IV SA/Po 962/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi K. S., S. S. i S. S. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących K. S., S. S. i S. S. solidarnie kwotę [...]zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej również jako: WWINB) decyzją z dnia 29 sierpnia 2018 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Międzychodzie (dalej: PINB w Międzychodzie) z dnia 22 września 2008 r. (sygn. [...]) i w to miejsce zatwierdził projekt budowlany zamienny rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego w Międzychodzie przy ul. [...] (dawniej Langowicza 4), na działce o nr ewid.[...] i udzielił A. Z. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Jednocześnie zobowiązano inwestora do uzyskania przed przystąpieniem do użytkowania decyzji pozwolenia na użytkowanie. Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Na skutek kontroli nieruchomości zlokalizowanej w Międzychodzie przy ul. [...], przeprowadzonej w 2006 r. stwierdzono, że inwestor A. Z. dopuścił się odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i pozwolenia na budowę, w postaci wykonania otworu okiennego na poziomie poddasza oraz podniósł ściany budynku o wysokość ok. 50 cm. Wobec powyższego postanowieniem z dnia 05 października 2006 r., nakazano inwestorowi A. Z. wstrzymać prowadzenie prac budowlanych przy przebudowie wraz z rozbudową budynku mieszkalnego, realizowanego na podstawie decyzji Starosty Międzychodzkiego o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 18 października 2005 r. Decyzją z dnia 22 września 2008 r. (sygn. [...]) PINB w Międzychodzie zatwierdził projekt budowlany na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego w Międzychodzie przy ul. [...], na działce o nr ewid.[...] oraz zezwolił na kontynuowanie prac budowlanych wstrzymanych postanowieniem z dnia 05 października 2006 r. a także nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu po zakończeniu prac budowlanych. Decyzją z dnia 23 października 2008 r. (sygn. [...]) WWINB uchylił jednak decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie administracyjne. Decyzja ta została zaskarżona i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej jako: WSA w Poznaniu) wyrokiem z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. II SA/Po [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. II OSK [...] oddalił skargę kasacyjną od wyroku o sygn. II SA/Po [...]. W dniu 30 czerwca 2011 r. WWINB wezwał A. Z. do oświadczenia, czy chce nadal kontynuować rozpoczętą i niezakończoną budowę. A. Z., potwierdził, że chce kontynuować przedmiotową budowę. WWINB decyzją z dnia 31 sierpnia 2011 r. (znak [...] l.MT) utrzymał w mocy decyzję PINB w Międzychodzie z dnia 22 września 2008 r. Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. IV SA/Po 1035/11, uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. Następnie NSA wyrokiem z dnia 25 października 2013 r. (sygn. II OSK 1207/12) oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu sygn. IV SA/Po 1035/11. Wobec powyższego Wielkopolski WINB wydał decyzję z dnia 24 października 2014 r. (znak [...]) i na podstawie art. 51 ust 4 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) oraz art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 267) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego w Międzychodzie przy ul. [...], na działce o nr ewid.[...] Na skutek złożonej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r. sygn. IV SA/Po [...] uchylił decyzję WWINB z dnia 24 października 2014 r. (znak [...]). Decyzją z dnia 18 styczna 2016 r. WWINB uchylił zaskarżoną decyzję PINB w Międzychodzie w całości i orzekł, na podstawie art. 51 ust 4 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo Budowlane (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm., dalej: ustawa Prawo budowlane) oraz art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – dalej: kpa) o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego panu A. Z. zamiennego rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego w Międzychodzie przy ul. [...], na działce o nr ewid.[...] WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 30 czerwca 2016 r. o sygn. akt IV SA/Po 244/16 uchylił jednak decyzję WWINB. Następnie postanowieniem z dnia 22 marca 2017 r. (znak [...]) WWINB zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze, od decyzji PINB w Międzychodzie z dnia 22 września 2008r. (sygn. [...]) do czasu ostatecznego zakończenia wznowionego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją PINB w Międzychodzie z dnia 24 października 2006 r. (sygn. PINB [...]