III SA/Gd 735/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia 13 sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie przyznania burmistrzowi dodatku specjalnego oddala skargę. Rada Miejska podjęła w dniu 5 lipca 2018 r. uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia wynagrodzenia Burmistrza Miasta. W § 1 ust. 1 Rada ustaliła wynagrodzenie Burmistrzowi Miasta w wysokości: 1. wynagrodzenie zasadnicze – 4.700,00 zł; 2. dodatek funkcyjny – 1.900,00 zł; 3. dodatek specjalny w wysokości 40% łącznej kwoty wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego – 2.640,00 zł; 4. dodatek za wieloletnią pracę 20% wynagrodzenia zasadniczego – 940,00 zł; 5. dodatek specjalny w związku z wacatem na stanowisku zastępcy burmistrza – 1.800,00 zł do dnia 30.11.2018 r. W § 1 ust. 2 wskazano, że Burmistrzowi ponadto przysługują – zgodnie z właściwymi przepisami - nagrody jubileuszowe i dodatkowe wynagrodzenie roczne. Jako podstawę prawną uchwały powołano art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm. - dalej: u.s.g.) oraz art. 8 ust. 2, art. 36 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 902 ze zm. - dalej: u.p.s.) w zw. z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 936). W uzasadnieniu uchwały wskazano, że zgodnie z art. 36 ust. 5 u.p.s. pracownikowi samorządowemu z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań może być przyznany dodatek specjalny. Za zwiększenie obowiązków służbowych uznaje się wykonywanie obowiązków i zadań Zastępcy Burmistrza. Przyznanie dodatku specjalnego na czas określony do 30 listopada 2018 r. związane jest z wacatem na stanowisku zastępcy burmistrza - zwiększeniem obowiązków Burmistrza Miasta. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 13 sierpnia 2018 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 91 ust. 1 i 3 u.s.g., Wojewoda stwierdził nieważność § 1 ust. 1 pkt 5 powyżej opisanej uchwały Rady Miejskiej w Cz.. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewoda wskazał, że ustawa o pracownikach samorządowych rozróżnia dwa rodzaje dodatków specjalnych. Pierwszym z nich jest dodatek specjalny określony w art. 36 ust. 3 u.p.s., stanowiący obligatoryjny składnik wynagrodzenia wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starosty oraz marszałka województwa, którego sposób naliczania określony został w § 6 rozporządzenia. Drugim natomiast jest dodatek, o którym mowa w art. 36 ust. 5 u.p.s. Dodatek ten ma charakter fakultatywny, a warunkiem jego przyznania jest zaistnienie określonych przesłanek, tj. okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań. W ocenie organu nadzoru analiza wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że dodatek specjalny, o którym mowa w art. 36 ust. 5 u.p.s. nie przysługuje wójtowi oraz pozostałym osobom, o których mowa w art. 36 ust. 3 u.p.s. Na podstawie art. 36 ust. 3 u.p.s. przysługuje im bowiem, z tytułu zajmowanego stanowiska i związanych z tym zadań, dodatek specjalny o charakterze obligatoryjnym, którego sposób naliczania oraz minimalną i maksymalną wysokość określono w § 6 rozporządzenia. Ponadto przyznanie przez Radę Miejską w Cz. dwóch dodatków specjalnych, których łączna wysokość przekracza kwotę maksymalną przy założeniu zastosowania wskazanej w uchwale stawki wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego stanowi wprost naruszenie § 6 rozporządzenia. Przepis ten określa bowiem minimalną i maksymalną kwotę dodatku specjalnego przysługującego osobom, o których mowa w art. 36 ust. 3 u.p.s. Wobec powyższego organ stwierdził, że § 1 ust. 1 pkt 5 w/w uchwały podjęty został z istotnym naruszeniem art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym, art. 8 ust. 2, art. 36 ust. 3 i art. 36 ust. 5 ustawy o pracownikach samorządowych w zw. z § 6 rozporządzenia