I SA/Bd 787/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Mirella Łent Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018r. sprawy ze skargi O. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu naruszenia ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2018r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. nałożył na O. E. & V. sp. z o. o. w W. karę pieniężną w wysokości [...] zł. Zdaniem organu Spółka naruszyła przepis art. 5 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia [...] marca 2017r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz.U. z 2017 r., poz. 708) — zwanej dalej ustawą SENT. Organ podał, że podczas kontroli drogowej pojazdu marki S. o numerze rejestracyjnym [...] funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. w wyniku przeprowadzonej weryfikacji zgłoszenia przewozu [...] oraz dokumentów towarzyszących transportowi, a także rewizji częściowej towaru ustalili, że rodzaj towaru zadeklarowany w zgłoszeniu SENT jako olej napędowy przeznaczony dla celów opałowych, oznaczony i zabarwiony na czerwono, nie odpowiada towarowi przewożonemu w cysternie o numerze rejestracyjnym [...] wskazanemu w dokumentacji dotyczącej przewożonego towaru. W rzeczywistości bowiem przewożony był olej napędowy do silników i taki rodzaj towaru został wskazany w dokumentach towarzyszących transportowi. Podmiotem wysyłającym była firma O. E. V. sp. z o.o. z siedzibą w W.. Według danych zwartych w zgłoszeniu, podmiotem odbierającym była firma O. H. O. i P. G. K., natomiast przewoźnikiem - O. T. sp. z o.o. W złożonym odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, pomimo, że zarówno rodzaj popełnionej przez stronę pomyłki, jak i ważny interes strony i interes publiczny przemawiają za tym, aby od wymierzenia kary odstąpić oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 122 oraz art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018r. poz. 800) dalej jako: "O.p." poprzez zaniechanie podjęcia działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego potrzebnego do wydania rozstrzygnięcia. Decyzją z dnia [...] września 2018r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie oraz przedstawił założenia i cele ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów. Stwierdził, że biorąc pod uwagę przesłanki uzasadniające wprowadzenie do porządku prawnego ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, stwierdzenie Strony, iż dokonana omyłka w zakresie wskazania rodzaju przewożonego towaru nie niosła za sobą konsekwencji w postaci uszczuplenia należności publicznoprawnych i w związku z tym organ powinien odstąpić od wymierzenia kary, pozbawione jest racji bytu. Mając na względzie cel, jakiemu ma służyć wskazana ustawa, to jest skrupulatna kontrola przewozu towarów wrażliwych, każdy obowiązek nałożony na podmioty uczestniczące ma swoje uzasadnienie i służy właściwemu sprawowaniu tejże kontroli Zdaniem organu, strona, jako profesjonalny przedsiębiorca zajmujący się obrotem towarów wrażliwych, powinna dysponować stosowną wiedzą na temat obowiązków, jakie nakładają na nią przepisy prawa. Podkreślił, że obowiązki wynikające z ustawy SENT, dotyczące wskazywania w zgłoszeniu przewozu towarów określonych informacji, nie wymagają wiedzy specjalistycznej, a jedynie konieczności skrupulatnego wpisania danych związanych z konkretną dostawą. Organ zauważył, że Spółka powinna wykazać się należytą starannością w zakresie rzetelnego wypełniania ciążących na niej obowiązków. Wskazał również, że odpowiedzialność wynikająca z ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów nie jest uzależniona od stopnia zawinienia podmiotu, to jest od tego, czy jego działanie, czy zaniechanie wynikało z jego umyślności czy też omyłki, jak również od skutków jakie za sobą niosło. Odpowiadając na zarzut strony, że organ pierwszej instancji nie podjął działań zmierzających do ustalenia, czy zachodzą przesłanki ważnego interesu podmiotu wysyłającego lub interesu publicznego, organ odwoławczy zauważył, iż z zasady oficjalności zawartej w art. 122 O.p. nie można wywodzić obowiązku organów nieograniczonego poszukiwania dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ odniósł się również do kwestii możliwości odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na interes publiczny i wyjaśnił, dlaczego instytucja ta nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Zdaniem organu nałożone na każdy podmiot uczestniczący w przewozie towarów obowiązki są istotne w kontekście realizacji założeń ustawy, tj. ochrony legalnego handlu towarami uznanymi za wrażliwe, walki z szarą strefą oraz ograniczenia poziomu uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach. Uzupełnianie zgłoszeń o odpowiednie dane stanowią natomiast element, w oparciu o który możliwe jest wprowadzenie skutecznego mechanizmu kontroli przewozu drogowego towarów. Analizując drugą przesłankę odstąpienia od