/2006). Wobec ostatecznego zakończenia wznowionego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją PINB w Międzychodzie z dnia 24 października 2006 r. (sygn. PINB [...]/2006), ustąpiła przesłanka zawieszenia postępowania i postanowieniem z dnia 09 listopada 2017 r. WWINB podjął zawieszone postępowanie administracyjne. Postanowieniem z dnia 13.03.2018 r. WWINB wezwał A. Z. do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...] w Międzychodzie, sporządzonym w grudniu 2015 r. Po zapoznaniu się z przedłożonym opracowaniem w dniu 16 maja 2018 r. WWINB uznał, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a przedłożony projekt budowlany jest kompletny i został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Niemniej wobec nieprawidłowości w projekcie budowlanym zamiennym rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...] (dawniej Langowicza 4) w Międzychodzie, WWINB ponownie wezwał inwestora A. Z. do usunięcia w zakresie zgodności projektu zagospodarowania działki poprzez uzupełnienie projektu o: - opracowanie dające odpowiedz czy wysunięcie okapu dachu na samowolnie nadbudowanej części budynku, skutkuje zacienieniem pokoju znajdującego się na piętrze budynku, położonego na działce nr [...] - z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i § 13, 57, i 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) oraz ukazujące graficznie zacienianie okien w budynku 402 poprzez rozbudowę i nadbudowę budynku na działce nr [...]. - uzgodnienie projektu z właściwym konserwatorem zabytków ze względu na fakt objęcia ochroną konserwatorską terenu objętego działkę inwestycyjną. WWINB decyzją z dnia 29 sierpnia 2018 r. uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Międzychodzie (dalej: PINB w Międzychodzie) z dnia 22 września 2008 r. (sygn. [...]) i w to miejsce zatwierdził projekt budowlany zamienny rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego w Międzychodzie przy ul. [...] (dawniej Langowicza 4), na działce o nr ewid.[...] i udzielił A. Z. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Jednocześnie zobowiązano inwestora do uzyskania przed przystąpieniem do użytkowania decyzji pozwolenia na użytkowanie. Na powyższą decyzję WWINB skargę do sądu administracyjnego wywiedli K. S., S. S. i S. S. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, zasądzenia kosztów postępowania oraz przeprowadzenia dowodu z dokumentów. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego i udzielenie A. Z. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Podniesiono też zarzut naruszenia art. 34 i 35 Prawa budowlanego poprzez niespełnienie przez projekt zamienny wymagań rozporządzenia oraz naruszenia art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, poprzez zatwierdzenie projektu zamiennego obejmującego m.in. nadbudowę wbrew treści § 58 ust. 5 pkt 5 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze wskazano też na naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 ust. 4 pkt 2, ust. 5, ust. 6 pkt 1 ; § 13 ust. 1, § 57, § 60, § 272 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015, poz. 1422 – dalej jako: rozporządzenie z 2002 r.). Skarżący zarzucili również naruszenie przepisów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie przed sądem administracyjnym stawiła się pełnomocnik Skarżących, która podtrzymując wnioski i wywody skargi, podniosła że na terenie inwestycji obowiązuje plan miejscowy zakazujący nadbudowy istniejących budynków. W związku tym projekt, którego dotyczy zaskarżona decyzja, jest niezgodny, zdaniem skarżącej, z tym planem miejscowym. Podkreślono, że zatwierdzony projekt zamienny stanowi w istocie w niewielkim tylko stopniu skorygowaną dokumentację, która była już przedkładana w toku postępowania. Jednocześnie zakwestionowano 1.2 i 1.3 Opisu stanu technicznego, podnosząc, że w istocie doszło do nadbudowy o jedną kondygnację do wysokości 6,12 cm w odległości 3,27 cm od działki nr [...]. Zakwestionowano również pkt 1.4 Opisu stanu technicznego, zauważając, że kwestią sporną pozostaje lokalizacja okna w granicy pomiędzy działkami 401, 402, a nie okna na poddaszu. Zauważono, że punkt 2.2 Opisu potwierdza fakt przeprowadzenia nadbudowy. Pełnomocnik Skarżących zakwestionował również punkt 2, 3, 4 Opisu technicznego wskazując, że budynek ten dobudowano do ściany budynku na działce nr [...]. Ponadto wyjaśnił, że w toku postępowania administracyjnego trwającego w niniejszej sprawie od 2006 r. nie prowadzono już żadnych robót budowlanych. Pełnomocnik Skarżących złożył do akt 4 karty ze zdjęciami spornego obiektu, na okoliczność uzasadnienia i zwizualizowania zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: ppsa), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 ppsa ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani Sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (zob. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka [...], orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku. Uprzedzając zasadnicze rozważania, należy stwierdzić że w niniejszej sprawie nie nastąpiła zmiana stanu prawnego lub faktycznego, która czyniłaby nieaktualnymi poglądy prawne wyrażone w prawomocnych wyrokach, które zapadły w niniejszej sprawie, w toku trwającego od 2006 r. postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że Sąd orzekający w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia winien ograniczyć się - tylko i wyłącznie - do kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego II FSK [...] z dnia 20 października 2011 r.; orzeczenia.nsa.gov.pl). Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz.U. 2018, poz. 1202 – dalej jako: Prawo budowlane), przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017, poz. 1257 – dalej jako: kpa) oraz rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. 2015, poz. 1422 – dalej również jako: rozporządzenie z 2002 r.). Przystępując zatem do oceny kontroli legalności zaskarżonej decyzji należało mieć na uwadze stanowisko zawarte w prawomocnym wyroku, co do tego, że stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji, gdy na jej podstawie rozpoczęte zostały już prace budowlane, nie powoduje sytuacji, umożliwiającej uznanie, że wykonane roboty budowlane były prowadzone w ramach samowoli budowlanej określonej w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Przyjęcie takiego założenia skutkowałoby bowiem działaniem na szkodę inwestora, który w dobrej wierze, w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, rozpoczął realizację inwestycji (por. wyrok z 30 czerwca 2009 r. sygn. II SA/Po 1027/08). Podkreślić należy, że tej oceny wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu nie zakwestionował Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjna wyrokiem z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. II OSK 1722/09. Sąd sprawę niniejszą rozpoznający pozostawał również związany stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 25 października 2013 r. sygn. II OSK 1207/12 oddalającym skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o sygn. IV SA/Po 1035/11 - częściowo tylko podzielił - ocenę prawną przedstawioną w wyroku sądu I instancji . NSA w wyroku z dnia 25 października 2013 r. sygn. II OSK 1207/12 stanął na stanowisku, że rację należy przyznać A. Z., że wykonanych robót budowlanych nie można zakwalifikować jako nadbudowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Stanowiska zawartego w wyroku Sądu I instancji (o sygn. IV SA/Po 1035/11) co do uznania tych robót za nadbudowę - w ocenie NSA - nie można było podzielić. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że za nadbudowę w rozumieniu art. 3 pkt. 6 Prawa budowlanego można uznać podwyższenie bryły budynku jako całości o dodatkową kondygnację. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest nadbudową podwyższenie ścian budynku o 50 cm bez powstania dodatkowych pomieszczeń w istniejącej już wcześniej kondygnacji budynku. Podobnie za nadbudowę nie można zakwalifikować powiększenia istniejącej kondygnacji nad gankiem, co stanowi jedynie rozbudowę istniejącej już kondygnacji, która to rozbudowa nie spowodowała podwyższenia bryły jako całości, co – jak podkreślono - wynika z projektu budowlanego z sierpnia 2005r. sporządzonego przez Pawła [...] ( karta 24). Za zasadne NSA uznał natomiast stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, dotyczące ciążącego na organach nadzoru budowlanego obowiązku dokonania oceny spełnienia przez projekt zamienny wymogów w zakresie norm zacienienia nieruchomości sąsiednich i w zakresie norm przeciw pożarowych, które wynikają z § 13, § 57 i § 60 ust. 1 oraz § 209 ust.1 i 2 pkt 4, § 210, § 212 ust. 2 w zw. z § 8 pkt 1, § 232 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w prawomocnym wyroku o sygn. IV SA/Po 1035/11 przedstawił również – niekwestionowaną przez NSA – ocenę, że w sprawie konieczne było zweryfikowanie kwestii związanych z "przesłanianiem i zacienieniem" określonych w § 13, 57 i 60 rozporządzenia z 2002 r. Przesądzono przy tym, że w realiach niniejszej sprawy, realizowana inwestycja z racji położenia budynków na działkach 401, 402 i [...], 403, nie może być kwalifikowana jako śródmiejska zabudowa uzupełniająca, a tylko taka zabudowa dopuszczałaby