w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych. W tej sytuacji Wojewoda stwierdził nieważność w/w uchwały w części wskazanej w sentencji rozstrzygnięcia nadzorczego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniesionej na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Gmina Miejska wniosła o jego uchylenie, zarzucając naruszenie: ̶ art. 8 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych w związku z art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 101 ustawy o samorządzie gminnym poprzez uznanie, iż sprawa wynagrodzenia Burmistrza Miasta należy do spraw z zakresu administracji publicznej podlegającej nadzorowi Wojewody; ̶ art. 36 ust. 5 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o pracownikach samorządowych, poprzez dokonanie wadliwej wykładni wskazanych przepisów opartej jedynie na niewystarczająco uzasadnionej wykładni porównawczej, w sytuacji gdy zarówno wykładnia językowa i jej podstawowe dyrektywy prowadzą do jednoznacznego wniosku, iż pracownikiem samorządowym w rozumieniu przepisu art. 36 ust. 5 w/w ustawy jest również burmistrz, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania przepisu zawartego w art. 35 ust. 5 w/w ustawy w odniesieniu do Burmistrza Miasta; ̶ art. 36 ust. 5 ustawy o pracownikach samorządowych w związku z art.§ 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych poprzez uznanie, że dodatek specjalny, o którym mowa we wskazanych przepisach, nie przysługuje burmistrzowi, ̶ art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez błędne przyjęcie, iż zaskarżona uchwała wykracza poza przyznane w tym przepisie uprawnienie do określenia wynagrodzenia Burmistrza Miasta, w sytuacji gdy wynagrodzenie Burmistrza określone zostało prawidłowo w zaskarżonej uchwale, ̶ art. 91 ustawy o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie, iż zaskarżona uchwała w zakresie § 1 ust. 1 pkt 5 została powzięta z istotnym naruszeniem prawa, w sytuacji gdy dokonanie prawidłowej wykładni wskazanych w podstawie prawnej uchwały przepisów prawa doprowadzić powinno do odmiennego wniosku. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że z treści art. 8 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych- w kontekście art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 101 u.s.g. wynika, że sprawy ze stosunku pracy , w tym sprawy wynagrodzenia wójtów , burmistrzów lub prezydentów miast nie należą do spraw z zakresu administracji publicznej. Prawidłowość ustalenia wysokości wynagrodzenia podlega kontroli sądu powszechnego , co wynika z art. 43 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych. Przywołała przy tym szereg orzeczeń sądów administracyjnych. Zarzuciła, że interpretacja art. 36 ust. 5 u.p.s. , wykluczająca przyznanie dodatku specjalnego z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań burmistrzowi, jest błędna. Możliwość przyznania dodatku specjalnego burmistrzowi wynika przede wszystkim z wykładni językowej art. 36 ust. 5 ustawy o pracownikach samorządowych, ale również z racjonalności prawodawcy. Sens językowy nie powinien nasuwać żadnych wątpliwości, wskazuje się bowiem wyraźnie, iż dodatek ten może zostać przyznany pracownikowi samorządowemu. Definicja legalna pracowników samorządowych ujęta jest w art. 4 w/w ustawy i zgodnie z nią za pracownika samorządowego uznać należy również burmistrza. Gdyby intencją ustawodawcy było wprowadzenie rozróżnienia, którym pracownikom samorządowym może zostać przyznany ten dodatek, a którym nie może, to takiego rozróżnienia by dokonał, tym bardziej, że dokonał takiego zróżnicowania w art. 36 ust. 6 ustawy o pracownikach samorządowych. Skarżąca zarzuciła organowi dokonanie błędnej wykładni § 6 rozporządzenia, ponieważ wprowadzone w przepisie tym ograniczenie wysokości dodatku specjalnego dotyczy jedynie dodatku specjalnego