis odrębny w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Ocena w tym zakresie odpowiada poglądowi prawnemu wyrażonemu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (patrz: wyrok WSA w Łodzi z 23 września 2009 r., II SA/Łd 520/09 oraz wyrok NSA z 14 stycznia 2011 r., II OSK 2035/09). A mianowicie, brak wyraźnej normy, określającej wiążący charakter ustaleń zawartych w planie ochrony, nie pozwala na uznanie, że ustanowione w planie zakazy, w tym dotyczące określonego rodzaju zabudowy, stanowić mogą podstawę decyzji administracyjnej w sprawie warunków zabudowy. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie znalazł podstaw, aby argumentów tych nie podzielić. W ocenie Sądu, prawidłowy jest zatem wniosek SKO, że na gruncie ustawy o ochronie przyrody z 2004 r. ustalenia planów ochrony nie są wiążące dla decyzji o warunkach zabudowy, wydawanych na podstawie art. 61 u.p.z.p. Nie może również odnieść skutku zarzut naruszenia art. 127 ustawy o ochronie przyrody, który jest przepisem penalizującym określone zachowania osób fizycznych, nie może więc odnosić się do rozstrzygnięć organu administracji. Zatem, skoro przepisy powołanej przez skarżącą ww. uchwały Sejmiku Województwa z 2010 r. ani też ww. rozporządzenia Wojewody z 2003 r. nie były wiążące dla organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, to nie sposób uznać, że zapisy tej decyzji ostatecznej w zakresie, w jakim przewidziały możliwość odprowadzania ścieków do kanalizacji lokalnej w sposób rażący naruszają prawo. Trafna jest konkluzja SKO, że kwestionowana decyzja o warunkach zabudowy nie narusza prawa w sposób rażący, uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. art. 17 ust. 1 pkt 12 ustawy o ochronie przyrody i w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 ww. uchwały Sejmiku i § 6 ust. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia Wojewody przez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że ww. przepisy nie stanowią przepisów odrębnych w rozumieniu art. 61 ust 1 pkt 5 u.p.z.p. wobec czego nie mogą one stanowić podstawy decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i w zw. z § 3 ust 1 i 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu przez ich niezastosowanie w sytuacji gdy ww. decyzja ustalająca warunki zabudowy z 2013 r. w sposób rażący narusza ww. przepisy przez nieuwzględnienie zasady dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji przy braku działki sąsiedniej zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora z dnia 10 kwietnia 2013 r. oraz przez niezasadne rozszerzenie obszaru analizy pierwotnie przyjętego przez organ I instancji, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały warunki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. polegające na błędnym uznaniu, że ww. decyzja o warunkach zabudowy z 2013 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa; a także, że rażące naruszenie prawa jakie miało miejsce przy sporządzaniu analizy urbanistycznej, stanowiącej podstawę wydania decyzji przez organ nie stanowi przesłanki do stwierdzenia jej nieważności; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego przez organ w toku postępowania administracyjnego. Ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a. i w sprawie nie żądano przeprowadzenia rozprawy, dlatego przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego. Wbrew argumentacji skargi kasacyjnej należy podzielić ocenę Sądu I instancji, zgodnie z którą w dacie wydania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji o warunkach zabudowy, tj. w dniu 10 października 2013 r., przepisy planu ochrony nie stanowiły zakazu, w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody, a tym samym nie stanowiły przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. W poprzednio obowiązującym stanie prawnym plan ochrony zawierał jedynie wytyczne dla organów podejmujących uchwały w zakresie planowania przestrzennego. Na gruncie ówczesnego stanu prawnego w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że plany ochrony parków krajobrazowych stanowią jedynie wskazówki i wytyczne dla aktów prawa miejscowego. Zawarte w planie ochrony ustalenia do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz planów zagospodarowania przestrzennego, adresowane są do organów uchwalających studia i plany, nie mogą natomiast być uznane za samoistne zakazy, wywierające bezpośrednie skutki prawne. Ustalenia te powinny być uwzględnione przy sporządzaniu aktów planistycznych, nie mają jednak wiążącego charakteru w sprawach o ustalenie warunków zabudowy (por. wyroki NSA: z 14 stycznia 2020 r., II OSK 516/18; z 6 lipca 2016 r., II OSK 823/16; z 14 stycznia 2011 r., II OSK 2035/09). Już chociażby okoliczności wyrażenia takiego poglądu prawnego, nawet w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej prezentowanego jest stanowisko przeciwne, świadczy o braku podstaw do stwierdzenia wady rażącego naruszenia prawa. W takiej bowiem sytuacji nie można stwierdzać, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana z oczywistym naruszeniem prawa skoro w tym zakresie