zmniejszone normy nasłonecznienia, przewidziane w § 60 ust. 2 rozporządzenia. W prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 marca 2015 r. sygn. IV SA/Po 1387/14, Sąd przesądził, że na dzień wydania tego orzeczenia w sprawie nie zaszła żadna istotna zmiana stanu prawnego lub faktycznego, która czyniłaby niewiążącą ocenę prawną wyrażoną w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 30 czerwca 2009 r. sygn., akt IV SA/Po 1027/08 oraz z 31 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1035/11, a także w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1722/09 i z 25.10.2013 r. , sygn. akt II OSK 1207/12. W prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 czerwca 2016 r. sygn. IV SA/Po 244/16 przesądzono, że rzeczą organu II instancji będzie zawieszenie prowadzone postępowanie "naprawczego" do czasu ostatecznego zakończenia postępowania wznowieniowego wszczętego postanowieniem PINB z 13 czerwca 2008 r., a ewentualnie także postępowania nieważnościowego, o ile jego wszczęcie w odniesieniu do decyzji PINB z 24 października 2006 r. organ uzna za niezbędne dla dokonania prawidłowej weryfikacji legalności tej decyzji. Następnie, po zakończeniu ww. postępowań nadzwyczajnych dotyczących weryfikacji prawidłowości decyzji PINB z 24 października 2006 r., organ ten kontynuował będzie postępowanie "naprawcze", w ramach którego, w zależności od wyniku wspomnianej weryfikacji decyzji PINB, podejmie właściwe rozstrzygnięcie, spośród przewidzianych w: art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego – jeżeli dojdzie do wyeliminowania decyzji PINB z 24 października 2006 r. z obrotu prawnego – przy czym winien wówczas rozważyć, czy w takiej sytuacji nie zachodzą przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. uzasadniające przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji; albo na podstawie art. 51 ust. 4 albo 5 Prawa budowlanego – jeżeli decyzja PINB nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego – przy czym uczyni to po ewentualnym bezskutecznym skierowaniu do Inwestora raz jeszcze postanowienia, o jakim mowa w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w którym tym razem zbierze i wyczerpująco uzasadni wszystkie dotychczas podnoszone, a nieusunięte, zastrzeżenia wobec przedłożonego przez inwestora projektu zamiennego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w celu wykonania wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 czerwca 2016 r. sygn. IV SA/Po 244/16, postanowieniem z dnia 22 marca 2017 r. WWINB zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze do czasu ostatecznego zakończenia wznowionego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją PINB w Międzychodzie z dnia 24 października 2006 r. Wobec ostatecznego zakończenia wznowionego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją PINB w Międzychodzie z dnia 24 października 2006 r. WWINB postanowieniem z dnia 09 listopada 2017 r. podjął zawieszone postępowanie administracyjne. Wyjaśnić należy, że decyzją z dnia 11 lipca 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Międzychodzie odmówił uchylenia ostatecznej decyzji PINB w Międzychodzie z dnia 24 października 2006 r. (k.188/t. 2 akt adm.). W tym zakresie ponownie trzeba odwołać się do wyroku z dnia 30 czerwca 2016 r. sygn. IV SA/Po 244/16 gdzie wskazano, że wydanie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia (art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego) bądź odmowy zatwierdzenia (art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego) przedłożonego projektu budowlanego zamiennego jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy nadal istnieje obowiązek przedłożenia takiego projektu, tj. gdy w obrocie prawnym pozostaje decyzja, mocą której na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego ów obowiązek został na inwestora nałożony. W badanej sprawie obowiązek taki został na inwestora nałożony decyzją z dnia 24 października 2006 r. W odniesieniu do tej decyzji toczyło się postępowanie wznowieniowe, które zostało zakończone decyzją z dnia 11 lipca 2017 r. wydaną przez PINB w Międzychodzie nr [...], którą na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa (k. 637/t.2, która odmówiono uchylenia decyzji z 24 października 2006 r. Ten fakt, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 30 czerwca 2016 r. sygn. IV SA/Po 244/16 obligował organ do zastosowania art. 51 ust. 4 albo 5 Prawa budowlanego, przy czym organ miał uczynić to po ewentualnym bezskutecznym skierowaniu do inwestora raz jeszcze postanowienia, o jakim mowa w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w którym tym razem zbierze i wyczerpująco uzasadni wszystkie dotychczas podnoszone, a nieusunięte, zastrzeżenia wobec przedłożonego przez inwestora projektu zamiennego. Stosownie do tych wytycznych WWINB na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego postanowieniem z dnia 13 marca 2018 r. (k.677/t.2) wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym rozbudowy i przebudowy budynku, sporządzonego w grudniu 2015, poprzez: sporządzenie projektu zagospodarowania działki i uzupełnienie projektu o opracowanie dające odpowiedź czy wysunięcie okapu skutkuje zacienieniem na dz. nr [...]