uregulowanego w art. 36 ust. 3 ustawy o pracownikach samorządowych. W § 6 rozporządzenia mowa jest bowiem wyraźnie o dodatku specjalnym, który otrzymują obligatoryjnie wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta oraz marszałek województwa, a więc znajdującym swoją podstawę w art. 36 ust. 3 w/w ustawy. W ocenie skarżącej rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych zostało wydane z przekroczeniem podstawy prawnej. Z treści art. 37 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych wynika zakres uprawnień Rady Ministrów w ustalaniu wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych oraz warunków i sposobów wynagradzania tychże pracowników. Kompetencja do określania wysokości wynagrodzenia Burmistrza przysługuje tylko Radzie Miejskiej, a ograniczona jest jedynie wysokością określoną zgodnie z art. 37 ust. 3 ustawy (tj. siedmiokrotność kwoty bazowej określonej w ustawie budżetowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw). Przedmiotowe rozporządzenie uregulowało więc w sposób odmienny kwestię, która była już wcześniej uregulowana w akcie wyższego rzędu, tj. ustawie o pracownikach samorządowych. Ponadto uregulowania zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów, jak i sposób ich powstawania (w tym brak odpowiednich konsultacji) stoją w sprzeczności z podstawowymi zasadami płynącymi z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., takimi jak zasada pomocniczości, decentralizacji oraz samodzielności samorządu terytorialnego. Zwrócono też uwagę, że status prawny burmistrza, jako pracownika samorządowego regulują nie tylko przepisy ustawy o pracownikach samorządowych, ale również przepisy Kodeksu pracy, które stosuje się odpowiednio w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie (art. 43 ust. 1 w/w ustawy). Zaprezentowana zaś przez organ argumentacja dotycząca różnych adresatów dodatków, o których mowa w art. 36 ust. 3 i 5 ustawy o pracownikach samorządowych i odmawiająca burmistrzowi prawa do dodatku specjalnego z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych, prowadzi do naruszenia zasady równego traktowania pracowników, wyrażonej w art. II2 Kodeksu pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie wskazując, że uchwała Rady Miejskiej w Cz. podlega nadzorowi wojewody, bowiem nie przestaje być aktem z zakresu administracji publicznej. Wskazał ponadto, że z obligatoryjnego charakteru dodatku specjalnego przewidzianego art. 36 ust. 3 ustawy wynika, że ustawodawca przesądził, że zakres wykonywanych zadań przez wójta, burmistrza, prezydenta miasta zawsze uzasadnia przyznanie im dodatku specjalnego, wobec czego osoby te nie mogą być adresatem normy z art. 36 ust. 5 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej jako "p.p.s.a.") przedmiotem kontroli sądowej mogą być akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt przedstawionych Sądowi wynika, że Wojewoda , wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze w dniu 13 sierpnia 2018 r., uczynił to w przewidzianym przez art. 91 ust. 1 u.s.g. trzydziestodniowym terminie. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu, że organ nadzoru nie może dokonać oceny ważności uchwały organu gminy w sprawie wynagrodzenia burmistrza , bowiem sprawy ze stosunku pracy , w tym sprawy wynagrodzenia burmistrza, nie należą do spraw z zakresu administracji publicznej. Jak wynika z art. 85 i 86 u.s.g., wojewoda sprawuje nadzór nad działalnością gminną na podstawie kryterium zgodności z prawem. W ramach tego nadzoru wojewoda orzeka o nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy, gdy stwierdzi ich sprzeczność z prawem (art. 91 ust. 1 u.s.g.). Zauważyć należy, że przywołane przez skarżącą w skardze orzeczenia sądów administracyjnych dotyczyły nie rozstrzygnięć nadzorczych, a skarg osób fizycznych na