istnieją różne poglądy prawne. Należy też wskazać na ograniczony zakres postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, które to postępowanie nie może zastępować postępowania odwoławczego i w jego trakcie nie następuje ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. Stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości ostatecznych decyzji, wynikającej z art. 16 § 1 K.p.a. Stąd wymóg poddania w postępowaniu nieważnościowym decyzji jedynie przez pryzmat przesłanek, o jakich mowa w art. 156 § 1 K.p.a., w tym przesłanki rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). W orzecznictwie przyjmuje się, że cechą rażącego naruszenia prawa jest treść decyzji, która pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Nie chodzi tu bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2016 r., II OSK 1098/14). A zatem oparcie argumentacji skargi kasacyjnej jedynie na poglądzie przeciwnym zasadniczo nie może stanowić wystarczającej podstawy do stwierdzenia, że nieuwzględnienie przy wydaniu przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy przepisów planu ochrony rażąco narusza prawo, tj. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 12 ustawy o ochronie przyrody i w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 ww. uchwały Sejmiku i § 6 ust. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia Wojewody nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Mając na uwadze powyższe wskazania dotyczące tego, na czym polega przesłanka "rażącego naruszenia prawa", należy stwierdzić, że wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, ww. decyzja o warunkach zabudowy nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z powodu wadliwego wyznaczenia granic obszaru analizowanego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588), co trafnie ocenił Sąd I instancji. W sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy przyjmuje się w orzecznictwie, że nawet brak prawidłowo przeprowadzonej analizy funkcji oraz zasad zagospodarowania terenu nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa, jeżeli nie zachodzi oczywista sprzeczność między tą analizą, a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa (por. wyrok NSA z 30 marca 2010 r., II OSK 600/09). O rażącym naruszeniu prawa można by wówczas mówić, gdyby w ogóle nie przeprowadzono analizy, bądź też nie byłoby możliwe ustalenie, jaki obszar został wzięty pod uwagę przy sporządzaniu analizy (por. wyrok NSA z 16 marca 2012 r., II OSK 2559/10). Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie organ nie dopuścił się tak rażącego naruszenia wymagań związanych z ustaleniem warunków zabudowy. Organ bowiem zbadał i wypowiedział się na temat spełnienia przez inwestycję warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Ponadto wskazania wymaga, że w skardze kasacyjnej nie podjęto próby wykazania, że w tym zakresie doszło do rażącego naruszenia prawa. Wskazano jedynie na zaistniałe okoliczności faktyczne, tj. wydłużenie obszaru analizowanego w dwóch kierunkach o 30 m. Jednak nie można wykluczyć, że w konkretnych sprawach może dochodzić do takiego wyznaczenia obszaru analizowanego. Jest to kwestia ocenna i tym samym nie stanowi wystarczającej podstawy do stwierdzenia, że doszło do oczywistego naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tym bardziej, że owo wydłużenie nastąpiło w układzie ruralistycznym, który wymusza ul. Bociania, przy której znajduje się nieruchomość objęta ww. decyzją o warunkach zabudowy; zaś organ planistyczny wskazał, że takie wyznaczenie terenu analizowanego pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Jak uzasadniał ten organ, do nieznacznego rozszerzenia obszaru analizowanego w kierunku północnym o nieruchomość przy ul. [...] doszło w celu ustalenia linii zabudowy. W kierunku południowym doszło zaś do rozszerzenia obszaru w celu uwzględnienia wszystkich nieruchomości leżących przy ul. [...]. Nie jest więc tak jak wskazuje się w skardze kasacyjnej, że rozszerzenie terenu analizowanego nastąpiło w sposób nieuzasadniony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wręcz odwrotnie, organ planistyczny wskazał motywy jakimi kierował się przy rozszerzeniu obszaru analizowanego, a w kontekście treści normy prawnej wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (tzw. zasad dobrego sąsiedztwa) takiemu działaniu organu planistycznego nie można odmówić racji. W konsekwencji argumentacja skargi kasacyjnej nie jest przekonująca w zakresie zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki rażącego naruszenia prawa przy wyznaczeniu obszaru analizowanego na podstawie § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia Ministra z 2003 r. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W konsekwencji także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z. art. 151 p.p.s.a., nie zawierają usprawiedliwionych podstaw, ponieważ w skardze kasacyjnej nie wykazano aby Sąd I instancji wadliwie ocenił brak przesłanki rażącego naruszenia prawa, a tym samym aby wadliwie oddalił skargę. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.