. W tej sytuacji po wykonaniu nakazanych przez Sąd czynności procesowych, rzeczą WWINB było rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w powołanych powyżej wyrokach oraz z uwzględnieniem oceny prawnej w nich przedstawionej. W tym zakresie wyjaśnić należy, że Sąd skargę uznał za zasadną jedynie w części. Nie budzi, bowiem wątpliwości Sądu, że podnoszona w skardze oraz na rozprawie kwestia statusu zrealizowanych robót, jako nadbudowy została już prawomocnie przesądzona i zarówno strony, jak Sąd sprawę niniejsza rozpoznający tą oceną pozostają związani. W tym zakresie trzeba ponownie odwołać się do wyroku NSA z dnia 25 października 2013 r. sygn. II OSK 1207/12 gdzie Sąd ten wskazał, że wykonanych robót budowlanych nie można zakwalifikować jako nadbudowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest nadbudową podwyższenie ścian budynku o 50 cm bez powstania dodatkowych pomieszczeń w istniejącej już wcześniej kondygnacji budynku. Podobnie za nadbudowę nie można zakwalifikować powiększenia istniejącej kondygnacji nad gankiem, co stanowi jedynie rozbudowę istniejącej już kondygnacji, która to rozbudowa nie spowodowała podwyższenia bryły jako całości, co wynika z projektu budowlanego z sierpnia 2005r. sporządzonego przez Pawła [...] ( karta 24). Tak więc odnosząc się do argumentacji skargi, jakoby w badanej sprawie doszło do nabudowy, należy uznać ją za niezasadną. Badając podniesiony zarzut Sąd wziął pod uwagę, że formułując wiążącą w niniejszej sprawie ocenę prawną Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się do art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, przy czym przepis ten nie uległ zmianie od daty wydania wskazanego wyroku. Nie nastąpiła również inna zmiana przepisów prawa, ani okoliczności faktycznych, która uzasadniałaby odstąpienie od tej oceny prawnej przez NSA dokonanej, na co w prawomocnym wyroku z dnia 11 marca 2015 r. sygn. IV SA/Po 1387/14 również zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. W tej sytuacji rzeczą WWINB niespornie było dokonanie oceny zgodności spornej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie ponownie należy odwołać się do wyroku WSA w Poznaniu z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. IV SA/Po 1035/11 gdzie wskazano jednoznacznie, że działki nr [...] położone są w obrębie M., objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy M. zatwierdzonym uchwalą Rady Miejskiej Międzychodu z 11 grudnia 2007 r. nr [...] (dalej jako: Plan), który ogłoszono w Dzienniku Urzędowym Wojewody Wielkopolskiego z 28 lutego 2008 r. pod pozycją [...]. Plan wszedł w życie dnia 31 marca 2008 r. Dla wskazanego obszaru, na którym działki nr [...] są położone przyjęto w Planie funkcję przeznaczenia terenu oznaczoną symbolem 12.84a MN/UG, tj. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem wprowadzania usług rzemiosła, handlu, usług komercyjnych oraz usług gastronomii. Kwestia ta pozostaje niesporna pomiędzy stronami. Zgodnie z § 58 ust. 5, dla terenów z funkcją zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług, oznaczonych na rysunku planu symbolami: 12.4 MN, 12.11 MN, 12.13 MN, 12.16 MN, 12.33 MN, 12.84a MN/UG – plan ustala: 1) przeznaczenie terenu: tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem wprowadzania usług rzemiosła, handlu, usług komercyjnych oraz na terenie 12.84a MN/UG dopuszcza się usługi gastronomii (...), 5) parametry i wskaźniki intensywności zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy; a ) nakaz utrzymania linii zabudowy elewacji frontowych obiektów mieszkalnych, b) zakaz nadbudowy istniejących obiektów mieszkaniowych, za wyjątkiem terenu 12.4 MN dz. nr [...] gdzie dopuszcza się trzy kondygnacje nadziemne, o maksymalnej wysokości budynku do 10,0 m (...). Dokonując kontroli zgodności Sąd wziął pod uwagę, że jak wynika z Projektu rozbudowy i przebudowy z sierpnia 2005 r. – przebudowie podlegał budynek parterowy z użytkowym poddaszem (k.13). Również w Projekcie zamiennym z marca 