uchwały organów gminy, wniesionych w oparciu o art. 101 ust. 1 u.s.g., w którym to przepisie granice dopuszczalności skargi wyznacza naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia uchwałą podjętą przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Tymczasem, jak wynika z treści przywołanych wyżej przepisów art. 85, 86 i 91 u.s.g. , w przepisach tych nie zawarto tego rodzaju ograniczenia czy wymogu wobec kontroli uchwał organów gminy dokonywanej przez organ nadzoru. W tej sytuacji kontrola organu nadzoru w tego rodzaju sprawach nie jest wyłączona. Należy wobec powyższego w tym miejscu stwierdzić, że zarzut naruszenia art. 8 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jest chybiony. Odnosząc się do meritum sporu wskazać należy, że zgodnie z ogólną regulacją zawartą w art. 36 u.p.s. pracownikowi samorządowemu przysługuje wynagrodzenie stosowne do zajmowanego stanowiska oraz posiadanych kwalifikacji zawodowych. Na wynagrodzenie pracownika składa się wynagrodzenie zasadnicze, dodatek za wieloletnią pracę, nagroda jubileuszowa oraz jednorazowa odprawa w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy oraz dodatkowe wynagrodzenie roczne na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Poza wskazanymi wyżej składnikami wynagrodzenia ustawodawca wprowadza również składniki dodatkowe. Jednym z nich jest dodatek specjalny. Zgodnie z art. 36 ust. 3 u.p.s. burmistrzowi (wójtowi, prezydentowi miasta), staroście oraz marszałkowi województwa przysługuje dodatek specjalny. Z kolei zgodnie z art. 36 ust. 5 tej ustawy pracownikowi samorządowemu z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań może zostać przyznany dodatek specjalny. Pierwszy z przytoczonych przepisów wskazuje na konieczność przyznania wymienionym w tym przepisie podmiotom (w tym osobie piastującej funkcję organu wykonawczego w gminie) powyższego dodatku. Prawo do dodatku specjalnego osoby pełniące funkcje burmistrza (wójta, prezydenta miasta), starosty oraz marszałka województwa mają zatem zagwarantowane ustawowo. Z kolei druga z przytoczonych regulacji wskazuje na możliwość przyznawania w określonej sytuacji dodatkowego składnika wynagrodzenia. Jest to składnik fakultatywny, a więc samo zwiększenie obowiązków lub powierzenie dodatkowych zadań pracownikowi samorządowemu nie rodzi po stronie pracodawcy obowiązku jego przyznania. Jest to więc dodatek o charakterze fakultatywnym, a o jego przyznaniu decyduje wola pracodawcy. Również w kwestii wysokości tego dodatku pracodawcy została pozostawiona swoboda działania, co jest istotne ze względu na różną kondycję finansową jednostek samorządu terytorialnego. Uwzględniwszy istotę wskazanego składnika wynagrodzenia, która jest skorelowana ze zwiększeniem zakresu wykonywanych przez daną osobę zadań nie sposób w ocenie Sądu przyjąć, że prawo do dodatku specjalnego, o którym mowa w art. 36 ust. 5 u.p.s. może być przyznane osobie pełniącej funkcje burmistrza (wójta, prezydenta miasta), starosty oraz marszałka województwa. Regulacje zawarte w art. 36 ust. 3 i ust. 5 u.p.s. nie odnoszą się do dwóch zupełnie odrębnych składników wynagrodzenia, lecz do identycznego składnika wynagrodzenia, który ustawodawca dywersyfikuje w taki sposób, że wyróżnia kategorie podmiotów, którym ten składnik przysługuje (art. 36 ust. 3 u.p.s.) bądź może być przyznany (art. 36 ust. 5 u.p.s.). W odniesieniu do podmiotów wskazanych w art. 36 ust. 3 u.p.s. ustawodawca uznaje przedmiotowy dodatek za element obligatoryjny wynagrodzenia. Regulacja ta stanowi zatem wyraz w pełni uzasadnionego uznania, że pełnienie funkcji burmistrza (wójta, prezydenta miasta), starosty oraz marszałka województwa z założenia wiąże się z permanentnym wykonywaniem zwiększonego zakresu zadań i obowiązków służbowych. Z kolei świadczenie, o którym mowa w art. 36 ust. 5 