wymierzenia kary, tj. ważny interes strony organ wskazał, że na stronie spoczywał obowiązek dostarczenia odpowiednich dowodów na poparcie okoliczności, z których wywodzi skutek prawny w postaci odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, albowiem to ona dysponuje wyczerpującą wiedzą na temat swojej sytuacji ekonomicznej. W gestii organu natomiast pozostaje ocena, czy przedstawione przez stronę dowody przemawiają za istnieniem ważnego interesu, uzasadniającego odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Organ zauważył, że w postanowieniu o wszczęciu postępowania z dnia [...] lutego 2018r. wyraźnie wskazano, że jeżeli w ocenie strony występują okoliczności uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, to powinna je wskazać i udokumentować. Strona na żadnym etapie postępowania nie wskazywała takich okoliczności. W złożonej do tut. Sądu skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w sprawie zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od wymierzenia skarżącej kary pieniężnej, pomimo iż zarówno rodzaj popełnionej przez skarżącą omyłki, jak i ważny interes skarżącej oraz ważny interes publiczny, przemawiają za tym, aby od wymierzenia kary odstąpić; 2) przepisów prawa procesowego, tj. art. 122 oraz art. 187 O.p. poprzez zaniechanie podjęcia działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego potrzebnego do wydania rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi Spółka podkreśliła, ze popełniona omyłka nie spowodowała żadnych uszczupleń w należnościach publicznoprawnych, a charakter jej działalności, wypracowana przez wiele lat renoma oraz dokładanie należytej staranności w ciążących na niej obowiązkach, potwierdza, że wyłącznie ludzki błąd był przyczyną wskazania błędnych informacji o rodzaju przewożonego towaru w cysternie o numerze rejestracyjnym [...]. Skarżąca podkreśliła, że w dokumentach towarzyszących transportowi wszystkie informacje zostały wskazane prawidłowo, co potwierdza tylko stanowisko skarżącej popełnienia omyłki a nie świadomego wprowadzania w błąd organów administracji publicznej. Zdaniem skarżącej, ważny interes publiczny przemawia za odstąpieniem od wymierzenia jej kary. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tj. Dz. U. z 2017r., poz. 2188 ), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2018r. poz. 1302 dalej jako "p.p.s.a." ) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. II. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno- Skarbowego w T. z dnia [...] czerwca 2018 r. wymierzającą O. E. &[...] sp. z o.o. w W. karę pieniężną w kwocie [...]zł, z tytułu zadeklarowania w zgłoszeniu SENT innego rodzaju towaru, niż w rzeczywistości przewożony. Organ stwierdził, że strona zgłaszając przewóz do systemu SENT, w polu "Informacje o towarze" nieprawidłowo wskazała, że przedmiotem przewozu był olej napędowy przeznaczony do celów opałowych, co nie odpowiadało rodzajowi towaru stanowiącego rzeczywisty przedmiot transportu. W zakresie istotnych w sprawie regulacji prawnych wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o SENT, system monitorowania przewozu obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania, oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 tej ustawy, w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej "dostawą towarów", podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu. W celu zapewnienia przestrzegania ustawowych obowiązków w zakresie odpowiednio: dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia, zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym, posiadania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia dokumentu zastępującego zgłoszenie, sprawowana jest kontrola przewozu towarów. Kontrola obejmuje weryfikacje danych zawartych w dokumentach okazanych przez kierującego oraz dokonanie oględzin towaru w tym pobranie próbek. Kontrole przeprowadzają funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej, a także Policji, Straży Granicznej, Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości kontrolujący sporządza protokół ( art. 13 ustawy SENT ). Z uzasadnienia projektu ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów wynika, że ustawa ma za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu projektu argumentowano, że obecnie wyspecjalizowane grupy przestępcze działające na rynkach towarów wrażliwych nie płacą należnych podatków oraz dokonują wyłudzeń nienależnych zwrotów, wykorzystując do tego wyłącznie sfałszowane dokumenty (faktury). Istnieje więc konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towaru. Dzięki danym z rejestru możliwe będzie również dokonywanie analiz schematów działań podmiotów biorących udział w przewozie towarów. Z drugiej strony łatwiejsze będzie ujawnianie przewozów towarów niedeklarowanych jako opodatkowane. Wprowadzany projektowaną ustawą obowiązek dokonywania zgłoszenia przewozu towaru do rejestru