2018 r. wskazano, że obiekt stanowi budynek parterowy z użytkowym poddaszem, a ilość kondygnacji naziemnych wynosi 1,5 (s. 17). Z Planu wynika, że dopuszcza się utrzymanie istniejącego układu zabudowy. Tak więc Sąd, wziął pod uwagę fakt, że decyzja z 18 października 2005 r., której nieważność została następnie stwierdzona, udzielała pozwolenia na rozbudowę i przebudowę - istniejącego - budynku mieszkalnego. W dalszej kolejności Sąd wziął pod uwagę, że w Planie dla nowoprojektowanych budynków mieszkalnych ogranicza się ilość kondygnacji do II (co obiekt sporny spełnia), wysokość do 8,0m (obiekt ma wysokość 6,50 cm), a więc sporny obiekt spełnia wymogi Planem przewidziane. Badając zaskarżoną decyzję, w kontekście jej stanowiska, co do zgodności z postanowieniami Planu, Sąd podziela ocenę dokonaną przez WWINB, w zaskarżonej decyzji w tym zakresie. Nie ulega wątpliwości, że wbrew argumentacji Skarżącej, w sprawie prawomocnie przesądzono, że nie doszło do nadbudowy, a więc argumentacja skargi co do niedopuszczalności nadbudowy na terenie objętym Planem, pozostaje bezprzedmiotowa. Natomiast ocena zrealizowanych robót, dokonana poprzez porównanie dokumentacji Projektu rozbudowy i przebudowy z sierpnia 2005 r. oraz Projektu zamiennego z marca 2018 r. nie daje podstaw do wniosku o niezgodności z Planem. Z tego też powodu za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, poprzez zatwierdzenie projektu zamiennego obejmującego m.in. nadbudowę wbrew treści § 58 ust. 5 pkt 5 lit. b Planu. Zasadnie natomiast w okolicznościach badanej sprawy wskazano na naruszenie przepisów postępowania, poprzez niedostateczne wyjaśnienie kwestii spełnienia przez projekt budowlany zamienny norm zacienienia nieruchomości sąsiednich, które wynikają z § 13, § 57 i § 60 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. Podkreślić trzeba, że obowiązek dokonania takiej oceny został przesądzony prawomocnie w wyroku IV SA/Po 1035/11. Oceną tą związany pozostawał organ odwoławczy i wiąże ona Sąd sprawę niniejszą rozpoznający. Podkreślenia wymaga również, że mimo, że w powołanym wyroku Sąd wskazał, że jakkolwiek przekroczenie granicy działki co do zasady stanowić może naruszenie prawa cywilnego, które stanowić może przedmiot postępowania przed sądem powszechnym, to w warunkach niniejszej sprawy stanowić może także naruszenie prawa budowlanego, gdyby w wyniku ustaleń organów nadzoru budowlanego okazało się, że wysunięcie okapu dachu na samowolnie nadbudowanej części budynku, skutkuje zacienieniem pokoju znajdującego się na piętrze budynku, położonego na działce nr [...] – z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i § 13, 57, i 60 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uwzględnił, że inwestor przedłożył Projekt budowlany zamienny z marca 2018 r., który na s. 42 zawiera "Opracowanie w sprawie zacienienia pokoju". Opracowanie to na wezwanie WWINB zostało uzupełnione, poprzez złożenie opracowania dotyczącego zacienienia, które złożono jako załącznik do pisma z 04 czerwca 2018 r. (żółta teczka). Zaznaczyć należy, że w istocie rzeczy przedłożono opracowanie obejmujące jedną kartkę, powieloną w 4 egzemplarzach. WWINB oceniwszy ten dokument, stwierdził w zaskarżonej decyzji, że rysunek jest zgodny z § 13 rozporządzenia z 2002 r. W ocenie Sądu tak przedstawiona ocena nie stanowi jednak realizacji wytycznych zawartych w wyroku IV SA/Po 1035/11 i w świetle zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego jest co najmniej przedwczesna. Na podstawie § 13 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości określonej przepisami oraz zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Podkreślić należy, że Sąd nie przesądza, że warunki te nie zostały spełnione, ale nie może tego stwierdzić z uwagi na braki w materiale dowodowym. Zauważyć należy, że wykazanie zgodności inwestycji w omawianym zakresie powinno być dokonane poprzez przedłożenie analizy przesłaniania, zawierającej stosowne rysunki i opis, co powinno pozwolić na dokładne zobrazowanie, że zamierzenie spełnienia wymagania, o których mowa w § 13 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. Analiza ta powinna również, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2002 r. przedstawiać stosunek powierzchni okien do powierzchni podłogi w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 57 rozporządzenia z 2002 r.) i uwzględniać kwestie nasłonecznia § 60 rozporządzenia z 2002 r. (por. M. Sługocka, Przesłanianie i nasłonecznienie - różnice w analizach wykonanych na podstawie par. 60 warunków technicznych, Wyd/El). Podkreślić należy, że do treści § 60 rozporządzenia