u.p.s., mające charakter fakultatywny, może być przewidziane jedynie za wykonanie dodatkowych zadań, poza stricte bieżącymi zadaniami służbowymi lub z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych. Jest to świadczenie o charakterze jednorazowym lub krótkookresowym, które może być ustalone dla wszystkich pracowników umownych, w tym zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych, kierowniczych stanowiskach urzędniczych, pomocniczych i obsługi, a także doradców i asystentów. Z faktu użycia w przepisie art. 36 ust. 5 u.p.s. zwrotu "pracownikowi samorządowemu [...]" nie wynika w żaden sposób, że regulacja ta jest adresowana także do podmiotów wskazanych w art. 36 ust. 3 u.p.s. W ocenie Sądu właśnie z uwagi na regulację zawartą w art. 36 ust. 3 u.p.s. świadczenie, o którym mowa w art. 36 ust. 5 u.p.s., nie może być przyznane podmiotom wskazanym w art. 36 ust. 3 u.p.s. Dodatek specjalny dla tych podmiotów jako świadczenie obligatoryjne ma bowiem swe źródło w art. 36 ust. 3 tej ustawy. W świetle powyższego nie ma znaczenia brak wykluczenia uprawnienia wójta do otrzymania wskazanego dodatku w treści ustawy, względnie wyraźnego stwierdzenia, że uprawnienie do dodatku określonego w art. 36 ust. 5 u.p.s. nie przysługuje osobom, które obligatoryjnie otrzymują dodatek w oparciu o art. 36 ust. 3 tej ustawy. Regulacja normatywna dotycząca dodatku specjalnego zawarta w art. 36 ust. 3 i ust. 5 u.p.s. pozwala, w ocenie Sądu, na odkodowanie intencji ustawodawcy i jasne określenie, jakim kategoriom pracowników samorządowych należy bądź można przyznać określone składniki wynagrodzenia. Sąd wobec powyższego nie podziela poglądu zaprezentowanego w skardze, że argumentacja dotycząca różnych adresatów dodatków , o jakich mowa w art. 36 ust. 3 i ust. 5 u.p.s. narusza zasady równego traktowania czy prowadzi do dyskryminacji z uwagi na zajmowane stanowisko. Niezależnie od powyższego podzielić należy pogląd organu nadzoru, że przyznanie przez Radę Miejską w Cz. dwóch dodatków specjalnych prowadzi do przekroczenia kwoty maksymalnej określonej w § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych. Przepis § 6 powyższego rozporządzenia określa minimalną i maksymalną kwotę dodatku specjalnego przysługującego - co wymaga podkreślenia - osobom, o których mowa w art. 36 ust. 3 u.p.s. (a zatem m.in. burmistrzowi), wobec czego nie jest możliwe przyznanie burmistrzowi dodatku specjalnego, przekraczającego wskazane w przepisie tym wielkości. Nie jest dla Sądu jasny zarzut , że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. zostało wydane z przekroczeniem "podstawy prawnej". W art. 37 u.p.s., poza wskazanym przez skarżącą ust. 3 , określającym maksymalne wynagrodzenie m.in. dla burmistrza miasta , znajduje się także ust. 1 pkt 6 , upoważniający Radę Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości dodatku specjalnego dla osób, o których mowa w art. 36 ust. 3 ( czyli także dla burmistrza miasta). Przepis § 6 rozporządzenia wydany w tej sytuacji zastał w oparciu o upoważnienie ustawowe. Nie można też mówić o dwukrotnym uregulowaniu tej samej kwestii, bowiem w jedynym przypadku mowa jest o wysokości dodatku specjalnego , w drugim zaś - maksymalnym wynagrodzeniu. Powyższe zapatrywania prowadzą do uznania, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze jest prawidłowe. Organ nadzoru stwierdziwszy, że § 1 ust. 1 pkt 5 zakwestionowanej uchwały podjęty został z istotnym naruszeniem art. 18 ust. 2 pkt 2 u.s.g. oraz art. 8 ust. 2, art. 36 ust. 3 i art. 36 ust. 5 u.p.s. w zw. z § 6 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych uprawniony był do wydania zakwestionowanego rozstrzygnięcia nadzorczego. Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze wydane zostało z naruszeniem prawa (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.