nakłada na podmioty prowadzące działalność gospodarczą dodatkowe obowiązki. Jednakże oceniono je jako w pełni uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do obszarów, które będą podlegały ochronie, ponieważ przedmiotem monitorowania przewozu towarów będą towary określane jako "wrażliwe" i należące do grupy najwyższego ryzyka w kraju ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję (druk nr [...] rządowy projekt ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów; publ. sejm gov.pl, prace sejmu, druki sejmowe). W skardze skarżący sformułował zarzut naruszenia art. 122 oraz art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie podjęcia działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego potrzebnego do wydania rozstrzygnięcia. Zarzut ten jest niezasadny. Z niespornych i prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych sprawy wynika bowiem, że w dniu [...] listopada 2017 roku funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu marki SCANIA o numerze rejestracyjnym [...], przewożącego olej napędowy o kodzie CN 2202 w ilości 1 519 litrów, na podstawie zgłoszenia przewozu [...]. Podmiotem wysyłającym była firma O. E. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., ul. [...]. Według danych zwartych w zgłoszeniu, podmiotem odbierającym była firma O. H. O. i P. G. K., natomiast przewoźnikiem - O. T. sp. z o.o. W toku kontroli stwierdzono, że rodzaj towaru zadeklarowany w zgłoszeniu SENT jako olej napędowy przeznaczony dla celów opałowych, i zabarwiony na czerwono, nie odpowiada towarowi przewożonemu w cysternie o numerze rejestracyjnym [...], wskazanemu w dokumentacji dotyczącej przewożonego towaru. W zgłoszeniu podano bowiem, iż przewozowi podlega olej napędowy przeznaczony dla celów opałowych w ilości 30 000 l, natomiast przeprowadzona kontrola wykazała, że w istocie był to olej napędowy przeznaczony do silników. Ustalenia faktyczne dokonane przez organy są prawidłowe i niekwestionowane. Zatem, bezspornie nastąpiło naruszenie przepisu art. 5 ust. 2 pkt 7 ustawy SENT. Przepis ten stanowi bowiem, iż w przypadku dostawy towarów zgłoszenie zawiera dane dotyczące towaru będącego przedmiotem przewozu, w szczególności rodzaju towaru, pozycji CN lub podkategorii PKWiU, ilości, masy brutto lub objętości towaru. Z ustaleń kontroli, których Spółka zasadniczo nie kwestionuje, bezsprzecznie wynika, że skarżąca zgłosiła dane niezgodne ze stanem rzeczywistym. Wobec tego, istniały podstawy do zastosowania art. 21 ust. 2 ustawy SENT stanowiącego, iż w przypadku stwierdzenia, że towar nie odpowiada co do rodzaju, ilości, masy lub objętości towarowi wskazanemu odpowiednio przez podmiot wysyłający albo podmiot odbierający w zgłoszeniu, odpowiednio na podmiot wysyłający albo podmiot odbierający nakłada się karę pieniężną w wysokości 46% różnicy wartości netto towaru zgłoszonego i towaru rzeczywiście przewożonego podlegającego obowiązkowi zgłoszenia, nie niższej niż [...] zł. Należy przy tym podkreślić, że ponieważ skarżąca, pomimo kierowanego do niej wezwania nie przedstawiła ceny netto przewożonego oleju napędowego, organ oparł swoje wyliczenia na podstawie informacji o cenach paliw dla potrzeb VAT, obowiązującej w analizowanym okresie, zamieszczonej m.in. na stronie Ministerstwa Finansów. Ponieważ wysokość wyliczenia wyniosła [...] zł, organ, mając na uwadze, że zgodnie z cytowanym przepisem kara pieniężna nie może być niższa niż [...] zł, określił jej wysokość w tej właśnie kwocie. W ocenie Sądu, zasadniczą i wystarczającą przesłanką wydania decyzji nakładającej karę pieniężną, jest co do zasady, samo naruszenie zakazu bądź nakazu wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa lub z decyzji administracyjnej, bez względu na zawinienie sprawcy naruszenia. Dlatego ujawnienie w trakcie kontroli, iż w zgłoszeniu SENT podano dane niezgodne ze stanem faktycznym, dawało wystarczającą podstawę do zastosowania przepisów sankcjonujących taki stan faktyczny i wymierzenia kary pieniężnej w związku ze stwierdzonym naruszeniem przepisu ustawy. W skardze skarżąca sformułowała również zarzut naruszenia art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od wymierzenia skarżącej kary pieniężnej, pomimo iż zarówno rodzaj popełnionej przez skarżącą omyłki, jak i ważny interes skarżącej oraz ważny interes publiczny, przemawiają za tym, aby od wymierzenia kary odstąpić. Skarżąca wskazuje, że popełniona omyłka nie spowodowała żadnych uszczupleń w należnościach publiczno-prawnych, zaś charakter jej działalności, wypracowana przez wiele lat renoma oraz dokładanie należytej staranności w ciążących na niej obowiązkach, potwierdza, że wyłącznie ludzki błąd był przyczyną wskazania błędnych informacji o rodzaju przewożonego towaru. Należy w związku z tym wskazać, że podany przez pełnomocnika przepis zawiera treść, iż w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru - odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości [...] zł. Przepis ten nie mógł być zastosowany w przypadku skarżącej, bowiem pomijając, że nie reguluje on kwestii odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, to dotyczy, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, nałożenia kary pieniężnej w sytuacji zgłoszenia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, innych niż dotyczących towaru. Natomiast w tej sprawie zastosowanie miał art. 21 ust. 2 ustawy SENT przewidujący nałożenie kary pieniężnej w sytuacji stwierdzenia, że towar nie odpowiada m.in. co do rodzaju towarowi wskazanemu odpowiednio przez podmiot wysyłający albo podmiot odbierający w zgłoszeniu. Wobec tego, do ewentualnego odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej zastosowanie mógł mieć art. 21 ust. 3 ustawy SENT. Przepis ten stanowi, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego albo podmiotu odbierającego lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego albo podmiotu odbierającego lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust.3. W ocenie Sądu, o istnieniu ważnego interesu podmiotu wysyłającego, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Użycie słowa "ważny", podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes. Natomiast dobrem, które mieści się w pojęciu interesu publicznego jest zaufanie obywatela do organów państwa. Pojęcie to powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. "Ważny interes podmiotu" występuje wtedy, kiedy obniżą się znacznie zdolności płatnicze, spowodowane zdarzeniami losowymi takimi jak: powódź, pożar, susza itp. Jednak pojęcia ważnego interesu nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie dochodzonej należności pieniężnej, gdyż pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym również sytuację ekonomiczną dłużnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów i wydatków. Nie mniej, trzeba jednak mieć też na uwadze, że względy społeczne wymagają, żeby zobowiązania były realizowane, a zobowiązany nie był pochopnie z nich zwalniany. Nie każde trudności finansowe mogą uzasadniać zastosowanie ulgi w postaci umorzenia należności, lecz tylko takie, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanych. W relacji do powyższego, po stronie podmiotu wnioskującego było dostarczenie organowi argumentów oraz wspierających ich dowodów wskazujących na istnienie przesłanek zawartych w analizowanym przepisie. W postanowieniu o wszczęciu postępowania z dnia [...] lutego 2018 r. organ wskazał zarówno treść przepisu, wyjaśnił również, że jeżeli w ocenie Strony występują okoliczności uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, to powinna je wskazać i udokumentować. Pasywność strony, nie może obciążać organów prowadzących postępowanie, które nie są obciążone obowiązkiem nieograniczonego poszukiwania dowodów, w sytuacji bierności samej strony. Należy przy tym podkreślić, że ewentualne zmiany ustawy w przyszłości czy też brak uszczuplenia należności publiczno-prawnych, nie determinuje konieczności odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Czynności kontrolne organu oraz możliwość nałożenia kary pieniężnej za uchybienia przepisom ustawy mają zapobiegać powstawaniu uszczupleń. Wymierzana kara zawiera w sobie zarówno element represji jak i pierwiastek prewencyjny. Przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują możliwości uwzględnienia "incydentalności" naruszenia przepisów, czy też wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu towarów. Przewidziane w ustawie sankcje administracyjne mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów, wymuszenie na przedsiębiorcy przestrzegania przepisów prawa. Jest ona zapowiedzią negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w przypadku naruszenia obowiązków wynikających z dyrektyw administracyjnych. W tym znaczeniu, kara pieniężna stanowi przejaw pewnego interwencjonizmu państwowego w sferę (szczelność systemu podatkowego), która została uznana przez ustawodawcę za szczególnie istotną i ma zagwarantować należyte prowadzenie działalności gospodarczej (v: wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., II GSK 976/09, dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej prawidłowo zastosował w sprawie przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, wyprowadzając z ich treści i w oparciu o poczynione ustalenia, obowiązek nałożenia na skarżącą kary pieniężnej przewidzianej art. 21 ust. 2 ww. ustawy, który to przepis również miał zastosowanie w sprawie. Jednocześnie, organ po rozważeniu przesłanek zawartych w ust. 3 art. 21 ustawy SENT prawidłowo również uznał, że w sprawie brak było podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej Wobec zatem niezasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, mając na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako nieuzasadnioną oddalił. M. Łent J. Szulc L. Kleczkowski