z 2002 r. w swoim prawomocnym wyroku odsyłał organ również Sąd. Tymczasem, w aktach sprawy brak dokumentacji potwierdzającej przeprowadzenie analizy spornej inwestycji w kontekście spełnienia wymogów określonych w § 60 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. Nie ustosunkowuje się do tej kwestii również organ, stwierdzając krótko, że "rysunek jest zgodny z § 13 rozporządzenia z 2002 r.". Tymczasem, przepis § 60 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. stanowi, że pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7:00-17:00. Należało zatem zbadać czy w okolicznościach niniejszej sprawy wskazany wymóg został spełniony i ustalenia te udokumentować. Zwraca się bowiem uwagę, że czas nasłonecznienia pomieszczeń uzależniony jest usytuowania budynku w stosunku do stron świata i z tego względu dla ustalenia spełniania wymogów określonych § 60 rozporządzenia z 2002 r. wyznacza się wartości kontowe (wyrażone w stopniach) azymutów, określające kąty poziome padania promieni słonecznych w godzinach od 7:00 do 17:00 w dniu równonocy (por. W.Korzeniowski, R. Korzeniowski; Znowelizowane warunki techniczne dla budynków i ich usytuowania. Komentarz, warszawa 2018, s. 149). Podkreślić także trzeba, że kwestia powyższa nie budzi również wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyroku z dnia 27 lutego 2018 r. sygn. II OSK 942/16, który wskazał, że zabudowa powinna spełniać odpowiednie wymogi nasłonecznienia określone w § 60 rozporządzenia z 2002 r. Obowiązkiem organu jest zbadanie czy załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. II OSK 191/15; wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r. sygn. II OSK 1138/10). Z treści § 60 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wynika niewątpliwe wymaganie, by odpowiedni dla danego typu zabudowy czas nasłonecznienia był zapewniony "w dniach równonocy (21 marca i 21 września)", co należy – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - rozumieć jako konieczność ustalenia, że w obu tych dniach tenże warunek podlega spełnieniu. Odwołując się do piśmiennictwa NSA wskazał, że na czas słoneczny prawdziwy i kąt padania promieni słonecznych w dniach równonocy wiosennej i jesiennej wpływa również eliptyczność orbity Ziemi i zmienne tempo ruchu Ziemi po swojej orbicie, co bywa określane zjawiskiem analemmy (por. M. Lose, Nasłonecznienie mieszkań. Przepisy, praktyka i rzeczywistość, Cursiva 2015, s. 9 i n.). W okolicznościach badanej sprawy brak dowodu, aby ustalenia we wskazanym zakresie, wynikającym z § 60 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. w ogóle były czynione. Nie ustosunkował się do tej kwestii organ wydający zaskarżoną decyzję. Tymczasem, zarzut naruszenia § 60 rozporządzenia z 2002 r. podnoszą Skarżący, wskazując, że w istocie spełnienie wymogów określonych w § 60 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. nie zostało w sprawie udokumentowane. Trudno z tym zarzutem się nie zgodzić. Jeżeli bowiem nawet przyjąć, że przez wzgląd na odesłanie do § 60 zawarte w § 13 rozporządzenia z 2002 r. krótkie stwierdzenie WWINB, że "rysunek jest zgodny z § 13 rozporządzenia z 2002 r." ma dowodzić weryfikacji przesłanek z § 60 rozporządzenia z 2002 r., to z uwagi na brak jakiejkolwiek dokumentacji w tym zakresie, ustalenia te wymykają się kontroli Sądu. Tymczasem, Skarżący spełnienie wymogów określonych w § 60 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r., kwestionują, a materiał dowodowy przekazany z aktami sprawy nie pozwala na kontrolę stanowiska organu w tym zakresie. Jak wskazano powyżej, Sąd nie przesądza, że warunki te nie zostały spełnione, ale z uwagi na naruszenie art. 14 kpa i art. 107 § 1 pkt 6 kpa, ustalenia WWINB w tym zakresie jako nieudokumentowane, nie poddają się weryfikacji. Uchybienie to, bez wątpienia może mieć wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika natomiast, że zbadano – zgodnie z zaleceniami zawartymi w prawomocnym wyroku o sygn. IV SA/Po 1035/11 – czy przepisy ochrony przeciwpożarowej nie sprzeciwiają się usytuowaniu drugiego okna (przy czym w uzasadnieniu powołanego wyroku wyraźnie wskazano, o które okno chodzi i gdzie w aktach sprawy można je odnaleźć na rysunku). W tym zakresie poczyniono ustalenia i stwierdzono, że okno spełnia wymogi określone w § 235 ust. 2 (pkt. 1.4 s. 16 projektu z marca 2018). Również w kwestii ściany wspólnej będącej ścianą oddzielenia pożarowego, w przedłożonym projekcie budowlanym z marca 2018 r. wskazano, że ściany pomiędzy budynkami na działce nr [...] są ścianami wspólnymi. Wskazano, że wspólna ściana na parterze spełnia wymagania ściany oddzielenia pożarowego RE160, a na piętrze została wykonana dodatkowa ściana oddzielenia pożarowego RE160 (pkt. 2.3.4. – s. 18 projektu z marca 2018). W tym też zakresie wnioski WWINB zostają spójne z przedłożonym materiałem dowodowym. Jakkolwiek Skarżąca kwestionuje ustalenia organu we wskazanym zakresie, to zauważyć należy, że sąd administracyjny w prawomocnym wyroku nakazał dokonanie oceny, czy rozbudowany budynek winien być oddzielony na działce ścianą oddzielenia przeciwpożarowego - nie przesądzając - tej kwestii. WWINB stosownej oceny dokonał, i znajduje ona oparcie w dokumentacji sporządzonej przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, co również udokumentowano w aktach sprawy. Stąd też dokonanej przez organ - w tym zakresie - ocenie, nie można zarzucić naruszenia przepisu art. 80 kpa. To wymagałoby, bowiem wykazania, że WWINB uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Jedynie to, bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich ocenie odmiennej niż przeprowadzona przez organy administracji publicznej. Dokonana przez organ odwoławczy ocena materiału dowodowego może być, bowiem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego. Reasumując, związany wskazaniami i oceną prawną zawartą w prawomocnych wyrokach, Sąd sprawę niniejszą rozpoznający, dokonał kontroli zaskarżonej decyzji mając na względzie, że zobowiązany był ograniczyć się tylko i wyłącznie do kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednich wyrokach oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu tych wyroków. Dokonując tak rozumianej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd za zasadne uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania, zważywszy na brak udokumentowania ustaleń w zakresie wymogów wynikających z § 60 rozporządzenia z 2002 r., co z kolei spowodowało, że ocena przez Sąd spełnienia wymogów określonych w art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, stała się niemożliwa. Z tego też powodu zarzut naruszenia art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, okazał się o tyle zasadny, że decyzję tę wydano przedwcześnie, bez wyjaśnienia wszystkich istotnych kwestii. Sąd w ograniczonym zakresie podziela zarzuty skargi. Sąd nie podziela zarzutów skargi, obejmujących w szczególności: naruszenie art. 34 i 35 Prawa budowlanego, przy czym z uwagi na brak konkretnych zarzutów dotyczących naruszenia tych przepisów, wskazać należy, że Sąd nie dostrzegł, działając z urzędu, naruszenia tych przepisów - w stopniu - mającym wpływ na wynik sprawy. Z kolei w zakresie wykładni § 12 rozporządzenia z 2002 r. Sąd, podobnie jak strony pozostaje związany dotychczasową oceną prawną oraz wytycznymi zawartymi w prawomocnych wyrokach. W żadnym z prawomocnych orzeczeń nie wykluczono legalizacji spornych robót budowlanych, obejmujących również lokalizację spornego otworu okiennego, pomimo że brzmienie § 12 rozporządzenia z 2002 r. - we wskazanym w skardze zakresie - nie uległo zmianie od 2006 r. Natomiast wskutek wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku nakazano WWINB ustalić, czy przepisy ochrony pożarowej nie sprzeciwiają się usytuowaniu tego drugiego "dodatkowego otworu okiennego" tuż przy granicy z działką nr [...]. WWINB zalecenia Sądu we wskazanym zakresie wykonał i znajdują one oparcie w materiale dowodowym. Nie jest natomiast rolą ani stron postępowania, ani Sądu polemizowanie z prawomocnymi wyrokami sądów. Zgodzić należy się natomiast ze Skarżącymi, że zważywszy na stwierdzone przez Sąd naruszenie przepisów postępowania, za trafny również należało uznać zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Reasumując, zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji, o czym orzeczono w pkt. 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku), Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżących koszt wpisu (500 zł), wynagrodzenie przysługujące ich pełnomocnikowi, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), w wysokości [...] zł, oraz koszt opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa (17 zł) – łącznie [...] zł. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą WWINB będzie wyjaśnienie i udokumentowanie kwestii nasłonecznienia, w kontekście wymogów określonych § 60 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. Podkreślić należy, że Sąd nie przesądza, że warunki te nie zostały spełnione, ale nie może tego stwierdzić z uwagi na braki w materiale dowodowym. Poczyniwszy stosowne ustalenia, organ udokumentuje je i wyda decyzję w której swoje stanowisko uzasadni, w sposób poddający się kontroli.